Πηγή: Ρικάρντο Πακόσι
Όλα τα στοιχεία διαμορφώνουν ένα σενάριο πολέμου, ή τουλάχιστον αυξανόμενης έντασης, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του ρωσο-κινεζικού άξονα.
Αυτό συνέβη μετά από μια περίοδο κατά την οποία, μετά τη Σύνοδο Κορυφής του Άνκορατζ, ολόκληρος ο κόσμος είχε διαβλέψει και είχε ελπίσει σε μια πιθανή ειρηνευτική διαδικασία (με εξαίρεση τους Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι φοβόντουσαν την ειρήνη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο).
Συνεπώς, έχουν υπάρξει σφάλματα κρίσης που πιστεύω ότι έγκεινται στην εδώ και δεκαετίες τάση να ερμηνεύεται ο κόσμος με όρους δυϊστικής πόλωσης.
Αυτή η τάση έχει οδηγήσει πολλούς να πιστέψουν ότι, δεδομένου του πολέμου του Τραμπ κατά της παγκοσμιοποίησης (και επιβεβαιώθηκε μόλις χθες με την ανακοίνωση της αποχώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών από 66 διακυβερνητικούς οργανισμούς που προωθούν την πράσινη ή/και την ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα), αυτή η αμερικανική προεδρία υποστήριζε μια κοσμοθεωρία του αντίθετου είδους: μια κυρίαρχη και πολυπολική.
Εγώ ο ίδιος, αν και με χίλιες προειδοποιήσεις και επιφυλάξεις, για μια ορισμένη περίοδο έδωσα μερική πίστη σε αυτή τη θεωρία.
Δυστυχώς, οι διεθνείς εξελίξεις έχουν δείξει ότι επρόκειτο ακριβώς για μια δυϊστική απλοποίηση. Αυτό συμβαίνει επειδή η αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση, πολύ απλά, δεν οδηγεί αυτόματα στην υιοθέτηση μιας πολυπολικής αιτίας: μια τέτοια αυτόματη αντίδραση δεν υπήρξε ποτέ, ούτε στην πράξη ούτε καν φιλοσοφικά.
Το όραμα του Τραμπ είναι πράγματι μια εναλλακτική λύση στην παγκοσμιοποίηση, αλλά αυτή η εναλλακτική λύση δεν συνίσταται στον κυριαρχισμό ή τον πολυπολισμό, αλλά μάλλον εκφράζει ένα άλλο είδος οράματος που θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως εθνικιστικό υπερεθνικισμό.
Πρώτον, στην αφήγηση του Τραμπ και στις συγκεκριμένες ενέργειες που απορρέουν από αυτήν, δεν μπορεί να διακριθεί καμία καθολική κυρίαρχη αρχή που να αφορά όλα τα έθνη. Αντίθετα, ενσαρκώνει μια εθνικιστική έκφραση της αμερικανικής εξαιρετικότητας (η οποία αντιστοιχεί σε μια παρόμοια αφήγηση εθνικής εξαιρετικότητας από την πλευρά του Ισραήλ).
Δεύτερον, όπως ακριβώς η παγκοσμιοποίηση καταπολεμάται από τον Τραμπ επειδή κρίνεται ως μια τάξη που υποτάσσει και ασφυκτιά στην προαναφερθείσα αμερικανική εξαιρετικότητα, ομοίως το ρωσο-κινεζικό πολυπολικό σχέδιο δέχεται στρατιωτική επίθεση στα ζωτικά και στρατηγικά του κέντρα (βλ. Βενεζουέλα και Ιράν): αυτό γίνεται με στόχο την ανατροπή του ρόλου των παγκόσμιων παικτών που διαδραματίζουν σήμερα η Κίνα και η Ρωσία και την υλοποίηση ενός κόσμου που, ναι, σε αντίθεση με αυτό που επιθυμούν οι παγκοσμιοποιητές, εξακολουθεί να είναι διαιρεμένος σε έθνη, αλλά και στον οποίο όλα αυτά υπόκεινται στη μονοπολική κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όλα αυτά για να πούμε ότι, σε γεωπολιτικό επίπεδο αλλά και σε οποιοδήποτε άλλο επίπεδο ανάλυσης, η συνήθεια της πολωτικής/δυϊστικής ανάγνωσης μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά λάθη, όπως, στην προκειμένη περίπτωση, να βλέπουμε δύο κοσμοθεωρίες εν δράσει αντί για τρεις. Αυτή η συνήθεια, επομένως, πρέπει να εγκαταλειφθεί το συντομότερο δυνατό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου