Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Μετά το επεισόδιο του Καράκας, η έκβαση του οποίου παραμένει αινιγματική, ο Τραμπ κινείται αποφασιστικά και γρήγορα.
Μπορούμε να αστειευτούμε με τις εκρήξεις του προς χιλιάδες κατευθύνσεις: Γροιλανδία, Ιράν, Μεξικό, Καναδά, Κολομβία, Κούβα, κ.λπ., αλλά αυτό θα ήταν άστοχη ειρωνεία.
Το στυλ διακυβέρνησης του Τραμπ ήταν πάντα η κατεξοχήν αμερικανική διεθνής πολιτική, αλλά με λιγότερη έφεση για λεκτική ζογκλερική νομικών και ανθρωπιστικών ζητημάτων (ένα θέμα στο οποίο ειδικεύονται οι Δημοκρατικοί).
Αυτό το στυλ διακυβέρνησης προσφέρει μόνο δύο επιλογές για τις χώρες που στοχεύει: εθελοντική υποταγή, με την παραχώρηση ασύμμετρων συνθηκών και όρων εκμετάλλευσης υπέρ του, ή χρήση βίας, σε περίπτωση που η υποταγή χρονίζει.
Η χρήση βίας, με τη σειρά της, περιλαμβάνει έναν συνδυασμό οικονομικού στραγγαλισμού της χώρας-στόχου, διαφθοράς των εσωτερικών αντιφρονούντων της (της εσωτερικής αντιπολίτευσης) και άμεσης στρατιωτικής επέμβασης (με μια ποικιλία επιλογών, από παροιμιωδώς "έξυπνους" πυραύλους μέχρι «άρματα μάχης στο έδαφος»).
Όπως έχουμε επανειλημμένα παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια, βρισκόμαστε στην τελική φάση της αναμέτρησης για την αμερικανική υπερδύναμη. Έχοντας χάσει το παγκόσμιο μονοπώλιο εξουσίας (μονοπολική εξουσία), οι ΗΠΑ πρέπει να αναδιαμορφώσουν την ισχύ τους, η οποία βρίσκεται σε κρίση τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, τόσο οικονομικά όσο και από άποψη διεθνούς ηγεμονίας. Και για να το κάνουν αυτό, πρέπει να παίξουν τα καλύτερα χαρτιά τους, δηλαδή την εναπομένουσα στρατιωτική υπεροχή τους και ένα διεθνώς περιζήτητο νόμισμα.
Δεδομένου ότι η αμερικανική αυτοκρατορία, όπως και η βρετανική προκάτοχός της, είναι μια θαλασσοκρατική αυτοκρατορία, τείνει να μην ευνοεί τη μόνιμη εισβολή σε εδάφη άλλων χωρών, προτιμώντας την εθελοντική υποταγή τους ή, εναλλακτικά, την εγκατάσταση του δικού της τοπικού πληρεξουσίου (όπως οι «αντιβασιλείς» και οι «κυβερνήτες» του παρελθόντος).
Αν μπορείς να κάνεις μια υποτελή χώρα να σου δώσει αυτό που θέλεις με ένα χαμόγελο, δεν υπάρχει λόγος να υψώσεις τη φωνή σου, όπως ακριβώς οι ιδιοκτήτες εφημερίδων δεν χρειάζεται να σηκώνουν το τηλέφωνο για να υπαγορεύουν άρθρα όταν οι εφημερίδες τους είναι γεμάτες με πρόθυμους υπηρέτες, αυτολογοκριτές και τύπους του «έχω οικογένεια».
Για τον διεθνή κρετινισμό των μέσων ενημέρωσης, αυτή η αμερικανική στάση, η οποία προτιμά να συλλέγει χρήματα προστασίας χωρίς να καίει πάρα πολλά καταστήματα, έχει σεβαστεί εδώ και δεκαετίες ως «Pax Americana».
Ο Τραμπ αντιπροσωπεύει μια ανάσα φρέσκου αέρα από άποψη επικοινωνίας, επειδή έχει ελαχιστοποιήσει τις τυπικότητες και την αναζήτηση εύλογων δικαιολογιών. Πού και πού σκέφτεται μία, αλλά δεν μπορεί να την κρατήσει για πολύ. Τρεις προτάσεις αφού σας λέει ότι σας κάνει να χάσετε βάρος για το καλό σας, παραλείπει να αναφέρει ότι, αν προσπαθήσετε να κρατήσετε το ψωμί σας, ένα Tomahawk μπορεί να πέσει πάνω σας.
Έχοντας αφαιρέσει τα προπετάσματα καπνού της «εύλογης άρνησης» [Plausible deniability=η θεσμικά οργανωμένη δυνατότητα της πολιτικής ή στρατιωτικής ηγεσίας να αρνηθεί πειστικά την ευθύνη για μια ενέργεια που στην πραγματικότητα έχει εγκρίνει, σχεδιάσει ή προκαλέσει έμμεσα] και των «ανθρωπιστικών επεμβάσεων», μπορούμε να δούμε την τρέχουσα ιστορική κατάσταση με σαφήνεια.
Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους για να επεκτείνουν τις περιοχές εξόρυξης πόρων τους στο μέγιστο δυνατό βαθμό, που σημαίνει ολόκληρη την Αμερική (συμπεριλαμβανομένης της Γροιλανδίας), την Ευρώπη, την Κοινοπολιτεία και τη Μέση Ανατολή.
Αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν άμεσα τις άλλες μεγάλες δυνάμεις (Ρωσία και Κίνα), οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επηρεάσουν την πρόσβασή τους στους πόρους που χρειάζονται (ιδίως η Κίνα) και να προκαλέσουν αναταραχή στα σύνορά τους (Ουκρανία, Γεωργία, Ταϊβάν) προκειμένου να εμποδίσουν την ευρύτερη πολιτική σε άλλα μέρη του κόσμου (για παράδειγμα, την Αφρική).
Αυτός ο ελιγμός έχει δύο κύρια πιθανά αποτελέσματα.
Αν ο ελιγμός της υποταγής, είτε εκούσιας είτε ακούσιας, λειτουργήσει, αν η Βενεζουέλα επιστρέψει υπάκουα στη σφαίρα της αμερικανικής εκμετάλλευσης, αν το Ιράν αποσταθεροποιηθεί, αν η Ταϊβάν ανακηρύξει την ανεξαρτησία της, αν η Ουκρανία συνεχίσει να κρατάει τη Ρωσία υπό κατοχή, αν το Ισραήλ γίνει ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος της Μέσης Ανατολής, αν η Γροιλανδία γίνει μια πλήρως εξοπλισμένη στρατιωτική βάση, αν η Ευρώπη παραμείνει πολύ απορροφημένη στην εικοσαετή οικονομική και πολιτιστική αυτοκτονία της για να ξυπνήσει, το παιχνίδι έχει κερδηθεί για τις ΗΠΑ.
Η Κίνα και η Ρωσία θα παραμείνουν περιφερειακές δυνάμεις, ενώ οι ΗΠΑ θα είναι σε θέση να εγκαθιδρύσουν το χιλιόχρονο Ράιχ τους.
Η εναλλακτική λύση είναι η Ρωσία και η Κίνα, ειδικά η τελευταία, που δεν εμπλέκεται επί του παρόντος σε σύγκρουση, να δράσουν άμεσα και αποφασιστικά μέσω στρατιωτικών συμφωνιών και άμεσης οικονομικής και στρατιωτικής υποστήριξης σε στρατηγικούς τομείς. Προφανώς, οι ΗΠΑ θα αντιδράσουν, και εξίσου προφανώς, θα μπορούσαν να προκύψουν άμεσες ένοπλες συγκρούσεις.
Αν κινεζικά στρατιωτικά αποσπάσματα βρίσκονταν, ας πούμε, στη Λατινική Αμερική υποστηρίζοντας τη Βενεζουέλα ή την Κούβα, μια σύγκρουση θα ήταν σίγουρα προ των πυλών.
Κι όμως είναι επίσης σαφές ότι το μόνο πράγμα, απολύτως το μόνο πράγμα, που θα κάνει τις ΗΠΑ να υποχωρήσουν από την πολιτική της απεριόριστης κυριαρχίας θα ήταν μια αποφασιστική και αντίθετη χρήση βίας. Οι ΗΠΑ (όπως και το Ισραήλ) είναι ένα μεταβατικό κράτος με θρασυμαχική λογική, ένα έθνος που ουσιαστικά αναγνωρίζει μόνο τα πλεονεκτήματα της βίας (το δίκαιο της ισχύος) και περιφρονεί οτιδήποτε άλλο.
Μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ έχουν κινηθεί ήρεμα παρά τα τεράστια εσωτερικά τους προβλήματα, επειδή η επιθετικότητά τους δεν τους έχει κοστίσει τίποτα. Ούτε ένας Αμερικανός πεζικάριος, ούτε ένα αεροπλάνο, ούτε ένα αεροπλανοφόρο. Μάλιστα, έχουν βρει έναν τρόπο να αποκομίσουν καθαρό κέρδος από σενάρια όπως η Ουκρανία, αφήνοντας το βάρος στους αυτοκαταστροφικούς Ευρωπαίους.
Μεταξύ αυτών των δύο ακραίων σεναρίων, δεν βλέπω πολλές ενδιάμεσες πιθανότητες μεσοπρόθεσμα.
Οι ΗΠΑ (μαζί με τα διάφορα δίδυμα αδέρφια τους στο Ισραήλ) έχουν ουσιαστικά κηρύξει έναν παγκόσμιο πόλεμο λεηλασίας και υποδούλωσης.
Αν αφεθούν μόνες τους, θα συνεχίσουν αυτή τη διαδικασία υποδούλωσης.
Αν δεν αφεθούν ανεξέλεγκτες, θα χυθεί αίμα.
1 σχόλιο:
“Οὐ παύσεσθε,” εἶπεν [ο Πομπήιος προς τους Μεσσηνίους της Σικελίας], “ἡμῖν ὑπεζωσμένοις ξίφη νόμους ἀναγινώσκοντες;”
Και όχι μόνο έχουν ξίφη, αλλά δεν υπάρχει άλλη δύναμη στον κόσμο που ξέρει να τα χρησιμοποιεί τόσο καλά. Καθάρισαν τη γειτονιά τους από έναν ανεπιθύμητο εν μία νυκτί, και έπονται και άλλοι, ενώ η Ρωσία έχει ξοδέψει 3 χρόνια και δεκάδες χιλιάδες νεκρούς Ρώσους και δεν μπορεί να απαλλαγεί από τον δικό της ανεπιθύμητο.
Δημοσίευση σχολίου