Πηγή: Ντανιέλε Πέρα
Δύο φάσεις μπορούν ήδη να εντοπιστούν στον νέο γύρο διαμαρτυριών στο Ιράν. Μια πρώτη φάση λίγο πολύ αυθόρμητων διαδηλώσεων που συνδέονται με το υψηλό κόστος ζωής (σε μεγάλο βαθμό λόγω του αυστηρού καθεστώτος κυρώσεων των ΗΠΑ) και μια περιβαλλοντική κρίση που έχει μειώσει τα αποθέματα νερού, ειδικά στην πρωτεύουσα· μια δεύτερη φάση ανοιχτής εξέγερσης κατά του «καθεστώτος» και υβριδικού πολέμου (η χρήση φλογοβόλων από τους «ταραξίες» είναι εντυπωσιακή).
Λέω «λίγο πολύ αυθόρμητη» επειδή ο χρόνος έναρξής τους (αμέσως μετά τη συνάντηση στην Ουάσινγκτον μεταξύ Τραμπ και Νετανιάχου) αφήνει πολλές αμφιβολίες και αβεβαιότητες.
Ενώ είναι αλήθεια ότι η πρώτη φάση είδε ευρεία λαϊκή συμμετοχή (συμπεριλαμβανομένων τομέων που παραδοσιακά συνδέονται με τους θεσμούς της Ισλαμικής Δημοκρατίας και το δίκτυο θρησκευτικών ιδρυμάτων της), το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τη δεύτερη φάση.
Τα δεδομένα που παρείχαν οι ιρανικές αστυνομικές δυνάμεις τις τελευταίες ημέρες, από αυτή την άποψη, είναι αρκετά σαφή. Φυσικά, πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη (ο στόχος είναι σαφώς η εκτόνωση των εντάσεων), αλλά ακόμη και οι ισραηλινές εφημερίδες αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν αυτήν την πραγματικότητα - την προοδευτική μείωση της συμμετοχής - υποστηρίζοντας παράλληλα ότι χωρίς άμεση εξωτερική παρέμβαση, η αλλαγή καθεστώτος δεν θα επιτευχθεί ποτέ (και, ακόμη και τότε, ο κίνδυνος μιας ακόμη αποτυχίας είναι προ των πυλών). Σε κάθε περίπτωση, γίνεται λόγος για μερικές χιλιάδες «αντάρτες» στην Τεχεράνη (μια πόλη σχεδόν 10 εκατομμυρίων κατοίκων) και μερικές χιλιάδες ακόμη διάσπαρτους στις άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Είναι ενδιαφέρον, μεταξύ άλλων, ότι έχουν πρόσβαση στο δορυφορικό δίκτυο Starlink του Έλον Μασκ, το ίδιο που χρησιμοποιούσαν οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και το τρομοκρατικό συγκρότημα του αλ-Τζολανί κατά την επίθεσή τους στο Χαλέπι και τη Δαμασκό. Εξίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η Τουρκία και το Ιράν συνεργάζονται ενεργά για να ελέγξουν τη διείσδυση τρομοκρατικών ομάδων που υποστηρίζονται από τη Μοσάντ στα σύνορα με το Ιράκ (γεγονός που δεν πρέπει να υποτιμάται, ειδικά δεδομένων των αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ). Η ίδια η Μοσάντ έχει δηλώσει ειλικρινά ότι είναι παρούσα επί τόπου στους δρόμους των ιρανικών πόλεων. Αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη. Όπως αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια του 12ήμερου Πολέμου, το Ισραήλ διαθέτει αποθήκες όπλων και μισθοφόρους διάσπαρτους σε όλη την ιρανική επικράτεια (και η συμβολή τους είναι εμφανής· θα ήταν χρήσιμο να κατανοήσουμε πόσες ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας έχουν πεθάνει). Αντίθετα, οι διαδηλώσεις για την υπεράσπιση της Ισλαμικής Δημοκρατίας ή κατά των εξωτερικών παρεμβάσεων στην ιρανική πολιτική φαίνονται αρκετά μεγάλες.
Παρά ταύτα, η Δυτική προπαγάνδα συνεχίζει να σκιαγραφεί μια εικόνα που δεν υπάρχει, με ιστορικά κατασκευάσματα, μεταγλωττισμένα βίντεο, καθηγητές πανεπιστημίου που ζητούν αμερικανική ή ισραηλινή παρέμβαση, τεράστια κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης για τον γιο του Σάχη ή τη Μαριάμ Ρατζαβί (ηγέτιδα της τρομοκρατικής ομάδας MeK, υπεύθυνη για τον θάνατο αρκετών χιλιάδων Ιρανών τα τελευταία 47 χρόνια) και συνεχείς αναφορές στην επικείμενη κατάρρευση του καθεστώτος.
Η πραγματικότητα είναι ελαφρώς διαφορετική και σίγουρα δεν μπορεί να αναχθεί σε «ευσεβείς πόθους» των Δυτικών φιλελεύθερων και προοδευτικών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου