Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (25)

Συνεχίζεται από:Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 

Του Pierre Aubenque.

VII. Ηθική, Θεολογία και πολιτική.

Η κατεξοχήν ανθρώπινη διάσταση της Ηθικής.    

   Θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι μία ηθική η οποία τοποθετεί τον νόμιμο σκοπό τού ανθρώπου στην πραγματοποίηση τής ευτυχίας του και αναγνωρίζει έναν κεντρικό ρόλο στην φρόνηση, διανοητικός καθορισμός αυτού που είναι «αγαθό για τον άνθρωπο», μάς απομακρύνει απο κάθε υπερβατική προοπτική, απο κάθε έρευνα για ένα ξεπέρασμα του ανθρώπου, προβαλλόμενο πρός το Θείο. Αυτό το συμπέρασμα όμως δέν ισχύει εντελώς για τον Αριστοτέλη, καθώς αυτός δέν εγκαταλείπει ποτέ το ιδανικό μίας αφομοιώσεως τού ανθρώπου στον Θεό, που κατορθώνεται μέσω της θεωρίας.

          Ο Αριστοτέλης όμως απορρίπτει ταυτόχρονα την ιδέα μίας αμέσου ανθρώπινης κινήσεως του Θεού: Ο Θεός είναι ένα μοντέλλο πολύ απομακρυσμένο ώστε να γίνει δυνατό να μεταφερθούν οι ιδιότητές του (απλότης, ενέργεια, αυτάρκεια) στην ζωή την οποία καλείται να διανύσει ο άνθρωπος σ’αυτή την υποσελήνιο ζωή του κόσμου, η οποία καθορίζεται απο την τυχαιότητα και την πολλαπλότητα. 

          Μία σκοτεινή με μία πρώτη ματιά φράση της Ευδήμειας Ηθικής, ανακεφαλαιώνει πολύ καλά την σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, η οποία δέν είναι μία σχέση εξαρτήσεως, αλλά εμπνεύσεως, κλήσεως. «Ο Θεός δέν βασιλεύει δίνοντας αυτός ο ίδιος διαταγές, αλλά είναι αυτό πρός την κατεύθυνση του οποίου διατάζει η σωφροσύνη» (Ηθ. Ευδήμεια, 1249 b 13-15). Ο Θεός δέν μπαίνει στο παιχνίδι, στο πολύ ανθρώπινο, των ιεραρχικών σχέσεων, όπου ο ένας διατάζει και ο άλλος υπακούει. Χωρίς να βγεί απο τον εαυτό του, περιμένει τους ανθρώπους να προσπαθήσουν να τον πλησιάσουν. Κατά δεύτερον λέει ο Αριστοτέλης στο βιβλίο Λ της Μεταφυσικής, ο Θεός μεταδίδει κινήση καθότι «τελική αιτία», «αντικείμενο αγάπης». Χωρίς να είναι μία απορροή, η φρόνηση τίθεται αυθόρμητα στην υπηρεσία του, για να πραγματοποιήσει με ανθρώπινα αποκλειστικά μέσα, λίγη απο την τάξη τήν οποία η σοφία επιτρέπει να θεωρήσουμε στον Θεό.

          Αλλά καθώς ο άνθρωπος και ο κόσμος είναι αυτό που είναι, αυτή η τάξη μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον με έμμεσα μέσα τα οποία αντιφάσκουν κατ’αρχάς τον παραδειγματισμό τού μοντέλλου. Έτσι ο άνθρωπος θα είναι ενάρετος για να μιμηθεί τον Θεό, διότι αυτός δέν έχει ανάγκη να είναι ενάρετος, καθώς δέν γνωρίζει το πάθος, « ο Θεός είναι καλύτερος απο την αρετή». Έτσι λοιπόν επιπλέον ο άνθρωπος θα ζήσει σε κοινωνία για να μιμηθεί, εμμέσως τον Θεό, ο οποίος αρκούμενος στον εαυτό του δέν έχει την ανάγκη φίλων ή την ζωή στην πόλη. Ο λόγος αυτής της αποκλήσεως περιγράφεται ώς εξής: «Η αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι το αγαθό απαιτεί μία σχέση με τους άλλους, ενώ ο Θεός είναι το δικό του αγαθό (ΗΘ. Ευδημ. 1245 b 14-19). Ο άνθρωπος προσεγγίζει την αυτάρκεια μόνον μέσω της μεσολαβήσεως των άλλων ανθρώπων.

          Εάν απαιτούσε ο άνθρωπος να μιμηθεί τον Θεό χωρίς μεσολάβηση, ο πιό όμοιος άνθρωπος στον Θεό, ο σοφός, θα έπρεπε να μήν έχει χρείαν φίλων και να είναι επαρκής στον εαυτό του στην μοναχικότητα του. Ο Αριστοτέλης διαλογίζεται για μία στιγμή αυτή την υπόθεση αλλά την αποκλείει αμέσως μετά, καθότι η ευτυχία στην οποία μετέχει ο σοφός περισσότερο απο κάθε άλλον, δέν υφίσταται παρά μόνον ενεργεία. Αυτή η ευτυχία λοιπόν φανερώνει απο τον εαυτό της μία υπεραφθονία έτσι ώστε τείνει να επεκτείνεται και στους άλλους. (ΗΘ. Νικομ 1169 b 29). Ο άνθρωπος, πολιτικό ζώο, πραγματοποιεί την ανθρωπότητά του μόνον στην επικοινωνία, στην ανταλλαγή, στην συνουσία (συν-ουσία). Κάτι που συνεπάγεται ασφαλώς το σωστό και δίκαιο διαχωρισμό των εξωτερικών αγαθών στον άνθρωπο, αλλά επίσης και την συνεργασία στις κοινές πράξεις και πάνω απ’όλα την κοινωνία των σκέψεων (1170 b 10).

          Στην εκτενέστατη ανάλυση που αφιέρωσε στην φιλία στα βιβλία VIII και IX στα Ηθικά Νικομάχεια, ο Αριστοτέλης διακρίνει τρείς μορφές φιλίας, σύμφωνα με την στόχευσή της στο χρήσιμο, στην ευχαρίστηση ή στην αρετή. Οι δύο πρώτες μορφές δέν καταδικάζονται, καθώς η φιλία σε όλες της τις πλευρές αντιστοιχεί σε μία πολύ δυνατή και ριζική τάση της ανθρώπινης ψυχής: Αλλά μόνον η φιλία ή οποία στηρίζεται στην κοινωνία τής αρετής είναι σταθερή, καθότι προστατεύεται απο την διαφοροποίηση πιθανών συμφερόντων όπως επίσης και απο τα καπρίτσια του πάθους. Μόνον η ενάρετη φιλία επιτρέπει στους ανθρώπους να πραγματοποιήσουν μέσω της αμοιβαίας μεσολαβήσεως, αυτό που στον Θεό είναι ενυπάρχουσα και καταγωγική ενότης. Η φιλία, θεμέλιο της πολιτικής ζωής, είναι επομένως κατά κάποιο τρόπο «Θεία», αλλά μόνον με προσπάθεια και φροντίδα. Όπως και η αρετή, της οποίας είναι μία ισχυρή υποστήριξη, είναι πάνω απ’όλα μία κατεξοχήν ανθρώπινη αξία, νομιμοποιημένη ολοκληρωτικώς απο το φυσικό δίκαιο το οποίο διαθέτει ο άνθρωπος ώστε να πραγματοποιήσει τις πιό υψηλές αρετές τής φύσεως του. Η Θεολογία προσφέρει στην ηθική έναν ορίζοντα και κάτι σαν μία ρυθμιστική αρχή, αλλά δέν αποτελεί την συστατική της αρχή, ή οποία είναι και παραμένει η φύσις, ενδογενώς στοχεύοντας στην προοπτική της πραγματοποιήσεώς της.

Συνεχίζεται

Εδώ ολοκληρώνεται  η παρουσίαση καί η ανάλυση τής Ηθικής τού Αριστοτέλη. Συμπληρώνεται μέ ένα σημαντικό κεφάλαιο τό οποίο περιγράφει τήν επιρροή της στήν ιστορία τής Δυτικής σκέψης.

Αμέθυστος.

The Modern Spirit of Asia (5) - The Spiritual and the Secular in China and India- ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Το πνευματικό και το κοσμικό

Η απομυθοποίηση της ενώσεως των θρησκειών καί τής θρησκειολογίας

Κεφάλαιο 2δ

Η πνευματικότητα στην μοντέρνα κοινωνία

Peter van der Veer

Princeton University Press, 2014

Παγκόσμια μετάφραση

Κατάλαβες; Μπήκε κουνάβι στό κοτέτσι, κατάλαβες;

Κατά τον 19^ο το μοντέρνο σήμαινε εξέλιξη και πρόοδο. Οι πολιτικές φιλοσοφίες του 20^ου αιώνα -φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, φασισμός-εξαρτώνται από διάφορες μορφές προοδευτισμού, και όλες τους δικαιολογούν προγράμματα αποικισμού και ανάπτυξης, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Η ιδέα της προόδου και της ρήξης με το παρελθόν, αλλά και η σύγκριση με σύγχρονες αλλά οπισθοδρομικές κοινωνίες, συνδέεται με τα ρομαντικά οράματα περί απώλειας και ετερότητας. Αυτό είναι το κρίσιμο στοιχείο για την κατανόηση της πνευματικότητας, εφόσον η Ανατολή έρχεται να αποτελέσει τον τόπο της πνευματικότητας η οποία έχει χαθεί από την Δύση. Όπως και άλλες αναπαραστάσεις του ανατολίτικου, έτσι και αυτή λειτουργεί με τρόπο που εξυπηρετεί την κατανόηση του εαυτού μας, αλλά είναι επίσης σημαντική και για αυτογνωσία αυτών που ζουν στην Ανατολή. Είναι επομένως αδύνατο να κάνουμε στοχασμούς περί της σύγχρονης ιστορίας της Ινδίας και της Κίνας, χωρίς αναφορά στα ευχάριστα και δυσάρεστα της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας. Με τον ίδιο τρόπο είναι αδύνατο να κατανοήσουμε βαθύτερα την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα, χωρίς αναφορά στην αλληλεπίδραση της Ευρώπης με την Ινδία και την Κίνα.

Ο όρος «πνευματικότητα» είναι ένα είδος παγκόσμιας γέφυρας, που συνδέει διάφορα εννοιολογικά σύμπαντα, η επαφή των οποίων διαρκώς εντείνεται. Η σύνδεση είναι διαφορετική από την μετάφραση, εάν υποθέσουμε πως η μετάφραση έχει πάντοτε σκοπό την ορθότητα. Όπως ανέφερα, δεν υπάρχει μια αντίστοιχη έννοια για την «πνευματικότητα» στα σανσκριτικά ή τα Κινέζικα (υπάρχουν προφανώς λέξεις που σημαίνουν «πνεύμα»). Η έννοια όμως αυτή χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά για να συνδέσει παραδόσεις οι οποίες κατέληξαν να λέγονται Ινδουισμός ή Κομφουκιανισμός ή Ταοϊσμός, την στιγμή που καμιά από αυτές δεν ήταν «ισμός» πριν την συνάντηση τους με την αποικιοκρατία. Σύμφωνα με τις έρευνες του I. A. Richards περί μεταφράσεων της κινέζικης σκέψης, εισηγούμαι πως η αποδοχή ενός τόσο αόριστου όρου όπως η «πνευματικότητα» κατέστησε δυνατή μια ειρηνική επικοινωνία μεταξύ διαφορετικών εννοιολογικών συμπάντων.

Διάφορες μορφές πνευματικότητας, που βρίσκονται πέραν και μερικές φορές είναι αντίθετες προς την κατεστημένη θρησκεία, επηρεάστηκαν από την πρόσφατη «ανακάλυψη» της ινδικής και κινέζικης παράδοσης. Το καλύτερο παράδειγμα είναι η θεοσοφική εταιρία, αλλά υπάρχουν πολλά άλλα. Πολλές φορές, τα κινήματα αυτά που εμπλέκονται με την ανατολική πνευματικότητα έχουν μια κριτική στάση προς την αποικιοκρατία, αν και σε ένα άλλο επίπεδο η ύπαρξη τους κατέστη δυνατή λόγω της αποικιοκρατίας. Και το πιο σημαντικό, προσλαμβάνονται και χρησιμοποιούνται δημιουργικά στην Ινδία και την Κίνα, προς παραγωγή νέων ερμηνειών της παράδοσης.

Η Ινδική πνευματικότητα

Κάποιον μάς θυμίζει ....

Από την εποχή του Schopenhauer (1788-1860) και μετά, η Δύση θεωρεί την Ινδία ως ένα πνευματικό έθνος. Ο Schopenhauer είχε ενθουσιαστεί βαθιά από τον μυστικισμό των Ουπανισάδων (ινδικά φιλοσοφικά κείμενα), και τις είχε χρησιμοποιήσει για να διατυπώσει την δική του εκδοχή του γερμανικού ιδεαλισμού. Ενώ ο Hegel (1770-1831) είχε μια αρνητική στάση προς τον ινδικό πολιτισμό, με την έννοια ότι η Ινδία ήταν καταδικασμένη στην οπισθοδρόμηση, ο Schopenhauer και άλλοι μεγάλοι Γερμανοί στοχαστές, όπως ο August Wilhelm Schlegel (1767-1845) και ο Schelling (1775-1854), εκτιμούσαν ιδιαιτέρως την μεταφυσική σκέψη της Ινδίας. Η ιδεαλιστική και ρομαντική παράδοση της Γερμανίας, που ήταν βασικές για την μεγάλη ανάπτυξη της Γερμανικής φιλολογίας, χρωστούσαν πολλά στην συνάντηση τους με την ινδική πνευματικότητα¹⁸. Θεμελιώδες στοιχείο που εξηγεί αυτό το ενδιαφέρον για «ανατολική σοφία», ήταν η αυξανόμενη πεποίθηση στην Γερμανία και αλλού στον δυτικό κόσμο, πως ο Χριστιανισμός έχει εκθρονιστεί από τον Διαφωτισμό, και δεν μπορεί πια να προσφέρει στην μοντέρνα πνευματικότητα.

Συνεχίζεται 

Σχόλιο : "Και το πιο σημαντικό, προσλαμβάνονται και χρησιμοποιούνται δημιουργικά στην Ινδία και την Κίνα, προς παραγωγή νέων ερμηνειών της παράδοσης"

Μήπως αυτό δέν συμβαίνει καί σέ μάς μέ τόν Αγουρίδη; Μέ τόν Γιανναρά, μέ τόν Ράμφο; 

Ο Γερμανικός ιδεαλισμός δέν διέλυσε ήδη τήν ορθοδοξία μέ τήν μεσολάβηση τών Ρώσων τής διασποράς;

Αμέθυστος

MARIE-LOUISE VON FRANZ: Ο ΧΡΥΣΟΣ ΓΑΪΔΑΡΟΣ (7) -ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Το μητρικό σύμπλεγμα

Κεφάλαιο 4ο (B Μέρος)

Οι ληστές οδηγούν τον Λούκιο σ’ ένα δάσος και του στερούν κάθε είδους ανθρώπινη επαφή. Πρέπει να φανταστούμε ως ληστές αυτής της εποχής άλλους ανθρώπους, απ’ αυτούς που θα χαρακτηρίζαμε σήμερα μ’ αυτήν τη λέξη. Η τότε αστυνομία δεν ήταν ανεπτυγμένη σε μεγάλη έκταση για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του λαού και δεν μπορούσε να προστατεύση τους ανθρώπους˙ το μεγαλύτερο μέρος της κρατικής υπόστασης αποτελείτο επίσης από κατακτημένες χώρες, που δεν ανήκαν οικειοθελώς στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι, που κατείχαν στην προηγούμενή τους χώρα σημαντικές κοινωνικές και πολιτιστικές θέσεις, είχαν υποβιβαστή σε σκλάβους. Σ’ ένα τέτοιο κράτος, στο οποίο ολόκληρο το δίκτυο της αστυνομίας και της μυστικής αστυνομίας δεν λειτουργούσε ακριβώς όπως σήμερα, διέφευγαν πολλοί άνθρωποι στα δάση και συνενώνονταν σε συμμορίες. Μπορεί να είχαν έναν Κέλτη βασιλιά ανάμεσά τους, που είχε γίνει σκλάβος και είχε δραπετεύσει, γιατί δεν ήθελε να μείνη να ξυλοκοπιέται από έναν απλό κοινό Ρωμαίο μέχρι θανάτου, αλλά δεν μπορούσε και να γυρίση στην πατρίδα του. Οι ληστές αυτής της εποχής δεν ήταν γι’ αυτό όλοι εγκληματίες, αλλά ομάδες απ’ όλες τις τάξεις ή μεμονωμένοι, που δεν ήθελαν να έχουν καμμιά σχέση με τη ρωμαϊκή αστυνομία, ή ακόμα άνθρωποι, που είχαν περιέλθει καθ’ οιονδήποτε τρόπο σε σύγκρουση με τον νόμο. Οι άνθρωποι αυτοί ανήκαν περισσότερο στην κατηγορία του «ευγενούς ληστού» στο ρομαντικό παιδικό βιβλίο, που δεν θέλει να υποταγή στον πατέρα κράτος και να ζη ελεύθερος στα βουνά. Κάτι απ’αυτό το πνεύμα ζη ακόμα στους λαθρέμπορους της Μεσογείου, όπου υπάρχουν σχετικά ευπρεπείς περιπέτειες ληστών, που το θεωρούν ένα είδος σπορ, να εξαπατούν την αστυνομία και το τελωνείο.

Ιδωμένο ψυχολογικά σημαίνει αυτό το θέμα (μοτίβο), πως κατανίκησαν οι επονομαζόμενες μορφές της σκιάς, τον Λούκιο. Θα δούμε αργότερα με μεγαλύτερη σαφήνεια και στα ονόματα, πως αντιπροσωπεύουν οι ληστές όλες τις διαφορετικές όψεις ενός είδους ανώριμου πρωτόγονου ανδρισμού, κάτι που λείπει σε σημαντικό βαθμό απ’ τον Λούκιο, τον γυιό της μητέρας του. Ολόκληρη η ζωή του, καθώς και η ανατροφή του ως γυιού από καλήν οικογένεια, τον έχει κάνει αυτό που είναι, και το μητρικό του σύμπλεγμα τον απέκοψε απ’ αυτήν την όψη του ανδρισμού. Γνωρίζουμε απ’ τον Απουλήιο, πως ήταν τουλάχιστον στη νεότητά του ομοφυλόφιλος. Αυτό θα σήμαινε, πως είχε αποκοπή από συγκεκριμένες όψεις της ίδιας του της ανδρικότητας, που την αναζητούσε στους νεαρούς του φίλους. Ο Λούκιος κατανικάται τώρα απ’ την αυτόνομη όψη αυτής της πρωτόγονης ανδρικότητας, που τον κατέχει παρά τη θέλησή του. Ο ψυχρός, κτηνώδης, πρωτόγονος άντρας είναι γενικά μια συμψηφιστική, τυπική, αρχετυπική μάλιστα σκιά του γυιού της μάνας του.

Η περιπέτεια έχει όμως κι ένα βαθύτερο νόημα: αυτοί οι ληστές συμβιώνουν με μια φιλόποτη ηλικιωμένη γυναίκα, που την αποκαλούν συμπτωματικά «μητέρα». Πρόκειται προφανώς για μιαν αντρική κοινότητα με μιαν ηλικιωμένη πότισσα οικονόμο. Αυτή η παράξενη ομάδα νεαρών αντρών γύρω από μια θηλυκή μορφή θυμίζει τη λατρεία της μητέρας στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Στους Έλληνες έφεραν το όνομα Κουρήτες. Αγρυπνούσαν πάνω απ’ το θεϊκό παιδί, τον Δία, και το προστάτευαν. Δεν τους θεωρούσαν ανθρώπους, αλλά δαίμονες. Αποτελούσαν, όπως αργότερα οι Σάτυροι, έναν όμιλο, που συναθροίζεται γύρω απ’ τη «Μεγάλη Μητέρα». Αντιπροσωπεύουν ταυτόχρονα τα προγονικά πνεύματα, και πίστευαν, πως προκαλούσαν τρέλα, μπορούσαν όμως και να θεραπεύουν. Ταυτίζονταν περαιτέρω και με τους δαίμονες που προστάτευαν τους σιδηρουργούς και τους μεταλλουργούς, τους Κάβειρους. Στο βιβλίο της «Θέμις» ασχολείται η Τζέιν Χάρισον μ’ αυτήν την κατάσταση από κοινωνιολογικής πλευράς και παραθέτει παρομοιώσεις με παλιά, πρωτόγονα τελετουργικά. Γιατί μπορεί να παρατηρήση κανείς παρόμοιες συμπεριφορές στις κοινότητες νεαρών ανύμφευτων ανδρών σ’ ολόκληρη τη γη. Στους πρωτόγονους πολιτισμούς απομακρύνονταν οι νεαροί άντρες απ’ το σπίτι, δεν επιτρεπόταν να τρώνε απ’ τα φαγητά που παρασκεύαζαν οι μητέρες τους, και μάλιστα ούτε να τους απευθύνουν τον λόγο. Έπρεπε να ζουν μέχρι να νυμφευτούν στο σπίτι των αντρών και να δοκιμάσουν όλων των ειδών τα βάσανα. Τους επιτρεπόταν να συμπεριφέρονται επιθετικά, πρωτόγονα και «αρσενικά». Στην αρχαία Σπάρτη προστάζονταν κιόλας να κλέβουν και να ληστεύουν, για να δοκιμάζουν την ανεξαρτησία και τον ανδρισμό τους: αυτή ήταν η μύησή τους στην ωριμότητα για τον γάμο. Μια τέτοια όμως μύηση δεν περιλαμβάνει μόνο την ενστικτώδη συμπεριφορά, παίζει ταυτόχρονα έναν ρόλο και στο πνευματικό πεδίο: αφορά απ’ τη μια στο ζωώδες, σημαίνει όμως απ’ την άλλη μιαν αφιέρωση στην πνευματική ζωή της φυλής. Πρόκειται λοιπόν για μια διεύρυνση της προσωπικότητας ανάμεσα στους δυό ακραίους πόλους του ενστίκτου και του πνεύματος.

Θα μπορούσε γι’ αυτό να πη κανείς, πως παραδίδεται ο Λούκιος, μόλις πέφτει στα χέρια των ληστών, στις δυνάμεις, που έπρεπε να τον μυήσουν σε μια νέα ανδρικότητα. Είναι η μύησή του στην ωριμότητα για γάμο, έστω κι από μιαν αρνητική κατ’ αρχάς όψη.

Αφού έχουν φάει, διηγούνται οι ληστές τις εμπειρίες τους: Μια συμμορία έχει χάσει τον αρχηγό της, που ονομαζόταν Λάμαχος. Είχε προσπαθήσει να ληστέψη έναν πλούσιο άντρα που ζούσε σαν ζητιάνος, τον συνέλαβαν όμως και κάρφωσαν το χέρι του σε μια πόρτα. Για να τον σώσουν, έκοψαν οι ληστές τον βραχίονά του, φεύγοντας όμως έγινε πολύ αδύναμος για να ακολουθή τους άλλους, και αυτοκτόνησε, διαπερνώντας με το ξίφος του τον εαυτό του. Ένας άλλος αρχηγός, ο Άλκιμος, είχε προσπαθήσει να ληστέψη μιαν ηλικιωμένη γυναίκα, αυτή όμως τον ξεγέλασε και τον πέταξε απ’ το παράθυρο, έτσι ώστε να πεθάνη. Ένας τρίτος άντρας, ο Θρασύλεως, είχε βοηθήσει, σκεπασμένος με μιαν αρκουδίσια προβειά, τους συντρόφους του να κλέψουν χρυσό και ασήμι απ’ το σπίτι ενός κάποιου Δημοχάρη, όρμησαν ωστόσο επάνω του τα σκυλιά και τον ταχτοποίησαν έτσι, ώστε τον διαπέρασε στο τέλος ένας άντρας με το ακόντιο και τον σκότωσε, ενώ κατάφερναν να διαφύγουν οι άλλοι ληστές με τη λεία τους.

Μπορεί έτσι να δη κανείς, πως αυτοί οι ληστές αποτυγχάνουν παρά τη θετική τους όψη και πολλοί απ’ αυτούς καταστρέφονται. Έχουν βέβαια ξαφνικές παρορμήσεις, να αναλάβουν κάτι, και γυρίζουν στη συνέχεια ξανά «στη μαμά» στο σπίτι, για να απολαύσουν για λίγο την ζωή, δεν έχουν όμως καμμιά νοημοσύνη, κανέναν σχεδιασμό και γι’ αυτό αποτυγχάνουν στο τέλος. Ο ασυνείδητος ανδρισμός έχει κατ’ αυτόν τον τρόπο μικρήν αξία, αν εμφανίζεται μόνο σποραδικά. Μπορεί να διακρίνη κανείς απ’ αυτό, ότι ο κόσμος των ληστών περιγράφει ένα δευτερεύον μοτίβο. Προσφέρει στον Λούκιο μιαν ευκαιρία, να αφομοιώση τον ανδρισμό του ή και να τον χάση όμως ακόμα περισσότερο και με δυσάρεστο τρόπο. Στέκεται στην κόψη του ξυραφιού, κι η μοίρα του κρέμεται απ’ το αν μαθαίνη να κατανοή περί τίνος πρόκειται. Είναι σαν να του είχε προσφέρει η μοίρα μια διφορούμενη δυνατότητα, είτε τη μύησή του στην ωριμότητα για γάμο ή την περαιτέρω απώλεια της ταυτότητάς του, με την οποία και θα έπεφτε με μια βαθύτερη, δυσάρεστη έννοια στα νύχια της Μεγάλης Μητέρας. Αυτό που λείπει εδώ ακόμα είναι το ένα και ουσιαστικό στοιχείο του αληθινού ανδρισμού – η διάρκεια. Ένας άντρας, που μπορεί να είναι μόνον επιθετικά θαρραλέος και να πράττη κάτι μόνο σποραδικά, δεν είναι κανένας άντρας.

Ένας τέτοιος επιθετικότροπος ανδρισμός χωρίς διάρκεια ή συνείδηση που να σχεδιάζει είναι καταδικασμένος απ’ την αρχή σε αποτυχία. Ανήκει τυπικά σε μια συγκεκριμένη φάση στον αγώνα του άντρα με το μητρικό σύμπλεγμα. Αυτό μοιάζει με τις ξαφνικές εκρήξεις, που ζούμε σήμερα σε κείνες τις τρομερές ενέργειες, στις οποίες συμμετέχουν οι νέοι. Προκαλούν π.χ. ο ένας τον άλλον, να περιχύσουν έναν άντρα με πετρέλαιο και να τον πυρπολήσουν, και πιστεύουν, πως αυτό είναι μια επίδειξη του ανδρισμού τους. Στην πραγματικότητα τους οδηγεί όμως απλώς σε μιαν ακόμα πιο δυσάρεστη κατάρρευση από προηγουμένως. Αυτό το είδος της μορφής του ληστή-σκιάς, που αναπτύσσει μόνον αυτόνομα τη δραστηριότητά της, είναι καταδικασμένο να συγκρουστή με την παραδοσιακή κοινότητα, που έχει δίκιο να αντιστέκεται σ’ αυτήν τη συμπεριφορά. Πρόκειται για ένα τυπικό στάδιο μιας καθυστερημένης υπέρβασης της εφηβείας. Στην Ελβετία είναι για παράδειγμα οι περισσότεροι νεαροί άντρες των καλύτερων οικογενειών μέλη στους προσκόπους. Απ’ τη μια μεριά διάγουν μιαν αξιοπρεπή προσκοπική ζωή. Μαθαίνουν ποδήλατο και να δένουν κόμπους, παίζουν ποδόσφαιρο και άλλα και κάνουν καθημερινά μιαν καλή πράξη. Πολλές προσκοπικές ομάδες διάγουν ωστόσο παράπλευρα μιαν άκρως διασκεδαστική «νυχτερινή ζωή»: τα μεγαλύτερα αγόρια προκαλούν, μεταμφιεσμένα σε πνεύματα ή άγρια ζώα, φόβο και τρόμο στα μικρότερα, και παρά τρίχα δεν γίνεται πολλές φορές κάποιο δυστύχημα. Γενικώς όμως δεν συμβαίνει δόξα τω Θεώ τίποτα! Εξαίρετες είναι πράγματι οι προσκοπικές νύχτες, όταν πηδούν τ’ αγόρια γύρω στα μεσάνυχτα σε μιαν παγωμένη λίμνη ή κάνουν παρόμοια, για να παρακινηθούν αναμεταξύ τους σ’ ακόμα μεγαλύτερη τόλμη. Τα διηγούνται μόνον όταν μεγαλώσουν στους γονείς τους που φρίττουν, και που είναι ευγνώμονες για το ότι δεν είχαν μάθει τίποτα στον καιρό του. – Μπορούμε λοιπόν να πούμε, πως ένας ορισμένος βαθμός έπαρσης είναι φυσικός σε μια συγκεκριμένη ηλικία και πως απαιτείται για την ωρίμανση του νεαρού άντρα καθώς και για την αφομοίωση του ανδρισμού του. Είναι όμως αξιοθρήνητο ή δύσκολο, να αναπληρώνης αυτήν την περιπέτεια. Γιατί οι νεαροί άντρες δεν συνεχίζουν να είναι βέβαια παράτολμοι, αρχίζουν όμως να προκαλούνται αργότερα με πολύ πιο εκλεπτυσμένο τρόπο. Το να αντέχης μέχρι τέλους μια δυσάρεστη κατάσταση συνιστά μιαν υψηλότερη βαθμίδα εξέλιξης, αφού έχει περάσει η βαθμίδα της αποκοτιάς και του παράτολμου. Εδώ ακριβώς αποτυγχάνουν οι ληστές μας. Οδηγούνται μόνο σε παρορμητικές πράξεις. Πίσω τους όμως βρίσκεται πάντοτε η μεθυσμένη ηλικιωμένη γυναίκα, που ξεύρει τόσο υπέροχα παραμύθια και αποκαλύπτει για πρώτη φορά στον Λούκιο το αρχετυπικό βάθος και το βαρυσήμαντο μυστικό πίσω απ’ τη μοίρα του.

Αξίζει τώρα να ερευνήσουμε, γιατί πίνει η γριά μάγισσα. Σ’ αυτήν τη διεστραμμένη μορφή συναντάμε πάλι ένα διφορούμενο στοιχείο, που θα μπορούσε να εξελιχθή θετικά. Το μυστικό κίνητρο για το πιοτό όπως και για το πάθος των ναρκωτικών είναι στις περισσότερες περιπτώσεις η επιθυμία για συγκινησιακή εμπειρία ή για έκσταση, που ήταν αρχικά και ιστορικά ένα βασικό στοιχείο της θρησκευτικής εμπειρίας. Όποτε έχουν αποκοπή άνθρωποι απ’ αυτό, για λόγους πολύ ισχυρής διανοητικότητας ή από άλλες αιτίες, παίρνει η λαχτάρα για το πνεύμα μερικές φορές αυτήν την πολύ συγκεκριμένη όψη και αναζητείται στο οινόπνευμα. Θα μπορούσαμε γι’ αυτό να πούμε, πως πίσω απ’ το μητρικό σύμπλεγμα, όπως αντιπροσωπεύεται με τη μητέρα των ληστών, υπάρχει μια μυστική λαχτάρα του Λούκιου για κάτι πνευματικό, το οποίο δεν έχει εκπληρωθή. Το πρόβλημα βρίσκεται στο αποκομμένο μέρος της προσωπικότητας, αποκομμένο, επειδή δεν έχει συνδεθή με τη συνείδηση και του λείπει η αντίληψη και το πνεύμα. Εκφρασμένο με τη γλώσσα της Βίβλου: οι δυνάμεις του σκότους λαχταρούν το φως. Η μητέρα των ληστών έχει μεν επιθυμία για κάτι πνευματικό, αλλά το λαμβάνει στην τόσο γνωστή μορφή υποκατάστασης του οινοπνεύματος. Ιδωμένο στη συνολική συνάφεια του βιβλίου, γίνεται όλο και πιο σαφές, πως πίσω απ’ το μητρικό σύμπλεγμα, ακόμα και στην καταστροφική μορφή του που καταλαμβάνει τώρα σιγά-σιγά τον Λούκιο, υπάρχει εντέλει μια μυστική λαχτάρα για θρησκευτική εμπειρία.

Αλλά δεν είναι και κατά τα άλλα εντελώς αρνητική η ηλικιωμένη γυναίκα, αφού διηγείται μάλιστα στο φυλακισμένο κορίτσι, την Charité, για παρηγοριά εκείνη τη θαυμάσια ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής. Πρέπει να διευκρινίσουμε όμως πρώτα σ’ αυτό το σημείο, τί οδήγησε στην αφήγηση τής ιστορίας: Οι ληστές εισέβαλαν σε μια γαμήλια γιορτή, όπου επρόκειτο να παντρευτή η Charité, η καλοαναθρεμμένη κόρη από καλήν οικογένεια, μ’ έναν νεαρό άντρα με το όνομα Τλεπόλεμος. Τλε σημαίνει υπομένω, είμαι σταθερός… Θα ήταν λοιπόν αυτός ο αληθινός πολεμιστής, εκείνος που αποδεικνύεται καρτερικός στον πόλεμο, γι’ αυτό και φέρει ένα διάσημο ελληνικό ηρωϊκό όνομα. Η γαμήλια γιορτή της Charité και του Τλεπόλεμου εμποδίζεται τώρα απ’ τους ληστές. Έτρεψαν τους καλεσμένους σε φυγή, σκότωσαν φαινομενικά τον γαμπρό, έκλεψαν όλα τα γαμήλια δώρα και απήγαγαν τη νύφη, χωρίς να την πειράξουν ωστόσο καθόλου, γιατί τους ενδιαφέρει μόνο, να απαιτήσουν λύτρα απ’ τους πλούσιους γονείς της. Το κορίτσι περιέρχεται σε άκρα απελπισία, και για να την καθησυχάση, της διηγείται τώρα η ηλικιωμένη, φαυλόβια γυναίκα την αναφερθείσα ιστορία.

Είχε τονισθή ήδη απ’ τον Ράινχολντ Μέρκελμπαχ, πως τα δυό ζευγάρια, η Charité κι ο Τλεπόλεμος όπως κι ο Έρως και η Ψυχή, υφίστανται κατ’ αρχάς την ίδια μοίρα, αφού χωρίζεται –όπως θα δούμε– και η Ψυχή απ’ τον μνηστήρα της, καί πρέπει να περάση μέσα από έναν τρομαχτικό βαθμό πόνου και ενώνεται ξανά στο τέλος με τον αγαπημένο. Η Charité, η ακροάτρια του μύθου, υποφέρει τα ίδια συμβάντα, μόνο που τελειώνουν όμως αργότερα όλα άσχημα γι’ αυτήν. Υπάρχουν έτσι εδώ δυό ζευγάρια, η Charité κι ο Τλεπόλεμος, δυό ανθρώπινες υπάρξεις, και ως αντίθετο οι δυό θεϊκές μορφές, η Ψυχή κι ο Έρως. Έχουμε μ’ αυτό τη συνθήκη του περίφημου «γαμήλιου τετράγωνου». Ο Κ.Γκ.Γιουνγκ έχει επισημάνει, πως σε κάθε βαθύτερη σχέση ανάμεσα σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα υπάρχουν πράγματι τέσσερα στοιχεία στο παιχνίδι: το συνειδητό Εγώ του άντρα κι αυτό της γυναίκας και η anima του καθώς κι ο δικός της animus.

Οι μορφές του animus και της anima είχαν προβληθή μέχρι τώρα λόγω του κυριαρχικού (numinoses) χαρακτήρα τους (π.χ. στην αλχημεία) σε βασιλικές φιγούρες ή σ’ ένα βασιλικό ζευγάρι. Αντιπαρατιθέμεθα σήμερα για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας με το πρόβλημα τής ολοκλήρωσης αυτών των «θεϊκών» στοιχείων ή αυτών των ισχυρών όψεων του ασυνείδητου. Όταν δεν επιτυγχάνεται αυτή η ολοκλήρωση, κατακλύζουν τα ετεροσεξουαλικά στοιχεία του ασυνείδητου το Εγώ: αυτός είναι ένας απ’ τους λόγους για την τόσο εντυπωσιακή αύξηση σήμερα των διαζυγίων. Στο μυθιστόρημα του Απουλήιου αντιπροσωπεύονται οι λειτουργίες του animus και της anima ακόμα από θεϊκές μορφές. Υποβάλλει όμως η πολύ «ανθρώπινη» συμπεριφορά αυτών των μορφών ήδη το συμπέρασμα, πως είναι πράγματι εντέλει όψεις της ανθρώπινης ψυχής.

Ενώ διάφοροι σχολιαστές δεν έχουν παρατηρήσει τη βαθειά σχέση αυτού του παραμυθιού προς την ιστορία του Λούκιου στη γενική της συνάφεια, αναγνώρισαν άλλοι, όπως ιδιαιτέρως ο Μέρκελμπαχ, τη μυστική σύνδεση με τη μύηση στα μυστήρια της Ίσιδας, που περιγράφεται στο τέλος του μυθιστορήματος. Μόλις αντικρύζει ο Λούκιος τη Charité, ένα όμορφο, αθώο κορίτσι, ξυπνούν μέσα του ενδιαφέρον και συμπάθεια γι’ αυτήν. Ακόμα κι η μέθυση, ηλικιωμένη γυναίκα τη συμπονά. Στην ελληνική μυθολογία είναι η Charité μιά απ’ τις τρεις Χάριτες, τις ημίθεες που παριστάνονται συνήθως κι οι τρεις μαζί, και ενσαρκώνουν τη χάρι και την ομορφιά. Ήταν οι συνοδοί του Διόνυσου. Στα ελληνικά σημαίνει η λέξη χάρις – μαγικό θέλγητρο, ανέγγιχτη ομορφιά όπως των δέντρων, που τα φύλλα τους είναι ακόμα εντελώς νέα, ή ενός λουλουδιού που μόλις ανοίγει. Αυτό το όνομα κι εκείνο του Τλεπόλεμου θα αποδειχθούν αργότερα ακόμα πιο βαρυσήμαντα.

Το κορίτσι θρηνεί στην παρούσα κατάσταση όχι μόνον εξαιτίας των ληστών, αλλά επίσης, επειδή είχε ένα τρομαχτικό όνειρο, όπου είδε, πώς σκότωσαν οι ληστές τον μνηστήρα της με μιάν πέτρα καί είναι γι’ αυτό πεπεισμένη, πως δεν ζη πια. Ξεύρουμε, πως αυτό δεν ισχύει, γιατί εμφανίζεται αργότερα και θα σκοτωθή κατ’ αρχάς στο τέλος απ’ τον Θράσυλλο σ’ ένα κυνήγι αρκούδας. Παρ’ όλο που το όνειρο δεν αντιστοιχεί ακόμα απ’ αυτήν την άποψη στην αλήθεια, θα εκπληρωθή στο μέλλον. Αν αναλογιστούμε εξάλλου, πως η Charité αυτοκτονεί αργότερα, τότε έχουν καταδικασθή ήδη πράγματι κι οι δυό από τώρα σ’ ένα τραγικό τέλος.

Το μοτίβο (το θέμα) του ευτυχισμένου ζευγαριού και μιας ανδρικής μορφής, που καταστρέφει και τους δυό, εμφανίζεται και στην αλχημιστική συμβολική. Στο βιβλίο «Chymische Hochzeit» του Ρόζενκροιτς κλέβει π.χ. ένας νέγρος τη νύφη, και πρέπει να τη φέρη πίσω ο γαμπρός. Το ίδιο θέμα υπάρχει και στην ερμηνευμένη απ’ τον Γιουνγκ αλχημιστική παραβολή στο «Mysterium Coniuctionis», όπου ο ληστής που καταστρέφει την ευτυχία του ζευγαριού ονομάζεται Σουλφούρ, το θειάφι. Είναι το κλασσικό θέμα μιας καταστροφικής ανδρικής μορφής, που μπορεί να παριστάνη τη σκιά του άντρα ή τον animus στη γυναίκα και καταστρέφει τη σχέση των δύο. Ο Γιουνγκ την ερμηνεύει (αν είναι η σκιά) ως την απληστία, την απαίτηση ιδιοκτησίας του Εγώ, που καθιστά αδύνατη την εσωτερική ένωση (coniunctio). Ένα απ’ τα πιο αποφασιστικά προβλήματα συνίσταται στο ότι, κάθε φορά που πλησιάζει κάποιος στην ένωση των αντιθέτων, εμφανίζεται επίσης η άπληστη πλευρά του Εγώ και ματαιώνει την εσωτερική εμπειρία. Αυτό ισχύει τόσο για τον κάθε μεμονωμένο άνθρωπο όσο και στο επίπεδο του ζευγαριού. Το στοιχείο αυτό καταστρέφει την αγάπη δύο ανθρώπων ακριβώς τότε, όταν όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά, γιατί ο «ληστής» εμφανίζεται τότε και ανατινάζει τη σχέση. Αν θυμηθούμε τη στάση του Λούκιου, μπορούμε να πούμε, πως αυτή η ανδρική μορφή, που παρακωλύει σ’ ένα ζευγάρι τη σχέση προς το θηλυκό, υποδηλώνει την εικόνα του ίδιου του του κτηνώδους, σκιώδους εγωϊσμού, που παρεμποδίζει τις σχέσεις του προς τις γυναίκες. Πρόκειται ακόμα μια φορά για τον ανολοκλήρωτο ανδρισμό του. Η κλεμμένη απ’ τους ληστές νύφη μπορεί να ιδωθή ως ένα σύμβολο της anima του Λούκιου, που προσβάλλεται απ’ το χθόνιο ανδρικό στοιχείο. Παριστάνει το παθητικό αίσθημα στην ψυχή του Λούκιου. Όταν περιπίπτει ένας άντρας στη μονόπλευρη σεξουαλικότητα, πληγώνει τόσο τη γυνακα μέσα στον ίδιον όσο και την πραγματική γυναίκα.

Υπάρχει κι άλλη μια πολύ διδακτική πρόταση, γιατί λέει το κορίτσι, πως οι ληστές την «είχαν αποσπάσει απ’ την αγκαλιά της μητέρας της» κι είχαν εμποδίσει έτσι την παντρειά της. Θα μπορούσε να περιμένη κανείς να πη, «απ’ την αγκαλιά του μνηστήρα της». Αν το λάβουμε ως ένα όνειρο, τότε θα σήμαινε, πως κάθε αίσθημα του Λούκιου-Απουλήιου παραμένει ακόμα, με την όψη της Charité, στη μητέρα. Για την Φώτιδα υπήρχε μόνον ηδυπάθεια, το αίσθημά του όμως εξακολουθεί να κάθεται ούτως ειπείν στην αγκαλιά της μητέρας. Άντρες με μητρικό σύμπλεγμα προτιμούν συχνά πόρνες από άλλες γυναίκες, κι οι μητέρες που παραπονούνται για τέτοιους γυιους, είναι στην πραγματικότητα εκείνες που συμφωνούν το πιο πολύ, γιατί μπορούν να κρατήσουν μ’ αυτόν τον τρόπο τον γυιο κοντά τους. Μια κατάλληλη γυναίκα, που αυτός την αγαπά, θα ήταν βέβαια μια αντίπαλος! Σε μιαν τέτοια περίπτωση θα πη η μητέρα, πως πάντα επιθυμούσε να νυμφευτή ο γυιος της, αλλά μόνο όχι ακριβώς μ’ α υ τ ή ν τη γυναίκα. Γιατί αισθάνεται καθαρά, πως δεν πρόκειται πια τώρα μόνο για σεξουαλικότητα, αλλά πως της παίρνουν την καρδιά του. Εδώ γίνεται σαφές, πως ο Λούκιος εξαρτάται ακόμα απ’ τη μητέρα και πως οι ληστές έχουν τελικά κάνει, παρ’ όλη την τρομερή τους πράξη, κάτι θετικό γι’ αυτόν: το αίσθημά του αποσπάστηκε τουλάχιστον με την εισβολή τους βίαια απ’ τη μητέρα, μια απαραίτητη βαθμίδα, για να μπορέση να κοιτάξη κατά μέτωπο τα προβλήματα της ζωής.

Συνεχίζεται

Θα επιβεβαιωθούν για δεύτερη φορά οι κακοί οιωνοί;

Ας ξεκινήσω από τους οιωνούς που πάλι πρώτοι μίλησαν για όσους τους πιστεύουν. Την ημέρα των εκλογών (25 Ιανουαρίου 2015) είχα διερωτηθεί αν έρχεται ο Αρμαγεδδών, καθώς την επομένη της θριαμβευτικής νίκης του κ. Τσίπρα συνέβη πτώση πολεμικού αεροπλάνου μας σε ασκήσεις στην Ισπανία, με τραγικό θάνατο των δύο ελλήνων πιλότων. Ακολούθησαν το πυκνότερο αφρικανικό νέφος που εισπνεύσαμε ποτέ και βιβλική νεροποντή με πλημμύρες και καταστροφές με επίκεντρο τη γενέτειρα του νεαρού πρωθυπουργού, την Αρτα, ενώ κατέρρευσε και το περίφημο γεφύρι της Πλάκας.

Επτά μηνών διακυβέρνηση πρώτη φορά από την Αριστερά είχε κόστος 90 δισ. ευρώ, κλείσιμο μικρομεσαίων επιχειρήσεων με δεκάδες χιλιάδες επιπλέον ανέργους, κλείσιμο των τραπεζών και capital controls με μεγάλες ζημιές στο εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο, φυγή πολλών δισεκατομμυρίων από τις τράπεζες και απλήρωτες υποχρεώσεις από το Δημόσιο 7 δισ. ευρώ. Επίσης εισβολή 200.000 προσφύγων και μεταναστών με όσα δεινά επισώρευσε ιδίως στα ακριτικά νησιά μας.

Την επομένη των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου οι οιωνοί και πάλι μίλησαν. Νέος κατακλυσμός με καταστροφές σε ζωικό και υλικό κεφάλαιο, με ιδιαίτερα και πάλι πληγείσα την Ηπειρο, απ' όπου ο κ. Τσίπρας. Το ίδιο βράδυ δύο νεαροί από τροχαίο στο Μαρούσι, πνιγμός τριών νεαρών φοιτητών στην Πάτρα, καταστροφικοί ανεμοστρόβιλοι, δύο θάνατοι από κεραυνούς. Απομένει να δούμε ποιος θα είναι ο απολογισμός της για δεύτερη φορά διακυβέρνησης από την Αριστερά, η οποία πάντως ξεκινά με ένα τρίτο Μνημόνιο επαχθέστερο από τα προηγούμενα. Η στήλη αυτή προεκλογικά μίλησε τη γλώσσα της πραγματικότητας και του κοινού νου. Σήμερα, μετά τους οιωνούς, ας μιλήσουν οι σοφοί. «Πιάνουν πολύ τα ψέματα. Αν δεν τα πιστέψουν όλοι, θα τα πιστέψουν όμως οι πολλοί, και οι λίγοι που δεν θα τα πιστέψουν δεν μπορούν να πείσουν τους άλλους» (Ιων Δραγούμης). «Στα άτομα η παράνοια είναι σπάνια, αλλά στις ομάδες, στα έθνη και στα κόμματα είναι ο κανόνας» (Νίτσε). «Οι μάζες ουδέποτε εδίψασαν για την αλήθεια. Αποστρέφονται τα πασιφανή γεγονότα, που τους δυσαρεστούν, και προτιμούν να θεοποιούν την πλάνη, αν αυτή τούς γοητεύει. Εκείνος που γνωρίζει να προκαλεί αυταπάτες γίνεται εύκολα ο κύριός τους και εκείνος που προσπαθεί να τους λυτρώσει από τις αυταπάτες είναι πάντα το θύμα τους» (Ευάγγελος Λεμπέσης). «Τα κόμματα ανταγωνίζονται άλληλα χωρίς αρχές. Συντάσσουν τα μεταβαλλόμενα προγράμματά τους ανάλογα με τις πιθανότητες που έχουν να αγρεύουν ψήφους» (Μαξ Βέμπερ).

«Και οι ιδεολογίες;» θα διερωτηθείτε. «Οι ιδεολογίες χρησιμεύουν για να καταλάβεις την εξουσία, όχι για να την ασκήσεις»(Μισέλ Ροκάρ). Ενας «επιτυχημένος» πολιτικός, ο Χίτλερ, διακήρυττε: «Αν θέλεις να κερδίσεις τη συμπάθεια της μάζας, πρέπει να της λες τα πιο ηλίθια και ωμά ψέματα». Αλλωστε «ένα ψέμα επαναλαμβανόμενο γίνεται αλήθεια» (Λένιν). Τότε «γιατί να λέει κανείς την αλήθεια, όταν τον συμφέρει το ψέμα;» (Π. Βιτγκενστάιν).

Και μια σοφή συμβουλή του Μαρξ: «Οι ευγενέστερες ιδέες είναι καταδικασμένες αν δεν υποστηρίζονται από υλικά συμφέροντα (...). Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας του Εντισον φώτισε τον κόσμο επειδή ήταν κερδοφόρος για τις βιομηχανίες (και για τον εφευρέτη του)».

Του Γ. Μαρίνου από το Βήμα της 27-09-15 

antilogos-gr

Σόρος: «Η Ευρώπη να δέχεται ένα εκατομμύριο αιτούντες άσυλο ετησίως. Να τους αφήνει να πηγαίνουν όπου θέλουν και να δίνει 15.000 € στον καθέναν μόλις μπει»

Ο εβραϊκής καταγωγής «φιλάνθρωπος» μεγαλο-επενδυτής Σόρος, οπαδός των «ανοικτών κοινωνιών» (ηγείται των ‘Open Society Foundations’), χρηματοδότησε την εξέγερση τόσο στην Ουκρανία, όσο και εκείνη των Αφροαμερικάνων στο Ferguson του Μιζούρι. Ο ίδιος χρηματοδότησε επίσης την «Επανάσταση των Ρόδων» στη Γεωργία πριν από μερικά χρόνια. Ετοιμάζει «υλικό» για νέες εξεγέρσεις στην θνήσκουσα Ευρώπη; - Γράφει στο Project Syndicate:

Πρώτον, η ΕΕ πρέπει να δέχεται τουλάχιστον ένα εκατομμύριο αιτούντες άσυλο ετησίως για το προβλέψιμο μέλλον. Και, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να μοιραστεί το βάρος δίκαια - μια αρχή που η ειδική πλειοψηφία διαπίστωσε τελικώς, στη σύνοδο κορυφής της περασμένης Τετάρτης.

Η επαρκής χρηματοδότηση είναι κρίσιμη. Η ΕΕ θα πρέπει να παρέχει 15.000 € ($ 16.800) ανά αιτούντα άσυλο για καθένα από τα δύο πρώτα χρόνια για να βοηθήσει τη κάλυψη του κόστους της στέγασης, της υγειονομικής περίθαλψης, της εκπαίδευσης - και να κάνει αποδοχή των προσφύγων πιο ελκυστική για τα κράτη μέλη. Μπορεί να αυξήσει αυτά τα κεφάλαια με την έκδοση μακροπρόθεσμων ομολόγων, χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτες δυνατότητες ΑΑΑ δανεισμού της, που θα έχουν το πρόσθετο πλεονέκτημα της παροχής φορολογικών κινήτρων που δικαιολογούνται στην ευρωπαϊκή οικονομία.

Είναι εξίσου σημαντικό να επιτραπεί στα κράτη και στους αιτούντες άσυλο να εκφράσουν τις προτιμήσεις τους, χρησιμοποιώντας όσο το δυνατό λιγότερο εξαναγκασμό. Η τοποθέτηση των προσφύγων όπου θέλουν να πάνε - και όπου τους θέλουν - είναι εκ των ων ουκ άνευ για την επιτυχία.

Δεύτερον, η ΕΕ πρέπει να ηγηθεί της παγκόσμιας προσπάθειας για την παροχή επαρκούς χρηματοδότησης για το Λίβανο, την Ιορδανία και την Τουρκία για την στήριξη των τεσσάρων εκατομμυρίων προσφύγων που ζουν σήμερα στις χώρες αυτές.

Εάν η εκπαίδευση, η κατάρτιση και άλλες βασικές ανάγκες συμπεριληφθούν, το ετήσιο κόστος είναι τουλάχιστον 5.000 € ανά πρόσφυγα ή 20 δισεκατομμύρια €. Η βοήθεια της ΕΕ προς την Τουρκία σήμερα, αν και διπλασιάστηκε την περασμένη εβδομάδα, εξακολουθεί να ανέρχεται σε μόλις 1 δισ €. Επιπλέον, η ΕΕ θα πρέπει επίσης να συμβάλει στη δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών με το καθεστώς προτιμησιακού εμπορίου στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Τυνησίας και του Μαρόκου, για την προσέλκυση επενδύσεων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας τόσο για ντόπιους όσο και για πρόσφυγες.

Η ΕΕ θα πρέπει να προβεί σε ετήσια δέσμευση για τις χώρες της πρώτης γραμμής 8-10 δισ τουλάχιστον €, ενώ το υπόλοιπο να προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό θα μπορούσε να προστεθεί στο ποσό των μακροπρόθεσμων ομολόγων που θα εκδοθούν για την υποστήριξη των αιτούντων άσυλο στην Ευρώπη.

Τρίτον, η ΕΕ πρέπει να αρχίσει αμέσως τη δημιουργία ενός ενιαίου Οργανισμού για το Άσυλο και τη Μετανάστευση στην ΕΕ και τελικά ένα ενιαίο ευρωπαϊκό σώμα συνοριοφυλάκων. Το σημερινό συνονθύλευμα από 28 διαφορετικά συστήματα ασύλου δεν λειτουργεί: είναι ακριβό, αναποτελεσματικό και παράγει άγρια ​​αντιφατικά αποτελέσματα στον προσδιορισμό του ποιος είναι επιλέξιμος για άσυλο. Ο νέος οργανισμός θα βελτιώσει σταδιακά τις διαδικασίες, θα θεσπίσει κοινούς κανόνες για την απασχόληση και την επιχειρηματικότητα, καθώς και για τα οφέλη, και θα αναπτύξει μια αποτελεσματική πολιτική επιστροφής των μεταναστών που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για το άσυλο, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 

ΣΧΟΛΙΟ:  Ο Σόρος χρηματοδοτεί καί τίς οικουνενιστικές δραστηριότητες τού Κάλλιστου Γουέαρ, στίς οποίες συνεργάζεται καί ο Ν. Λουδοβίκος, όπως καί τίς πολιτικές δραστηριότητες τών περισσοτέρων Ελλήνων διανοουμένων καί συγγραφέων.

Αμέθυστος 

Σε ελεύθερη πτώση...

Κατά τα άλλα, καλά; Μπράβο, μπράβο, πάντα καλά!

Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός

Τι γίνεται; Τι κάνουμε; Όλα καλά; Μπράβο μπράβο… Τελικά μπορεί κάποιος να μας λύσει την απορία; Όχι το αν βρέθηκε νερό στον πλανήτη Άρη, αυτό μας το είπαν! Άλλη είναι η απορία μας… Η κυρία Μπαζιάνα έραψε ή αγόρασε τελικά φόρεμα από το ατελιέ Έλληνα σχεδιαστή; Αυτό μας καίει… Και τα Αγγλικά της άραγε πως είναι; Γιατί για το θέμα των Αγγλικών του κυρίου Τσίπρα αναλύθηκε διεξοδικά!!! Άλλο μεγάλο πρόβλημα… Πάντως το καλό είναι ότι οι κύριοι Γεώργιος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς που κατέστρεψαν την χώρα και τον λαό αυτό είχαν πολύ καλύτερη γνώση της Αγγλικής γλώσσας, και ειδικά ο κ. Παπανδρέου που η προφορά του θύμιζε Αμερικανό πολίτη…

Δηλαδή πόσο μικρόψυχοι έχουν γίνει κάποιοι, εκείνοι που η κομματική τους τύφλα τους οδηγεί σε άνευ ουσίας, ανόητες παρατηρήσεις και σχόλια; Ειλικρινώς δεν καταλάβαμε, για ποιο λόγο να μην αγοράσει φόρεμα Έλληνα σχεδιαστή η σύζυγος του Έλληνα πρωθυπουργού; Πως θα πήγαινε ντυμένη στο δείπνο που παρέθεσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στους ηγέτες σχεδόν όλου του πλανήτη; Μήπως επειδή έχει αριστερή ιδεολογία, δεν πρέπει να ντύνεται αξιοπρεπώς; Μήπως δεν τιμά έτσι την Ελληνική μόδα και τους σχεδιαστές μας που είναι μάλιστα και άριστοι στην δουλειά τους; Ειλικρινώς θα το αντιλαμβανόμαστε να γινόταν θόρυβος αν αγόραζε μία πανάκριβη τουαλέτα ενός ξένου οίκου… Εκεί ναι θα υπήρχε πρόβλημα… Αλλά όχι τώρα… Πάλι καλά που τα ΜΜΕ της διαπλοκής δεν έχουν απαγορεύσει στην κα Τσίπρα να αγοράζει και ρούχα!

Τουλάχιστον ο πρωθυπουργός είναι πιο τυχερός! Κανείς δεν ενδιαφέρεται από πού αγοράζει τα κουστούμια του ή τα πουκάμισα του!!! Για σκέψου να αγόραζε ιταλικού οίκου κουστούμια, όπως κάποιος προκάτοχος του, που του τα έφερναν και στο σπίτι για να τα κάνει πρόβα… Αχ κάτι γλέντια που θα γινόντουσαν τότε… Σκεφθείτε ότι πριν από μερικά χρόνια, ο Νεοδημοκράτης κύριος Σπηλιωτόπουλος, τότε υπουργός Τουρισμού, έμενε σε σουίτες ξενοδοχείων κάποιων χιλιάδων ευρώ, είχε πάντα λιμουζίνες στην διάθεση του, άφησε απλήρωτους λογαριασμούς όπως γράφθηκε στα ΜΜΕ και η δικαιολογία του ήταν ότι τα έκανε αυτά γιατί ήταν η «βιτρίνα της Ελλάδας στο εξωτερικό»!!!! Προ κας Μπαζιάνα, αν κάποια σύζυγος πρωθυπουργού φορούσε κάποιο ωραίο φόρεμα τα σχόλια στα ΜΜΕ ήταν του τύπου: Κομψότατη η σύζυγος του πρωθυπουργού… Τώρα, που δεν «γουστάρουν» τον κ. Τσίπρα, η κα Τσίπρα έκανε το θανάσιμο αμάρτημα να πάει να αγοράσει φόρεμα Έλληνα σχεδιαστή. Ήμαρτον Θεέ μου!!!

Στα ίδια πλαίσια είναι και σχόλια για τα Αγγλικά του κ. Τσίπρα. Εμείς, επειδή μας αρέσει να βλέπουμε τα θετικά στοιχεία σε όλες τις καταστάσεις, θα πούμε ότι αξίζουν συγχαρητήρια στον κο Τσίπρα που έμαθε να μιλά Αγγλικά σε αυτή την ηλικία. Δεν είναι εύκολο να μάθει κανείς μια ξένη γλώσσα στα 30, στα 35 ή στα 40 του. Φυσικά και δεν μιλά καλά Αγγλικά… Φυσικά και θα έπρεπε να έχει μεταφραστή, δεν είναι κακό άλλωστε, τουναντίον μάλιστα όταν είσαι αρχηγός κράτους επιβάλλεται… Ίσως να παρασύρθηκε ο κος Τσίπρας από την δυνότητα του κ.Βαρουφάκη ή δεν ήθελε να υστερεί έναντι των προκατόχων του, αλλά μέχρι εκεί!!! Και η δικαιολογία περί προφοράς που είπαν από το Μαξίμου είναι πολύ λογική γιατί ξέρουμε ανθρώπους που σπούδασαν την Αγγλική γλώσσα χρόνια, πήραν πτυχία, και στο πρώτο τους ταξίδι στις ΗΠΑ έβαλαν τα κλάματα (!!!) γιατί δεν καταλάβαιναν ούτε μια λέξη από αυτά που έλεγαν οι ντόπιοι. Μόλις όμως συνήθισε το αυτί, μετά από 10 περίπου ημέρες, έφυγε και το πρόβλημα…. Όλα τα άλλα πικρόχολα σχόλια απλά δείχνουν μικροπρέπεια. Το να σχολιάζει δε ο σημερινός αρχηγός της Ν.Δ. κύριος Μεϊμαράκης τον κο Τσίπρα για την παρουσία του στην εκδήλωση με τον πρώην Αμερικανό Πρόεδρο Κλίντον, ότι ήταν απροετοίμαστος κλπ είναι το λιγότερο γελοίο… Όπως είπε και ο Ρωμαίος φυσιοδίφης, φυσικός φιλόσοφος και ιστοριογράφος, Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος «Πέφτει εκείνος που τρέχει, εκείνος που σέρνεται δεν πέφτει»…

Κάποιοι νομίζουν ότι κτυπώντας με τόσο χαμηλού επιπέδου σχόλια τον κ. Τσίπρα του κάνουν κακό. Πέρα από το να βγάζουν τα απωθημένα τους, πρέπει να γνωρίζουν ότι αντιθέτως, καλό του κάνουν. Γιατί ο λαός, αντιλαμβάνεται, βλέπει, ποιος σχολιάζει και τι, και όπως το είδαμε και πολύ πρόσφατα, με τις τελευταίες εκλογές, έκρινε… Εμάς μας ενδιαφέρει μόνον το αποτέλεσμα που θα φέρει ο κος Τσίπρας ή καλύτερα ο εκάστοτε πρωθυπουργός της Ελλάδας από κάποιες επαφές που έχει. Πίστεψε κανείς ότι θα έρθει ο οποιοσδήποτε επενδυτής στην Ελλάδα να βάλει τα λεφτά του επειδή ο πρωθυπουργός της χώρας είπε ότι θα κάνω αλλαγές σε μια εκδήλωση όσο σοβαρή και αν ήταν; Φυσικά και όχι. Ο επενδυτής, ο επιχειρηματίας, πρώτα θα δει τις αλλαγές, πρώτα θα δει την σταθερότητα στο πολιτικό και οικονομικό σκηνικό και μετά θα σκεφθεί αν θα επενδύσει την χώρα μας… Μην τρελαθούμε κιόλας…

Και προφανώς για να ασχολούμαστε με όλα αυτά τα θέματα, έχουμε λύσει όλα τα άλλα… Είμαστε στην εντατική, τελειώνει και το οξυγόνο, τελειώνουν τα φάρμακα, οι οροί, δεν ξέρουμε τι μας περιμένει και ασχολούμαστε με το …που θα πάμε διακοπές του χρόνου το καλοκαίρι!!! Ο κύριος Τσίπρας πρέπει να γνωρίζει ότι άλλη ανοχή από τον λαό δεν θα υπάρξει… Τελείωσε, μέχρι εδώ ήταν. Ο λαός περιμένει τώρα μόνον έργα και να τηρήσει αυτή την φορά τις υποσχέσεις του. Η εικόνα της κυβέρνησης από τις πρώτες κιόλας ημέρες δεν είναι καλή. Δεν μπορεί κάποιοι υπουργοί να είναι τόσο ανεγκέφαλοι και να δημιουργούν και άλλα προβλήματα από αυτά που ήδη υπάρχουν… Όπως παράδειγμα το θέμα με τα θρησκευτικά στα σχολεία… Ή τα γεμιστά, ή το ότι κάποιοι πάνε να κάνουν πλουσίους στην Ελλάδα όσους έχουν μισθό 1.500 ευρώ! Κάποιοι πρέπει να έχουν τρελαθεί τελείως… Γιατί μετατρέπουν την Ελλάδα, μια πλούσια χώρα, σε Βουλγαρία ή καλύτερα σε Αφρικανική χώρα. Και εμείς ασχολούμαστε με τα Αγγλικά του κυρίου Τσίπρα και την αγορά φορέματος της κυρίας Τσίπρα!

Δεν ασχολούμαστε καλύτερα, λέμε εμείς, για παράδειγμα με τα στοιχεία της έκθεσης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum) για το 2015-2016 που δημοσιοποιήθηκαν σήμερα, όπου η χώρα μας μετά από τις αιματηρές θυσίες του Ελληνικού λαού εξακολουθεί να παραμένει στην 81η θέση της παγκόσμιας κατάταξης για την ανταγωνιστικότητα…. Και τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Ότι η Ελλάδα κατατάσσεται χαμηλότερα από χώρες όπως η Ρουάντα (58η από 62η πέρυσι), η Μποτσουάνα (71η από 74η πέρυσι) αλλά και το Τατζικιστάν (80η από 91η πέρυσι)!!! Αν δεν είναι αυτό ξεφτίλα τι είναι; Και φανταζόμαστε ότι δεν έπαιξαν ρόλο στην κατάταξη ούτε τα μέτρια Αγγλικά του κ. Τσίπρα, ούτε τα πολύ καλύτερα λόγω σπουδών στις ΗΠΑ του κ. Σαμαρά… Έλεος πια…

Στην Ευρώπη, η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Γαλλία έχουν καταγράψει σημαντική πρόοδο στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, σημειώνει η έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Και η Μπανανία, εμείς δηλαδή, καλά κρατεί την θέση της… Αλλά σιγά μην το κάνουν και θέμα τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ. Εμείς θα το λέμε και θα το ξαναλέμε, αν δεν παταχθεί η διαφθορά, η διαπλοκή και δεν γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και στο μηδέν να πάνε οι μισθοί και οι συντάξεις τίποτα δεν θα αλλάξει σε αυτόν τον τόπο… Και ως προς το θέμα της πάταξης της διαφθοράς και της ατιμωρησίας που πάνε πακέτο αυτά υπάρχουν ενδείξεις ότι κάτι πάει να κινηθεί. Αλλά μέχρι στιγμής έχουμε δει κάποια ψήγματα, πυροτεχνήματα, όχι έργο… Κοντός ψαλμός αλληλούια όμως… Οψόμεθα…

Και κλείνουμε με τα λόγια του Ισοκράτη που έγραψε: "Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία"… Και αυτό αφορά όλους και όλες… Για να μαζευτούμε λοιπόν όλοι και να ασχοληθούμε με την ουσία και όχι τις τρίχες! Έστω και την ύστατη αυτή ώρα... Πέρα από το εγώ υπάρχει και το ΕΜΕΙΣ!
kostasxan

Με την Turkish Airlines και βίζα στο χέρι, Αφρικανοί και άλλοι στην ΕΕ…

Σα να μην έφτανε η προσφυγική κρίση, η Τουρκία ρίχνει λάδι στη φωτιά, επίτηδες, με τη FRONTEX να κατηγορεί ευθέως τη χώρα ωςυπεύθυνη για την αυξημένη εισροή Αφρικανών μεταναστών στα Βαλκάνια, μέσω του εδάφους της. Όπως αναφέρει η βρετανική Daily Telegraph, η FRONTEX καταγράφει τριπλασιασμό στις εισροές Αφρικανών μεταναστών μέσω Τουρκίας, το τελευταίο τρίμηνο. Οι μετανάστες προέρχονται κυρίως από τη Γκάνα, το Καμερούν και το Κονγκό. Οι μετανάστες από τις χώρες αυτές έχουν αυξηθεί κατά τέσσερις, έξι και εννέα φορές αντίστοιχα, αναφέρει η FRONTEX.

Του Stephen Brown
ΠΗΓΗ: http://www.frontpagemag.com/
ΑΠΟΔΟΣΗ: Παντελής Καρύκας
Η ευρωπαϊκή υπηρεσία κατηγορεί ανοιχτά τον τουρκικό εθνικό αερομεταφορέα Turkish Airlines για το γεγονός. Η τουρκική εταιρεία μεταφέρει κάθε εβδομάδα 70.000 ανθρώπους από την Αφρική, έχοντας διπλασιάσει τη δραστηριότητά της στην περιοχή, ενώ φιλοδοξεί να εγκαινιάσει δρομολόγια σε έξι ακόμα αφρικανικούς προορισμούς.
Οι Αφρικανοί οικονομικοί μετανάστες πετούν, έτσι, ως την Κωνσταντινούπολη και από κει περνάνε στη Βουλγαρία και την Ελλάδα. Το χειρότερο δε είναι ότι ο αριθμός των Αφρικανών μεταναστών που καταφθάνουν στην Κωνσταντινούπολη συνεχώς αυξάνει καθώς οι Turkish Airlines επέκτειναν τη δραστηριότητά τους σε 45 προορισμούς σε 30 χώρες, σε μια κίνηση επέκτασης της τουρκικής επιρροής, βάσει των επιταγών του προέδρου Ερντογάν.

Ο Ερντογάν είχε πραγματοποιήσει περιοδεία το 2014, επισκεπτόμενος τις χώρες του Κέρατος της Αφρικής. Η Τουρκία έχει ήδη πραγματοποιήσει επενδύσεις σε Σομαλία και Αιθιοπία. Στο ταξίδι αυτό ο Νουμάν Κοτλουμούς, τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, είχε κατηγορήσει τη Δύση για την αποικιακή εκμετάλλευση της Αφρικής, ξεχνώντας τους δουλεμπόρους προγόνους τους.
Ποιος όμως μπορεί να κατηγορήσει τους Αφρικανούς μετανάστες που εκμεταλλεύονται τις ανέσεις που τους παρέχουν οι τουρκικές αερογραμμές; Εξάλλου το ίδιο κάνουν και χιλιάδες ακόμα παράνομοι μετανάστες από τη Μέση Ανατολή και το Αφγανιστάν, οι οποίοι, με ευκολία εξασφαλίζουν βίζα από την Τουρκία, ακόμα και μέσω διαδικτύου.
Ένας από τους δημοσιογράφους της βρετανικής εφημερίδας, προσποιήθηκε ότι ήταν από το Αφγανιστάν και εξασφάλισε τουρκική βίζα σε πέντε λεπτά, ηλεκτρονικά. «Η μεγάλη αδυναμία στον έλεγχο των ευρωπαϊκών συνόρων είναι ότι οι Τούρκοι δεν ελέγχουν αποτελεσματικά τα χαρτιά των Αφρικανών που φτάνουν στη χώρα τους.
»Όσοι προέρχονται από χώρες πηγές της παράνομης μετανάστευσης και διαθέτουν μόνο αυτές τις ηλεκτρονικές βίζες, θα έπρεπε να είχαν επιπλέον ταξιδιωτικά έγγραφα για να περάσουν στις χώρες της Σέγκεν. Κάτι τέτοιο όμως δεν υπάρχει», αναφέρει Βρετανός δημοσιογράφος.
Οι τουρκικές αρχές όμως πράττουν ελάχιστα, έως και τίποτα. Η χαλαρή πολιτική χορήγησης βίζας έχει καταστήσει την Κωνσταντινούπολη σημαντικό κόμβο της μεταναστευτικής «επίθεσης» προς την Ευρώπη. Υπάρχουν χιλιάδες που είναι έτοιμοι να περάσουν στην Ευρώπη και οι αριθμοί αυτών που φεύγουν συνεχώς αναπληρώνονται.
Και εύλογα μπορεί να ρωτήσει κανείς γιατί η Τουρκία ενεργεί τοιουτοτρόπως, ενισχύοντας το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ευρώπης. Ένας λόγος είναι το οικονομικό κέρδος που η Τουρκία αποκομίζει από τους μετανάστες, πουλώντας αεροπορικά εισιτήρια και βίζες.

«Την ώρα που όλος ο κόσμος στρέφει την προσοχή του κατά των παράνομων διακινητών, όλα δείχνουν ότι ο μεγάλος διακινητής ενεργεί εντελώς νόμιμα, διαδραματίζοντας έναν τεράστιο και όχι ακόμα αντιληπτό ρόλο στη μαζική μεταναστευτική ροή που ταλαιπωρεί την ευρωπαϊκή ήπειρο», αναφέρει η βρετανική εφημερίδα.
Ένας άλλος λόγος για την Τουρκία είναι η επιδιωκόμενη αύξηση της επιρροής της στην Αφρική. Οι πτωχές χώρες της Αφρικής χαίρονται ιδιαιτέρως που ενεργό μέρος του πληθυσμού φεύγει και δεν απειλεί τα διάφορα καθεστώτα, ενώ παράλληλα τα εμβάσματα που οι μετανάστες θα στέλνουν από την Ευρώπη βοηθούν τις οικονομίες τους.
Ίσως όμως να υπάρχει ακόμα πιο δόλιος λόγος πίσω από την πολιτική του Ερντογάν. Αν και μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία είναι εμφανώς μέρος του σχεδίου ισλαμοποίησης της Ευρώπης, μέσω των μεταναστών από τον Τρίτο Κόσμο.
Η Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει το αρχηγείο της, από το 2014, στην Κωνσταντινούπολη, με τις ευλογίες του Ερντογάν, έχοντας υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το Κατάρ. Μια συμμαχία μεταξύ του Ερντογάν, ο οποίος θέλει να ηγηθεί του ισλαμικού κόσμου και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που επιδιώκει να ισλαμοποιήσει τον κόσμο, ακούγεται απολύτως λογική και πιθανότατα υπάρχει ήδη.
Και αν και δεν είναι όλοι οι Αφρικανοί μετανάστες μουσουλμάνοι, η άφιξή τους στις ευρωπαϊκές χώρες απομυζά πόρους που θα μπορούσαν να διατεθούν στην άμυνα, στη δημιουργία πλούτου ή υποδομών. Άλλωστε, η στρατιωτική ισχύς βασίζεται στην οικονομική ισχύ. Τυχόν οικονομική κατάρρευση της Ευρώπης, όπως είχε σχεδιαστεί για τις ΗΠΑ, είναι σίγουρα αυτό που η Μουσουλμανική Αδελφότητα επιθυμεί.
Ακόμα και αν η Ευρώπη δεν καταρρεύσει οικονομικά, οι χιλιάδες μουσουλμάνοι που συνεχώς καταφθάνουν δεν θα μπορούν να αφομοιωθούν, να βρουν δουλειά και θα αποτελούν, κατά συνέπεια, μια μόνιμη απειλή στον κοινωνικό ιστό των χωρών υποδοχής. Ακόμα χειρότερα, πολλοί από αυτούς θα μπορούσαν στο μέλλον να στρατολογηθούν σε τζιχαντιστικές επιθέσεις στις ευρωπαϊκές πόλεις. Αρκεί κανείς να θυμηθεί την εξέγερση στο Παρίσι το 2005.
Εν κατακλείδι, το άναμμα της μεταναστευτικής φωτιάς στην Ευρώπη από την Τουρκία, απλώς ισχυροποιεί την τουρκική θέση, εξουθενώνοντας την ευρωπαϊκή και αυτό μόνο χαρά προκαλεί στους ισλαμιστές εχθρούς της Ευρώπης.
defence-point.gr

 lithosfotos

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ – ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ – ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ;

 

«ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ» ΣΤΑ ΣΚΑΡΙΑ…
ΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΝ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ… Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΤΕΘΗΚΕ ΣΕ ΙΣΧΥ… ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ;

Πηγή: http://pisoapothnkoyrtina.blogspot.com/2015/10/blog-post_46.html#ixzz3nINBVwi2

hellasforce.com

 pisoapothnkoyrtina.

ΣΧΟΛΙΟ:  Ο "ΑΝΘΡΩΠΟΣ" τής ειρήνης καί τής ελπίδος ξαναμοιράζει συγχορωχάρτια. Ο "αντίχριστος". Πώς θά λέγαμε στήν Ελλάδα παληά. Ο " μαλάκας".

Αμέθυστος