ΠΥΓΜΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ

Τρία στην ουσία είναι τα βασικά μέσα αντιμετώπισης της ακρίβειας που καταγράφεται την τελευταία διετία και τείνει τους τελευταίους μήνες να παγιωθεί σε επίπεδα αισχροκέρδειας.

Η επιβολή πλαφόν στο περιθώριο μεικτού κέρδους από την πώληση προϊόντων ή την παροχή υπηρεσιών σχετικών με διατροφή, ενέργεια, μετακινήσεις , θέρμανση, υγεία, λιπάσματα, ζωοτροφές ,έλαια, το καλάθι του νοικοκυριού και το Market Pass.

Καταρχάς το περιθώριο κέρδους αναθεωρήθηκε και πλέον συγκρίνεται με το αντίστοιχο της 31ης Δεκεμβρίου 2021 σε σχέση με αυτό που ίσχυε μέχρι τέλος Ιουνίου και συγκρίνονταν με το αντίστοιχο της 1ης Σεπτεμβρίου 2021.

Μέχρι τώρα τα super market λειτουργούν με μεικτό περιθώριο κέρδους περί το 25% και με καθαρό περί του 1% του κύκλου εργασιών τους λόγω των μεγάλων εξόδων που έχουν στον τομέα της ενέργειας (ψυγεία, αποθήκες ψύξης, κτλ ) και στο μισθολογικό.

Βεβαίως η αναπροσαρμογή του περιθωρίου κέρδους συγκρινόμενη με τα αντίστοιχα επίπεδα της κρίσης και μάλιστα σε πορεία αυξανόμενων τιμών μη λαμβάνοντας υπόψη την στήριξη του Ελληνικού δημοσίου με εργαλεία και ενισχύσεις τόσο την περίοδο της υγειονομικής όσο και κατά την περίοδο της ενεργειακής κρίσης απλά παγιώνει την ακρίβεια σε υψηλά επίπεδα λειτουργώντας περισσότερο προς την κατεύθυνση οριοθέτησης του μεικτού κέρδους των εταιρειών.

Για παράδειγμα εάν το περιθώριο κέρδους των Super market καταγράφονταν στο 1% περίπου του κύκλου εργασιών τους κατά την περίοδο της ενεργειακής κρίσης λόγω των υψηλών ενεργειακών τους αναγκών, τότε η αποκλιμάκωση της τιμής της κιλοβατώρας έως και 70%και των καυσίμων έως και 20% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο σίγουρα διαμορφώνει νέο επίπεδο κερδοφορίας.

Αυτό έχε ήδη αποτυπωθεί δεδομένης της σταδιακής αποκλιμάκωσης των ενεργειακών τιμών στα κέρδη των εισηγμένων εταιρειών για το 2022 τα όποια έφτασαν τα 10,4 δις € καταγράφοντας αύξηση πάνω από 300% σε σχέση με το 2021 και συγκρινόμενα με εκείνα της χρυσής περιόδου των κερδών του διαστήματος 2004-08 είναι ακόμη μεγαλύτερα.

Άρα η ηθική παράμετρος της εταιρικής λειτουργίας δεν μπορεί να αποτυπωθεί στα πλαίσια του greed inflation , του πληθωρισμού απληστίας αλλά έχει ευρύτερες διαστάσεις .

Ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι η μείωση του ρυθμού της ακρίβειας, ούτε καν η σταθερότητα τους στα σημερινά επίπεδα, ο στόχος επιβάλλεται να είναι η μείωση των τιμών.

Δεν μπορεί να είμαστε πολιτικά και κοινωνικά ορθοί επιζητώντας μόνο την αντιμετώπιση της αυξητικής τάσης, ούτε θα θεωρείτε επιτυχία εάν τα διψήφια ποσοστά αύξησης των τιμών των τροφίμων περιοριστούν σε μονοψήφια.

Πρέπει να γίνει κατανοητό προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το πολιτικά και κοινωνικά ορθό θα επιτευχθεί μόνο μέσα από την μείωση των τιμών ειδικά εκείνων, όπως των τροφίμων, που διαμορφώνουν όρους βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου.

Είναι λυπηρό ο πληθωρισμός των τροφίμων κατά τον Ιούνιο να βρίσκεται στο 12,2% όταν ο γενικός δείκτης τιμών καταγράφεται στο 1,8%.

Η διαφορά των 10,4 ποσοστιαίων μονάδων δεν δικαιολογείται από την αναπαραγωγή της ατάκας ότι υπάρχει στοκ που παρήχθει με υψηλές τιμές.

Μπορεί να υπάρξει στοκ στην παράγωγη γάλατος για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;

Μπορεί να ειπωθεί τέτοια δικαιολογία ;

Η τιμή παραγωγού του αγελαδινού γάλατος βρίσκεται στα 45 λεπτά/κιλό μειωμένο κατά 33% σε σχέση με τα 60 λεπτά που καταγράφονταν στο τέλος του Φθινοπώρου 2022 και όμως καμία μείωση δεν έχει συντελεστεί.

Ακόμη και στα τυριά που εκ των πραγμάτων τμήμα της παράγωγης έγινε με τιμές πρώτων υλών υψηλότερες των σημερινών το γεγονός ότι οι τιμές τους έχουν καταγράψει αυξήσεις άνω του 41% κατά την τελευταία διετία επιβάλει την άμεση και πτωτική αναπροσαρμογή των τιμών τους στα ράφια.

Η απληστία δεν είναι εγγενές χαρακτηριστικό της ελληνικής επιχειρηματικότητας, ειδικά σε τμήματα της με βαθιές και ιστορικές ρίζες μιας και πάντα υπήρχε μια διακριτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ κερδοφορίας και αισχροκέρδειας.

Μπορεί σε έκτακτες περιόδους το άγχος επιβίωσης να δημιουργεί προσωρινές καταστάσεις αισχροκέρδειας όμως πάντα υπάρχει το ελληνικό δημόσιο για να περιορίζει το συγκυριακό κόστος λειτουργίας τους και παράλληλα να επιβάλει όπου χρειάζεται ανώτατα όρια κερδών.

Ο πληθωρισμός απληστίας λειτουργεί διαβρωτικά για το σύνολο της οικονομίας και ιδιαίτερα για τους τομείς των τροφίμων φαρμάκων και ενεργείας λειτουργεί με τρόπο που ακυρώνει τον κοινωνικό ρόλο των εταιρειών.

Η κοινωνική χρησιμότητα μιας εταιρείας δεν μπορεί να διαμορφώνεται μέσω μιας χορηγίας και ούτε να εξαντλείτε σε ανάλογου είδους παρεμβάσεις .

Αυτά αποτελούν υποέργα της εταιρικής υπευθυνότητας η οποία αναγκαστικά πρέπει να περνά μέσα από τον απόλυτο διαχωρισμό του κέρδους από την αισχροκέρδεια.

Όταν οι πρώτες ύλες έχουν σε σχέση με πέρσι υποχωρήσει σε επίπεδα άνω του 40% και όταν ειδικά η τιμή του ρεύματος έχει μειωθεί κατά 70% δεν νοούνται αυξήσεις, το αντίθετο, θα έπρεπε να βρισκόμαστε σε τροχιά μείωσης των τιμών.

Όσο δεν συμβαίνει αυτό η ετικέτα του πληθωρισμού απληστίας θα καλύπτει όλο τον επιχειρηματικό κόσμο ενώ θα δείχνει ότι τα εντεταλμένα όργανα της πολιτείας παρουσιάζουν εικόνα αδυναμίας και αναποτελεσματικότητας.

Το καλάθι του νοικοκυριού έδειξε πως ρηξικέλευθες δράσεις μπορούν να προσφέρουν, έστω και σε επίπεδο στήριξης του διαθέσιμου εισοδήματος, ανεξάρτητα εάν στεναχωρούν τις επιχειρήσεις του κλάδου των super market.

Τέτοιες δράσεις θα πρέπει να πολλαπλασιαστούν όσο η ακρίβεια ειδικά στα τρόφιμα παραμένει ανυποχώρητη.

Η κυβερνητική πυγμή είναι αναγκαίος Όρος αντιμετώπισης μιας κατάστασης που καθημερινά διαβρώνει το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

ΛΕΚΚΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

Πυγμή κατά της αισχροκέρδειας – The Analyst

Αδαλής Γιώργος: Καίνε όλη την Ελλάδα - Εγκληματική και όχι Κλιματική αλλαγή / Ενημέρωση & Σκέψη

(144) Αδαλής Γιώργος: Καίνε όλη την Ελλάδα - Εγκληματική και όχι Κλιματική αλλαγή / Ενημέρωση & Σκέψη - YouTube

Πρωτοφανείς εικόνες στην Γαλλία: Εκσφενδονίζουν γυναίκα από λεωφορείο γιατί είναι… λευκή

(144) Πρωτοφανείς εικόνες στην Γαλλία: Εκσφενδονίζουν γυναίκα από λεωφορείο γιατί είναι… λευκή - YouTube

Ας γίνει κάποτε κατανοητό.

               

Πέρασαν χιλιάδες χρόνια που ξεχάσαμε τα στοιχειώδη και τα βασικά και ζούμε χειροκροτώντας την οπισθοδρόμηση.
Την απροσδιόριστη Μεγάλη Επαναφορά!
Επαναφορά κι όχι Επανεκκίνηση. Great Reset κι όχι Great Restart. Επαναφορά σε τι;
Επαναφορά στην προ του πολιτισμού κτηνώδη κατάσταση.
Επαναφορά στη δουλεία. Στη σκλαβιά. Κρέας κάθε νεανικής ηλικίας για την ικανοποίηση κάθε είδους ορέξεων. Οι γέροι θα πεθαίνουν.
Η απάντηση των ανθρώπων πρέπει να είναι η Κατάργηση της Εξουσίας.
Είναι η Εξουσία, ηλίθιε κι όχι ο άνθρωπος, ο φορέας όλων των κακών.
Επιστροφή στην Κοινότητα, στην Εκκλησία, στο Κοινωνείν. Στη Φιλία, στην Αγάπη, στον Έρωτα, δηλ. στον Πολιτισμό στη θέση του ατομικισμού και των βασικών ενστίκτων. Επιστροφή στο πολιτικό ζώο στη θέση του ανθρωποφάγου θηρίου.
Στην Ελευθερία, στην Ανεξαρτησία, στη Δημοκρατία.
Άλλος τρόπος για τον άνθρωπο που θέλει να μείνει άνθρωπος δεν υπάρχει. Η επιδίωξη της Τελειότητας με την κατάργηση της δύναμης, των δυνατών και των δυναστών. Με την κατάλυση της κομματικής μετριότητας και τις πολιτικές του μικρότερου κακού.
Ζούμε την Επαναφορά στη σκλαβιά και στην Τυραννία.
Στη θέση του Φυσικού το Αφύσικο, το Απάνθρωπο, το Τερατώδες.
Ας το σταματήσουμε. Εκκλησίες του Δήμου παντού με τον τρόπο των πιστών στη διδασκαλία του Χριστού.
Μπορούμε!

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Ας γίνει κάποτε κατανοητό. (trelogiannis.blogspot.com)

Δέν εἶδαν τό μυστήριο τῆς ζωῆς μέ σεβασμό....

                                  

Φοβοῦμαι γενικῶς ότι ἡ ἀνθρωπότητα ἡ σημερινή πῆγε πολύ πιό πέρα ἀπό τόν ἄσωτο.
Ὅταν συζητᾶς μέ ἕναν νέο σήμερα, διαπιστώνεις ὅτι ὄχι ἁπλῶς ἔκανε πολλά πράγματα, ὄχι ἁπλῶς ἔφθειρε τόν ἑαυτό του, τόν ἔχει τσακίσει, τόν ἔχει σμπαραλιάσει τόν ἑαυτό του, ἀλλά εἶναι διαλυμένος ὡς ὕπαρξη, ἔχασε τήν ταυτότητά του.
Δέν ξέρει: ὑπάρχει, δέν ὑπάρχει;
Δέν ξέρει τί σημαίνει, ἄς ποῦμε, νά εἶναι κανείς ἄνθρωπος, νά ἔχει ὀντότητα, νά μπορεῖ νά πεῖ ἕνα ὄχι, νά μπορεῖ νά πεῖ ἕνα ναί· τίποτε.
Αὐτό ἔπαθαν τά παιδιά σήμερα. Χύμηξαν στή ζωή. Δέν εἶδαν τή ζωή μέ σεβασμό.
Δέν εἶδαν τό μυστήριο τῆς ζωῆς μέ σεβασμό καί ἀπό ἀπόσταση, ὅπως πρέπει νά κάνει τό λογικό ὄν, ἀλλά χύμηξαν καί ἀπόλαυσαν τή ζωή κατά ἕναν τέτοιο τρόπο, πού τήν ξεπουπούλιασαν καί μαζί μέ τό ξεπουπούλιασμα τῆς ζωῆς ξεπουπούλιασαν καί τόν ἑαυτό τους.

Μέ πόσα παιδιά καθόμαστε καί λέω:
«Τί νά σοῦ κάνω τώρα, παιδί μου, τί νά σοῦ κάνω; Τό μόνο πού σοῦ μένει εἶναι, ἄν μπορεῖς, νά κάνεις αὐτό τουλάχιστον.
Πές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· ῾῾Τά ἔκανα θάλασσα. Δέν ξέρω τίποτε. Δέν ξέρω τί μοῦ γίνεται, ἀλλά βρῆκα ἐδῶ ἕναν ἱερέα πού ἔχει τή διάθεση νά μέ ἀκούσει᾿᾿.
Καί κάθισε ἐδῶ καί ἄκου. Ἄκου.
Σιγά-σιγά, σιγά-σιγά θά βρεῖς τόν ἑαυτό σου, θά ξαναφτιάξει ὁ ἑαυτός σου, καί μετά ὡς ἐλεύθερο ὄν νά δώσεις τόν ἑαυτό σου στόν Θεό.Ἀλλιῶς, δέν θά βροῦμε καμιά ἄκρη».

Από ομιλία π.Συμεών Κραγιοπούλου.
( Η Φωτό στην Ερυθρά θάλασσα .Σήκωσε το ένα χέρι να εξηγήσει κάτι , σήκωσε κ το άλλο κ ο φακός τον έπιασε...κρυφίως πάντα )

πηγή

Προσκυνητής (proskynitis.blogspot.com)

ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ ΕΓΩ ΔΗΛ. ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

του Marcello Veneziani

Αρχικά ήταν η μεγάλη οικογένεια. Μετά ήρθε η συμμετρική και τετράπλευρη οικογένεια, πατέρας μητέρα γιος και κόρη. Η οικογένεια λοιπόν με ένα μοναχοπαίδι. Στη συνέχεια πέρασε στο άτεκνο ζευγάρι, ακόμη και του ίδιου φύλου. Στη συνέχεια ξεκίνησε η μονοπυρηνική οικογένεια, αποτελούμενη από ένα μόνο μέλος, τον single. Φτάσαμε τώρα στη σολογαμία. Περί τίνος πρόκειται? Ο ελεύθερος αγαπά τον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό που αποφασίζει να παντρευτεί με τον εαυτό του και να παντρευτεί με μια ad hoc ιεροτελεστία. Ο ναρκισσιστικός γάμος, θα μπορούσαμε να πούμε, γιορτάστηκε στον καθρέφτη, σε μια selfie. Εγγύηση αδιαλυτότητας. Μια εγκατάσταση της Έλενας Κέτρα στο Gazometro της Ρώμης απεικόνιζε μια γυναίκα να παντρεύεται τον εαυτό της, με γαμήλια μουσική. Στο Κιότο υπάρχει αυτο-γάμος για τους ανύπαντρους που αγαπούν τον εαυτό τους σε σημείο να παντρεύονται. Αυτό που μετράει είναι «να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου», μια απόλυτη επιταγή της εποχής μας. Η καλλιτέχνης τον παρακινεί αντίθετα ως μια μορφή «κοινωνικής ένταξης» αφού «το να αγαπάς τον εαυτό σου είναι απαραίτητο για να μπορείς να αγαπάς ελεύθερα κάθε άλλον άνθρωπο».

Αυτός ο ονανιστικός, αυτοαναφορικός γάμος, στον οποίο κάποιος είναι σύζυγος, σύζυγος και παιδί της δικής του ένωσης, είναι μια συμβολική έκθεση. στο άκρο, αντιπροσωπεύει την τάση και το πνεύμα της εποχής μας.
Σε επιβεβαίωση αυτής της τάσης να αγαπάει κανείς τον εαυτό του πάνω από όλα και να θεωρεί το «να νιώθει καλά για τον εαυτό του» ως τον μόνο αληθινό σκοπό και απαίτηση ύπαρξης, μπορούν να αναφερθούν δύο άλλα συνακόλουθα γεγονότα. Το ένα είναι το πάγωμα των ωαρίων, ή των σπόρων, που προκύπτει από ένα κατανοητό αρχικό κίνητρο: εάν είμαι ελεύθερος και φοβάμαι ότι με τα χρόνια θα χάσω τη γονιμότητά μου, προσπαθώ να σώσω την ικανότητά μου να αναπαράγομαι, για να επιτρέψω – σε περίπτωση της ένωσης εκτός χρόνου για το σώμα μου – να έχω ακόμα παιδιά. Αλλά η ιδεολογία που κρύβεται πίσω από το πάγωμα δεν είναι η παρόρμηση για μητρότητα και ακόμη λιγότερο η επιθυμία να δημιουργήσεις οικογένεια και να στέψεις την ένωση με σύζυγο. αλλά η δυνατότητα αυτο-αναπαραγωγής, να αφήσει κανείς την εικονική του αναπαραγωγή παγωμένη στην τράπεζα,Ακούστε τίς singles που καταθέτουν ωάρια στην τράπεζα του μέλλοντος : είναι ένας τρόπος να διαιωνιστεί κανείς, να αφήσει το στένσιλ του εαυτού του, να εγγυηθεί, αν όχι την αθανασία, τη δυνατότητα να αναπαραχθεί και να αποφύγει τη θνησιμότητα.
Για άλλη μια φορά η θρησκεία, η φιλοσοφία της ζωής που λάμπει μέσα σε αυτές τις επιλογές είναι η απεριόριστη αγάπη για τον εαυτό του και η τάση να σκέφτεται κανείς τον σύντροφο όχι ως αυτόν με τον οποίο θέλει να μοιραστεί τη ζωή, να ορκιστεί και να ασκήσει αμοιβαία αγάπη και να στεφθεί η δική της ένωση με ένα ή περισσότερα παιδιά· αλλά ως ο περιστασιακός γονιμοποιητής, ο κηφήνας σε σύγκριση με τη βασίλισσα μέλισσα, δηλαδή τον απλό δότη σπέρματος που χρησιμεύει για τον εμποτισμό και επιτρέπει στην αυταρχική γυναίκα να αναπαραχθεί. Όχι ένα παιδί, λοιπόν, αλλά ένα αντίγραφο του εαυτού τους, ένας τρόπος για να αναγεννήσει κανείς το εγώ και τα γονίδια του.
Τέλος, για να αποθεώσουμε αυτό το αυταρχικό και αυτοαναφορικό όραμα ζωής, ας εξετάσουμε μια άλλη πτυχή, που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα με πρόταση του δικαστικού σώματος. Είναι δυνατόν να αλλάξουμε τη σεξουαλικότητα κάποιου και όλα όσα μας ταυτίζουν, συμπεριλαμβανομένων των γενικοτήτων, απλά με μια αυτοπιστοποίηση ή μια αυτοαντίληψη. Μια πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου Trapani το καθιέρωσε: μπορεί κανείς να αλλάξει φύλο χωρίς χειρουργική επέμβαση ή ορμονική μετάλλαξη, αλλά από μια «καθαρή» επιθυμία να το κάνει. Για να αλλάξετε φύλο δεν χρειάζεται καν να υποβληθείτε σε εγχείρηση για να βάλετε τον νόμο στον τοίχο μπροστά σε μια προφανή γενετική μετάλλαξη. Αρκεί να νιώθεις διαφορετικό φύλο για να αλλάξεις τα προσωπικά του δεδομένα και τη σεξουαλική του ταυτότητα.
Εάν ο νόμος δεν ξεκινά από την αντικειμενική πραγματικότητα και από αυτό που είμαστε σύμφωνα με τά δεδομένα και τή φύση, αλλά πρέπει να υποταχθεί σε αυτό που θέλουμε να είμαστε, τότε όχι μόνο η αντίληψη του φύλου θα πρέπει να είναι επαρκής λόγος για τη μετάλλαξη των δεδομένων. Αλλά και η προσωπική αντίληψη: αν νιώθω τριάντα χρόνια νεότερος, ζω, ντύνομαι, σκέφτομαι και αισθάνομαι αγόρι ή αν νιώθω περισσότερο Αφρικανός ή Ασιάτης παρά Ιταλός, γιατί να μην αναγνωρίσω τη διακύμανση ηλικίας ή εθνικότητας σε σύγκριση με το τι λέει το μητρώο μου ? Ένα θέμα που είχαμε ήδη θέσει προκλητικά σε μια παράδοξη αντιμελωδία πριν από ένα χρόνο. Και αυτό θα μπορούσε να επεκταθεί πέρα ​​από κάθε μέτρο: αν νιώθω κάπρος, η αντίληψή μου και η θέλησή μου ως οπληφόρο θα είναι αρκετά για να διατάξουν την προσωπική και θεσμοθετημένη αλλαγή μου; Ή η ανθρωπότητα δεν μπορεί να ανακληθεί, για τον απλούστατο λόγο ότι το αντίστροφο δεν θα ήταν ποτέ δυνατό, δηλαδή το αίτημα ενός κάπρου να αναγνωριστεί ως άνθρωπος; Για να κάνετε ένα τέτοιο αίτημα και να εκδηλώσετε τη θέλησή σας, πρέπει να είστε τουλάχιστον άνθρωπος, να μην ανήκετε στο ζωικό, φυτικό ή ορυκτό βασίλειο.
Φυσικά είναι παράδοξα, ωστόσο η βασική αρχή παραμένει: η πραγματικότητα και τα στοιχεία της, η φύση και η φυσιολογία δεν μετρούν πλέον, πράγματι η αντικειμενικότητα δεν μετράει πλέον. το υποκείμενο μετράει, το συναίσθημά του και η υποκειμενική του βούληση. Εδώ επιστρέφουμε στο σημείο εκκίνησης: Είμαι αυτό που θέλω να γίνω, αν αποφασίσω ότι μπορώ ακόμη και να παντρευτώ τον εαυτό μου και να αναπαράγομαι με αυταρχικό τρόπο, χρησιμοποιώντας τον σπόρο των άλλων ως ανώνυμο, απρόσωπο λίπασμα. Με αγαπώ, αυτό είναι όλο.
Μόνο ένα ερώτημα σας μένει: είστε ευχαριστημένοι με αυτή την κατάκτηση, σηκώνετε τους ώμους σας λέγοντας ότι οι καιροί αλλάζουν ή αρνείστε να αποδεχτείτε το άδοξο τέλος της ανθρωπότητας, της φύσης, της κοινής λογικής και του πολιτισμού;

Io amo Io, ossia sposarsi con se stessi - Marcello Veneziani (www-marcelloveneziani-com.translate.goog)

Η ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥ ΓΑΜΟΥ, ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ, ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΓΚΑΙΤΕ. ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΠΙΚΥΡΩΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ Ο ΓΙΟΥΓΚ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΑΤΟΜΑ ΠΑΝΤΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΝΙΜΑ ή ΤΟΝ ΑΝΙΜΟΥΣ. 

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΠΑΝΤΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΥΠΑΚΟΥΟΝΤΑΣ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ  ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ, ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ. ΤΟ ΧΟΛΛΥΓΟΥΝΤ ΠΑΛΙ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΡΟΖΑΛΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΙ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΕΠΑΦΗ ΟΥΤΕ Η ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ  Η ΟΠΟΙΑ ΥΙΟΘΕΤΩΝΤΑΣ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΑ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ, ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

Ἡ πίστη ποὺ σώζει

Εἶναι λυπηρό. Ὁμως σήμερα ὑπάρχουν χριστιανοί, πού ἁπλά δέν γνωρίζουν τί σημαίνει νά πιστεύεις στό Χριστό, ἀλλά καί ἔχουν μία ἐντελῶς συγκεχυμένη ἀντίληψη γιά τήν πίστη στόν Ἕνα καί μοναδικό Σωτήρα καί Θεό, τόν Χριστό.

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Λένε:
-Γιατί ἐσεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπιμένετε ὅτι ἔχετε τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ἀληθείας;
– Γιατί τάχα, μόνο οἱ Ὀρθόδοξοι θά σωθοῦν;
– Ἀνάμεσά μας ὑπάρχουν τόσοι καλοί ἄνθρωποι! Καί Μωαμεθανοί, καί Βουδδιστές, καί χριστιανοί ἄλλων ὁμολογιῶν, ἀκόμη καί ἄθεοι.
– Στέκει νά θέλεις νά τούς στείλεις ὅλους αὐτούς στήν κόλαση;

* * *
Μία τέτοια σκέψη, φαίνεται να εἶναι καί σωστή· καί τετραγωνικά λογική. Εἶναι ὅμως;

Ἄς τό ἐξηγήσωμε μέ λόγια ἁπλᾶ. Γιατί, ἐπάνω σέ ἕνα τέτοιο σοβαρό θέμα δέν πρέπει νά ἔχωμε συγκεχυμένες ἰδέες. Λοιπόν. Σημασία δέν ἔχει, τί λέει ὁ καθένας, ἀλλά τί λέει ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία .

Χριστιανοί! Προσέξτε! Κάνετε ὡραῖες σκέψεις καί συλλογισμούς! Ἀλλά χωρίς νά ξέρετε, τί εἶναι ἡ σωτηρία· γιατί εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σωτηρία· καί γιατί ἡ μόνη ὁδός πρός τόν Θεό καί τήν σωτηρία εἶναι ὁ Χριστός· μόνο ὁ Χριστός!

Σωτηρία εἶναι ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό· ἡ ἀποκατάσταση ἐπικοινωνίας μαζί Του. Ἡ σωτηρία εἶναι κάτι πού μάς ἐνδιαφέρει ὅλους. Ὅλους τούς λαούς· ὅλους τούς ἀνθρώπους· ἐνάρετους καί ἁμαρτωλούς! Ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ μιλώντας γιά τόν ἑαυτό του, λέγει: «θά κατεβῶ στό παιδί μου στόν Ἅδη». Το λέγει γιατί τότε, πρίν ἔλθει ὁ Χριστός, ὅλοι, ἁμαρτωλοί καί δίκαιοι, μετά τό ἐπίγειο ταξίδι τους, κατέληγαν στόν Ἅδη. Τόσο λίγη ἀξία εἶχαν τότε τά «καλά» τους ἔργα! Μόνα τους χωρίς τήν χάρη πού παίρνουμε, ἀπό τό βάπτισμα καί ἀπό τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Γι᾿ αὐτό, ὅταν κάποτε οἱ Ἰουδαῖοι ρώτησαν τόν Χριστό: «τί πρέπει νά κάνουμε, γιά νά ἐκτελοῦμε τά ἔργα τοῦ Θεοῦ»; Καί ὁ Χριστός τούς ἀπάντησε: «Το μεγαλύτερο ἔργο τοῦ Θεοῦ εἶναι νά πιστεύετε σέ Ἐκεῖνον, πού ὁ Θεός Πατέρας μᾶς ἔστειλε»(Ἰω. 6,28-29). Δηλαδή:

Ἡ μόνη ἐγγύηση, ἡ μοναδική ὁδός γιά τήν σωτηρία εἶναι ἡ σωστή πίστη σέ Ἐκεῖνον, πού ὁ Θεός ἔστειλε στόν κόσμο δηλαδή, τόν Υἱόν – τόν Χριστό.

Δέν ἀρκεῖ λοιπόν, νά εἴμαστε «καλοί» ἄνθρωποι. Καί ἄν ἄνθρωποι μεγάλοι καί φωτισμένοι, κατέβαιναν τότε στόν Ἅδη, πῶς εἶναι δυνατό ἐσύ, νά θέλεις νά σωθῆς χωρίς πίστη καί ἐπικοινωνία μέ τόν Χριστό; Και πώς τολμᾶς καί ψάχνεις νά βρεῖς, ἄν καί οἱ μουσουλμάνοι θά σωθοῦν; Ἐπειδή ἁπλά σοῦ φαίνονται «καλοί»; Χωρίς ποτέ, νά ἔχουν πιστεύσει στόν Ἕνα καί Μοναδικό Σωτήρα καί Λυτρωτή;
* * *
Ἄς κάμουμε, λοιπόν, φροντίδα μας νά ἀγαπήσουμε τόν Χριστό. Γιατί σωτηρία χωρίς Αὐτόν, μόνο χάρη σέ μερικές «καλές» πράξεις. Δεν γίνεται.

(Ἐπιστολή 238)
Μετ: Ἀρχιμ.Α.Μ

Ἡ πίστη ποὺ σώζει – ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ (agiazoni.gr)

Κυριακή Ηʼ Ματθαίου: Ο πολλαπλασιασμός των άρτων (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. ιδ’ 14-22)

Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Δεν κάνει τίποτα άσκοπο, τίποτα υπερβολι­κό, τίποτα που να μη χρειάζεται. Γιατί μερικοί άνθρωποι περιφέρονται τόσο άσκοπα και κάνουν τόσο αδιάφορα πράγματα; Επειδή δεν είναι βέβαιοι για το σκοπό της ζωής τους, για τον προορισμό τού επίγειου ταξιδιού τους. Γιατί μερικοί άνθρωποι υπερ­φορτώνονται με άσκοπες υποχρεώσεις, προβαίνουν σε υπερβολικές ενέργειες, σε σημείο που να μην μπορούν να κινούνται ελεύθερα κάτω από τέτοιο βάρος υποχρεώσεων; Επειδή δε γνωρίζουν το ένα πράγμα, «ού εστι χρεία».
Για να βοηθήσει ο Κύριος τον άνθρωπο να μαζέψει το διασκορπισμένο νου του, να θεραπεύσει τη διχα­σμένη καρδιά του και να συγκροτήσει την ανεξέλεγκτη δύναμή του, αποκάλυψε τον ένα και μοναδικό στόχο που είναι απαραίτητος: τη Βασιλεία του Θεού. Πόσο άσκοπη είναι αλήθεια η ζωή τού ανθρώπου που αγω­νίζεται να επιτύχει διάφορους στόχους! Πόσο αναί­σθητη είναι η διχασμένη καρδιά! Πόσο αδύναμη είναι η θέληση, όταν η δύναμή της κατακερματίζεται!
Ενός εστι χρεία. Μόνο ένα πράγμα μας χρειάζεται: η Βασιλεία τού Θεού. Ο θαυματουργός Χριστός προ­σπάθησε να στρέψει τα μάτια και την προσοχή όλων των ανθρώπων προς αυτόν τον προορισμό. Όποιος σκέφτεται έτσι, έχει ένα μόνο στόχο: το Θεό. Ένα αίσθημα: την αγάπη. Μια νοσταλγία: να πλησιάσει το Θεό. Μακάριος είναι εκείνος που έφτασε σ’ αυτό το μέτρο. Ο άνθρωπος αυτός έχει γίνει σαν το φακό που συγκεντρώνει τις ακτίνες τού ήλιου για να δημι­ουργήσει φωτιά.
Τα λόγια που είπε ο Χριστός στη Μάρθα, «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία» (Λουκ. ι’ 41, 42), ήταν στην πραγματικό­τητα ένας έλεγχος, μια προειδοποίηση στον κόσμο ολόκληρο. Κι αυτό το ένα που έχουμε πραγματική ανάγκη, είναι η Βασιλεία τού Θεού (βλ. Ματθ. στ’ 33). Για όλα όσα είπε και έκανε ο Κύριος, είχε στο νου του το στόχο αυτό. Εκεί είχε συγκεντρωθεί όλη η φλόγα που φωτίζει τους ταξιδιώτες εκείνους που περιφέρονται γύρω από τις χαράδρες και τους ανε­μοστρόβιλους της πρόσκαιρης αυτής ζωής.
Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Τα πάντα γίνονται μ’ αυτόν τον ύψιστο, το μοναδικό στό­χο. Όλα είναι απαραίτητα, τόσο τα λόγια που λέει όσο και τα έργα που κάνει. Δεν υπάρχει ούτε ένας αργός λόγος, ούτε ένα αχρείαστο έργο. Και πόσο καρποφόρα ήταν τα λόγια και τα έργα Του! Πόσα εκατομμύρια φορές έχει καρποφορήσει κάθε λόγος και κάθε Του πράξη, ως τις μέρες μας! Πόσο γλυκός, ευωδιαστός και ζωογόνος είναι ο καρπός αυτός!
Γιατί ο Κύριος δε μετέτρεψε τις πέτρες σε ψωμιά όταν του το ζήτησε ο σατανάς; Σε δυο μεταγενέστερες περιπτώσεις, όταν γύρω του υπήρχε ένα πεινασμένο πλήθος, πολλαπλασίασε το λίγο ψωμί σε μια τεράστια ποσότητα, ώστε μετά τη διατροφή τού πλήθους, πε­ρίσσεψε περισσότερο ψωμί απ’ όσο ήταν αρχικά. Το πρώτο θαύμα όμως (η μετατροπή των λίθων σε ψωμί), ήταν κάτι αδόκιμο, ανάρμοστο, άτοπο. Το δεύτερο θαύμα (ο πολλαπλασιασμός των άρτων) ήταν κατάλ­ληλο, απαραίτητο και ταιριαστό.
Γιατί ο Κύριος δεν έδωσε «σημείον εκ του ουρα­νού» στους Φαρισαίους, όταν του το ζήτησαν; Δεν έδωσε τέτοια σημεία από τον ουρανό σε αμέτρητες περιπτώσεις, όπως σε θαύματα-θεραπείες άρρωστων, λεπρών, δαιμονισμένων, δεν ανέστησε νεκρούς; Κάθε σημείο από τον ουρανό στους φθονερούς Φαρισαίους όμως θα ήταν ανάρμοστο, ακατάλληλο και υπερβο­λικό, ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν κατάλληλο, απαραίτητο και ταιριαστό.
Γιατί ό Κύριος δε μετακίνησε όρη από ένα σημείο σε άλλο ή δεν τα έριξε στη θάλασσα; Θα μπορούσε να το κάνει κι αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία. Γιατί λοιπόν δεν το έκανε; Εκείνος που μπορούσε να διατάξει την τρικυμισμένη θάλασσα και να γαληνέψει, τους ανέμους και να ηρεμήσουν, σίγουρα θα μπορούσε να μετακι­νήσει όρη και να τα ρίξει στη θάλασσα. Ποιό σκοπό όμως θα είχε υπηρετήσει έτσι; Κανέναν. Γι’ αυτό κι ο Κύριος δεν έκανε τέτοιο θαύμα. Υπήρχε όμως μεγάλη ανάγκη να γαληνέψει η θάλασσα και να ηρεμήσει ο άνεμος, γιατί υπήρχαν άνθρωποι που έκραζαν για βοήθεια, επειδή κινδύνευαν να πνιγούν.
Μόνο οι δαίμονες κι οι αμαρτωλοί ζητούν από το Χριστό θαύματα που είναι υπερβολικά κι αχρείαστα, όχι απαραίτητα. Προσέξτε τι ανόητα πράγματα ζήτησε ο σατανάς από τον Κύριο: να μετατρέψει τις πέτρες σε ψωμιά στην έρημο, να πηδήσει κάτω από το πτερύγιο του ναού! Κοιτάξτε τώρα και τους σκληροτράχηλους αμαρτωλούς, τους Φαρισαίους. Είχαν δει πολλά θαύ­ματα του Χριστού, που τά ‘κανε όλα για να βοηθήσει τους ανθρώπους. Και του ζητούσαν έπειτα να κάνει κάποια άσκοπα κι ανώφελα θαύματα, όπως το να ρίξει κάποιο βουνό στη θάλασσα! Ο Κύριος αρνιόταν να κάνει τέτοια θαύματα, να ικανοποιήσει τέτοιες απαι­τήσεις του διαβόλου και των υποκριτών. Ποτέ όμως δεν αρνήθηκε να κάνει θαύματα που ήταν απαραίτητα, επειδή υπηρετούσαν τη σωτηρία των ανθρώπων.
***
Το σημερινό ευαγγέλιο περιγράφει ένα τέτοιο απαραίτητο και χρήσιμο θαύμα: τον πολλαπλα­σιασμό των άρτων στην έρημο. Αυτή δεν ήταν κάποια ακατοίκητη έρημος, μια έρημος όπου μόνο ο διάβολος κατοικούσε. Ήταν μια έρημος όπου βρέθη­καν πάνω από δέκα χιλιάδες πεινασμένοι άνθρωποι. Το συμπέρασμα για τον αριθμό τους προκύπτει απ’ όσα γράφει ο ευαγγελιστής, πως το πλήθος ήταν πέντε χιλιάδες άντρες, χωρίς να συνυπολογίσει τις γυναίκες και τα παιδιά.
«Και εξελθών ο Ιησούς είδε πολύν όχλον, και εσπλαγχνίσθη επ’ αυτοίς και εθεράπευσε τους αρρώ­στους αυτών» (Ματθ. ιδ’ 14). Αυτό έγινε την εποχή που ο βασιλιάς Ηρώδης είχε αποκεφαλίσει τον Ιωάννη το Βαπτιστή. Κι όταν το άκουσε αυτό ο Ιησούς επιβιβάστηκε σ’ ένα πλοίο κι αναχώρησε «εις έρημον τόπον κατ’ ιδίαν» (Ματθ. ιδ’ 13). Το περιστατικό αυτό το αναφέρουν και οι τέσσερις ευαγγελιστές. Μερικοί αναφέρουν περισσότερες λεπτομέρειες, άλλοι λιγό­τερες. Σύμφωνα με τον Ιωάννη, ο Κύριος μπήκε στο πλοίο κοντά στην Τιβεριάδα και πέρασε στο απέναντι μέρος της θάλασσας τής Γαλιλαίας, που ονομάζεται και θάλασσα της Τιβεριάδας. Ο Λουκάς λέει πως «υπεχώρησε κατ’ ιδίαν εις τόπον έρημον πόλεως καλούμενης Βηθσαϊδά» (θ’ 10).
Το συνήθιζε ο Κύριος ν’ αποσύρεται συχνά στην έρημο, σε ερημικές τοποθεσίες και σε βουνά. Το έκανε αυτό για τρεις λόγους: Πρώτο, για να κάνει σύντομα διαλείμματα από τις εντατικές και πολυσχιδείς δρα­στηριότητές Του, ώστε να χωνέψουν κι οι άνθρωποι τις διδαχές Του και τα θαύματα που είχε κάνει. Δεύτερο, για να δώσει το παράδειγμα στους αποστόλους και σε μας πως είναι απαραίτητο ν’ αποσυρόμαστε, να εισερχόμαστε στο ταμιείο μας (Ματθ. στ’ 6), για να παραμένουμε στην προσευχή μόνοι μας με το Θεό. Η ησυχία κι η σιωπή καθαρίζουν τον άνθρωπο, τού δι­δάσκουν την υποταγή στο Θεό και τού χαρίζουν πνευ­ματική διαύγεια και δύναμη. Τρίτο, για να μας δείξει πως ο καλός και χρήσιμος άνθρωπος δεν μπορεί να κρυφτεί – «Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη» (Ματθ. ε’ 14). Έτσι έδειξε κι επισήμανε ποιος είναι ο πραγματικός τόπος για τους ερημίτες και τους μοναχούς.
Η εκκλησιαστική ιστορία το έχει αποδείξει αυτό χιλιάδες φορές. Δεν υπάρχει ούτε ένας μοναδικός ερη­μίτης, άνθρωπος της προσευχής και θαυματουργός, που να κατόρθωσε να κρυφτεί από τους ανθρώπους. Πολλοί ρωτάνε αναιτιολόγητα: Τί κάνει ο μοναχός στην έρημο; Δε θά ‘ταν καλύτερα ο μοναχός να μένει στον κόσμο, ανάμεσα στους ανθρώπους, και να τους υπηρετεί; Πώς όμως μπορεί να φωτίσει ένα κερί που δεν είναι αναμμένο; Ο μοναχός κουβαλάει την ψυχή του στην έρημο σαν κερί άκαφτο. Τη φέρνει στην έρημο για να την ανάψει με προσευχή, με νηστεία, με περισυλλογή και άσκηση. Αν κατορθώσει να την ανάψει, το φως Του θα λάμψει σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο κόσμος θα τον ακολουθήσει και θα τον βρει, ακόμα κι αν αυτός κρυφτεί στην έρημο, σε απομακρυσμένα βουνά ή σε απρόσιτες σπηλιές. Όχι, ο μοναχός δεν είναι άχρηστος. Είναι ικανός να γίνει πολύ πιο χρήσιμος στους άλλους από οποιονδήποτε άλλον. Αυτό φαίνεται πολύ καθαρά σ’ αυτήν την περίπτωση από τον Κύριο Ιησού. Μάταια κρυβόταν από τους ανθρώπους στην έρημο, γιατί τα πλήθη τον έβρισκαν και τον ακολουθούσαν.
Ο Κύριος τους κοίταξε και «εσπλαχνίσθη περί αυτών, ότι ήσαν εκλελυμένοι και ερριμένοι ως πρό­βατα μη έχοντα ποιμένα» (Ματθ. θ’ 36). Κάτω στις πόλεις οι συναγωγές ήταν γεμάτες από αυτόκλητους ποιμένες, που στην πραγματικότητα ήταν λύκοι με εμφάνιση προβάτων. Οι άνθρωποι το ήξεραν αυτό, το ένιωθαν, όπως ήξεραν κι ένιωθαν την αμέτρητη ευσπλαχνία και αγάπη τού Χριστού γι’ αυτούς. Οι άνθρωποι ήξεραν και ένιωθαν πως ο Χριστός ήταν ο μόνος Καλός Ποιμένας, πως η μέριμνά Του γι’ αυτούς ήταν γνήσια, στοργική. Γι’ αυτό και τον ακολουθούσαν στην έρημο. Κι ο Κύριος εθεράπευσε τους αρρώστους αυτών. Οι άνθρωποι ένιωθαν πως τον χρειάζονταν το Χριστό, δεν του ζητούσαν να θαυματουργήσει από μάταιη περιέργεια, αλλ’ από μεγάλη ανάγκη. Κι ο Μάρκος μας λέει πως εκεί άρχισε να τους διδάσκει.
«Οψίας δε γενομένης προσήλθον αυτώ οι μαθηταί αυτού λέγοντες· έρημός εστιν ο τόπος και η ώρα ήδη παρήλθεν απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσωσιν εαυτοίς βρώματα» (Ματθ. ιδ’ 15). Ο Ματθαίος δε μας λέει τι τον κρατούσε τόσο πολύ με τους ανθρώπους. Γράφει μόνο πως θεράπευσε τους αρρώστους. Ο Μάρκος το συμπληρώνει αυτό και λέει πως τους δίδασκε πολλά πράγματα. Προσέξτε πόσο όμορφα συμπληρώνουν ο ένας ευαγγελιστής τον άλλο! Ο Κύριος συνέχισε να διδάσκει τους όχλους για πολλές ώρες, ωσότου άρχισε να νυχτώνει. Όλες αυτές τις ώρες ο Κύριος δίδαξε τόσο πολλά στο λαό, που θα μπορούσε να γεμίσει ολόκληρο ευαγγέλιο. Αυτό το είπε ο ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν έγραψε πως «ουδέ αυτόν οίμαι τον κόσμον χωρήσαι τα γραφόμενα βι­βλία» (Ιωάν. κα’ 25).
Παρατηρούμε όμως και την αγάπη των μαθητών: Έρημός εστιν ο τόπος και η ώρα ήδη παρήλθεν. Το πλήθος πεινάει κι είναι αργά πια για να φύγουν και να πάνε στον τόπο του ο καθένας. Τα σπίτια τους είναι μακριά. Δες, εδώ έχουμε και πολλές γυναίκες, έχουμε και παιδιά. Πρέπει να βρουν τροφή όσο πιο σύντομα γίνεται. Ας τους λοιπόν να πάνε στα γύρω χωριά για να βρουν κάτι να φάνε.
Ο Χριστός σίγουρα είναι πιο εύσπλαχνος και πιο στοργικός από τους μαθητές Του. Μήπως δεν ένιωθε κι ο ίδιος, όπως οι μαθητές Του, πως οι άνθρωποι πει­νούσαν κι η νύχτα ήταν κοντά; Και βέβαια ο Χριστός ήταν περισσότερο ελεήμων και στοργικός από τους μαθητές Του. Τις ανάγκες των ανθρώπων τις ένιωθε πριν από εκείνους. Στην αρχή, όπως λέει ο ευαγγελι­στής Ιωάννης, «επάρας ουν ο Ιησούς τους οφθαλμούς και θεασάμενος ότι πολύς όχλος έρχεται προς αυτόν, λέγει προς τον Φίλιππον πόθεν αγοράσωμεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι;» (Ιωάν. στ’ 5). Η συζήτηση με το Φίλιππο όμως τέλειωσε κι οι άνθρωποι μαζεύτη­καν γύρω από τον Κύριο με τους ασθενείς τους. Ο Κύριος θεράπευσε πρώτα όλους τους αρρώστους κι έπειτα άρχισε να διδάσκει τους όχλους. Η διδασκαλία κράτησε ως το βράδυ. Και τότε μόνο σκέφτηκαν οι απόστολοι πως οι άνθρωποι θα πεινούσαν κι έπρεπε να φάνε.
Ο Κύριος το είχε προβλέψει αυτό από την αρχή. Δε μίλησε όμως, σκόπιμα. Περίμενε τους αποστόλους να θέσουν το πρόβλημα. Κι αυτό το έκανε για δυο λόγους: πρώτα για να τους διεγείρει την ευσπλαχνία και τη συμπάθεια και δεύτερο για ν’ αποδείξει πόσο αδύναμοι ήταν χωρίς Εκείνον. Τους είπε ο Χριστός: «ου χρείαν έχουσιν απελθείν· δότε αυτοίς υμείς φαγείν» (Ματθ. ιδ’ 16). Γνώριζε πως αυτό δεν μπορούσαν να το κάνουν, ήταν αδύνατο ανθρωπίνως να γίνει. Το είπε όμως για να συνειδητοποιήσουν πλήρως και να ομολογήσουν την αδυναμία τους. Γι’ αυτό και του είπαν: «ουκ έχομεν ώδε ει μη πέντε άρτους και δύο ιχθύας» (Ματθ. ιδ’ 17). Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη, τα λιγοστά αυτά τρόφιμα δεν ήταν δικά τους, ανήκαν σε κάποιο μικρό παιδί που βρισκόταν εκεί. Γράφει ο ευαγγελιστής: «Έστι παιδάριον εν ώδε, ος έχει πέντε άρτους κριθίνους και δυο όψάρια΄ αλλά ταύτα τί εστιν εις τοσούτους;» (Ιωάν. στ 9). Στον Κύριο αυτό το είπε ο Ανδρέας. Παρά το γεγονός ότι ο πρωτόκλητος των αποστόλων ζούσε τόσο καιρό μαζί Του, ακόμα δεν είχε εδραιωθεί στην πίστη, δεν είχε τελειοποιηθεί. Αυτό είναι φανερό από εκείνο που είπε: αλλά ταύτα τί εστιν εις τοσούτους; Το ψωμί ήταν κρίθινο. Κι αυτό δεν ήταν συμπτωματικό. Σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, απ’ αυτό μαθαίνουμε πως πρέπει να ικανοποιούμαστε με απλές τροφές, να μην είμαστε απαιτητικοί. «Η λαιμαργία κι η πολυ­φαγία είναι μητέρες της αρρώστιας», συμπληρώνει ο άγιος πατέρας.
«Ο δε είπε· φέρετέ μοι αυτούς ώδε» (Ματθ. ιδ’ 18). Τώρα είχε έρθει η δική Του ώρα. Οι όχλοι δεν μπορούσαν να βρουν τρόφιμα για να φάνε. Οι απόστο­λοι ομολόγησαν την αδυναμία τους, δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Τότε και μόνο τότε ήρθε η δική Του ώρα. Το κλίμα ήταν ώριμο για να γίνει το θαύμα.
«Και κελεύσας τους όχλους ανακλιθήναι επί τους χόρτους, λαβών τους πέντε άρτους και τους δύο ιχθύας, αναβλέψας εις τον ουρανόν ευλόγησε, και κλάσας έδωκε τοις μαθηταίς τους άρτους, οι δε μαθηταί τοις όχλοις» (Ματθ. ιδ’ 19). Γιατί κοίταξε πρώτα στον ουρανό ο Κύριος; Όταν έκανε πολλά από τ’ άλλα θαύματά Του δεν το είχε κάνει, δεν είχε ξανακοιτάξει στον ουρανό. Δεν το έκανε όταν άνοιγε τα μάτια των τυφλών, όταν θεράπευε τους λεπρούς, έβγαζε δαιμόνια από τους ανθρώπους, γαλήνευε τη θά­λασσα, έκανε το νερό κρασί κι όταν ακόμα ανάσταινε νεκρούς. Γιατί λοιπόν στη συγκεκριμένη αυτή περί­πτωση έστρεψε τα μάτια Του προς τον ουρανό, προς τον ουράνιο Πατέρα Του; Πρώτο, για να κάνει σαφή στους ανθρώπους την ταυτότητα της θέλησής Του μ’ εκείνην του Πατέρα Του, να καταρρίψει την άποψη και κατηγορία των Φαρισαίων, πως τα θαύματα τα έκανε με τη συνεργεία τών δαιμόνων. Δεύτερο, για να δώσει ως άνθρωπος στον κόσμο το παράδειγμα της ταπεί­νωσης ενώπιον του Θεού, καθώς και της ευχαριστίας για κάθε αγαθό που προέρχεται από το Θεό. Ένα παρόμοιο παράδειγμα μας έδωσε και στο Μυστικό Δείπνο: «Λαβών ο Ιησούς τον άρτον και ευχαριστήσας έκλασε…» (Ματθ. κστ’ 26). Ευχαρίστησε τον ουράνιο Πατέρα Του κι ύστερα ευλόγησε το ψωμί, ως δώρο Θεού. Κι εμείς πρέπει να ευχαριστούμε και να υμνούμε το Θεό για τα δώρα Του σε κάθε γεύμα, όσο λιτό κι αν είναι. Τρίτο, ως Θεός, με τον πολλαπλασια­σμό των άρτων – μια πράξη που μοιάζει πολύ με νέα δημιουργία – να εκφράσει την ενότητα δύναμης της Αγίας Τριάδας: του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της ομοούσιας και αδιαίρετης Τριάδας, του Δημιουργού των πάντων.
Ο Κύριος Ιησούς «έκλασε», έκοψε τον άρτο με τα ίδια Του τα χέρια. Γιατί; Γιατί δεν έδωσε εντολή στους αποστόλους Του να το κάνουν; Για να δείξει πως επιθυμούσε να λογαριάσει τους ανθρώπους ως φιλοξενούμενούς Του, να τονίσει τη μεγάλη αγάπη Του γι’ αυτούς και να διδάξει έτσι κι εμάς πως, όταν δίνουμε ελεημοσύνη και δώρα, πρέπει να το κάνουμε με αγάπη και ιλαρότητα, όπως κι Εκείνος.
