Η Άνοδος του Κράτους των Γκάνγκστερ

Riccardo Paccosi - 3 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόσι

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβαρδίζουν τη Βενεζουέλα και ταυτόχρονα απειλούν το Ιράν.
Πιστεύω ότι αυτές οι εξελίξεις αναδεικνύουν τις ακόλουθες τρεις πτυχές:
1) Το πολιτικό όραμα του Τραμπ δεν ήταν ποτέ κυρίαρχο, αλλά μάλλον εθνικιστικό. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν, ή προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν, τη διαφορά μεταξύ των δύο όρων, αλλά αν αφαιρέσουμε το πρίσμα της ιδεολογίας, η διαφορά γίνεται σαφής.
Η κυριαρχία επικαλείται μια καθολική αρχή - που ισχύει εξίσου για μεγάλα και μικρά έθνη - την οποία το διεθνές δίκαιο έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει, από τον Χάρτη του Αλγερίου το 1976 έως το έγγραφο που εκδόθηκε από την 16η Σύνοδο Κορυφής των BRICS το 2024.
Ο εθνικισμός, από την άλλη πλευρά, είναι η υποκειμενική, αυτοαναφορική και πάνω απ' όλα αποκλειστική αξίωση εξουσίας από ένα συγκεκριμένο έθνος. Η εθνικιστική στάση δεν διεκδικεί μια γενική αρχή, αλλά, αντίθετα, αναφέρεται σε ένα ιστορικό «πεπρωμένο» του έθνους κάποιου που είναι ανώτερο από αυτό όλων των άλλων χωρών.
Από αυτήν την ιδεαλιστική και μεταφυσική αρχή, λοιπόν, προκύπτει αναπόφευκτα η αξίωση του δικαιώματος επίθεσης σε άλλα έθνη.

2) Η ιδέα ότι η επίθεση στη Βενεζουέλα αντιπροσωπεύει την επιστροφή της Αμερικής στο Δόγμα Μονρόε και ότι ίσως είναι ένα τίμημα που αξίζει να πληρωθεί σε αντάλλαγμα για έναν πολυπολικό και ειρηνικό κόσμο, είναι αβάσιμη.
Οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή, που προκαλούνται από το Ισραήλ και υποστηρίζονται από την αμερικανική κυβέρνηση, καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχει Δόγμα Μονρόε που να περιορίζεται στη νοτιοαμερικανική ήπειρο, αλλά μάλλον βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια στρατηγική αποσταθεροποίησης σε παγκόσμια κλίμακα.
Η διαφορά με την προοδευτική-παγκοσμιοποιητική ατζέντα είναι ότι η Αμερική του Τραμπ δεν επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τον πόλεμο για να οικοδομήσει μια παγκόσμια κυβέρνηση, αλλά μάλλον να εξαλείψει κάθε επίπεδο διεθνούς δικαίου και να επιβάλει αποκλειστικά άτυπες σχέσεις εξουσίας.
Αυτή είναι, ουσιαστικά, η ίδια διαφορά που υπάρχει μεταξύ του κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος: η οποία μας οδηγεί να χαρακτηρίσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως κράτος γκάνγκστερ από κάθε άποψη.

3) Σε αυτές τις ώρες, βλέπουμε πολλούς υποστηρικτές της αριστεράς -τόσο μετριοπαθείς όσο και ριζοσπαστικούς- να υποστηρίζουν την πτώση των κυβερνήσεων της Βενεζουέλας και του Ιράν.
Για άλλη μια φορά, ακόμη και απέναντι σε έναν Ρεπουμπλικάνο πρόεδρο των ΗΠΑ, η δυτική αριστερά αποκαλύπτεται ως ιδεολογικό και προπαγανδιστικό προγεφύρωμα του Ατλαντισμού, δηλαδή ως υποστηρικτής αυτού του υπερεθνικιστικού οράματος σύμφωνα με το οποίο η Δύση είναι το βασίλειο του «καλού» και ο υπόλοιπος κόσμος ένα σύνολο δικτατοριών που πρέπει να πολεμηθούν.
Η θέση σχετικής διαφωνίας απέναντι στο δυτικό μπλοκ που έχει υιοθετήσει η αριστερά στη συγκεκριμένη περίπτωση της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης δεν θα πρέπει να μας εμποδίζει να δούμε αυτόν τον συνολικό ρόλο ως υποστηρικτή του ιμπεριαλισμού.

L'ascesa dello Stato gangster