Συνέχεια από Δευτέρα 4 Μαίου 2026
Είχε πλάκα όταν ήμουν έφηβος εγώ. Όλοι, όταν λέγανε τα αγόρια τα άλλα: «Αυτή, πω, πω». Εμένα ποτέ δεν μ’ άρεσαν αυτές τις φορές σαν σε όλους.
Ποτέ. Ένα μυστήριο πράγμα που είχε προκαλέσει την απορία των φίλων. Γιατί τα αγόρια τα άλλα ήμασταν απομονωμένα και από τα κορίτσια.
Τα σχολεία, όλα. Λοιπόν, και οι αναλύσεις περνούσαν στην αγοροπαρέα, ξέρετε πώς, με μεγάλη αστραποπαιδιά. Δηλαδή όπως στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ξέρω εγώ.
Εκεί μιλάνε ή για γυναίκες συνέχεια ή για φαγητά. Γιατί αυτά τα δύο λείπουν. Αυτή η παρέα σκοτείνιαζε για κορίτσια. Λοιπόν, είναι μανία. Εγώ και λίγο διανοούμενος βέβαια, δεν μπορούσα να το καταλάβω. Μπροστά μου σταματούσαν λίγο, γιατί ήξεραν ότι θα το πάω στον Ηράκλειτο, οπότε έσπαγε η επικοινωνία.
Λοιπόν, αλλά ναι, και θυμάμαι χαρακτηριστικά, όταν έλεγα, σκεφτόμουν τότε, ότι αν υπάρχει κάτι αληθινό στην ερωτική κατάσταση, θα πρέπει να αφορά, τρόπον τινά, τα μειονεκτήματα του άλλου.
Καταλαβαίνετε. Γι’ αυτό και όταν μου λέγανε ότι αυτή είναι ωραία, εγώ έψαχνα μανιωδώς να της βρω ελαττώματα και οι φίλοι μου θύμωναν μαζί μου. Άντε πάλι, τίποτα δεν σ’ αρέσει, δεν τη βλέπεις αυτή, ξέρω εγώ.
Και λένε το... δεν θα σας πω τι λέγανε, αλλά γινόταν της τρελής.
Τότε υπήρχε στέρηση, γι’ αυτό τα λέγανε. Σήμερα, στον άλλον, ακόμα οι γυναίκες, οι άντρες δεν προσέχουν τις γυναίκες καν. Ντύνονται, στολίζονται, φτιάχνονται, κάνουν οι καημένες, γιατί τις φοβούνται.
Και περνάνε δίπλα τους σαν αόρατοι. Δείτε πόσα βίντεο τέτοια βουίζει το YouTube, ειδικά άμα ξέρετε καλά αγγλικά. Δείτε τι παθαίνουν όλες οι καλλονές.
Τη βλέπουν, όλες τις φοβάται: «Πω πω, θα μπλέξω μαζί της». Καλά, όσο πιο πολύ μάλιστα είναι good looking, τόσο πιο μεγάλο πρόβλημα μπορεί να υπάρχει, διότι έχει τον μικρό της ναρκισσισμό, οπότε αλίμονό μου.
Αυτή νομίζει that she is the prize. Και άμα νομίζει η γυναίκα... να έρχεται στην ευρωπαϊκή, πες ένα... αλίμονο στον καημένο που θα την κυνηγήσει. Ευτυχώς τους απορρίπτουν όλους και βρίσκονται στη σχέση. Είναι υπόδεινο βέβαια αυτό, διότι όλες οι γυναίκες στοχεύουν στο 10% των αντρών που ξεχωρίζουν, έτσι δεν είναι;
Ναι ή όχι; Πείτε μου τώρα. Δεν τα λέω μόνο καλά. Κορίτσια και εδώ και δεν μπορεί να το στηρίξουν. Αλλά όταν το είπα στην τάξη αυτό, έγινε χαμός από κάτω.
Στράφτανε όλα τα πρόσωπα. Συγκατάβαση. Ενώ δεν προσφέρει αυτά τα οποία ζητάει, αυτά που φέρνει στο τραπέζι, αλλά πιστεύει ότι είναι το βραβείο και αυτός που ζητάει είναι πάρα πολύ ενωτερός.
Αλλά δεν το περιλαμβάνουν αυτοί σήμερα, καταλαβαίνετε τι λέω τώρα. Συνήθως αυτό. Και αυτό έχει να κάνει με την ιδιότυπη διόγκωση του γυναικείου ναρκισσισμού.
Γιατί αυτός ο ναρκισσισμός δεν είναι ίδιος, δεν εκφράζεται ίδια. Αλλιώς εκφράζεται ο ανδρικός ναρκισσισμός, αλλιώς ο γυναικείος. Το αποτέλεσμα είναι ότι ένα 60-70% των ανθρώπων έχουν αποσυρθεί και αποσύρονται φουλ σε όλες τις δυτικές κοινωνίες.
Το αποσύρονται και φοβούνται κιόλας. Ένα πείραγμα να κάνω, θα με βγάλει στο TikTok αμέσως και θα ξεφτιλιστώ. Θα τον δουλέψουν σε όλο... θα είναι της τρελής.
Ενώ παλιά δεν σώναμε να πειράζουμε κορίτσια. Το κάναμε και τώρα. Γιατί; Η απόρριψη ήταν μια ζωντανή σχέση. Ήταν κάτι ζωντανό.
Και όταν το κορίτσι δεν ήθελε, δεν υπήρχε ποιος να σε καταβαραθρώσει, να σε φωτογραφήσει, ούτε να σε βγάλει στο TikTok, ούτε να σε ξεφτιλίσει, ούτε τίποτα. Έλεγε πρώτα: «Άσε με» και έφευγες. «Δεν θέλω, γεια χαρά».
Τώρα είναι όλος ο ευτελισμός που ακολουθεί, σαν να εκδικείται για κάποιο λόγο κάποιον ο οποίος τόλμησε να... να ακολουθήσει.
Γι’ αυτό και τα πανεπιστήμια δεν έχουν ζευγάρια σήμερα. Τα παλιότερα πανεπιστήμια ήταν γεμάτα ζευγαράκια. Κι εγώ στο πανεπιστήμιο ζευγάρωσα, αλλά γινόταν της τρελής.
Στο τέλος του τέταρτου έτους ήμασταν οι μισοί ζευγαρωμένοι. Συγγνώμη, τώρα τίποτα. Ο ένας κοιτάει τον άλλον έτσι, είναι λίγο έτσι. Για πού τρέχει; Πού τρέχει; Ήθελα αυτή άραγε να γυρίσω; Δεν μου αρπάξει πουθενά;
Κοιτάξτε πού οδήγησε αυτή η αυτοπραγμάτωση, η αυτοαπασχόληση, η αυτοαλήθεια, το να τη βρούμε και να τη βρούμε και να τη βρούμε, σε μια τεράστια αυθαιρεσία για τον καθένα.
Θα σας είχα πει —την έχω πει και δημόσια κάνα δύο φορές— την ιστορία με τον Άγιο Ιάκωβο, που την έλυσα προσωπικά. Την έχω πει, ε; Δεν την ξαναπώ. Την ξέρετε.
Λοιπόν, είναι γεγονός. Μιλούσαμε με τον πατέρα Ιάκωβο και λέγαμε διάφορα πνευματικά πράγματα και το τηλέφωνο χτύπαγε τον καημένο συνεχώς: ντριν, τίποτα, αυτός δεν το σήκωνε. Ντριν. Μετά από λίγο, ντριν, ντριν, ντριν.
Στο τέλος λέω: «Ρε παιδιά, ο γέροντας... συγγνώμη, σας κόβω την επικοινωνία». Λέω: «Τι; Δεν ήθελε; Θέλω να τους πω ποιον θα πάρουνε». Ποιον θα πάρουνε; Τότε παντρεύονταν ακόμα, τώρα πάει και αυτό.
Και όχι εσείς, λέω, το βλέπετε με τη χάρη του Θεού.
Το βλέπω, λέει, πολλές φορές, αλλά δεν μπορώ να τους το πω. Λέω: γιατί; «Διότι καθεμία από αυτές πιστεύει ότι είναι η βασίλισσα του Σαβά, ενώ ο Θεός της έχει έναν Κίτσο από απέναντι το χωριό». Για να τους πω ακριβώς αυτό που τους χρειάζεται.
Όμως, έτσι και το πω εγώ, λέει, μετά από λίγο θα έρθει εδώ και θα χτυπάει την πόρτα και θα λέει: «Α, πατέρα Ιάκωβε, με εξαπάτησες, με έκανες, με έφτιαξες, με έκανες». Και δεν το λέτε ποτέ; «Το λέω μόνο σε καμιά ταπεινή. Αν βρω καμιά ταπεινή και έχω πληροφορία, το λέω μόνο σε καμιά ταπεινή».
Ο Άγιος Ιάκωβος ήταν ένας άνθρωπος άγγελος. Αλλά και την αδιακρισία τον είχαμε βάλει μέσα στο παιχνίδι μας, ας πούμε. Δεν μπορώ να τα πω, λέει.
Μεγάλο ζήτημα είναι αυτό το πράγμα: ότι χάσαμε την κοινωνική λειτουργία της αλήθειας μας. Δηλαδή, ότι δεν θα είσαι ποτέ σωστός και αληθινός, καταλάβατε, αν αυτό δεν ωφελεί το σύμπαν, όλον τον κόσμο, δεν αφορά τους πάντες, δεν αφορά την απόλαυση, δεν... δεν... Έχουμε πέσει έξω. Και το lifestyle έχει πέσει έξω πάρα πολύ και εκπέμπει και διαφορετικά στις διδασκαλίες. Δηλαδή, αντιφατικές διδασκαλίες, έτσι δεν είναι;
Απ’ τη μία, μήνυσε, να απολαμβάνεις τον εαυτό σου. Αυτό λέει το #MeToo. Το #MeToo τι είναι; Σε βούτηξε να σε απολαύσει χωρίς να το θες εσύ. Εδώ απλώς του μαθαίνεις να το κάνει αυτό με τάξη. Αυτή είναι η συζήτηση. Να το κάνει μεν αυτό, αλλά να το κάνει με τρόπο να μην τον πάρεις χαμπάρι και να μην μπορείς να τον ξεπροστιάσεις.
Είναι το ζήτημα. Είναι βαθιά ανήθικη η σημερινή προτεινόμενη συμπεριφορά, ειδικά στις σχέσεις. Αλλά αντιφατικά τελείως, έτσι δεν είναι; Τιμωρούνται και όλοι αυτοί που κάνουν αυτό που τους προτείναμε. Τους προτείνουμε να απολαμβάνουν, να είναι ανεύθυνοι, να χαίρονται τον εαυτό τους, να μην υπάρχει όχι η αλήθεια αλλά η προσωπική τους απόλαυση και αυτοπραγμάτωση. Και όταν το κάνουν αυτό το πράγμα, τους κυνηγάμε και τους βάζουμε και φυλακή.
Τρελό εντελώς. Διδάξαμε σε κανέναν αλληλοφιλία; Τη δευτερεύουσα για τους άλλους; Ποτέ. Ειδικά αυτά τα μέσα μαζικής διαστροφής και δημοσιογραφικά, εντελώς, τελείως.
Ναι, αλλά για να κρίνεις κάποιον πρέπει να του δώσεις αρχές πρώτα. Ναι ή όχι; Άμα αρχές του δίνεις άπεσες, πώς τον κρίνεις που τις εφαρμόζει; Και πέφτουν μετά πάνω του όλοι, έτσι δεν είναι; Γιατί πέφτουν πάνω του; Για την ενοχή. Όλη την ενοχή μας τη βγάζουμε πάνω στο συγκεκριμένο πρόσωπο. Φτου, φτου, φτου, φτου, μέχρι να πεθάνει, να τρελαθεί, να σβήσει, να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γιατί έκανε αυτό που κάναμε όλοι, να μην το κρύψαμε, το βολέψαμε κάπου. Ναι.
Και το θέμα αυτό, βέβαια, ότι πάντα οι γυναίκες... Συγγνώμη, πόσα παιδιά ξέρω εγώ, αγόρια, που έχουν δεχτεί ερωτική επίθεση από γυναίκες. Γυναίκα όμως, αν αποκαλυφθεί, καταλάβατε τι λέω, σχεδόν δεν υπάρχει. Σχεδόν δεν το έκανε. Σχεδόν μπορεί να είναι αυτό. Ξέρετε πόσα όμως; Ξέρετε πόσα;
Θυμάμαι σε μία άλλη σχολή που ήμουνα, μία καθηγήτρια ήθελε να αφήνει... και τον έκοβε συνέχεια. Τον έκοβε, τον έκοβε. «Γιατί με κόβετε;» «Ήθελα να σε ξαναδώ». Το έλεγε. Δώσ’ του δύο χώρες κανονικό που έλεγε έτσι.
Ναι, αλλά αυτό δεν έχει καμία συνέχεια. Ούτε στο #MeToo βγήκε ποτέ, ούτε την έβγαλε κανένας, ούτε θα λάμβανε μεγαλεία στο όρος. Χώρους γίνεται αυτό; Ποιος βάζει όρια; Είναι εύκολο, όταν είσαι καθηγητής, να έχεις πάνω τον τρόπο. Ξέρω περιπτώσεις, τι να σου πω τώρα, στον πανεπιστημιακό χώρο. Να δεις πόσες νεαρές αιωμένες έχουν γίνει καθηγήτριες και πόσοι νεότεροι αιωμένοι έχουν γίνει καθηγητές. Άντε τώρα, μην τα λέμε.
Για να μην πω ότι αυτό γίνεται και πολλές φορές και επί τούτου. Είχα μία φορά, άντε το θυμάμαι, Αγία μου, μια γεροντοκόρη καθηγήτρια. Το τι δούλεμα... Την έβλεπα κάθε φορά: αγκαλιές, φιλιά, σφίξιμο. Η διαφορά μεταξύ τους καμιά εικοσαριά χρόνια, διαφορά 25, κρίσιμη διαφορά αυτή. Μάτς, σμουτς, μάτς, σμουτς. Τόσο πολύ που είχε μάθει αυτή εσωτερικώς ότι πρέπει να τη φιλάνε όλοι. Μια φορά πλησίασε και εμένα πριν να με φιλήσει, να με αγκαλιάσει και εμένα όπως αγκαλιάζει όλους. Λέω: «Άστε αυτά εδώ. Ο μόνος εγώ δεν προσφέρομαι». Και ήταν και κακάσχημοι οι καημένοι.
Το θέμα είναι, το θέμα είναι ότι αυτός έγινε σούπερ καθηγητής. Τον βρήκαμε μια φορά και του λέω: «Το αξίζεις κι εσύ, αφού έκανες τόσα χρόνια». Εγώ, φρικτός στην Ηλεία και μόνο. Χώρια της υποψήφιας. Εκεί να δείτε. Πρέπει η πόρτα να ανοίξει πάντα όταν έρχεται η υποψήφια. Πάντα ανοιχτή η πόρτα. Αλλά αυτά ούτε το #MeToo, ούτε το τέτοιο, τίποτα.
Υπάρχει ένα bullying, πράγματι bullying. Αλλά κανείς δεν ξέρει ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις. Και το τέλος είναι αυτό που σας είπα. Εμένα δεν με απασχολεί τόσο το ανεκδοτολογικό μέρος. Θα πάει για να γελάσουμε λίγο. Παρόμοια πραγματικά είναι συγκεκριμένα και κάπως αλλιώς.
Αλλά το θέμα είναι ακριβώς αυτό: ότι προάγουμε συνεχώς μια στάση ζωής, στην οποία μετά αναλαμβάνουμε να εξοντώνουμε υποκριτικά, όπου τη βρούμε εκτεθειμένη και εύκολη στο να την κοπανίσουμε.
Πάρτε τώρα τον πατέρα Αντώνιο, τον παπα-Νικόλαο, αυτό το περίεργο. Εξίσταμαι και απορώ πώς είναι δηλαδή να γίνονται αυτά τα πράγματα που γίνονται. Δεν τα πω περισσότερα, έτσι δεν είναι; Η θυματοποίηση άπαξ και μπεις στο γρανάζι, και έλα μετά. Βγάζεις τα σπασμένα των άλλων, έτσι; Τίποτα άλλο.
Θέλει κανείς κάτι να μου πει; Ποιος ήρθε να αναλύσει το παραγωγείο που είπα πριν; Ο παπα-Νικόλαος; Τον παπα-Νικόλαο; Δεν είμαι ο παπα-Νικόλαος. Ο παπα-Νικόλαος προηγείται εδώ για λέγει.
Ήθελα να πω, πέρα από την απόσταση, όπως λέει και ο Αριστοτέλης, αν θυμάμαι καλά, πάτερ, τα ζώα μπορεί να έχουν ψυχή γιατί διαθέτουν κάτι: φαντασία και λογική. Οπότε η απόσταση είναι πραγματικά αυτό που λέμε: δεν μου έδωσε τη φαντασία πώς θα είναι η τάδε κοπέλα και το τάδε αγόρι.
Και θα πω ένα απλό παράδειγμα, το κακόδυστο, ανέκδοτο. Ο παπα-Νικόλαος, όταν την έκλεισε, και εγώ λέει: «Τι είναι αυτό το τόσο σημαντικό; Αξίζει άρα;» Βάλαμε τη φαντασία ότι έχει έναν θησαυρό εκεί μέσα. Και όντως, θησαυρός είναι πραγματικά.
Κοιτάξτε, αν μιλάμε για αυτά παλαιότερα, για να καταλήξει μια σχέση όπως θέλαμε να ολοκληρωθεί, περνούσαν και χρόνια καμιά φορά. Και είναι φυσιολογικό αυτό. Ζευγάρια τα οποία σήμερα, μόλις πει «I love you», το κρεβάτι είναι δίπλα εκεί. Τι να πω; Αμέσως είναι η άμεση εφαρμογή.
Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν κατοικούμε τη ζωή μας ανθρώπινα. Αρνούμαστε τη δική μας πραγματικότητα με τον τρόπο αυτό και την πραγματικότητα του άλλου, αλλά και την πραγματικότητα του εαυτού, τη δική μας. Και όσο ανάπηροι μετά προσπαθούν να βγάλουν μάκρυ, αλλά η αναπηρία είναι δεδομένη. Και είναι μια εκούσια αναπηρία, για την οποία έχουμε πειστεί μάλιστα ότι πρέπει να παραμείνουμε σε αυτήν την κατάσταση, διότι σε αυτήν δεν υπάρχει τίποτα άλλο.
Γι’ αυτό και έχουν διαταραχθεί τόσο πολύ οι σχέσεις. Καταρρέει η οικογένεια σήμερα. Καταρρέει σήμερα. Ρώτησα ξανά τους φοιτητές, εσάς, ήσουν μέσα: ποιος θα παντρευτεί; Από 300 σχεδόν παιδιά που ήταν μέσα, σηκώθηκαν και έκαναν καριέρια. Είναι πράγματα τα οποία είναι δεδομένα πια, δεν τα φαντάζεσαι.
Και μου λέγανε... Γιατί κάποια στιγμή έχω κάνει μια αναφορά στο θέμα το δημογραφικό. Να ξέρετε, η τεράστια δημογραφική κάμψη που παρατηρείται σε ολόκληρη τη Δύση δεν είναι οικονομικό αποτέλεσμα. Και αν εδώ έχουμε και οικονομικό θέμα, στη Γαλλία δεν έχουν, στην Αμερική δεν έχουν, καταλαβαίνετε τι λέω. Είναι η κρίση των σχέσεων. Δηλαδή κρίση εμπιστοσύνης. Τεράστια κρίση εμπιστοσύνης.
Γιατί ο καθένας έχει την προσωπική του αλήθεια, αυτό που λέω τόση ώρα, και βάζει την προσωπική του ηθική. Ναι ή όχι; «Έχω τις αρχές μου». Ποιες είναι οι αρχές σου, μωρέ; Ποιες βρήκες και σε τι με αφορούν εμένα; Και γιατί μου τις επιβάλλεις με το στανιό; Ποια είναι η κοινή λειτουργία της αλήθειας; Αυτό είναι που δεν υπάρχει πια σήμερα.
Και δεν μπορούμε με τίποτα αυτό το πράγμα να το παραβλέψουμε, γιατί δημιουργεί τρομακτική τροχοπέδη. Και βέβαια εδώ έχει να πει πάρα πολλά η Εκκλησία και η πνευματικότητα, όπως σας τα λέω την προηγούμενη φορά. Δεν τα λέμε τώρα για την αγάπη. Αλλά είναι μια διαδικασία. Άμα την περάσεις, και δεν θες να την περάσεις, δεν θα βρεις πουθενά πότε που θα παραμείνεις εκεί.
Το θέμα είναι ότι σήμερα είσαι πλέον αόρατος, γιατί όλοι έχουν το ίδιο πρόβλημα και δεν σε προσέχει κανένας. Γιατί ο καθένας έχει τον δικό του καθρέφτη, κοιτάζεται μέσα και δεν διατίθεται να σου κάνει το ίδιο. Οι κοπιώδεις Αμερικάνοι λένε: the juice ain’t worth the squeeze. Ο χυμός δεν αξίζει το στύψιμο.
Θα πάρεις τόσο λίγο χυμό, που δεν αξίζει αυτόν τον κόπο να το στύψεις. Το πορτοκάλι, το λεμόνι, το κορίτσι. Για τα κορίτσια τι θέλουν. Γίνονται και αντιπαθείς οι άνθρωποι μεταξύ τους.
Ο άνθρωπος έχει τέτοιες αντιπάθειες. Δεν είναι ανοιχτός καθόλου. Δεν έχει ορίζοντά του τον άλλο καθόλου. Σας είπα, η αλήθεια είναι ότι είναι αλήθεια από μέσα του και την καταναλώνει μέσα του. Δεν δίνει απ’ έξω, ούτε παίρνει απ’ έξω. Ούτε δίνει.
Τραγικό. Μεταναρκισσισμός. Και εκεί πάμε. Έτσι το λέω εγώ.
Παιδαγωγούμε, όπως σας είπα, να κόψει το θέλημα. Αυτό δεν είναι ότι κόβουμε το θέλημα.
Ναι, παιδαγωγείται το θέλημα. Δεν κόβεται να κοπεί το θέλημα. Σίγουρα για τον ψυχίατρο.
Ναι, αλλά συνέχεια λέμε ότι κόψει το θέλημα. Κακώς το λέμε έτσι. Και έχει μάθει ο κόσμος. Και μάλιστα υπάρχουν και θεολόγοι, μέτριοι και σημαντικοί θεολόγοι, που έχουν πέσει έξω. Είναι οι αιρέσεις της εποχής μας.
Το θέμα του θελήματος. Και το γνωμικό ή προσωπικό θέλημα είναι μεταπτωτικό. Και το άθελο είναι ανόητο. Μερικές φορές. Αλλά και άθελο δεν είναι ανόητο. Αλλά δεν έχουν καταλάβει το ζήτημα.
Το ζήτημα ολόκληρο αυτό είναι ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα. Είμαι ο μοναδικός που το φωνάζει στην Ελλάδα αυτό το πράγμα. Αλλά μόνο γεύτης.
Συμπάνω μου γεύτης. Κάποτε, όταν έβγαλα το βιβλίο πριν 26 χρόνια, 27 πρώτη φορά βγήκε το βιβλίο, και μου λέει: «Αυτό μονάχα να είχες γράψει, θα άξιζε να είσαι». Αυτός το κατάλαβε. Το θέμα του θελήματος.
Το θέλημα παιδαγωγείται. Δεν καταστρέφεται. Καταλάβατε; Δεν καταλάβατε;
Το καταλάβατε κάπου. Το θέλημα, αν το κόψω, το ξεριζώσω για να το τελειώσω, το πιο φυσικό είναι να πάθω κάτι ψυχικά. Να με τρέχουν μετά από λίγο. Μαθαίνω να θέλω και αυτά που θέλουν οι άλλοι και αυτά που έχουν ανάγκη οι άλλοι.
Και μαθαίνω την αγάπη και ο δίπλος μου. Πονάζω, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ. Φρίκη. Όχι.
Να πω «σ’ αγαπώ», κάηκες. Που σημαίνει ότι εγώ, όπως πω, πως έρθει το ίνδαλμα που θέλω εγώ για μένα. Το ναρκισσιστικό μου έρεισμα.
Ναι. Δεν είναι αυτό. Αγάπη είναι άλλο πράγμα.
Γι’ αυτό σας λέω ότι ο μεγάλος έρωτας takes time. Θέλει χρόνο. Και εκεί μέσα τον βρίσκουμε.
Που σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσω. Ξέρω από πού είναι και πρέπει να σταματήσω. Λοιπόν, τα είπαμε όλα.
Τα λίγα που είχαμε να πούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου