Εικονογράφηση εξωφύλλου: Carl WiensΕΙΜΑΣΤΕ ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΣΤΑ ΔΕΝΔΡΑ _ _
Είμαστε σαν τα φύλλα στα δέντρα το φθινόπωρο. Η μεταφορά του Ungaretti - του ποιητή στα χαρακώματα του Carso που βίωνε τον θάνατο κάθε στιγμή - ταιριάζει στην συνθήκη μας, φόβου, αδιαφορίας, σύγχυσης. Πόλεμος, επιδημία, ακύρωση πολιτισμού (PI) , μια σχέση με το τέλος και το κακό από το οποίο έχει εξαλειφθεί η ελπίδα της υπέρβασης. Ζούμε σε ένα ναρκοπέδιο στο οποίο κυριαρχεί το φροϋδικό todestrieb , η ορμή για θάνατο και καταστροφή, που εκφράζεται μέσω συμπεριφορών όπως η επιθετικότητα, ο εξαναγκασμός για επανάληψη και η αυτοκαταστροφή. Για να παραμείνουμε με τα αποσπάσματα του Ungaretti , είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη χαρά των ναυαγών που τρέχουν προς την άβυσσο τραγουδώντας.
Είμαστε σαν τα φύλλα στα δέντρα το φθινόπωρο. Η μεταφορά του Ungaretti - του ποιητή στα χαρακώματα του Carso που βίωνε τον θάνατο κάθε στιγμή - ταιριάζει στην συνθήκη μας, φόβου, αδιαφορίας, σύγχυσης. Πόλεμος, επιδημία, ακύρωση πολιτισμού (PI) , μια σχέση με το τέλος και το κακό από το οποίο έχει εξαλειφθεί η ελπίδα της υπέρβασης. Ζούμε σε ένα ναρκοπέδιο στο οποίο κυριαρχεί το φροϋδικό todestrieb , η ορμή για θάνατο και καταστροφή, που εκφράζεται μέσω συμπεριφορών όπως η επιθετικότητα, ο εξαναγκασμός για επανάληψη και η αυτοκαταστροφή. Για να παραμείνουμε με τα αποσπάσματα του Ungaretti , είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη χαρά των ναυαγών που τρέχουν προς την άβυσσο τραγουδώντας.
Πρέπει να προσπαθήσουμε να αντιστρέψουμε την πορεία, ακολουθώντας τον ποιητή: «και αμέσως ξαναρχίζει το ταξίδι / όπως / μετά το ναυάγιο / ένας επιζών / θαλασσόλυκος. «Δεν ξέρουμε αν έχουμε τις αρετές των θαλασσόλυκων, αλλά νιώθουμε σαν επιζώντες ενός γιγαντιαίου ναυαγίου. Έχουμε την εντύπωση ότι η ζωή εξαφανίζεται από τον ορίζοντα. Η Δύση των τελευταίων ανθρώπων του Ζαρατούστρα, που κλείνουν το μάτι και πιστεύουν ότι έχουν εφεύρει την ευτυχία, τρέχει προς το τέλος απορρίπτοντας κάθε αρχή στην οποία βασίζεται ο πολιτισμός του εδώ και χιλιετίες. Στον θρόνο των νέων δικαιωμάτων -απόλυτων, υποχρεωτικών, αμετάκλητων- η ελεύθερη άμβλωση, η ευθανασία, οι επιθυμίες, η ρευστότητα των φύλων και οι προτιμήσεις, η άρνηση της φυσικής τάξης. Εχθρική φύση, αποχαρακτηρισμένη ως περιβάλλον ή βιολογία επειδή είναι προγενέστερη του Homo Deus δημιουργού του εαυτού του.
Διαδίδεται ανάμεσα στις γυναίκες -κατόχους της μυστηριώδους, εξαιρετικής δύναμης να δίνουν ζωή- η ενόχληση της μητρότητας. Είναι η τάση χωρίς παιδιά , μια από τις χιλιάδες αποικιακές μόδες που εισάγουμε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το κέντρο της αυτοκρατορίας και κρατήρας που εκρήγνυται. Η τελική μάχη για την άμβλωση ως ανθρώπινο δικαίωμα δίνεται στις αίθουσες του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ και από εκεί ξεχύνεται στις αυτοκρατορικές περιφέρειες. Η ευθανασία κάνει μεγάλα βήματα – που η Ιταλία της υποκρισίας της γλώσσας (τελευταία καθολική κληρονομιά;) – αποκαλεί υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Πρέπει να εξαφανιστείς για να μην ενοχλήσεις τους χειραγωγούς: ηλικιωμένοι, άρρωστοι, καταθλιπτικοί όλων των ηλικιών, δυσαρεστημένοι και δυστυχισμένοι σύμφωνα με τις παραμέτρους που καθορίζουν οι άρχοντές σου.
Ένα τσίμπημα και φεύγουμε, με τους γιατρούς να μεταμορφώνονται σε κατά συρροή δήμιους, τον Mastro Titta με μισθό, ίσως πληρωμένο βάσει αποτελέσματος (συνολικοί θάνατοι, μπόνους παραγωγής). Δεν γεννιόμαστε πια και η άμβλωση - που μερικές φορές είναι μια θλιβερή αναγκαιότητα, αλλά παραμένει η καταστολή μιας εκκολαπτόμενης ζωής - ευτελίζεται και υπερασπίζεται ως θρησκευτικό δόγμα. Ενστικτο θανάτου γιατί τα παιδιά μαζεύονται, είναι «για πάντα», εμποδίζουν κάποιον να απολαύσει τις απολαύσεις της κατανάλωσης, τον αναγκάζουν να αναλάβει την ευθύνη. Μη μητέρες που με χαρά αρνούνται να δίνουν ζωή, μη-πατέρες ικανοποιημένοι με το να μην αναλαμβάνουν δεσμεύσεις. Και αν ο παππούς είναι άρρωστος ή ενοχλημένος, κάνουμε την ένεση, αφού τον βάλουμε να υπογράψει τη διαθήκη υπέρ μας.
Η πτώση των γεννήσεων είναι το μεγαλύτερο κακό της προοδευτικής, πολιτισμένης, ανοιχτής, ανεκτικής Δύσης. Ο οικονομολόγος και τραπεζίτης Ettore Gotti Tedeschi έδειξε ότι βρίσκεται στη βάση της πτώσης του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος και εξαθλιώνει την κοινωνία. Η σιδερένια λογική της αριθμητικής λέει ότι το τέλος των λαών μας - η λευκή φυλή (μια λέξη που δεν προφέρεται που προκαλεί αγανάκτηση, απαγόρευση, απώθηση όμορφων ψυχών) του πολιτισμού του οποίου είμαστε (ήμασταν) κληρονόμοι, ο τρόπος ζωής και ύπαρξης στο κόσμο που έχει θρέψει λαούς και γενιές - καταφθάνει. Πριν από χρόνια, ακόμη και ο Eugenio Scalfari, ο κοσμικός προοδευτικός πάπας, ζήτησε να υπερασπιστεί την εθνική σταθερότητα του λαού μας.
Μπορούμε να παραμείνουμε αδιάφοροι στην αναμονή και ακόμη και να εργαστούμε για να επισπεύσουμε το τέλος. Ωστόσο, ας γίνει γνωστό ότι ο λαός μας, η συγκεκριμένη κοσμοθεωρία του, θα εξαφανιστεί για πάντα. Αλλά τελικά, τι έχουν κάνει για εμάς οι απόγονοι που δεν θα έχουμε; Τι μας νοιάζει ένα μέλλον από το οποίο θα λείπουμε; Και τότε, γιατί να μιλάμε για ενοχλητικά θέματα που φαίνονται μακρινά από την καθημερινότητα; Καλύτερα η ευτυχία των ναυαγών, καλύτερα να προσποιούνται ότι δεν είναι νεκρές ψυχές.
Το θεραπευτικό πείσμα είναι άχρηστο: όποιος θέλει να αυτοκτονήσει αργά ή γρήγορα θα τα καταφέρει. Μάταια να επιτεθούμε στην κουλτούρα της ακύρωσης, στο μίσος για τον εαυτό μας που μας έχει επιτεθεί σαν μετάσταση. Από τη θέληση για δύναμη όσων προχωρούν, έχουμε προχωρήσει στο αντίθετό της, στη θέληση για ανικανότητα που αρχειοθετεί η ίδια. Τελικά, γιατί να κρατήσει το βιολογικό ίχνος ενός πολιτισμού που είναι χάλια, ένοχος για όλα τα κακά του κόσμου, για κάθε αδικία, ανισότητα, βία, κακία; Είμαστε ο τελικός καρπός – ντροπιασμένος από μόνος του – κακών, σκοτεινών γενεών, κατώτερων του Καλού, της εκπλήρωσης της Ιστορίας και της Ανθρωπότητας που έχουμε επιτύχει, οι καλύτεροι.
Παράξενος χρονική υπεροχή που αρνείται στο μέλλον το δικαίωμα να σκέφτεται διαφορετικά: το αύριο θα είναι η τελειότητα του σήμερα, ο απόλυτος θρίαμβος του αυτοδημιουργού Θεανθρώπου που θα ξεπεράσει τον εαυτό του. Μέσα σε όλο αυτό το θαύμα, στη ριπή των εκτυφλωτικών φώτων, φαίνεται παράξενο να μην θέλεις να αναπαραχθείς και να φύγεις από αυτόν τον κόσμο με την πρώτη σοβαρή δυσκολία. Εύθραυστοι σαν κρύσταλλα, υπέροχοι σαν μοναδικά κομμάτια. Είναι επίσης περίεργο να διακηρύσσονται «αναπαραγωγικά δικαιώματα» που είναι το αντίθετό τους. Είναι πραγματικά τόσο απαραίτητη η άμβλωση για μια πολύ καλλιεργημένη, πολύ έξυπνη, πολύ λογική γενιά, με δωρεάν αντισυλληπτικά προσβάσιμα με χαμηλό κόστος; Και γιατί η κοινωνία της οποίας το πρωταρχικό ενδιαφέρον είναι να αναπαραχθεί - ξεκινώντας από τη γέννηση νέων μελών - είναι χαρούμενη να πληρώνει φόρους για τη διακοπή της εγκυμοσύνης, δηλαδή τον φυσικό βιολογικό κύκλο;
Οι ολιγαρχίες έχουν στρατηγική κατά της γεννητικότητας. Η επιτυχία περιορίζεται σε λίγους ανθρώπους. Οι άλλοι δεν θέλουν να μάθουν. Υπάρχουν εκείνοι που λένε ότι ο άνθρωπος είναι το κακό της γης, που ονομάζεται ανιμιστικά Γαία. μερικοί μοναχικοί θα είχαν μειώσει σε ένα δισεκατομμύριο τον μέγιστο αριθμό ανθρώπινων κατοίκων του πλανήτη. Ο Ιταλός υπουργός Cingolani λέει ότι η γη ήταν «σχεδιασμένη» για τρία δισεκατομμύρια δείγματα homo sapiens. Τυχερός αυτός που έχει τόσο λεπτομερείς πληροφορίες, που μιλά για «έργο» και άρα, αν οι λέξεις έχουν νόημα, για σχεδιαστή (τον αρχιτέκτονα του σύμπαντος;). Ευλογημένη η ειλικρίνειά του που δείχνει την ύπαρξη νεκρικού στόχου των ολιγαρχιών. Σε άλλες εποχές, η Εκκλησία θα είχε υψώσει τη φωνή της για να διεκδικήσει την ύπαρξη ενός δημιουργού του οποίου η εντολή στην ανθρωπότητα ήταν να αυξηθεί, να πολλαπλασιαστεί και να κυριαρχήσει στη γη. Πριν από μερικά χρόνια, ο αργεντίνος πάπας έδειξε το δάχτυλο σε όσους κάνουν παιδιά «σαν τα κουνέλια». Σε ποιον μιλούσε; Σίγουρα όχι στους Δυτικούς.
Σήμερα φαίνεται να σκέφτεται διαφορετικά και προειδοποιεί για άδειες κούνιες, συμμετέχοντας στις πρόσφατες Γενικές καταστάσεις του ρυθμού γεννήσεων. Η Ιταλία είναι προορισμένη να εξαφανιστεί: λέξη του Μάριο Ντράγκι, όχι τών λευκών υπερασπιστών. Το κοράκι είπε στον κότσυφα: πόσο μαύρος είσαι. Όποιος έχει δημιουργήσει ένα πρόβλημα δεν μπορεί να το λύσει με τη νοοτροπία, τις ιδέες, τις (απ)αξίες που παράγει ο ίδιος. Αλεύρι από τό τσουβάλι του Αϊνστάιν. Ο Il Drago είπε ότι το κράτος πρέπει να άρει τα υλικά και οικονομικά εμπόδια που επιβάλλουν περιορισμούς στη δυνατότητα των πολιτών να τεκνοποιήσουν και να προστατεύσει τη φιγούρα της μητέρας, αποτρέποντας τις νέες γυναίκες από το να αναγκαστούν από τη δυναμική της κοινωνίας να επιλέξουν μεταξύ εργασίας και οικογένεια.
Αξιέπαινες προθέσεις που έρχονται σε αντίθεση με το μοντέλο οικονομίας, εργασίας και κοινωνίας του οποίου ο Ντράγκι είναι ο υποστηρικτής. Επισφάλεια, εκ των πραγμάτων νομαδισμός, χαμηλοί μισθοί, περιφρόνηση της οικογένειας, εμπαιγμός της συναισθηματικής, επαγγελματικής και υπαρξιακής σταθερότητας. Στα χρόνια της νιότης μας ένας μισθός επέτρεπε τη συντήρηση της οικογένειας, σήμερα δύο δεν αρκούν. Σε ποιον και τι αναφέρεται ο όρος οικογένεια, στη ρευστή και τρανς κοινωνία, της οποίας η προπαγάνδα μπήκε στα σχολεία με τη θέληση τής κυβέρνησης της οποίας πρόεδρος είναι ο πρώην τραπεζίτης; Η ίδια η άμβλωση -πέρα από τις ιδεολογικές διαμάχες- δωρεάν και άσκοπη ανεξαρτήτως θεραπευτικών αναγκών, αποτελεί ισχυρό εμπόδιο στη γεννητικότητα.
Ο Μπεργκόλιο για μια φορά επανέλαβε τη διδασκαλία της Εκκλησίας: «Πού είναι ο θησαυρός μας, ο θησαυρός της κοινωνίας μας;», αναρωτήθηκε. «Στα παιδιά ή στα οικονομικά; Τι μας ελκύει, η οικογένεια ή ο τζίρος; Πρέπει να υπάρχει το θάρρος να διαλέξεις όποιο έρθει πρώτο, γιατί εκεί θα δεθεί η καρδιά. Το θάρρος να επιλέξεις τη ζωή είναι δημιουργικό, γιατί δεν συσσωρεύει ούτε πολλαπλασιάζει ό,τι ήδη υπάρχει, αλλά ανοίγει στη νέα: κάθε ανθρώπινη ζωή είναι πραγματικά νέα. Πώς είναι δυνατόν μια γυναίκα να ντρέπεται για το πιο όμορφο δώρο που μπορεί να προσφέρει η ζωή;». επανέλαβε, σκεπτόμενος «τις γυναίκες που αποθαρρύνονται να κάνουν παιδιά στη δουλειά ή πρέπει να κρύψουν το στομάχι τους. Όχι η γυναίκα, αλλά η κοινωνία πρέπει να ντρέπεται, γιατί μια κοινωνία που δεν υποδέχεται τη ζωή σταματά να ζει». Είναι η κουλτούρα της σπατάλης, με γνώμονα τον καταναλωτισμό, ο ηδονιστικός υποκειμενισμός, όπως πολλές πτυχές της ορμής θανάτου που περιγράφει ο Φρόιντ. Η ηθική αξία και οι δημογραφικές συνέπειες του ατομικισμού δεν μπορούν να θεραπευτούν με περαιτέρω δόσεις ατομικισμού.
Τι να κάνουμε τότε; Η θανατηφόρα κλίση του δημογραφικού χειμώνα δεν μπορεί να αλλάξει χωρίς να απομακρυνθούμε από το κυρίαρχο οικονομικό, ανθρωπολογικό και ηθικό μοντέλο, του οποίου οι αφέντες –η υπερτάξη των δισεκατομμυριούχων– φαίνεται να έχουν αποφασίσει για μια δραστική μείωση του ανθρώπινου είδους. Σκεφτόμαστε τον Μπιλ Γκέιτς και τους συναγερμούς του για επιδημίες, τα συμφέροντα των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης και ασφάλισης σε σχέση με την ευθανασία, τη ζωοτεχνική μείωση της ανθρώπινης αναπαραγωγής, τις τεράστιες δωρεές σε αντιναταλιστικές οργανώσεις και οργανώσεις για τις αμβλώσεις από τα θεμέλια των πλούσιων μισάνθρωπους .
Ένα φόρουμ αφιερωμένο στο ίδιο θέμα εντόπισε δύο κατευθύνσεις συμπεριφοράς: η πρώτη προβλέπει οικονομική και φορολογική βοήθεια για την ενθάρρυνση των γεννήσεων. Οι πολιτικές αυτού του τύπου έχουν δώσει ενθαρρυντικά αποτελέσματα στη Γαλλία και στην Ιταλία υποστηρίζονται από τις μόνες δύο επαρχίες που δεν έχουν αρνητικά δημογραφικά ισοζύγια, το Τρέντο και το Μπολτσάνο. Το δεύτερο καλεί σε πολιτιστική μάχη, διακηρύσσοντας στις νεότερες γενιές την ευτυχία της δημιουργίας οικογένειας. Σε μια ατομικιστική, εμπορευματική κοινωνία, ακόμη και η έννοια της ευτυχίας παρακμάζει από την άποψη της προσωπικής, οικονομικής και καταναλωτικής επιτυχίας. Ωστόσο, είναι ο μεγάλος δρόμος. Τα φορολογικά κίνητρα και τα οικονομικά μπόνους πρέπει να εφαρμοστούν με τη μεγαλύτερη δυνατή εμβέλεια,
Αυτή η απώλεια παρέσυρε τα μέλη της κοινωνίας και του έθνους. Δεν ξέρουμε αν οι αριθμοί είναι δύναμη, αλλά είμαστε σίγουροι ότι η δημογραφική παρακμή, η γήρανση, η σκληροποίηση και ο εγωισμός των ατομικιστικών κοινωνιών είναι ανικανότητα και φτώχεια. Τα παιδιά ανησυχούν, οι παλιοί είναι άχρηστοι και με τη σειρά τους δεν καταλαβαίνουν και δεν αποδέχονται την προφανή διαφορετικότητα των νέων: η κοινωνία καταρρέει και καταλήγει στην κατανάλωση, την εξάντληση, τη βιολογική φθορά, την απουσία κοινών στόχων.
Υπάρχει κάποιος στη χώρα του ηλιοβασιλέματος ικανός να κινητοποιήσει ηθικές ενέργειες και να μιλήσει για την ευτυχία με κοινοτικούς όρους, να ανακτήσει μια φυσική διάσταση, να ανακαλέσει προγονικά ένστικτα που ένας εξαντλημένος πολιτισμός έχει ξεχάσει, να επαναφέρει την αρνητική αίσθηση του χθες στον εγωισμό και τον υποκειμενισμό; Αμφιβάλλουμε, αφού η βούληση της άρχουσας τάξης είναι αντίθετη. Οι κορυφαίοι χρηματοδότες των αμβλώσεων, οι υποστηρικτές πραγματικών πολυεθνικών της πτώσης των ποσοστών γεννήσεων και της επίθεσης στην οικογένεια, όπως το πολύ ισχυρό Planned Parenthood είναι ο Bill Gates, ο Jeff Bezos, ο Warren Buffett, ο Michael Bloomberg, ο George Soros και τα μεγάλα αμερικανικά ιδρύματα.
Ο Γκέιτς υποστήριξε ότι η αλλαγή των νόμων υπέρ των αμβλώσεων «θα έβαζε τις ΗΠΑ πενήντα χρόνια πίσω». Εξ ου και η πρόοδος, το φως, η απελευθέρωση, πέρα από το σκοτάδι και την οπισθοδρόμηση. Η σύντροφος του Τζεφ Μπέζος δώρισε 275 εκατομμύρια δολάρια στο Planned Parenthood, το Bloomberg 50 εκατομμύρια δολάρια για τα «αναπαραγωγικά δικαιώματα». Ο Warren Buffet έχει δωρίσει από 500 έως 700 εκατομμύρια για τον ίδιο σκοπό. Αναρωτιόμαστε ποιο θα ήταν το κοινό συναίσθημα αν τα τεράστια ποσά προορίζονταν για να καλωσορίσουν τη ζωή, να φροντίσουν τους άλλους, να προωθήσουν την οικογένεια.
Οι άλλοι αντιναταλιστές ευεργέτες είναι το Ίδρυμα Ford και τα ιδρύματα υπερδισεκατομμυριούχων. Ο Μπουφέ είναι ένθερμος υποστηρικτής του ελέγχου του πληθυσμού, ένα θέμα που τοποθετήθηκε στην ημερήσια διάταξη από τον Χένρι Κίσινγκερ το 1974 και έκτοτε σημαδεύει τη βιοπολιτική του δυτικού κόσμου. Μπορούμε να περιμένουμε αλλαγές εάν δεν επιτεθούμε στα θεμέλια της ιδεολογίας των δισεκατομμυριούχων στη ρίζα, στην tabula rasa , στη Μεγάλη Επαναφορά του Θόλου του Νταβός; Μέχρι τότε θα είμαστε σαν τα φύλλα στα δέντρα το φθινόπωρο.
Ρόμπερτ Πεκιόλι
