Πηγή: The Slingshot
Μπορεί ένας Ευρωπαίος να συμπαθήσει ένα θεοκρατικό καθεστώς όπως το Ιράν του Χομεϊνί; Όχι, όπως ακριβώς, για να δώσουμε ένα όχι και τόσο τυχαίο παράδειγμα, δεν μπορούν να συμπαθήσουν το Αφγανιστάν υπό την ηγεσία των Ταλιμπάν. Μπορείτε επομένως να υποθέσετε ότι οι Ιρανοί θέλουν να αντικαταστήσουν το κληρικό σύστημα με κάποιον που συμπαθούμε εμείς οι Δυτικοί (ίσως αυτή την κινούμενη ανυπαρξία, τον κληρονόμο του τελευταίου Σάχη, που ανατράπηκε με λαϊκή αναγνώριση το 1978); Ούτε καν αυτό, αφού το ίδιο το πλήγμα που προκάλεσαν στη Δύση οι Ταλιμπάν θα έπρεπε να μας είχε διδάξει να σταματήσουμε επιτέλους να σκεφτόμαστε ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι ηθικά υποχρεωμένος να κυβερνάται από όποιον λέμε.
Είναι η δημοκρατία δυτικού τύπου το καλύτερο δυνατό σύστημα; Ούτε στο ελάχιστο, επειδή ένας λαός έχει μια ιστορία του παρελθόντος και τρέχουσες ανάγκες που τον οδηγούν, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να τον οδηγήσουν, να υιοθετήσει μεθόδους διακυβέρνησης που είναι μοναδικές, ή τουλάχιστον όχι απαραίτητα βασισμένες στις δικές μας. Πρέπει η πρόσφατη εξέγερση στο Ιράν να θεωρηθεί γνήσια; Ναι, επειδή οι διαμαρτυρίες βασίζονται σε σοβαρούς οικονομικούς λόγους (η ύφεση που προκλήθηκε από την κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου σε συνδυασμό με περικοπές και θυσίες που αποφάσισε η κυβέρνηση, σε μια χώρα που στραγγαλίζεται από κυρώσεις), κοινωνικούς λόγους (ο πληθωρισμός ρεκόρ έχει επίσης προκαλέσει την εξέγερση των εμπόρων και των τεχνιτών στα παζάρια, την παραδοσιακή βάση υποστήριξης για την «επανάσταση» που φυλάσσεται από το Πασνταράν, πελατειακούς διαχειριστές υδρογονανθράκων, μεγάλης κλίμακας βιομηχανίας και χρηματοδότησης, πηγές υποστήριξης για τον άλλο πυλώνα του καθεστώτος: τους αγροτικούς πληθυσμούς), και εθνικούς λόγους (οι πιο αιματηρές συγκρούσεις λαμβάνουν χώρα σε περιοχές όπου υπάρχουν μειονότητες, ιδίως Κούρδοι, αλλά και Βαλούχοι, Αζέροι και Άραβες, που απαιτούν αυτονομία). Αλλά σημαντικό, όχι, επειδή είναι περισσότερο από πιθανό ότι η κλιμάκωση της βίας συνέβη όχι μόνο λόγω της βαριάς χειραγώγησης των αρχών, αλλά και επειδή υποκινήθηκε από Ισραηλινούς προβοκάτορες, χορηγούς της επιστροφής στη μοναρχία. Η Μοσάντ, άλλωστε, είναι διαβόητα πολύ δραστήρια σε ιρανικό έδαφος.
Πρέπει όσοι διαδήλωσαν για τον παλαιστινιακό σκοπό να το κάνουν ακόμα και σήμερα σε αλληλεγγύη με τους διαδηλωτές που σκοτώθηκαν ή συνελήφθησαν στην Τεχεράνη και τις επαναστατημένες πόλεις; Όχι, επειδή η γενοκτονία των Παλαιστινίων που πραγματοποίησε το Ισραήλ τα τελευταία δύο χρόνια είναι το προϊόν ενός ογδοντάχρονου συστήματος αποικιοκρατίας και απαρτχάιντ, σε αντίθεση με τις πιο βασικές αρχές της δικαιοσύνης και της αυτοδιάθεσης. Εν τω μεταξύ, οι Ιρανοί αντάρτες, αγνοώντας τη διείσδυση των ισραηλινο-αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, μπορούν να τοποθετηθούν στο ίδιο επίπεδο με κάθε άνδρα ή γυναίκα στον πλανήτη που επαναστατεί ενάντια σε κράτη που δεν αναγνωρίζουν την εξέγερση ως έκφραση της λαϊκής βούλησης. Και αυτό σημαίνει όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Συμπεριλαμβανομένου του δικού μας. Ή μήπως έχουμε παραβλέψει κάποιο κράτος τόσο δημοκρατικό που παραδόθηκε αυθόρμητα και επέτρεψε στον εαυτό του να ανατραπεί, αντί να καταστείλει τις εξεγέρσεις;
Πρέπει λοιπόν να επευφημούμε για τη συνεχιζόμενη καταστολή; Όχι, επειδή στα πλήθη στην πλατεία υπάρχουν άνθρωποι -κυρίως νέοι, δεδομένου ότι ο περσικός πληθυσμός είναι κατά μέσο όρο πολύ νέος- που πάνω απ' όλα θέλουν να ζήσουν πιο αξιοπρεπώς και που αξίζουν σεβασμό. Αλλά το γεγονός ότι δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση, δηλαδή έναν ή περισσότερους ηγέτες με τους οποίους μπορούν να ταυτιστούν, καταδεικνύει ότι αυτή είναι μια οργή που εκμεταλλεύονται τόσο πιο εύκολα οι εξωτερικοί εχθροί όσο περισσότερο τρέφει τα ένστικτά της. Και επειδή εμείς, η Δύση, είμαστε ο εξωτερικός εχθρός (ιδιαίτερα αυτοκαταστροφικός, τουλάχιστον όσον αφορά τους Ιταλούς και τους Ευρωπαίους, υποταγμένος στις απατηλές αμερικανικές επιταγές κατά του πυρηνικού προγράμματος ενός πολιορκημένου έθνους με το οποίο είχαμε γόνιμες και εδραιωμένες σχέσεις), όποιος εδώ νομίζει ότι μπορεί να παίξει τον φίλο του λαού, τον sans-culotte, επευφημώντας αλτρουιστικά την πτώση των αγιατολάχ, αποδεικνύεται γεωπολιτικά ηλίθιος. Το θέμα είναι να εγκαταλείψουμε τη νοοτροπία των οπαδών. Ή μάλλον: αν πραγματικά δεν μπορείτε παρά να επευφημήσετε, τότε επευφημήστε. Αλλά ας μην αναλαμβάνουμε το καθήκον να κρίνουμε από τον καναπέ τι πρέπει να θέλουν οι Ιρανοί για το Ιράν.
Σε κάθε περίπτωση, ο «δημοκρατικός» παρεμβατισμός έχει ήδη προκαλέσει πάρα πολλές ζημιές και πάρα πολλούς θανάτους (από αυτή την άποψη, ρωτήστε όχι μόνο τους Αφγανούς, αλλά και τους Σέρβους, τους Ιρακινούς, τους Σύρους και τους Λίβυους για διευκρινίσεις). Επιπλέον, δεν βλέπουμε κανέναν εθελοντή από τις φανταστικές «διεθνείς ταξιαρχίες» για την απελευθέρωση του Ιράν στον ορίζοντα. Για τους Κυριακάτικους διεθνιστές, άλλωστε, η τρομοκρατική στρατηγική των drones, των βομβαρδισμών και των στοχευμένων δολοφονιών από το βραβευμένο δίδυμο Τραμπ-Νετανιάχου είναι αρκετή. Οποιαδήποτε βρώμικη δουλειά είναι καλή, αν γίνεται στο όνομα της «δημοκρατίας». Και όσο για τους Ιρανούς που διαδηλώνουν σε μια νόμιμη, αν και σιωνιστικά μολυσμένη, έκρηξη λαϊκής μισαλλοδοξίας, λοιπόν, αν ήταν Ιταλοί και έκαναν το ίδιο στην Ιταλία, θα τους απέρριπταν οι δεξιοί και οι αριστεροί δεξιοί ως βρωμερούς ταραχοποιούς, φασίστες ή κομμουνιστές, ανάλογα με την άποψή τους. Οι «Δημοκρατικοί» μας: μια μάζα υποκριτών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου