«Μόνο νίκες, χαρά και γέλιο»...

Κρίμα το φροντιστήριο....

Για τον Απόστολο Γ. Τζιτζικώστα, πρέπει να σας πω, έχω ακούσει από ανθρώπους που τον γνώρισαν στο σχολείο ότι είναι καλό παιδί και, ομολογουμένως, δεν ξέρω αν το λένε για καλό ή κακό. Αυτό που βλέπω εγώ, πάντως, από την παρουσία του στην πολιτική τα τελευταία χρόνια, είναι ένας «βουτυράτος» στην όψη πολιτικός, κλασικός συντηρητικός ως προς τις ιδέες του, χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο στη σκέψη και τον λόγο του. Ως τέτοιος, είναι φυσικό να έχει το επαρχιώτικο στυλ του «τοπικού άρχοντα», που του επιτρέπει να ταιριάζει εξίσου σε μια δοξολογία στη μητρόπολη, αλλά και στο πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια. Ξεχώρισε όταν εξελέγη περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας με πρωτοφανές ποσοστό (71%), συντρίβοντας τον Πανίκα Ψωμιάδη. Έκτοτε, όμως, φαίνεται ότι η ιδέα που έχει για τον εαυτό του φούσκωσε απότομα ―συνηθισμένος και σε αυτό, διότι το ψώνισμα και η πολιτική συνήθως πάνε μαζί. Το μόνο που καταπλήσσει στην περίπτωσή του είναι η ηλικία του: είναι μόλις 37 ετών. (Τρομερό να το σκέπτεσαι...).


Από το βράδυ της Κυριακής, ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας έχει δηλώσει την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος για την αρχηγία της Ν.Δ. Το πιθανότερο είναι η δηλωθείσα πρόθεση να μην πραγματοποιηθεί, διότι προσκρούει στο «τεχνικό» ζήτημα. Για τέσσερα χρόνια, ο Απ. Γ. Τζιτζικώστας δεν θα μπορεί να είναι βουλευτής. Αν εκλεγεί πρόεδρος, πώς εξασφαλίζεται ότι το κοινοβουλευτικό κόμμα θα παρακολουθεί τον εκτός Βουλής ηγέτη του; Τα μεγάλα θηρία του κόμματος, που φυσικά ζουν μέσα στη Βουλή, θα τον έχουν κάνει μαριονέτα τους μέσα σε λίγους μήνες. Ακόμη και αν στη θέση του μπορούσε να βρισκόταν κάποιος με ιστορικά βαρύτερο όνομα, που γεννά δέος σε ορισμένες τάξεις ψηφοφόρων ―πείτε, λ.χ., ότι ήταν ο Κων. Αχ. Καραμανλής Γ΄― είναι αμφίβολο αν το πείραμα της εξωκοινοβουλευτικής ηγεσίας του κόμματος θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Η βασική επίπτωση της υποψηφιότητας Τζιτζικώστα είναι ότι «τα πήρε στο κρανίο» ο Ψωμιάδης, ο οποίος υποφέρει ως εξόριστος της πολιτικής και διατίθεται να κάνει τα πάντα (σχήμα λόγου, ευτυχώς...) προκειμένου είτε να επιστρέψει κάπως είτε να εκδικηθεί. Μόλις τις προάλλες, κλαψούριζε σε μια συνέντευξη, ζητώντας ουσιαστικά το προνόμιο της ευμενούς μεταχείρισης από τη Δικαιοσύνη. Κάποιους άλλους, έλεγε, «τους απάλλαξαν» και μόνο αυτός έμεινε να ταλαιπωρείται στα δικαστήρια. «Εγώ;», αναρωτήθηκε με αληθινό σπαραγμό. «Εγώ μόνο νίκες, γέλιο και χαρά έφερα στην παράταξη», πρόσθεσε. Απίθανο είναι, βεβαίως, να βρει πενήντα ανθρώπους να του υπογράψουν την υποψηφιότητα και, πάντως, δεν έχει χρήματα να διαθέσει για προεκλογική εκστρατεία. (Μόνον παπούτσια διαθέτει, αλλά αυτά τα εμπορεύεται…).

Ωστόσο, η παραπάνω φράση του είναι μια ουσιώδης προσφορά στην προεκλογική εκστρατεία, για όσους το καταλαβαίνουν. Πράγματι, «νίκες, γέλιο και χαρά» με όποιο κόστος κυνηγούσε η Ν.Δ. στα χρόνια του λαϊκισμού και, ιδού τώρα, που το καλύτερο ιμιτασιόν που μπορεί να βρει στο μοντέλο Ματέο Ρέντσι είναι ο... Τζιτζικώστας. Και γενικότερα, όμως, το κριτήριο της ηδονοθηρίας και του χαβαλέ πρυτάνευσε στην πολιτική ζωή, γι’ αυτό και καταντήσαμε να ζήσουμε τη δικαίωση του Βασίλη Λεβέντη.

Με αφορμή, λοιπόν, το επίπεδο ορισμένων υποψηφιοτήτων, κερδίζει έδαφος η γκρίνια για τη γελοιοποίηση της διαδικασίας. Και σωστό και λάθος. Είναι σωστό, επειδή η γελοιοποίηση είναι αναπόφευκτη σε κάθε διαδικασία, εφόσον αυτή είναι δημοκρατική και ανοικτή σε όλους. Γραφικοί και ιδιόρρυθμοι, ψώνια και παλαβοί, όλοι αυτοί πάντα ψάχνουν ένα δημόσιο βήμα για να εκτονώσουν την «υπόθεσή» τους ― το βλέπουμε αυτό στις βουλευτικές εκλογές, αλλά και στο Ιντερνετ. Είναι και λάθος, όμως, επειδή οι γραφικοί ποτέ δεν δίνουν τον τόνο, εκτός αν τους το επιτρέψουν οι μη γραφικοί, για να το πω ουδέτερα.

Αυτή την ώρα, η Ν.Δ. δεν έχει δύο υποψηφιότητες ικανές να εξουδετερώσουν τον κίνδυνο της γελοιοποίησης. Εχει ήδη μία, του Κυριάκου Μητσοτάκη, που εκφράζει τη φιλελεύθερη και εκσυγχρονιστική πτέρυγα του κόμματος. Το αργότερο μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής, όμως, το πιθανότερο είναι να έχει.  Από την πρώτη ώρα, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης τοποθέτησε πολύ έξυπνα τον εαυτό του στο πεδίο, ώστε να αυξήσει την αξία του στην εσωτερική αγορά του κόμματος. Πρώτα, κίνησε διαδικασία-εξπρές για εκλογή αρχηγού, έπειτα δήλωσε απρόθυμος να θέσει υποψηφιότητα. Με τη γνωστή έλλειψη προσωπικοτήτων ευρύτερου κύρους στην, κατά τα άλλα, ισχυρή ομάδα των Νεοκαραμανλικών, ήταν επόμενο να προβάλει αυτός ως η καλύτερη περίπτωση για να εκπροσωπήσει στη διαδικασία διαδοχής την πτέρυγα των Νεοκαραμανλικών, η οποία εκφράζει ένα ιδιότυπο μείγμα λαϊκής Δεξιάς και μεσαίου χώρου. Διότι, σε τελευταία ανάλυση, ο Μεϊμαράκης τα πήγε ανέλπιστα καλά στις εκλογές.

Τώρα, το χθεσινό καπρίτσιο του Μεϊμαράκη (θα ανακοίνωνε την υποψηφιότητά του το μεσημέρι, αλλά την τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη) δεν ήταν απόφαση· ήταν μάλλον μια φάση της διαπραγμάτευσής του με τον Κ. Καραμανλή, την Ντόρα και άλλα μεγαθήρια του χώρου. Πονηρός και καχύποπτος, ο Μεϊμαράκης ξέρει τι σημαίνουν οι προτροπές να προχωρήσει, όταν δεν συνοδεύονται από έμπρακτη υποστήριξη. Αυτή φαίνεται ότι πάει να κερδίσει με τα καπρίτσια, διότι ο κόσμος σήμερα είναι απρόβλεπτος (το είδαμε στις δημοσκοπήσεις...) και δεν μπορείς να προδικάσεις το αποτέλεσμα ανοικτών διαδικασιών (βλέπε, λ.χ., περίπτωση Κόρμπιν στους Εργατικούς...).

Πρώτη φορά ΝΥ

«First we take Manhattan», που λέει ο Λίοναρντ Κοέν. Πριν φθάσει στη Νέα Υόρκη ο Τσίπρας, μαθαίνω ότι είχαν μεταβεί εκεί προπομποί ο προσωπικός του διερμηνέας Αρ. Μπαλτάς (που αναδεικνύεται σε Φλαμπουράρη για θέματα εξωτερικού...), η σύζυγός του, κυρία Βαγγελιώ, καθώς και η πρωθυπουργική σύζυγος, κυρία Περιστέρα, η οποία για την περίσταση έραψε και φόρεμα, σε Ελληνα σχεδιαστή, του οποίου το όνομα δεν συγκράτησα, νομίζω όμως ότι τελειώνει σε «-ογλού»...

Του Στ. Κασιμάτη από την Κ 

 

antilogos

Η σωτήρια παράδοση

Στα δύσκολα όλοι επιστρέφουν στις ρίζες τους για να αντλήσουν δύναμη. Οι άνθρωποι που έχουν υποστεί πλήγμα στη ζωή τους προστρέχουν στους γονείς, στους συγγενείς, στους παιδικούς φίλους για να βρουν παρηγοριά και μια ζεστή αγκαλιά να τους ανακουφίσει.

Το σπίτι στο χωριό, το πατρικό, η έδρα της οικογένειας είναι ο ιερός τόπος όπου βρίσκουν καταφύγιο όσοι δοκιμάζονται.

Αυτόν τον ρόλο παίζει η παράδοση για τα έθνη. Πατρίδα μας δεν είναι μόνο ο τόπος και οι άνθρωποί του αλλά και οι εμπειρίες, τα συναισθήματα, οι αντιλήψεις, η θρησκεία, τα έθιμα που έχουν πακτωθεί πάνω στις γενιές κι έχουν σχηματίσει το μοναδικό κράμα σωμάτων και πνευμάτων, το οποίο συνιστά το εθνικό σύνολο.

Τα θεμέλιά μας βρίσκονται βαθιά στις χιλιετίες και ξεκινούν από τους προϊστορικούς οικισμούς των Κυκλάδων, περνούν από τον τάφο απ' όπου δραπέτευσε ο αναστάς Ιησούς και μετασχηματίζονται στην πολεμική ιαχή «Αέρα!», που συντάραξε τον πλανήτη το 1940.

Πάνω κει και σε χιλιάδες άλλες αγέραστες κι αγέλαστες πέτρες δημιουργήθηκαν τούτα τα ακλόνητα θεμέλια όπου στηρίζεται αυτός που αποκαλούμε Ελληνας άνθρωπος.

Οι κυβερνήσεις δεν έχουν μεγαλύτερη αξία από μια πρόσκαιρη, φθαρτή ταπετσαρία σ' αυτόν τον εθνικό οίκο και δεν έχουν δικαίωμα να αμφισβητούν με τις πράξεις τους την αγιοσύνη της παράδοσης.

Τα φερέφωνα εκείνων που επιθυμούν τη μετατροπή της ανθρωπότητας σε παγκόσμιο χυλό (για να την ελέγξουν ευκολότερα) συνηθίζουν να μιλούν για τη «συντήρηση», λες και όσα έχουν κατακτήσει οι λαοί με το πέρασμα των αιώνων είναι τα συντηρητικά που βρίσκουμε στις κονσέρβες και είναι επιβλαβή για τον οργανισμό του καταναλωτή.

Προσπαθούν με παραπειστικές λέξεις να διαμορφώσουν τη δική τους, καθ' όλα εφιαλτική και απάνθρωπη, πραγματικότητα.

Δεν είναι πρόοδος να προσπαθείς να ξεθεμελιώσεις μια πατρίδα ούτε μπορεί να θεωρηθούν «εξέλιξη» όσα πρεσβεύουν οι σκληροπυρηνικοί νεοταξίτες του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ. Πρόοδος είναι να αξιοποιείς όσα κληρονόμησες και να δημιουργείς πάνω τους, όχι να αποδομείς.

Πηγή "Δημοκρατία"
 kostasxan

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡ

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡ

»Χθες η Ελλάδα κλείστηκε λίγο περισσότερο απ’ έξω»

Ήταν κι εκείνο το γέλιο των παριστάμενων πολιτικών, επενδυτών και διαμορφωτών της κοινής γνώμης…

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας ήταν τραγικός στην συνομιλία του με τον Μπιλ Κλίντον κατά την διάρκεια του 10oυ ετήσιου συνέδριό του Clinton Global Initiative που έγινε την Κυριακή (27.9.2015).

Αμήχανος, αδυνατούσε να απαντήσει σε συγκεκριμένες ερωτήσεις του πρώην προέδρου των ΗΠΑ· ερωτήσεις, μάλιστα, που ήταν χαλαρές πάσες για να σκοράρει ο Έλληνας πρωθυπουργός. «Αν δειπνήσω με ανθρώπους που αγαπούν την Ελλάδα και θα ήθελαν να επενδύσουν εκεί, που θέλετε να τους ζητήσω να επενδύσουν;

Έχετε κατάλογο επιθυμητών επενδύσεων;», ρώτησε ο Κλίντον και ο Έλληνας πρωθυπουργός μουρμούρισε κάποια μπερδεμένα για τους παριστάμενους επενδυτές (κάποιοι υπολογίζουν ότι η συνολική περιουσία όσων άκουσαν και γέλασαν με τον κ. Τσίπρα στο ξενοδοχείο Σέρατον της Νέας Υόρκης ξεπερνά τα 100 δισ. ευρώ).

Τι θα μπορούσε να τους πει;

Για τις πρωτοβουλίες του κ. Σκουρλέτη στις Σκουριές ή για τις επιθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε -μα κάθε…- επένδυση στην Ελλάδα;

Δεν ήταν τα αγγλικά η βασική αναπηρία του κ. Τσίπρα.

Το βασικό πρόβλημα ήταν ότι βρέθηκε σε άγνωστα νερά, αναγκασμένος να συζητήσει πρώτη φορά στα σοβαρά -χωρίς συνθήματα και περίτεχνες κορώνες- για τις οικονομικές προοπτικές της χώρας.

Κι αυτός απάντησε τσάτρα-πάτρα, όπως μίλησε στην Λάρισα· λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τα αγόρια και κορίτσια που αποτελούν τον μεγαλύτερο πλουτοπαραγωγικό πόρο της χώρας.

Το βασικό πρόβλημα του κ. Τσίπρα και ολόκληρου του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν κατανοούν το διεθνές περιβάλλον στο οποίο είναι αναγκασμένη να βαδίσει η χώρα. Αυτό φάνηκε και στην επτάμηνη καταστροφική διαπραγμάτευση αλλά και στις πολλές και συνεχιζόμενες δηλώσεις υπουργών για αναπαλαίωση των πάντων.

Παραμονές των εκλογών του Ιανουαρίου γράφαμε ότι «αύριο οι Ελληνες, κατά πάσα πιθανότητα, θα εκλέξουν τον πρώτο πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης που δεν έζησε ποτέ στο εξωτερικό. Το ευτύχημα είναι ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας, όπως απέδειξε με τα αγγλικά του, μαθαίνει γρήγορα.

Ας ελπίσουμε ότι θα καλύψει εξίσου ταχύρρυθμα τα κενά της Ιστορίας, που πιθανώς έχει, λόγω καταλήψεων στη νιότη του. Κανείς όμως δεν πρέπει να ξεχνά ότι ενώ “πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. // A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. // Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. // Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω”. Κ. Π. Καβάφης, “Τα τείχη”».

Χθες η Ελλάδα κλείστηκε λίγο περισσότερο απ’ έξω.

Το γέλιο των παριστάμενων στην εμφανή αμηχανία του κ. Τσίπρα να απαντήσει, μπορεί να ήταν κοροϊδευτικό, μπορεί κι από συμπόνια.

Και στις δύο περιπτώσεις πάντως ουδείς θα σκεφτεί μετά από αυτό να επενδύσει στην χώρα.

Πηγή: kathimerini.gr

 national-pride.

Γιώργος Κοντιγώργης, Το πανόραμα του βαθέoς κράτους στην Ελλάδα

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου  Γιώργος Κοντογιώργης μίλησε στο απογευματινό μαγκαζίνο του PrismaRadio με τον Παναγιώτη Κουνιάκη, για το βαθύ κράτος στην Ελλάδα, τα θεμέλιά του στην ολιγαρχική κομματοκρατία και τη διαχρονική του θεμελίωση (27/9/2015)

contogeorgis

Γιατί χρειάζονται τα Θρησκευτικά

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Αν πρόκειται να περάσεις Πανελλήνιες, τρέχεις όλη μέρα από το σχολείο στο φροντιστήριο και ξέρεις πως αν μπορείς να γλιτώσεις μία ώρα την εβδομάδα, θα το κάνεις. Θα ζητήσεις απαλλαγή από τα θρησκευτικά κι ας μην είσαι άθεος ή ετερόδοξος. Θα αδιαφορήσεις και για τη λογοτεχνία από τη στιγμή που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να εξετασθείς επί του θέματος. Αν μάλιστα έχεις συμπληρώσει τα 17 σου, άρα θεωρείσαι ενήλικος από τον νόμο, και δεν χρειάζεσαι καν τη συγκατάθεση των γονέων σου για να απαλλαγείς, τότε δεν το σκέφτεσαι. Βάσει αυτής της λογικής ο τελειόφοιτος έχει τη διακριτική ευχέρεια να διδάσκεται ό,τι τραβάει η όρεξή του. Τότε ποίο το νόημα της γενικής παιδείας;

Αυτή είναι η χρησιμοθηρική απάντηση στη συζήτηση που άνοιξε μια δήλωση της κ. Αναγνωστοπούλου σε ραδιοφωνικό σταθμό. Η ίδια προσπάθησε να την περιβάλλει με δημιουργική ασάφεια στη συνέχεια, όμως η συζήτηση άνοιξε. Γιατί χρειάζονται τα θρησκευτικά στην εκπαίδευση; Αλλέως πώς: σε τι χρειάζονται τα θρησκευτικά; Η απάντηση της επίσημης εκκλησίας είναι ότι η ορθοδοξία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού. Θα συμφωνήσω, όπως θα συμφωνήσω ότι το παιδί από το δημοτικό θα πρέπει να αποκτά το αίσθημα της χριστιανικής ηθικής, τον διαχωρισμό του καλού και του κακού, τον σεβασμό στον πατέρα σου και τη μητέρα σου.

Η προαιρετική διδασκαλία των θρησκευτικών, με το επιχείρημα της ανεξιθρησκίας, μπορεί να τανύζει τις χορδές της προοδευτικής ψυχής, δεν παύει όμως να αποτελεί την άλλη πλευρά του νομίσματος. Οπως η αθεΐα είναι η άλλη πλευρά της πίστης. Το ζήτημα είναι λίγο πιο περίπλοκο. Η Βίβλος, η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, είναι ένας από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι επιστολές του Παύλου είναι από τα σημαντικότερα κείμενα της γλώσσας μας, κείμενα γραμμένα από Ρωμαίο πολίτη που έμαθε τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα. Το ζήτημα δεν θα λυθεί αν αντικατασταθούν τα θρησκευτικά με τη θρησκειολογία ή την ιστορία των θρησκειών. Χριστιανισμός πρέπει να διδάσκεται.

Η Εκκλησία πρώτη θα έπρεπε να επεξεργαστεί τρόπους για να απαλλαγεί η διδασκαλία των Θρησκευτικών από την προσήλωση στη δογματική τυπολατρία. Θα μου πείτε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, από τον Πλάτωνα ώς τον Βιζυηνό, κι από την Αλγεβρα ώς τη Φυσική στηρίζεται στην τυπολατρική παπαγαλία. Γιατί να εξαιρεθούν τα θρησκευτικά; Και γιατί σε λίγα χρόνια, καιρού επιτρέποντος, να μη μετατραπεί και η διδασκαλία των αρχαίων σε προαιρετική; Λυπάμαι αλλά το ζήτημα που άνοιξε, αν άνοιξε, δείχνει την ανικανότητά μας όχι μόνον να σχεδιάσουμε, αλλά ακόμη και να σκεφθούμε πώς θα σχεδιάσουμε το ελληνικό σχολείο.

Η κ. Αναγνωστοπούλου, ως καθηγήτρια του Παντείου, έχει άποψη για το ελληνικό σχολείο. Δυστυχώς άποψη είχε και ο κ. Μπαλτάς. Δεν ξέρω αν έχει άποψη και ο κ. Φίλης. Εκείνο που ξέρω είναι ότι η εκπαίδευση, κυρίως η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια, θα πρέπει να απελευθερωθεί από τις ιδεολογικές εμμονές των προοδευτικών δογμάτων. Οπως τα αρχαία ελληνικά φέρνουν πιο κοντά τα Ελληνόπουλα στην ευρωπαϊκή παιδεία, έτσι και η διδασκαλία του χριστιανισμού. Αν μη τι άλλο, το σχολείο οφείλει να διδάσκει πως υπάρχουν γνώσεις οι οποίες υπερβαίνουν τη χρησιμοθηρία του φροντιστηρίου. Και αυτές στηρίζουν τον ανθρωπισμό μας.

http://www.kathimerini.gr/832786/opinion/epikairothta/politikh/giati-xreiazontai-ta-8rhskeytika

 

 paterikos.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β'- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΥΛΑΒΕΙΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Πολύ χαίρομαι, όταν βλέπω ψυχές που προσέχουν και αγωνίζονται μέσα στον κόσμο που γέμισε από ταγκαλάκια. Ο Θεός, σαν καλός και δίκαιος που είναι, έδωσε σε όλους μας και ανάλογα χαρίσματα – π.χ. στους άνδρες τον ανδρισμό και στις γυναίκες την αγάπη-, για να αγωνιζώμαστε και να ανεβαίνουμε την πνευματική κλίμακα με την βοήθεια της θείας Χάριτος και να πλησιάζουμε όλο και περισσότερο σ’ Εκείνον που είναι ο Δημιουργός μας. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι έχουμε δίπλα μας, εκτός από ανθρώπους που μπορούν να μας βοηθήσουν πνευματικά, και τον ίδιο τον Χριστό που μας βοηθάει, την Παναγία, τα Χερουβείμ, τα Σεραφείμ και τους Αγίους Πάντες. Θάρρος λοιπόν! Ο Χριστός είναι πολύ δυνατός, είναι παντοδύναμος, και θα δώση την θεϊκή Του δύναμη, να συντρίψουμε τα κέρατα του πονηρού. Μας παρακολουθεί συνέχεια αοράτως και θα μας ενισχύη, όταν εμείς έχουμε την αγαθή προαίρεση και κάνουμε τον κατά δύναμιν αγώνα μας.

Όσο μπορούμε, να αποφεύγουμε τις αφορμές της αμαρτίας. Να προσέχουμε τις αισθήσεις μας, γιατί όλα από εκεί ξεκινούν. Και όταν αυτό καμμιά φορά, ή και πολλές φορές,είναι δύσκολο, να αποφεύγουμε τουλάχιστον την περιέργεια, για να μην παίρνουν τα μάτια μας εικόνες αμαρτωλές, και μας παίζουν μετά οι δαίμονες σινεμάδες. Εάν πιάσουμε ένα καρβουνάκι αναμμένο και το κρατήσουμε στην χούφτα μας, επόμενο είναι να μας κάψη. Εάν όμως το κουνάμε στο χέρι – εννοείται για λίγη ώρα-, δεν θα μας κάψη. Έτσι και οι άσχημες εικόνες, όταν κινούνται σύντομα, τα μάτια δεν τις κρατούν, αλλά απλώς τις πιάνουν και δεν καίνε την ψυχή.

Όσοι δεν πρόσεξαν και απέκτησαν κακές συνήθειες, όταν ζούσαν κοσμική ζωή, ας δέχωνται αγόγγυστα μετά την μεταστροφή τους τον πόλεμο του εχθρού, χωρίς όμως να καλλιεργούν επιθυμίες κακές. Αν αγωνισθούν έτσι, θα εξαγνισθούν και θα φθάσουν στην κατάσταση των αγνών ανθρώπων, οι οποίοι ούτε αμαρτίες μεγάλες γνώρισαν ούτε κακές συνήθειες απέκτησαν ούτε και μεγάλο πόλεμο δέχονται. Και αν αξιοποιήσουν ως πείρα τις προηγούμενες πτώσεις τους, θα προχωρήσουν πολύ. Αν κάποιος προχωράη μέσα σε ένα ναρκοπέδιο και δεν γνωρίζη την περιοχή, θα είναι αναγκασμένος να προχωράη πολύ αργά και προσεκτικά, αλλιώς θα τιναχθή στον αέρα. Ενώ, αν γνωρίζη λίγο-πολύ την περιοχή, μπορεί να έχη και τραύματα, αλλά, με την πείρα που έχει, προχωράει σταθερά και γρήγορα. Αν ασχοληθή κανείς με το ακαλλιέργητο χωράφι της ψυχής του, θα ξερριζώση όλα τα αγκάθια των παθών της και θα φυτέψη στην θέση τους αρετές. Αυτή η εργασία όμως είναι επίπονη και χρειάζεται θέληση πολλή και υπομονή.

Να προσπαθή κανείς κάθε μέρα να τοποθετή μέσα του κάτι το πνευματικό, το οποίο θα απωθή κάτι το κοσμικό και αμαρτωλό, και έτσι σιγά-σιγά θα απεκδυθή τον παλαιό άνθρωπο και στην συνέχεια θα κινήται ελεύθερα στον πνευματικό χώρο. Να τοποθετήση κανείς άγιες εικόνες στην μνήμη του αντί αμαρτωλές. Να αντικαταστήση τα τραγούδια με ψαλμωδίες, και τα κοσμικά περιοδικά με πνευματικά βιβλία. Αν ο άνθρωπος δεν ξεκόψη από οτιδήποτε κοσμικό και αμαρτωλό και δεν έχη επικοινωνία με τον Χριστό, με την Παναγία, με τους Αγίους, με την θριαμβεύουσα Εκκλησία, και δεν αφεθή τελείως στα χέρια του Θεού, δεν μπορεί να αποκτήση την πνευματική υγεία.

Υγεία πνευματική ίσον αγνοί λογισμοί, φωτισμένος νους και εξαγνισμένη καρδιά που φιλοξενεί συνέχεια τον Χριστό και την Παναγία. Η πολλή προσοχή με την παρακολούθηση του εαυτού μας και την προσευχή βοηθούν πολύ θετικά να αποκτήσουμε την υγεία της ψυχής. Η προσευχή είναι απαραίτητη για τον εξαγνισμό της ψυχής και η σύνεση για την διατήρηση της καλής πνευματικής καταστάσεως.

Η ζωή βέβαια δεν είναι κατασκήνωση∙ έχει χαρές, έχει όμως και λύπες. Πριν από την Ανάσταση προηγείται η Σταύρωση. Τα χτυπήματα των δοκιμασιών είναι απαραίτητα για την σωτηρία της ψυχής μας, γιατί αυτά λαμπικάρουν την ψυχή. Όπως συμβαίνει και με τα ρούχα∙ όσο τα τρίβουμε, όταν τα πλένουμε, τόσο καλύτερα καθαρίζουν. Το ίδιο και με το χταπόδι∙ όσο το χτυπάμε, τόσο περισσότερο αυτό καθαρίζει και μεγαλώνει. Και το ψάρι φαίνεται ωραίο, όταν πλέη στη θάλασσα και είναι ζωντανό, ακόμη και όταν είναι στη αγορά με τα λέπια και τα εντόσθιά του, αλλά γίνεται χρήσιμο, μόνο όταν καθαρισθή – ασχημήνη εξωτερικά- και μετά ψηθή. Έτσι και ο άνθρωπος,όταν αποβάλη καθετί κοσμικό, ενώ εξωτερικά φαίνεται ότι χάνει την ζωή, την κοσμική ζωντάνια- τα λέπια-, αδειάζει ό,τι άχρηστο έχει μέσα του, «ψήνεται» και τότε γίνεται χρήσιμος.

Πηγή: "Ὀρθόδοξοι Ὁρίζοντες"

paterikiparadosi. 

400 τόνοι οστά Ελλήνων θυμάτων του ολοκαυτώματος της Ιωνίας, πουλήθηκαν ως πρώτη ύλη για σαπούνι από τον Κεμάλ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΩΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ

 Ποιός έκανε πρώτος τον κόσμο σαπούνι; Διαβάστε για να δείτε ποιόν δοξάζουν κάποια ελληνόφωνα καθάρματα.

Θεοφάνης Μαλκίδης
Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

“….400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν……
Αυτές τις ημέρες του 1922 γραφόταν δύο από τις τελευταίες πράξεις της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων της Θράκης, της Μικράς Ασίας, του Πόντου. Μία ήταν καταστροφή της Σμύρνης και η άλλη η ανακωχή των Μουδανιών, με την οποία ο Ελληνισμός υποχρεώθηκε σε φυγή και από τη Θράκη. Από τον όμορφο αυτό λιμένα όμως της Θρακικής ενδοχώρας, δεκαπέντε μήνες αργότερα θα διαδραματιζόταν η τελευταία και πιο φρικιαστική πράξη του Ελληνικού Ολοκαυτώματος. Μπορεί οι Νεότουρκοι, Τζεμάλ, Ενβέρ και Ταλαάτ πασά και ο Μουσταφά Κεμάλ, να δολοφόνησαν 1.000.000 Έλληνες και Ελληνίδες, αλλά φρόντισαν να τα εξαφανίσουν τα ίχνη τους, με ένα τρόπο που αφού δεν τιμωρήθηκε. επαναλήφθηκε από τον πιστό τους μαθητή Χίτλερ, λίγα χρόνια αργότερα.
Ο Χ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» (Αθήνα 1924) αναφέρεται στο μέγεθος του εγκλήματος, τους θύτες και τους συνεργάτες τους: «Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζαν”, μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους» .
Έτσι όπως αναφέρει ο διευθυντής του Μουσείο της Γενοκτονίας στο Ερεβάν, Χαΐκ Ντεμογιάν, στην ομιλία του για τη Γενοκτονία των Ελλήνων (Αθήνα, Μάιος 2014) “η τουρκική πολιτική της γενοκτονίας, κατά των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, αφού παρέμεινε ατιμώρητη, έχει γεννήσει νέο κακό για την ανθρωπότητα. Η ατιμωρησία και η απροκάλυπτη εύνοια εκ μέρους των παγκόσμιων μεγάλων δυνάμεων προς ένα κράτος-διάδοχο και συνεχιστή της οθωμανικής παράδοσης, δημιούργησαν το γόνιμο έδαφος ώστε να φυτρώσουν σε αυτό νέα σχέδια για τη διάπραξη γενοκτονίας. Η ατιμωρησία και ως επακόλουθο η επιθετική συμπεριφορά του τουρκικού κράτους, οδήγησαν σε νέα εγκλήματα”.
Μπροστά στο έγκλημα κανείς δεν έχει δικαιώμα να σιωπήσει, πόσο μάλλον να το αρνείται. Μπροστά στην σύληση των οστών των δικών μας ανθρώπων, από εκεί απ΄ όπου είναι βγαλμένη η ελευθερία των Ελλήνων, όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός “εμείς οι απόγονοι αυτών που βίωσαν τη φρίκη της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων, όπως λέει ο Αρμένιος συναγωνιστής Χ. Ντεμογιάν, “δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε και να ανεχόμαστε την εγκληματική άρνηση των διαπραχθέντων φρικαλεοτήτων και των συνέπειών τους. Το ηθικό χρέος της νέας γενιάς των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων δεν είναι μόνο να τιμά και να θυμάται, αλλά από κοινού, χέρι-χέρι, να συνεχίζει τον αγώνα για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.
Πρέπει να πιστεύουμε και να είμαστε σίγουροι ότι η δικαιοσύνη θα επικρατήσει, αν είμαστε μαζί στον αγώνα μας και αν είμαστε γεμάτοι πίστη στην επιτυχή κατάληξή του. Η Πατρίδα των προγόνων μας – είναι και δική μας Πατρίδα, ανεξάρτητα από το πού και πότε εμείς και οι απόγονοί μας θα ζήσουν. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν τον πόνο, τους καημούς και τα ανεκπλήρωτα όνειρα των προγόνων μας και μαζί να σηκώσουμε το λάβαρο του αγώνα για να θριαμβεύσει το δίκαιο και η αλήθεια”.
Υ.Γ. Οι 400 τόνοι οστών που μετέφερε το πλοίο από τα Μουδανιά στη Μασσαλία, είναι πολλές χιλιάδες πρόγονοί μας. Πέρα από το σεβασμό,οφείλουμε και την αλήθεια σ΄αυτούς για τη Γενοκτονία, αυτή που δυστυχώς πολλοί ψευτοπολιτικοί, ψευτοκαθηγητές και ψευτοδιανοούμενοι την αρνούνται και την τοποθετούν μέσα σε εισαγωγικά!
olympia

Έκτακτο: Απίστευτες απειλές από τον Ομπάμα προς τον Πούτιν...

Απίστευτες απειλές εκτόξευσε ο Μπαράκ Ομπάμα, από την έδρα του στον ΟΗΕ, προς όσους πάνε κόντρα στα συμφέροντα των ΗΠΑ (βλ. Πούτιν). "Διευθύνω τον πιο ισχυρό στρατό του κόσμου. Είμαι έτοιμος να τον χρησιμοποιήσω για να

προστατεύσω τη χώρα μου και τους... συμμάχους της με όλα τα απαραίτητα μέσα ακόμη και μονομερώς". Ξεκάθαρός και πολύ "κοφτός" ο Αμερικανός πρόεδρος στις δηλώσεις του... Αναμένουμε με αγωνία την απάντηση Πούτιν...
voicenews.gr
blablaworldnews 

ΣΧΟΛΙΟ: ΜΑ ΚΑΛΑ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΤΑΛΕΓΕ; 
 ΟΤΑΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ Ο ΓΚΙΟΥΛΙΒΕΡ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΝΟΜΙΖΕ ΠΩΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΝΑΝΟΥΣ.
 ΩΣΠΟΥ ΤΟΝ ΠΛΑΚΩΣΑΝ ΣΤΟ ΞΥΛΟ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΕ.

Αμέθυστος

Ακατάλληλος ή επικίνδυνος;

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Τα νέα από την Ευρώπη και το «προσφυγικό» δεν είναι καθόλου καλά. Και, δυστυχώς, έπονται χειρότερα, τόσο στον τομέα ασφάλειας των πολιτών όσο και στη δυνατότητα φιλοξενίας «προσφύγων» από τις ευρωπαϊκές χώρες. Και αυτές ακριβώς οι εξελίξεις αποκαθηλώνουν το περί λαθρομετανάστευσης αφήγημα της «πολιτικής προσωπικότητας» του νυν υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Καμμένου, ο οποίος δεν «είδε» καμία απειλή από την αθρόα είσοδο και διέλευση των λαθρομεταναστών από την Ελλάδα. Μάλιστα, ο κ. Πάνος Καμμένος για να αιτιολογήσει την αποδοχή, υπογραφή και ψήφιση του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση στην οποία μετέχει, είχε δηλώσει πως «εάν δεν είχαμε υπογράψει το μνημόνιο και δεν είχαμε παραμείνει στην Ευρώπη, τότε οι λαθρομετανάστες θα εγκλωβίζονταν στην Ελλάδα…»!

Αυτή η συγκεκριμένη τοποθέτηση του υπουργού Εθνικής Άμυνας, δυστυχώς για τον ίδιο, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και, φυσικά με τις εξελίξεις του «προσφυγικού» στην Ευρώπη. «Ουδέν ψευδέστερον», θα μπορούσε να αναφωνήσει η κοινή λογική, η οποία επιβεβαιώθηκε πολύ σύντομα, εις βάρος του «αφηγήματος» του κ. Καμμένου. Και το «ψεύδος» (ή πολιτική ανεπάρκεια κατανόησης της επόμενης ημέρας;) αυτό συνάδει με την σύνδεση της Ελλάδας ως κράτους μέλους της Ευρώπης που στοχοποιήθηκε ως χώρα εισόδου επειδή ακριβώς είναι μέλος της Ευρώπης και όσοι εισέρχονται στην Ελλάδα ουσιαστικά εισέρχονται στην Ευρώπη. Εάν, δηλαδή, η Ελλάδα δεν ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ή της Ευρωζώνης), τότε, πολύ απλά, οι λαθρομετανάστες θα επέλεγαν άλλη χώρα για την είσοδό τους στον ευρωπαϊκό παράδεισο, αφού η Ελλάδα θα ήταν εκτός του «παραδείσου» και, ταυτόχρονα, με πολύ μεγάλα οικονομικά προβλήματα…

Η πολιτική «ονείρωξη» του Πάνου Καμμένου, δυστυχώς για τον ίδιο, απομυθοποιήθηκε και κατέπεσε αμέσως μετά την εκφώνησή της. Από τις πρώτες ημέρες του κύματος των λαθρομεταναστών – προσφύγων προς την Ευρώπη, διάφορα κράτη κατήργησαν μονομερώς τη συνθήκη Σένγκεν και άρχισαν να κλείνουν τα σύνορά τους (συρματοπλέγματα και στρατός ανέλαβαν την αυστηρή φύλαξή τους), επιβάλλοντας ελέγχους εισόδου… Την ίδια σχεδόν στιγμή υπήρξαν έντονες δηλώσεις για την συμπεριφορά της Ελλάδας και για την αναγκαιότητα (έως και υποχρέωση σύμφωνα με το «Δουβλίνο ΙΙ») επιστροφής και φιλοξενίας των λαθρομεταναστών – προσφύγων από την Ελλάδα… Ουγγαρία, Κροατία και Σερβία κατήγγειλαν την ευθύνη της Ελλάδας και ζήτησαν επιστροφή και παραμονή των λαθρομεταναστών – προσφύγων στην χώρα εισόδου, δηλαδή στην Ελλάδα. Ο εφιάλτης της πολιτικής ανεπάρκειας του Πάνου Καμμένου είχε ήδη αρχίσει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του περιβάλλοντός του «να ξεχαστεί το όλο θέμα».

Η συνέχεια, όμως, της ανεκπλήρωτης πολιτικής προφητείας του Πάνου Καμμένου, είναι πολύ χειρότερη αφού ευρωπαίοι ειδικοί αναλυτές και πολιτικοί, καταγγέλλουν πλέον την είσοδο τζιχαντιστών στην Ευρώπη, που προετοιμάζουν χτύπημα εντός του ευρωπαϊκού εδάφους! Τελευταίο χτύπημα, στην πολιτική σκέψη του Πάνου Καμμένου, είναι η θέση της Κροατίας, η οποία απαιτεί να λυθεί το προσφυγικό από την Ελλάδα, αφού μέσα σε 12 ημέρες (16 έως 18 Σεπτεμβρίου) εισήλθαν στην Κροατία (σύμφωνα με κροατικό υπουργείο Εσωτερικών) 82.000 άνθρωποι… Ο Κροάτης υπουργός Εσωτερικών πρόσθεσε ότι το περασμένο Σαββατοκύριακο, στο Ζάγκρεμπ, συνέχισε τις συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ότι επανέλαβε την κροατική θέση, ότι το πρόβλημα των προσφύγων πρέπει να επιλυθεί στην «πηγή» του, στην Ελλάδα.

Με απλά λόγια, η ευρωπαϊκή άποψη τείνει στο να εστιάσει ως «πηγή» του προβλήματος (της μετακίνησης πληθυσμών προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη) την Ελλάδα. Την Ελλάδα η οποία για τον κ. Καμμένο «ευτυχώς που παρέμεινε στην Ευρώπη και δεν θα γίνει χώρος εγκατάστασης των λαθρομεταναστών»…!

Εάν η συγκεκριμένη άποψη ήταν μεταξύ θαμώνων σε μία κουβέντα καφενείου ή ενός ανενημέρωτου πολίτη της χώρας, πραγματικά δεν θα είχε καμία απολύτως αξία. Όμως, όταν η άποψη περί μη κινδύνου της Ελλάδας από την λαθρομετανάστευση, είναι ενός κορυφαίου στελέχους της κυβέρνησης, αρχηγού κόμματος και, κυρίως, υπουργού Εθνικής Άμυνας, τότε αυτή η άποψη όχι μόνο ελέγχεται με αυστηρότητα, αλλά και καταγγέλλεται ως λίαν αφελής και επικίνδυνη. Και η μεν «αφέλεια» αφορά την πολιτική πλευρά και καταριθμείται ως πολιτική ανεπάρκεια εκείνου που παράγει αυτού του είδους τα πολιτικά συμπεράσματα. Όμως, η επικινδυνότητα αφορά τις κυβερνητικές αρμοδιότητες του «πολιτικού ανδρός», ιδιαίτερα αυξημένης ευθύνης στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας…, αφού ο κ. Πάνος Καμμένος θα έπρεπε να γνωρίζει από τους συμβούλους και το επιτελείο του (εκτός και εάν περιστοιχίζεται από ανίκανους) πως είναι λίαν σοβαρό το ενδεχόμενο να επιστραφούν «πακέτο» οι λαθρομετανάστες – πρόσφυγες στην Ελλάδα, όταν η Ευρώπη θα νιώσει ότι απειλείται, είτε λόγω «κορεσμού» είτε εξαιτίας της πολύ σοβαρής πιθανότητας της εισόδου τζιχαντιστών στο έδαφός της μέσω των προσφύγων…

Στο σημείο αυτό και λόγω της θέσεως του κ. Π. Καμμένου ως υπουργού Εθνικής Άμυνας, διερωτόμαστε τι θα μπορούσε να συμβεί στην άμυνα της χώρας εάν ο κ. Πάνος Καμμένος επαναλάβει τον εαυτό του μέσα από ένα τραγικό πολιτικό λάθος…
Ελπίζουμε, φυσικά, στην προνόηση και γενικότερη ορθή λειτουργία του Ελληνικού Στρατού, όμως ο «αρχιστράτηγος» Πάνος Καμμένος (που ζει το δικό του όνειρο και μύθο από την καρέκλα του υπουργού Εθνικής Άμυνας), μήπως θα έπρεπε για λόγους ανεπάρκειας (που εγγίζουν τα όρια της επικινδυνότητας) να αποφασίσει να μετακινηθεί σε κάποιο άλλο υπουργείο (π.χ. αγροτικής ανάπτυξης) για να δώσει εκεί τις μάχες του (όπως αυτές με τη μείωση του ΦΠΑ στα νησιά), χωρίς να υπάρχει το ενδεχόμενο να εκτεθεί σε περαιτέρω κινδύνους η χώρα;

Μήπως θα πρέπει να αποφασίσει ο κ. Πάνος Καμμένος, να περάσει στην μέγιστη προσωπική του θυσία (παραίτησή του από τη θέση του ΥΠ.ΕΘ.Α.) για να σώσει τη χώρα;

Θα μπορούσε, βεβαίως, να μετακινηθεί στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη (κι εκεί φοράνε στολές) και να φροντίσει να κρατήσει και την προεκλογική του δέσμευση για αποστρατιωτικοποίηση της ΕΥΠ.

Φυσικά, θα μπορούσε να παραιτηθεί από οποιαδήποτε υπουργική θέση, και μαζί με τον κ. Λεβέντη να υπηρετήσει καλύτερα το εθνικό συμφέρον από τη θέση του παρατηρητή – επικριτή των κακώς κείμενων της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα…

Η αναφορά μας αφορά, φυσικά, τον συγκυβερνήτη της χώρας (τον πρώην μηχανοδηγό και νυν «πατερούλη») Πάνο Καμμένο, που κατάπιε αμάσητο το «δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα» του Αλέξη, που κατάπιε επίσης αμάσητες τις προεκλογικές αναφορές του Αλέξη για την κατάργηση στο όριο του 3% για είσοδο κόμματος στη Βουλή, που έκανε πως δεν άκουσε τις δηλώσεις για την κυβερνητική παρέμβαση στην Παιδεία και στο μάθημα των θρησκευτικών, που συζητά με ευρωπαίους αξιωματούχους για τον Ευρωστρατό και για τα σύνορα της Ελλάδας και τη διαχείρισή τους από την Frontex, δεν έκανε μία ανακοίνωση κατά της ανεξέλεγκτης (και επικίνδυνης εθνικά) ψηφοθηρίας στην Θράκη…

Είναι, όμως, τόσο γλυκιά η καρέκλα της εξουσίας…

ΥΓ: Οι δικές μας παραινέσεις είναι φιλικές και συμβουλευτικές. Εάν ο κ. Καμμένος επιλέξει να περιμένει το "πλήρωμα του χρόνου", τότε θα την «ακούσει» από τον λαό και θα του έρθει πολύ βαρύ το «άκουσμα», το οποίο και γλίτωσε προσωρινά λόγω της τεράστιας αποχής των εκλογών…
 kostasxan.

The Modern Spirit of Asia (3) - The Spiritual and the Secular in China and India-ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Το πνευματικό και το κοσμικό

Η απομυθοποίηση της ενώσεως των θρησκειών

Κεφάλαιο 2  α 

Η πνευματικότητα στην μοντέρνα κοινωνία

Peter van der Veer

Princeton University Press, 2014

Το πνευματικό και το κοσμικό παρήχθησαν ταυτοχρόνως και σε αλληλεπίδραση. Οι μοντέρνες κατηγορίες «θρησκεία», «κοσμικότητα» και «πνευματικότητα» είχαν γενικευθεί κατά την εποχή τής αποικιοκρατίας και προκάλεσαν διαφορετικές επιδράσεις σε διαφορετικές κοινωνίες. Το λέμε πάλι, οι έννοιες αυτές δεν ήταν καινούργιες, αλλά τέθηκαν υπό νέα χρήση. Η κατηγορία του κοσμικού πηγάζει από την σχέση Εκκλησίας και κόσμου στην ευρωπαϊκή ιστορία, επισημαίνοντας την αντίθεση μεταξύ τού «εγκόσμιου» και του υπερβατικού. Η κατηγορία αυτή όμως έχει μεταμορφωθεί, τόσο στην Ευρώπη όσο και αλλού. Η μοντέρνα μεταμόρφωση του «κοσμικού» γίνεται σαφής όταν δούμε την πρώτη χρήση του όρου «εκκοσμίκευση», από τον George Holyoake στην Αγγλία το 1846. Ο Holyoake είχε επιτεθεί στον Χριστιανισμό, χαρακτηρίζοντας τον «άσχετη υπόθεση», και η επίθεση του είχε συνεχιστεί από τούς κοσμικούς συλλόγους (Secular Societies) στις αρχές δεκαετίας του 1850. Μια από τις ενδιαφέρουσες πτυχές αυτών των συλλόγων ήταν το ότι συνδύαζαν μια ριζικά αντίθετη στάση προς την Εκκλησία, με ένα αντί-θεσμικό σοσιαλισμό και ελεύθερη στάση προς πνευματιστικά πειράματα. Τα μέλη των συλλόγων αυτών επεδείκνυαν μεγάλο ενδιαφέρον να συνδεθούν με τον άλλο πνευματικό κόσμο μέσω μιας επιστήμης του τύπου do-it-yourself.  Οι πρακτικές αυτές δεν θεωρήθηκαν μη-λογικές, αλλά μάλλον ως προσπάθειες δημιουργίας πειραμάτων που ήταν επιστημονικώς πολύ διαφορετικά από αυτά που λάμβαναν χώρα στα πανεπιστήμια την εποχή εκείνη. Δεν χρειάζονταν (ή δεν ήθελαν) την δικαιολογία του επιστημονικού κατεστημένου, το οποίο θεωρούσαν ως στενά συνδεδεμένο με την high society και την κατεστημένη Εκκλησία, πράγμα που όντως ίσχυε στο Oxford και Cambridge.

Ένα καλό παράδειγμα του συνδυασμού μεταξύ ριζοσπαστικού σοσιαλισμού, εκκοσμίκευσης και πνευματικότητας είναι η  διάσημη φεμινίστρια Annie Besant. Η Annie Besant είχε γίνει μέλος του Secular Society του Λονδίνου κατά την δεκαετία τού 1870, και είχε αρχίσει την συνεργασία με τον Charles Bradlaugh, διάσημο σοσιαλιστή και πρόεδρο του National Secular Society, προωθώντας τον έλεγχο των γεννήσεων και άλλες φεμινιστικές υποθέσεις. Είχε συνδυάσει τις ριζοσπαστικές σοσιαλιστικές της θεωρήσεις με την επιστημονική της παιδεία. Ήταν η πρώτη γυναίκα που είχε αποφοιτήσει από το University College, London, και είχε μεγάλο ενδιαφέρον για το πνευματιστικά θέματα. Είχε συναντήσει την Madame Blavatsky, ιδρύτρια του Theosophical Society, και είχε γίνει ηγετική θεοσοφίστρια. Όταν είχε πάει στην Ινδία, ήταν για λίγο καιρό πρόεδρος του Indian National Congress⁵. Η Madame Blavatsky (μαζί με τον Colonel H. S. Olcott), είχε ιδρύσει το Theosophical Society στην Νέα Υόρκη. Η εκκοσμικευμένη Αμερική ήταν ένα πλούσιο έδαφος καλλιέργειας διαφόρων παραλλαγών πνευματικότητας. Το φάσμα των παραλλαγών αυτών εκτείνονταν από τις δραστηριότητες πνευματικής αναζήτησης στο «burned-over district» (εκεί έλαβε χώρα το δεύτερο μεγάλο θρησκευτικό ξύπνημα) της Νέας Υόρκης, μέχρι τον φιλελεύθερο προτεσταντισμό⁶.

Ο επιστημονικός πειραματισμός και η επιστημονική λογική ήταν θεμελιώδη για την εποχή της εκκοσμίκευσης. Η επιστημονική πρόοδος συνδεόταν συχνά με την εκκοσμίκευση της διάνοιας⁷. Από την σημερινή μας προοπτική μπορεί να φαίνεται περίεργο που η πνευματικότητα και η κοσμική επιστήμη δεν ήταν αντίθετες κατά τον 19^ο αιώνα. Μια κοινή θεώρηση στην ιστορία της επιστήμης, είναι ότι η επιστήμη καθαρίζει τον εαυτό της από τέτοιες αβέβαιες υποθέσεις. Έτσι για παράδειγμα, η συμβολή τού Alfred Russel Wallace στην ανάπτυξη της θεωρίας της εξελίξεως, ταυτόχρονα με τον Δαρβίνο, είναι γενικώς παραδεκτή, αλλά τα πνευματιστικά του πειράματα θεωρούνται μια διαταραχή από την οποία η επιστήμη καθαρίστηκε. Αυτό που δεν περιλαμβάνεται στην τελεολογική αυτή προοπτική της επιστήμης, ως διαδικασίας προοδευτικής κάθαρσης, είναι η κοινωνική και πολιτική ενσωμάτωση, τόσο των στοιχείων από τα οποία η επιστήμη καθαρίζεται, όσο και της καθαρισμένης επιστήμης. Ο πνευματισμός θεωρήθηκε ως η εκκοσμικευμένη αναζήτηση της αλήθειας, που έχει πειραματικό χαρακτήρα, και είναι αντίθετος προς τον θρησκευτικό σκοταδισμό και την ιεραρχία. Αυτή ήταν η αναζήτηση της αλήθειας η οποία είχε εμποδιστεί από το κράτος και την Εκκλησία, δυο αλληλένδετοι θεσμοί στην Αγγλία. Μέσα στα πλαίσια του πνευματισμού, και των αντινομικών παραδόσεων της Βρετανίας είχε γεννηθεί η αντί-αποικιοκρατική παγκοσμιοποίηση. Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της εμφάνισης τής πνευματικότητας ήταν ότι πρόσφερε μια εναλλακτική στην θεσμική θρησκεία. Εδώ βλέπουμε την σύνδεση που έχουν η εκκοσμίκευση και η πνευματικότητα. Και οι δυο περιορίζουν τα θρησκευτικά ιδρύματα. Στην Δύση, η πνευματικότητα είχε δημιουργήσει μια εναλλακτική στον χριστιανισμό της Εκκλησίας. Μαζί με την ούτω λεγόμενη εκκοσμίκευση της διάνοιας στον φιλελευθερισμό του 19^ου αιώνα, στον σοσιαλισμό, αλλά και στην επιστήμη (ιδιαιτέρως στην θεωρία της εξελίξεως του Δαρβίνου), βρίσκει κανείς κινήματα, διάσπαρτα σε όλον τον κόσμο, που αναζητούν μια γενική πνευματικότητα, που δεν έχει σχέση με κάποια παράδοση. Καλά παραδείγματα στην Αμερική είναι οι transcedentalists από τον Emerson μέχρι τον Whitman, αλλά και η χριστιανική επιστήμη της Mary Baker. Η θεοσοφία είναι ένα άλλο προϊόν της αναζήτησης του πνεύματος στην Αμερική και την δυτική Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν μόνο η Αμερική γεμάτη πνευματικότητα, ή «μεταφυσική θρησκεία», όπως την αποκάλεσε η Catherine Albanese⁹, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο είχε επεκταθεί αυτό τό είδος κινήματος, παράλληλο προς την εξάπλωση των εκκοσμικευμένων ιδεολογιών. 

Συνεχίζεται

Αμέθυστος

MARIE-LOUISE VON FRANZ : Ο ΧΡΥΣΟΣ ΓΑΪΔΑΡΟΣ (5)-ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Κεφάλαιο 3ο (Β Μέρος)

 

Πρέπει ν’ ασχοληθούμε για λίγο σ’ αυτό το σημείο με την αρχαία μαγεία. Η αφρικανική, κουβανική ή νοτιοαμερικανική μαγεία-βουντού είναι ακόμα σήμερα ζωντανή. Για να μαγέψης όμως κάποιον, χρειάζεσαι κάτι απ’ αυτόν, νύχια, μαλλιά κ.τ.λ. Αποκτάς έτσι το πιο δυνατό «φάρμακο» με την αφρικανική έννοια της λέξης. Το μέρος ενός πτώματος είναι για την πρωτόγονη νοοτροπία ένα είδος τρομαχτικού numinoses αντικειμένου, που διαθέτει τεράστια ακάθαρτη και θεϊκή ταυτόχρονα δύναμη. Κάθε τι που αναμιγνύει κανείς με το υγρό ενός πτώματος ή των μερών του, αποφέρει γι’ αυτό ένα αποτελεσματικό θεραπευτικό ή μαγικό μέσο. Σε μια πολύ καλή δημοσίευση του K. Preisedanz, το «Papyri Graecae Magicae», υπάρχει ένα πλήθος από συνταγές αυτού του είδους. Μια συνταγή π.χ., με την οποία μπορεί να επιτύχη κανείς τον παράφορο έρωτα μιας γυναίκας. Λέγεται εκεί: Πάρε 2 φύλλα δάφνης, ένα τριαντάφυλλο κομμένο στο φως του φεγγαριού και το μικρό δάχτυλο ενός μόλις θαμμένου αγοριού, κι ανακάτεψέ τα μ’ αυτόν και μ’ αυτόν τον τρόπο, και πές αυτό κι αυτό, και τότε θα δης τη γυναίκα να στέκεται φλογισμένη απ’ την επιθυμία αυτή τη νύχτα μπροστά στην πόρτα σου. Ή: Βράσε το ποτό και χύσ’ το στη ράχη της, όταν περνάη απ’ τον δρόμο, και θα νιαουρίζη το επόμενο βράδυ όπως μια ερωτευμένη γάτα μπροστά στην πόρτα ή το παράθυρο του σπιτιού σου. Υπάρχουν αμέτρητες τέτοιες συνταγές, που δίνουν συμβουλές και για το πώς μπορείς να ελέγξης την ευτυχία ή να απελευθερωθής από έναν εχθρό.

Η ιστορία είναι έτσι λοιπόν αρκετά διαφανής: ο Θηλύφρων είναι βέβαια εκείνη η όψη του Λούκιου, που θέλει να διερευνήση τη μαγεία, και εισβάλλει – χωρίς να είναι ερευνητής – άμεσα, αλλά ασυνείδητα, σ’ ολόκληρο το πρόβλημα. Έχει τις γυναίκες στο κεφάλι του και είναι ούτως ειπείν η σκιά του Λούκιου. Ενδιαφέρεται πραγματικά, σε αντίθεση με τον Λούκιο, που επιθυμεί να παρατηρή με διανοητική μόνο περιέργεια, πέφτουν όμως κι οι δυό θύματα στις δολοπλοκίες των μαγισσών.

Μπορούμε λοιπόν να επεξεργαστούμε αυτές τις μικρές παρένθετες ιστορίες πράγματι ως όνειρα ή φαντασίες. Σαφηνίζουν και συμπληρώνουν τις περιπέτειες του Λούκιου-Απουλήιου. Ενώ εξακολουθεί ακόμα ο Λούκιος με διανοητικές αναγνωρίσεις, καταλαμβάνεται ήδη η σκιά του, το ασυνείδητο μέρος της προσωπικότητάς του, απ’ τη μαγική όψη της θηλυκής αρχής. Η περιπέτεια του Θηλύφρονα παίζει έτσι τον ρόλο ενός ονείρου, που προειδοποιεί τον ήρωα, γι’ αυτό που θα μπορούσε να συμβή με ελλειμματική προσοχή και σ’ αυτόν.

Οι ακροατές είναι μαγεμένοι με την ιστορία, κι η Βυρέννα πληροφορεί τον Λούκιο για τη γιορτή τού θεού Ρίζους (θεού του γέλιου), που θα γιορταστή την επόμενη μέρα, και του λέει, πως θα επιθυμούσε, να μπορούσε «να βρη» εκείνος «ή να εμπνευσθή κάτι», που θα αναλογούσε στην τιμή ενός τόσο μεγάλου θεού. Ο Λούκιος απαντά, πως θα θεωρούσε τον εαυτό του ευτυχισμένο, αν το κατάφερνε, και την αποχαιρετά. Στον δρόμο σβήνει ο δαυλός του, και δυσκολεύεται να βρη μες στο σκοτάδι την οδό για το σπίτι. Βλέπει «τρεις μεγαλόσωμους άντρες», που παραμερίζουν και σπρώχνουν την πύλη του Μήλου και προσπαθούν να εισέλθουν. Υποθέτοντας πως είναι κλέφτες, βγάζει ένα ξίφος και τους σκοτώνει. Χτυπάει μετά την πόρτα, η Φώτις του ανοίγει, και πέφτει εντελώς μεθυσμένος στο κρεβάτι.

Αυτό είναι το τέλος ενός αποσπάσματος, και πρέπει να δούμε με ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια αυτήν την παρένθετη ιστορία. Θεωρήσαμε ήδη στα προηγούμενα τον Σωκράτη, τον πλατωνικό φιλόσοφο, ως ένα μέρος του Απουλήιου-Λούκιου, που αποφεύγει το πρόβλημα της anima και καταβάλλεται στο ασυνείδητο απ' τη σκοτεινή μητέρα-θεά. Τώρα ο κίνδυνος πλησιάζει πιο κοντά, γιατί ο Θηλύφρων είναι ένας εκτεθειμένος στο γυναικείο πρόβλημα άντρας. Ο Λούκιος διατηρεί αντίθετα μόνο διανοητική περιέργεια για τη μαγεία κι ένα αισθησιακό ενδιαφέρον για τη Φώτιδα μέχρι τώρα, ενώ το πρόβλημα της anima δεν του παρουσιάζεται ακόμα παρά στη διανοητικη σφαίρα. Ο Θηλύφρων μπορεί να είναι γι’ αυτό μια ισχυρότερα περιπεπλεγμένη με το μητρικό σύμπλεγμα μορφή της σκιάς.

Η νυφίτσα, όπως ο ποντικός, η κουκουβάγια, ο λαγός, θεωρείται ζώο των μαγισσών. Είναι σκληρή και μοιάζει με τη γάτα στη συμπεριφορά κι αντιπροσωπεύει την ψυχρή πονηριά της μάγισσας. Είχε μεταμορφωθή προφανώς μια απ’ τις μάγισσες σε νυφίτσα, κι αφού τον κοίταξε τόσο παράξενα, ώστε να πέση σε ύπνο, του δάγκωσε μύτη κι αυτιά. Λόγω της σκληρότητάς της απ’ τη μια και της καταπλήσσουσας, πανούργας ευφυΐας της απ’ την άλλη μοιάζει η νυφίτσα από μιαν ορισμένη άποψη με την αλεπού. Είναι ένα ζώο, στο οποίο αποδίδεται υπεράνθρωπος έμφυτος δόλος. Αυτός είναι πάλι μια σκοτεινή πλευρά της θηλυκής αρχής καθεαυτής, στις γυναίκες όσο και στην αρχή τής anima στον άντρα. Το θηλυκό δεν έχει βέβαια Λόγο (Logos), γενικά όμως εκ φύσεως στον άντρα και τη γυναίκα, ένα είδος φυσικής ευφυΐας, που κάτι επιτυγχάνει με τις μηχανορραφίες. Είναι μια όψη, την οποία χαρακτηρίζει ως «natural mind» ο Γιουνγκ, ένα είδος ενστικτώδους εξυπνάδας, που μπορεί να είναι όμως και ανελέητη και απάνθρωπη. Σκέφτεται κανείς τη γυναίκα, που κάνει θεραπεία με τον άντρα της στο Κάρλσμπαντ και, παρατηρώντας το υπέροχο τοπίο και τη δύση του ήλιου, αναφωνεί: «Ω, Χάινριχ, αν πεθάνη ένας απ’ τους δυό μας, θα μετακομίσω στο Κάρλσμπαντ». Δεν ξεκαθαρίζει, τί λέει. Αυτό είναι το ταλέντο της νυφίτσας! Κάποιες γυναίκες γνωρίζουν ακριβώς, πότε ο άντρας, για τον οποίον ενδιαφέρονται, θα είναι ίσως μόνος στο σπίτι το βράδυ, και θυμούνται τότε, πως πρέπει να του επιστρέψουν εκείνο οπωσδήποτε το βράδυ ένα βιβλίο! Κάποιες είναι αρκετά τίμιες ώστε να ξεύρουν, τί παίζεται στο βάθος, μερικές όμως είναι πραγματικά απολύτως απροκατάληπτες στη συνείδησή τους. Η σκιά τους, της νυφίτσας ξεύρει ωστόσο ακριβώς, ότι αυτό θα είναι το σωστό βράδυ, για να έρθουν και γεμάτες έκπληξη να πουν: «Δεν είναι η γυναίκα σας στο σπίτι;». Έτσι είναι η νυφίτσα. Η anima του άντρα μπορεί να κάνη το ίδιο, μόνο που αυτό είναι ακόμα λιγότερο συνειδητό στον άντρα.

Αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία του Θηλύφρονα πάνω στον Λούκιο, μπορούμε να πούμε, πως λαμβάνει εδώ μιαν ακόμα σοβαρή προειδοποίηση. Εσωτερικά ασχολείται μόνο με τη Φώτιδα, τα βράδυα με τα συνηθισμένα «dinner party» τού είναι εξαιρετικά βαρετά, και δεν περιμένει παρά την κατάλληλη στιγμή, για να εξαφανιστή και να μπορέση να γυρίση κοντά της. Είναι άρα ο Θηλύφρων – έχει τις γυναίκες στο κεφάλι του. Η ιστορία δείχνει, πως χωρίς να το παρατηρή, είναι έτοιμος να περιπέση στη μαύρη μαγεία.

Η ιστορία του Θηλύφρονα είναι και γι’ αυτό ενδιαφέρουσα, επειδή αποκαλύπτεται η αλήθεια για έναν Αιγύπτιο ιερέα με το όνομα Τσάχτλας. Αυτό μοιάζει να είναι ένα δευτερεύον μοτίβο (θέμα), που θα μπορούσε εύκολα να το παραβλέψη ο αναγνώστης. Παραπέμπει όμως ήδη στα γεγονότα στο τέλος του βιβλίου, όπου όλος αυτός ο κάτω κόσμος, που εμφανίζεται τώρα μόνο στις σκοτεινές, ανησυχητικές και σκληρές ιστορίες, θα γίνη για τον Λούκιο η γέφυρα προς τη μύησή του στην αιγυπτιακή θρησκεία. Ο Θηλύφρων θα είχε βρεθή σε πολύ δύσκολη θέση, αν δεν είχε ξεκαθαρίσει ο Τσάχτλας, ο Αιγύπτιος ιερέας, την τελευταία στιγμή όπως ένας «deus ex machine» την κατάσταση γι’ αυτόν. Συνδέθηκε το όνομα Τσάχτλας με τη λέξη Σολάλας, που χρησίμευε στην αρχαία Αίγυπτο ως όνομα ή ως ορισμός για το «ο Θότ είναι αυτός, που τον γνωρίζει». Κατ’ άλλους παραπέμπει το όνομα στον «Saclas», έναν συνδεδεμένο με την αιγυπτιακή «γνώση» δαίμονα. Ο εξορκισμός (η ικεσία) των πνευμάτων ήταν πλατειά διαδεδομένος στην αρχαία Αίγυπτο. Την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπήρχε η φήμη, πως είναι η χώρα της μαγείας par excellence και ταυτόχρονα αυτή με την πιο μεγάλη θρησκευτικότητα. Θα μπορούσε όμως να πη κανείς, πως η ελληνική και η ρωμαϊκή θρησκεία ετοιμάζονταν να εξελιχθούν σ’ ένα φιλοσοφικό μόνο σύστημα, κι ότι είχαν εκφυλιστή εν μέρει σε άψυχες καθιδρύσεις, που δεν περιείχαν πια καμμιά πρωτόγονη συγκίνηση. Η λατρεία ήταν τόσο καθαρή και εξαγνισμένη όπως πολλές απ’ τις δικές μας μοντέρνες (σύγχρονες) χριστιανικές Εκκλησίες. Δεν μπορούσε να φανταστή κανείς εδώ δερβίσηδες που χορεύουν. Το ουσιαστικό της θρησκείας στην αρχική βαθμίδα συνίσταται ωστόσο ακριβώς, λαμβανόμενο συγκινησιακά, στο να έχης ολοκληρωτικά αφοσιωθή ακόμα και με το πρωτόγονο συγκινησιακό μέρος της προσωπικότητας.

Η θρησκεία είναι μια απόλυτη εμπειρία, που περιλαμβάνει και τις πρωτόγονες, εμπαθείς και ενστικτώδεις όψεις του ανθρώπου˙ δεν πρέπει να μας αφορά μόνο πάνω απ’ τη ζώνη. Καθώς είχε ήδη χαθή εκείνη την εποχή σ’ αυτές τις ευρωπαϊκές θρησκείες ένα ορισμένο στοιχείο, είχε προβληθή ως επί το πλείστον στην Αίγυπτο και πιο πέρα στην Αιθιοπία. Λέγεται στην αρχαία λογοτεχνία (απ’ την εποχή του Ηρόδοτου) για τους Αιθίοπες που λατρεύουν τον ήλιο, ότι ήταν οι άνθρωποι με τη μεγαλύτερη θεοσέβεια και τη γνησιότερη θρησκεία. Αργότερα προβλήθηκε το ίδιο στους Ινδούς Βραχμάνους, αφότου είχαν έρθει οι Έλληνες με την κατάκτηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε επαφή με τους Ινδούς και είχαν εντυπωσιαστή απ’ το αρχέγονο και την απολυτότητα της θρησκείας αυτού του λαού. Η προβολή αυτή διατηρήθηκε μέχρι τον 16ο και 17ο αιώνα. Ο Τζιορντάνο Μπρούνο γράφει π.χ. ακόμα, ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν υπάρξει ο μόνος πραγματικά ευσεβής και θρησκευτικός λαός. Η ίδια προβολή εμφανίζεται και στη δική μας ιστορία, γιατί είναι ο Αιγύπτιος ιερέας που γνωρίζει την αλήθεια και τη φέρνει στο φως. Αναδύεται εδώ μόνο σποραδικά και εξαφανίζεται ξανά απ’ την αφήγηση. Η ιστορία του Θηλύφρονα θα ήταν έτσι ένα δεύτερο όνειρο. Συγκρίνοντάς το με κείνο του Σωκράτη, του ασυγκίνητου, ανώτερου φιλοσόφου, που περιέρχεται εντελώς στη μάγισσα, τότε έχουμε εδώ έναν νεαρό άντρα, που γίνεται μόνο εν μέρει θύμα της μαγείας: ο Σωκράτης θανατώνεται, ο Θηλύφρων ακρωτηριάζεται μόνο. Μπορεί να παρατηρήση λοιπόν κανείς μιαν ελάχιστη πρόοδο στα «όνειρα» του Σωκράτη.

Όταν ξυπνάη ο Λούκιος απ’ το μεθύσι του, έρχεται η αστυνομία, να τον παραλάβη, κι αυτός θυμάται, πως είχε σκοτώσει το προηγούμενο βράδυ τρία άτομα. Φοβάται γι’ αυτό, πως έχει έρθει το τέλος του, καθώς του έρχεται στον νου να έχη ακούσει, πως οι άνθρωποι που περιφέρονταν άσκοπα μέσα στη νύχτα, και που τους είχε σκοτώσει, ήταν πλούσιοι και είχαν μεγάλη επιρροή. Σκέφτεται λοιπόν, πως δεν έχει κανενός είδους προοπτική. Η υπόθεση φτάνει στο δικαστήριο, ο Λούκιος κατηγορείται και υπερασπίζεται τον εαυτό του. Όταν όμως πιστεύη την κρίσιμη στιγμή, ξεσπώντας σε κλάμματα, ότι είναι χαμένος, ξεσπάει όλος ο κόσμος σε ομηρικά γέλια. Οι χήρες αυτών που έχει τάχα δολοφονήσει εμφανίζονται κλαίγοντας και ζητώντας εκδίκηση και απαιτούν, να ξεσκεπάση ο Λούκιος τα πτώματα των αντρών. Όταν το κάνη εξαναγκαστικά, ανακαλύπτει, ότι δεν έχει καν ανθρώπινα σώματα μπροστά του, αλλά φουσκωμένα ασκιά, ξεσκισμένα σε διάφορα σημεία. Είχε μαχαιρώσει σακκιά από κατσικίσιο δέρμα που προορίζονταν για ασκιά του νερού! Για το πλήθος, πρόκειται για ένα γιγαντιαίο αστείο που παίχτηκε προς τιμήν του μεγάλου θεού Ρίζους, όμως ο Λούκιος έχει χάσει την αίσθησή του για χιούμορ και δεν μπορεί να πάρη μέρος στον περίγελο.

Αργότερα έρχεται η Φώτις στο δωμάτιό του και του εξηγεί ακριβώς, τί είχε συμβή, κι ότι ήταν ουσιαστικά αυτή η αιτία όλων των δυσάρεστων εμπειριών του.

Ικετεύει για συγχώρεση και διηγείται το ήδη αναφερθέν περιστατικό με τα κατσικίσια μαλλιά, που είχε φέρει στην Παμφίλη στη θέση των μαλλιών του εραστή της.

Μια επιβαλλόμενη στον αγώνα του Λούκιου με τους ζωοεκδορείς αναλογία είναι εκείνη του Δον Κιχώτη, που αγωνίστηκε με αληθινό ηρωϊσμό ενάντια στα φτερά των ανεμόμυλων. Ξιφομάχησε κι εδώ ένας άντρας με υπερβολική ένταση και συγκίνηση ενάντια σε μιαν ψευδαίσθηση, χωρίς να παρατηρή τον αληθινό κίνδυνο, που έρπει κρυφά πίσω απ’ την πλάτη του.

Όλ’ αυτά έχουν να κάνουν πάλι με τη διαστροφή του ενστίκτου σε συνάρτηση με το μητρικό σύμπλεγμα. Ένας τέτοιος άντρας θα είναι πεπεισμένος, πως όλες οι ηλικιωμένες γυναίκες είναι μάγισσες, και θα προσέχη γι’ αυτό, να μην περιπέση στις παγίδες τής καταβροχθίζουσας μητέρας, αλλά να περιπέση ίσως όσο πιο γρήγορα γίνεται σε μια νέα «σούπερ-μάγισσα», χωρίς να το αντιληφθή. Είναι η τραγωδία του διεστραμμένου ενστίκτου, γιατί η κατεστραμμένη αισθηματική λειτουργία αφήνει τον ήρωα να περιέλθη στο λανθασμένο αντικείμενο. Όταν ρωτάη κανείς έναν τέτοιον άντρα, σε τί συνίσταται η μεγάλη ελκτική δύναμη της αγαπημένης του, θα πη γενικώς, ότι «έχει τόσο μεγάλη θέρμη», το οποίο όμως σημαίνει, ότι είναι καλή στο κρεβάτι. Δεν έχει καμμιά δυνατότητα διάκρισης και συγχέει το σωματικό πάθος με το αίσθημα. Γι’ αυτό και πρέπει να τραβήξη η τραγωδία τον δρόμο της. Είναι άσκοπο, να νουθετής εναντίον, γιατί η αιτία βρίσκεται πολύ βαθειά.

Άντρες μ’ ένα τέτοιο μητρικό σύμπλεγμα δεσμεύονται τώρα συχνά στην καταπολέμηση διανοητικά αντιληπτών κινδύνων, φιλοσοφικών ή ιδεολογικών εχθρών, ας πούμε κομμουνιστών ή Εβραίων. Τέτοιοι αγώνες είναι προβολές της σκιάς, καθώς οι αναφερόμενοι δεν βλέπουν την ίδια τους την πραγματική σκιά, που είναι αιχμαλωτισμένη απ’ το μητρικό πρόβλημα.

Η δικαστική φάρσα ενάντια στον Λούκιο αναφέρθηκε μέσα στα συμφραζόμενα προς τιμήν του θεού του γέλιου. Δεν μπόρεσα να διαπιστώσω, αν γιορτάζονταν και σε άλλες πόλεις παρόμοιες γιορτές. Πρόκειται πιθανώς για μιαν ανοιξιάτικη γιορτή, που έχει να κάνη με τη γονιμότητα των αγρών. Στην αθηναϊκή κοινωνία συνήθιζαν να συναντιούνται μ’ αυτήν την αφορμή οι κυρίες και να διηγούνται μεταξύ τους τις πιο ανάρμοστες ιστορίες, καθώς παραδεχόταν κανείς, πως προάγονταν μ’ αυτό η γονιμότητα των ανθρώπων και των αγρών.

Όπου δεν υπάρχει καμμιά αίσθηση για χιούμορ, πρέπει να μιλάη κανείς στην ψυχιατρική για μια σοβαρή «περίπτωση». Ακριβώς σε μιαν άσχημη ψύχωση είναι πολύ βοηθητικό, αν μπορή να οδηγήση κανείς τον ασθενή στο να γελάη γι’ αυτόν τον ίδιον και να μην παίρνη πολύ σοβαρά τον εαυτό του. Αν μπορή να βοηθήση κανείς κάποιον κατειλημμένο από ένα πάθος να δη με ένα αστείο, πόσο γελοίος είναι, του δίνει αυτό μια σπίθα αντικειμενικότητας, καθώς μπορεί να δη ουδέτερα, σαν απ’ έξω, για μια στιγμή. Θα έλεγα μάλιστα, πως εμφανίζεται το Ταυτό (Selbst – σ.σ. Ο υπερπροσωπικός πυρήνας της προσωπικότητας) σε μια τέτοια στιγμή. Το Εγώ προσπαθεί να κάνη πάντα το «σωστό», αλλά συμπεριφέρεται μερικές φορές όπως ο κλόουν, που τυλίγεται μέσα στο χαλί, που θέλει να απλώση! Όταν μπορή να δη κανείς το ίδιο του το Εγώ-κλόουν και πόσο απίστευτα κωμικός είναι αυτή τη στιγμή για έναν άλλον, κι όταν βρίσκεται κανείς στο ίδιο του το αντικειμενικό κέντρο, γεννιέται ένα αίσθημα συνένωσης με το αρχέτυπο του Ταυτού. Γενικά όμως χάνουμε την αίσθησή μας για χιούμορ, μόλις θιγή ένα σύμπλεγμα, και γινόμαστε δραματικοί και σοβαροί, ανίκανοι να δούμε ρεαλιστικά το πρόβλημά μας.

Μπορεί να συμβή ωστόσο, όπως σε όλους τους ψυχολογικούς παράγοντες, και διαφορετικά. Μοιάζει να έχουμε να κάνουμε τότε με τον α ρ ν η τ ι κ ό θεό του γέλωτα, όταν έχη το γέλιο ένα καταστροφικό –όπως στον Λούκιο– κι όχι απελευθερωτικό αποτέλεσμα. Μόλις έχει τραυματιστή η αισθηματική λειτουργία, δεν παίρνει πια ο άνθρωπος στα σοβαρά τον εαυτό του. Παίζει διανοητικά με την ίδια του την ζωή και δεν αποδίδει καμμιάν προσωπική αξία στον ίδιον. Μερικοί διανοούμενοι είναι τόσο δηλητηριασμένοι απ’ τη μοντέρνα στατιστική σκέψη, ώστε είναι πεπεισμένοι, πως δεν έχουν καμμιάν ιδιαίτερη σημασία, πως είναι εντελώς τυχαίες υπάρξεις, πως υπάρχουν άλλωστε εκατομμύρια άνθρωποι όπως αυτοί. Τέτοιοι άνθρωποι έρχονται στην ανάλυση και διηγούνται την τραγική ιστορία της ζωής τους με απολύτως αδέσμευτο τρόπο. Ένας άντρας μου έλεγε μάλιστα: «Αλλά πρέπει να ακούτε κάθε μέρα τέτοιες ιστορίες!». Πίστευε, πως η τραγωδία του δεν θα με άγγιζε, και υπέθετε, πως θα με απασχολούσε μόνο διανοητικά. Δεν μου επέτρεπε, να έχω συγκινηθή βαθειά απ’ την τραγωδία του, και δεν το εκτιμούσε, αν έπαιρνα στα σοβαρά την ζωή του, γιατί θα έπρεπε να την πάρη κι αυτός τότε στα σοβαρά. Γι’ αυτό κάνουν οι άνθρωποι σ’ αυτές τις περιπτώσεις ένα αστείο και γελούν μ’ αυτούς τους ίδιους. Αυτό συμβαίνει κι εδώ στον Λούκιο, αν θεωρήσουμε πως αυτοί που γελούν βρίσκονται μέσα στον ίδιον. Υποφέρει από διανοητική ειρωνία, με την οποία μπορεί να απωθή όλες του τις αισθηματικές αντιδράσεις. Γι’ αυτό και μπορεί να τον πετύχη σε κρυμμένη μορφή η μαγεία και να τον αφήση να πέση μέσα σ’ αυτό ακριβώς, που φοβάται το πιο πολύ σ’ αυτόν τον κόσμο.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

Ο Γιάννης Κουντούρης (φωτό) ο Έλληνας δημοσιογράφος που μένει μόνιμα στο Λος Άντζελες, έκανε ένα φοβερό ρεπορτάζ-ντοκουμέντο για το τι έγινε προ ημερών στον ναό της Αγίας Σοφίας, με την ευκαιρία και... της εορτής της Αγίας Σοφίας. Δείτε πώς η ενορία... τιμά τους Εβραίους, τους Τούρκους, ακόμη και τους gay!

ΤΙΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΣΕ ΕΒΡΑΙΟΥΣ, ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ GAY.... ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΙΣ ΚΑΝΟΥΝΕ ΣΕ ΛΙΓΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ... ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ.....

 

ΕΔΩ Ο JOHN BAKAS ΜΕ ΠΑΠΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ....

http://neataksi.blogspot.gr/2015/09/gay.html

Πληροφορίες για τον μαχητικό δημοσιογράφο αλλά και για και τον εφημέριο του Ι.Ν.Αγίας Σοφίας στο Λος Άντζελες, μπορείτε να βρείτε στους παρακάτω συνδέσμους

http://johnkountouris.com/

http://300sploggers.blogspot.gr/2015/09/blog-post_14.html

https://plus.google.com/108123349387785183993/posts

http://www.stsophia.org/about/fr_john_bakas.html

katanixis

ΣΧΟΛΙΟ: Ηθοποιός ήθελε νά γίνει ο άνθρωπος καί κάποιος ευ-βλαβής δεσπότης κατάλαβε τό μεγάλο του ταλέντο στίς παραστάσεις. Αυτή είναι η νέα κλίση γιά τήν ιερωσύνη.

Αμέθυστος