«Και έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν, και ήραν το περισσεύον των κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλή­ρεις· οι δε εσθίοντες ήσαν άνδρες ωσεί πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικών και παιδίων» (Ματθ. ιδ’ 20,21). Αυτό είναι το θαύμα των θαυμάτων, η δόξα που ξεπερνάει κάθε άλλη δόξα! Για να πάρουν πέντε χιλιάδες άνθρω­ποι (χωρίς να συνυπολογιστούν οι γυναίκες και τα παιδιά) από μια μπουκιά ψωμί, όπως το αντίδωρο που παίρνουμε στην εκκλησία, τα πέντε ψωμιά δε θα έφταναν με τίποτα. Εδώ όμως έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν και μάλιστα περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια. Αν αυτή ήταν κάποια οφθαλμαπάτη, δε θα έγραφε ο ευαγγελιστής πως εχορτάσθησαν. Αν κά­ποιος άνθρωπος μπορούσε να εξαπατήσει έναν άλλο ότι έφαγε, δε θα μπορούσε όμως να πείσει έναν πει­νασμένο ότι χόρτασε. Αν πράγματι ήταν αυτό κάποια οφθαλμαπάτη, από πού προέκυψαν τα περισσεύματα, πού γέμισαν δώδεκα κοφίνια ψωμιά;
Όχι! Μόνο άνθρωποι που η καρδιά τους είχε νε­κρωθεί από την αμαρτία μπορούν να το αποκαλέσουν οφθαλμαπάτη αυτό. Ήταν πραγματικό γεγονός, όπως πραγματικός είναι κι ο Θεός. Πρέπει να προσέξετε όμως πως για το θαύμα αυτό δεν ξεσηκώθηκαν φω­νές εναντίον Του, δεν του έδωσαν κάποιες ανόητες ερμηνείες, όπως έκαναν οι Φαρισαίοι σε πολλά άλλα από τα θαύματά Του. Κι όχι μόνο δεν το αμφισβήτη­σε κανένας, αλλά «οι άνθρωποι, ιδόντες ο εποίησε σημείον ο Ιησούς, έλεγον ότι ούτος εστιν αληθώς ο προφήτης ο ερχόμενος εις τον κόσμον (Ιωάν. στ’ 14). Κι οι όχλοι ήθελαν «αρπάζειν αυτόν ίνα ποιήσωσιν αυτόν βασιλέα» (αυτ. στίχ. 15). Τέτοια απήχηση είχε στο λαό το καταπληκτικό αυτό θαύμα!
Πότε προσπάθησε κάποιος να μετατρέψει μια απά­τη σε βασιλιά; Αυτό όμως ήταν πραγματικό γεγονός. Οι άνθρωποι ξεσηκώθηκαν από την αλήθεια και ήθελαν να κάνουν το Χριστό βασιλιά με το ζόρι. Κι αυτό θα είχε γίνει, αν ο Χριστός δεν είχε απομακρυνθεί μόνος Του. Κι έτσι ματαιώθηκε το σχέδιο του πλήθους που ριγούσε από ενθουσιασμό.
«Και ευθέως ηνάγκασεν ο Ιησούς τους μαθητάς αυτού εμβήναι εις το πλοίον και προάγειν αυτόν εις το πέραν, έως ου απολύση τους όχλους» (Ματθ. ιδ’ 22). Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι ο Χριστός ανάγκασε τους μαθητές Του να μπουν σε πλοίο και να φύγουν πριν από τον ίδιο; Γιατί το έκανε αυτό; Πρώτο, γι’ αυτό που είχε γίνει. Και δεύτερο, γι’ αυτό που επρόκειτο να γίνει. Τούς άφησε ν’ απομακρυν­θούν από το πλήθος όσο πιο γρήγορα γινόταν, για να συλλογιστούν και να συζητήσουν μεταξύ τους το μεγάλο θαύμα τού πολλαπλασιασμού των άρτων. Τους άφησε να ταξιδέψουν με το πλοίο, όπου ο Κύριος θα τους επισκεπτόταν σύντομα μ’ ένα καινούργιο κι ανήκουστο θαύμα: θα τους πλησίαζε περπατώντας πάνω στο νερό, όπως περπατάει κανείς σε στέρεο έδαφος. Ο Κύριος γνώριζε εκείνο που επρόκειτο να γίνει και τι θα έκανε ο ίδιος. Οι μαθητές Του, που δεν έβλεπαν τίποτα, ένιωσαν έκπληξη που ο Χριστός τούς έστειλε πριν απ’ Αυτόν. Τον άφησαν όμως μόνο Του με το πλήθος, κατέβηκαν από το όρος στη θάλασσα και ξεκίνησαν το ταξίδι.
Ένας άλλος αναμφισβήτητος λόγος για τη σπουδή που έδειξε ο Κύριος να προπέμψει τους μαθητές Του, να τους απομακρύνει από τα πλήθη των ανθρώπων, ήταν επειδή ο ίδιος ήθελε να τους προφυλάξει από την υπερηφάνεια στα μάτια των ανθρώπων, από τα εγκώμιά τους και την αυτοεκτίμηση που θα ένιωθαν επειδή ήταν μαθητές τέτοιου Θαυματουργού. Ήθελε να τους διδάξει πως πρέπει να είναι ταπεινοί, γι’ αυτό και τους είχε πει: «δότε αυτοίς υμείς φαγείν». Και τώρα τους έδιωξε επειδή ήθελε να τους προφυλάξει από την υπερηφάνεια και την υψηλοφροσύνη, επειδή είχαν τέτοια σχέση μαζί Του, με το Διδάσκαλό τους. Και τελικά ήθελε μ’ αυτόν τον τρόπο να τούς κάνει να γνωρίσουν την απεριόριστη ταπείνωσή Του ενώπιον του Θεού: μετά από ένα τόσο καταπληκτικό θαύμα, αποσύρθηκε στην ησυχία για να προσευχηθεί.
Οι μαθητές Του ήταν εξοικειωμένοι με τη συνή­θειά Του ν’ αποσύρεται συχνά στην έρημο για να προσευχηθεί. Εκείνη την ημέρα όμως μήπως αποσύρ­θηκε σκόπιμα στην έρημο, για να μείνει μόνος Του, μετά τη φοβερή είδηση για το θάνατο του Ιωάννη τού Βαπτιστή; Ας ξεχάσουν οι μαθητές Του για ποιο λόγο πήγε στην έρημο· ας συνειδητοποιήσουν πως το μεγάλο θαύμα που τόσο ξαφνικά έκανε, καθώς κι όλοι οι έπαινοι κι ο θαυμασμός των ανθρώπων, δεν μπορούσαν να καταστρέψουν την εσωτερική γαλήνη και την ταπείνωσή Του, ούτε και να τον κάνουν ν’ αλλάξει την απόφασή Του να πάει στην έρημο για να προσευχηθεί.
***
Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων, καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα. Λίγο πριν από το θάνατό Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του. Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλή­θεια πως δε λέει κάτι τέτοιο με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων. Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμα. Το ψάρι σημαίνει τη ζωή. Τους πρώτες αιώνες της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού. Το σύμβολο αυτό μπορεί να το δει ακόμα και σήμερα κανείς στις αρχαίες χριστιανικές κατακόμβες. Απ’ αυτήν την άποψη, ο Χριστός έδωσε το σώμα και τη ζωή Του στους ανθρώ­πους για να τραφούν. Και γιατί ήταν δύο τα ψάρια; Επειδή ό Κύριος έδωσε και δίνει τον εαυτό Του θυσία τόσο όσο διάστημα κράτησε η επίγεια διαδρομή Του, όσο και στην Εκκλησία μετά την Ανάστασή Του, ως τη σημερινή μέρα. Ποιά σημασία έχει το γεγονός ότι έκοψε μόνος του τους άρτους; Αυτό σημαίνει πως Εκείνος, με την ελεύθερη βούλησή Του, παραδόθηκε να θυσιαστεί για τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί έδωσε τα ψωμιά και τα ψάρια στους αποστόλους, για να τα μοιράσουν αυτοί μετά στο λαό; Επειδή εκείνοι ήταν που έπρεπε να μεταφέρουν το Χριστό σ’ ολό­κληρο τον κόσμο και να τον δώσουν στους ανθρώπους και τα έθνη ως τροφή ζωής. Τί σημαίνουν τα δώδεκα κοφίνια με τα περισσεύματα των άρτων; Την άφθονη καρποφορία τού έργου των αποστόλων. Κάθε θερισμός των αποστόλων θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από το σπόρο που έσπειραν, όπως κάθε καλάθι είχε περισσότερο ψωμί από τους άρτους που έφαγαν και χόρτασαν οι πεινασμένοι άνθρωποι. (Το περιστατικό τού θαύματος του πολλαπλασιασμού των άρτων που έγινε με τη δύναμη του Χριστού μνημονεύεται κάθε φορά σε μια ωραία ευχή, στην τελετή της αρτοκλασίας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ο ευλογήσας τους πέντε άρτους εν τη ερήμω και εξ αυτών πεντακισχιλίους άνδρας χορτάσας, ευλόγησον και τους άρτους τούτους, τον σίτον, τον οίνον και το έλαιον και τους εξ αυτών μεταλαμβάνοντας πιστούς δούλους Σου αγίασον»).
Όλ’ αυτά τα μυστήρια έχουν μεγάλο βάθος, δυσθε­ώρητο. Ποιός τολμά να κοιτάξει τόσο βαθιά, στα απύθ­μενα βάθη τους; Ποιός θα τολμούσε στην πρόσκαιρη ζωή μας να διεισδύσει στα βάθη αυτά; Ίσως πληροφο­ρηθούν αρκετά εκείνοι που τους αρέσει να διαβάζουν και ν’ ακούνε το ευαγγέλιο. Οι άγγελοι απολαμβάνουν μέχρι κορεσμού τη γλυκύτητα του ευαγγελίου. Όσο περισσότερο το διαβάζει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο τρέπεται σε σκέψεις πνευματικές και σε προσευχή. Όσο περισσότερο καθοδηγεί τη ζωή του σύμφωνα μ’ αυτό, τόσο η ανάγνωση θ’ ανοίγει τα βάθη των νοημάτων του και θα τον ικανοποιεί με το άρωμά του. Γι’ αυτό πρέπει δόξα και ύμνος στον Κύριο Ιησού Χριστό, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το Πανάγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες τών αιώνων. Αμήν.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)
https://alopsis.gr

Πατερικός: Κυριακή Ηʼ Ματθαίου: Ο πολλαπλασιασμός των άρτων (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς) (paterikos.blogspot.com)

Οκτώ πυρκαγιές, 5 νεκροί, σχεδόν 500.000 στρέμματα καμένα μέσα σε 12 ημέρες!

Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο για τα όσα συνέβησαν στη χώρα μας τις τελευταίες δύο εβδομάδες, διάστημα στο οποίο οκτώ μεγάλες πυρκαγιέςκατέκαψαν την ελληνική γη και άφησαν στο πέρασμά τους νεκρούς, στάχτες, αποκαΐδια, συντριβή των κόπων μιας ζωής και ανυπολόγιστες καταστροφές στο φυσικό περιβάλλον.

Ταυτόχρονα με την επέλαση της πύρινης λαίλαπας, είχαμε και την επέλαση της επικοινωνιακής λαίλαπας της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθότι όπως αποδείχθηκε, ο μόνος μηχανισμός που ήταν σε πλήρη ετοιμότητα, δεν ήταν ο κρατικός, αλλά ο επικοινωνιακός/μιντιακός.

Έτσι ώστε να πλασαριστεί το αφήγημα του Μαξίμου με κάθε είδους δικαιολογία, με αγωνιώδεις προσπάθειες μετακύλησης ευθυνών και φυσικά, την υπερπροσπάθεια (όπως πάντα) να μην πληγεί η εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Την οποία ωστόσο έπληξε ο ίδιος, με τις αστειότητες της αξυρισιάς (μεταξύ άλλων).

Για όποιον διατηρεί μια στοιχειώδη ευφυΐα και έχει αντίληψη της πραγματικότητας, η αποτυχία του επιτελικού κράτους σε όλες τις περιπτώσεις, ήταν παταγώδης και εγκληματική. Και η προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, γελοίακαι προσβλητική για τους πολίτες αυτής της χώρας.
Άλλοθι και απολογισμός – Καταπέλτης ο Yπαρχηγός Π.Σ., ε.α

Το… ρεζουμέ όλων των παραπάνω, έκανε πολύ εύστοχα ο Ανδριανός Γκουρμπάτσης, Αντιστράτηγος – Yπαρχηγός Π.Σ., ε.α, Νομικός και Δικαστικός Πραγματογνώμονας.
Σε σχετική ανάρτησή του γράφει:

«Κλιματική αλλαγή”, “ακραίες μετεωρολογικές συνθήκες”, “οργανωμένο σχέδιο”, “γκαζάκια”, “εμπρηστικός μηχανισμός”, “εμπρησμός”, “ασύμμετρη απειλή”, “πράκτορες”, “καίγεται και το τάδε κράτος”, “megafire” είναι οι συνήθεις όροι ΑΛΛΟΘΙ που χρησιμοποιούνται για μετάθεση ευθυνών!».

Με άλλη ανάρτηση, ο έμπειρος Αντιστράτηγος παρουσιάζει συνοπτικά τον όλεθρο που υπέστη η Ελλάδα μέσα σε 12 ημέρες, χάρη εν πολλοίς και στην τραγική αντιμετώπιση των καταστάσεων από την «Κυβέρνηση α(χ)ριστων», όπως πολύ πετυχημένα «χτυπά» σήμερα η εφημερίδα «δημοκρατία» στο πρωτοσέλιδό της.

«ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΑΣΙΚΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ
Από τις 8 μεγαλύτερες πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν στην Επικράτεια κατά το διάστημα από 17 έως 28.7.2023:
κάηκαν 492.410 στρ αγροτοδασικών εκτάσεων
νεκροί 2 πιλότοι της Π.Α. και 3 ιδιώτες», γράφει χαρακτηριστικά ο Ανδριανός Γκουρμπάτσης αναρτώντας και σχετικό χάρτη στον οποίο φαίνονται αναλυτικά τα μέτωπα που έκαναν παρανάλωμα του πυρός ζωές και περιουσίες.

Κεραυνοί από επίτιμο Α/ΓΕΣ για τη Νέα Αγχίαλο – «Αδιανόητο…»

Ο επίτιμος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Γεώργιος Καμπάς, μίλησε στο OPEN για τις εικόνες Αποκάλυψης στη Νέα Αγχίαλο, με τη φωτιά να φτάνει… ανενόχλητη σε κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αναγκάζοντας σε… άτακτη φυγή τα ιπτάμενα μέσα της 111 Πτέρυγας Μάχης και προκαλώντας εκρήξεις στην αποθήκη πυρομαχικών.

«Αδιανόητο αυτό που έγινε. Το ξεκαθαρίζω. Θεωρώ ότι να φτάσει η φωτιά να μπει μέσα σε στρατόπεδο με πυρομαχικά, θα έπρεπε να είναι ξυρισμένο το έδαφος, να μπει η φωτιά μέσα στην αποθήκη είναι αδιανόητο. Είναι τελείως λάθος η λογική που αφέθηκε αυτό το πράγμα. Είτε του αεροδρομίου είτε των προϊσταμένων της Πτέρυγας που θα όφειλαν με διαταγές με ελέγχους. Φαίνεται μια αλυσίδα ευθυνών που ξεκινά από αυτόν που έχει την άμεση διοίκηση. Η απαλλαγή του είναι καθαρά δικονομική», είπε χαρακτηριστικά.

Ο επίτιμος Α/ΓΕΣ στη συνέχεια σχολίασε ότι από το ανώτατο επίπεδο του Υπουργείου έπρεπε να διαταχθεί ΕΔΕ για να αποδοθούν ευθύνες σε όλους για ένα θέμα που, όπως είπε, προσβάλλει την Πολεμική Αεροπορία:

«Για την ΕΔΕ, εγώ πιστεύω ότι θα έπρεπε να διαταχθεί από το ανώτατο επίπεδο του υπουργείου, για να τους συμπεριλάβει όλους μέσα. Βλέπω δέντρα πολύ κοντά στις αποθήκες. Άπαξ και έχεις αποφασίσει ότι εκεί έχεις αποθήκες δεν μπορεί να έχεις δέντρα πάρα πολύ κοντά. Βλέπω χόρτα, θάμνους. Δεν μπορεί να υπάρχουν τέτοια πράγματα. Έπρεπε να αποψιλωθεί όλη η περιοχή. Υπάρχει κι άλλη λύση. Η τύπου Igloo αποθήκες, μέσα και έξω από το έδαφος που και βόμβες αεροπλάνων να πέσουν πάνω τους, δεν ανατινάζονται. Το ότι δεν έχουμε ανθρώπινες ζωές χαμένες, ή καταστροφή σοβαρών υποδομών… Θα πρέπει να εξεταστούν οι ευθύνες, είναι πάρα πολύ σοβαρό το θέμα και προσβάλλει την αεροπορία μας.Πρέπει να βρεθούν οι ευθύνες».

Σοκ και δέος από τα στοιχεία του Κοινού Κέντρου Ερευνών (Joint Research Centre) της ΕΕ!

Στις 15 Ιουλίου, η συνολική έκταση που είχε καεί στην Ελλάδα από την αρχή του έτους ήταν κάτω από 1.000 εκτάρια.

Μόλις 12 ημέρες αργότερα, στις 27 Ιουλίου, ο αριθμός είχε αυξηθεί σε πάνω από 50.000 εκτάρια (500.000 στρέμματα), κάτι που ισοδυναμεί με περίπου 95.000 γήπεδα ποδοσφαίρου!

Πρόκειται, όπως αναφέρει το JRC, για μια αξιοσημείωτη αύξηση, σε σύγκριση με τη μέση αύξηση της καμένης έκτασης περίπου 7.000 εκταρίων (70.000 στρέμματα) για την ίδια περίοδο μεταξύ 2006 και 2022.

Οκτώ πυρκαγιές, 5 νεκροί, σχεδόν 500.000 στρέμματα καμένα μέσα σε 12 ημέρες! (olympia.gr)

Γεωργια Σπαρτη - Γεωργια Σπαρτη added a new photo. (facebook.com)

TRAP-ΠΑΓΙΔΑ: SOUNDTRACK ΤΟΥ ΕΦΗΒΙΚΟΥ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ

Di Roberto Pecchioli

Η «μουσική» παγίδα-TRAP  διαδίδει μια «αντιταυτότητα» στην πρώτη γενιά που γεννήθηκε την Τρίτη Χιλιετία, που αποτελείται από μερικές δεκάδες λέξεις, απαξίες που εξυψώνονται ως «στόχοι ζωής», με επαναλαμβανόμενους ρυθμούς και χωρίς μουσικές ιδιότητες.

Μαχμούντ.

Το σύστημα ψυχαγωγίας είναι το προνομιακό όχημα για να περάσει τα μηνύματα που επιθυμεί η κυρίαρχη ολιγαρχία. Το πρόσφατο φεστιβάλ τραγουδιού του Σαν Ρέμο είναι απόδειξη αυτού. Τουλάχιστον τρεις οι στόχοι που επιτεύχθηκαν με ένα χτύπημα: να καθαρίσει το μουσικό είδος Trap, στο επίκεντρο μετά την τραγωδία των παιδιών του Corinaldo. Νά στείλει ένα νέο πολυεθνικό, πολυπολιτισμικό και πολυσυλλεκτικό μήνυμα με την επιβεβλημένη νίκη του Mahmood, ενός τραγουδιστή της «μαροκινής ποπ»; Ξεκαθάρισε στο λαό, στον τηλεοπτικό πληβείο (στη πλέμπα) ότι η γνώμη τους δεν αξίζει τίποτα, αφού τη νίκη έκριναν οι «ειδικοί», η ποταπή καταραμένη μεταμοντέρνα φυλή, που ξέρουν, καταλαβαίνουν και κρίνουν καλύτερα από κάθε άλλον. Η τηλεψηφοφορία, μια παρωδία της δημοκρατίας, δεν μετράει, όπως και του ψηφοδελτίου. Σας ευχαριστούμε που μας το υπενθυμίζετε.

Προσπαθήσαμε, με μέτρια αποτελέσματα, να καταλάβουμε κάτι για την trap μουσική, την ύπαρξη της οποίας δεν γνωρίζαμε μέχρι πριν λίγους μήνες. Ο Indro Montanelli είπε κάποτε ότι ο δημοσιογράφος είναι ένας τύπος που προσπαθεί να κάνει τους άλλους να καταλάβουν αυτό που ο ίδιος δεν έχει καταλάβει. Σε αυτήν την περίπτωση, το καδράρισμα του φαινομένου Trap είναι δύσκολο για λόγους γενιάς, αλλά είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι είναι το πολλοστό soundtrack μιας κρίσης πολιτισμού που διαρκεί πάνω από μισό αιώνα και έχει σίγουρα πάρει το σκοτεινό μονοπάτι του μηδενισμού. Ο μόνος ορισμός που έρχεται στο μυαλό είναι ο εξής: Το Trap είναι η εφηβική, παρθενική μορφή νικηφόρου μηδενισμού, σε συνδυασμό με την προσήλωση στην ιδεολογία του ελευθεριακού φιλελευθερισμού που βασίζεται στην εικόνα, το χρήμα, την τεχνολογία, την καταναγκαστική κατανάλωση, την απόδοση και την επιδειξιομανία. Οι "παγιδευτές", και, δυστυχώς, τα παιδιά που λατρεύουν αυτό το είδος μουσικής, είναι ένα ιδιαίτερα ύπουλο υποείδος των homo currens, της γενιάς που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο πουθενά.

homo currens

Η έννοια του όρου λέει ήδη κάτι: το trap, στη νεανική ορολογία των νότιων ΗΠΑ, είναι ένας φυσικός χώρος, ένα υποβαθμισμένο κτίριο όπου πωλούνται ναρκωτικά. Η σχέση με τα ναρκωτικά και με άλλους τεχνητούς παραδείσους είναι το κεντρικό θέμα των στίχων, το υποκείμενο επιχείρημα των τραγουδιών. Ναρκωτικά, σεξ και χρήματα. Σε αντίθεση με τη ροκ, η οποία διέδωσε μια εικόνα εξέγερσης, αν και σε μεγάλο βαθμό ψεύτικη, οι μύθοι της κατανάλωσης, του πλούτου και της επιτυχίας βρίσκονται στο κέντρο του οράματος αυτής της μουσικής. Περισσότεροι από τους μισούς ακροατές ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 13 έως 24 ετών. Τα παιδιά, που δεν εντοπίζονται από την έρευνα αγοράς, δίνουν ακόμη πιο συντριπτικά νούμερα.

Η TRAP «μουσική» διαδίδει μια «αντιταυτότητα» μεταξύ της πρώτης γενιάς που γεννήθηκε την Τρίτη Χιλιετία, που αποτελείται από μερικές δεκάδες λέξεις, απαξίες που εξυψώνονται ως «στόχοι ζωής», με επαναλαμβανόμενους ρυθμούς και χωρίς μουσικές ιδιότητες !

Επιβάλλεται λοιπόν η αντιμετώπιση του φαινομένου, ξεκινώντας από την «τεχνική» του διάσταση. Είναι ένα υποείδος της χιπ χοπ μουσικής, που γεννήθηκε στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του '70 του εικοστού αιώνα, που χαρακτηρίζεται από έναν στυλιζαρισμένο ρυθμό που συνοδεύει στίχους που τραγουδιούνται με τη μορφή ομοιοκαταληξίας χωρίς μελωδίες. Η υποκουλτούρα του χιπ χοπ έχει δημιουργήσει, μεταξύ άλλων, το φαινόμενο των «writers», εκείνων που σχεδιάζουν γραμμές ή γκράφιτι σε αστικούς τοίχους και εξωτερικά μέσα μεταφοράς (σιδηροδρομικά βαγόνια, βαγόνια του μετρό), και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε όλο και πιο περίπλοκα σχέδια. Οι περισσότεροι είναι απλοί καλλιτέχνες γκράφιτι, άλλοι θεωρούνται πλέον καλλιτέχνες, όπως ο θρυλικός Μπάνσκι, ένας

Banksy.

Άγγλος writer αγνώστου ταυτότητας, έργα του οποίου αφαιρούνται από τους τοίχους στους οποίους κατασκευάστηκαν, εκτίθενται και πωλούνται στην αγορά τέχνης.

Roland TR-808.

Κάτω από το ηχητικό προφίλ, το Trap χαρακτηρίζεται από τη μαζική χρήση του Roland TR-808, του ηλεκτρονικού μουσικού οργάνου (drum machine) που εκτελεί ρυθμούς σε μίμηση του ήχου των κρουστών οργάνων, με ισχυρά και παραμορφωμένα μπάσα. Οι βάσεις είναι πάντα ηλεκτρονικές, συνθετικές, με τη χρήση του autotune (αυτόματου συντονισμού), το εφέ που ρομποτοποιεί τη φωνή, τα bpm-beats per minute (χτύποι ανά λεπτό) επιβραδύνονται σε σύγκριση με το ραπ, οι υπνωτιστικές και σκοτεινές ατμόσφαιρες, τα κείμενα χαρακτηρίζονται από την επαναληπτικότητα των ρεφρέν. Τα τραγούδια δεν συγκεντρώνονται σε CD, που θεωρείται μέσο που πεθαίνει, η διάδοσή τους σηματοδοτεί ένα άλμα σε σχέση με το παρελθόν. Ανεβαίνουν κυρίως στο YouTube και συχνά οι συναυλίες απευθύνονται περισσότερο στο κοινό που θα δει και θα ακούσει από τις οθόνες των υπολογιστών και των κινητών τηλεφώνων παρά στο ζωντανό κοινό – ένα άλλο εντελώς νέο στοιχείο.

Το Trap χαρακτηρίζεται περισσότερο από αυτό που απορρίπτει παρά από αυτό που δείχνει. Υπάρχει μικρή κοινωνική δέσμευση, είναι μακριά  η συλλογική δράση στην οποία, καλώς ή κακώς, προσκαλούσαν άλλα είδη που σημάδεψαν τη νεανική κουλτούρα των τελευταίων πενήντα ετών. Ένας ερευνητής, που αυτοπροσδιορίζεται ως φιλόσοφος του Trap, δηλώνει ότι η πλειονότητα των καλλιτεχνών ενσωματώνει τις αξίες του φιλελευθερισμού χωρίς να το γνωρίζει. Υπάρχει πολύ ισχυρός κίνδυνος οι νέοι στην ηλικία της εκπαίδευσης, που είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε επιρροές και έλλειψη πολιτιστικών φίλτρων, νά πείθονται ότι οι δύο μόνοι στόχοι στη ζωή, είναι το ψυχαναγκαστικό, το μηχανικό σεξ και τα σύμβολα της κατανάλωσης - πόρνες και τα "lambo", τα πολυτελή αυτοκίνητα, που τραγουδούν τόσοι trappers. Η Τράπ αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα την υποταγή σε υλιστικές αξίες και την αδυναμία απόκτησης ικανοποίησης μέσω αυτών.[Ι can't get no satisfaction]

Sfera Ebbasta.

Ένα άλλο θέμα αφορά την αμφιβολία εάν αυτή η μουσική αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα της νεολαίας ή απλώς αναπαράγει φαντασιώσεις του κόσμου της διαφήμισης και των διαδικτυακών βίντεο. Ο μύθος του εύκολου χρήματος υμνείται χωρίς περιορισμούς και χωρίς κανένα κριτικό στοχασμό. Ένας trapper, σε συνέντευξή του, είπε ότι ένιωθε έλξη για ένα μουσικό είδος που τραγουδά για τα χρήματα, τις πόρνες και τα ναρκωτικά μετά από μια μακρά περίοδο ανεργίας. «Πρέπει να νιώθεις φτωχός για να θέλεις να είσαι επιδεικτικά πλούσιος», πρόσθεσε. Ο Sfera Ebbasta φορά συνήθως δύο ρολόγια Rolex και προφανώς έχει γύρω στα είκοσι. Πρέπει να συμπεράνουμε ότι η πραγματικότητα των γενεών και η διαφήμιση συμπίπτουν, αφού αυτό καταλαμβάνει κεντρικό χώρο στη φαντασία της trap/παγίδας. Μια ηχηρή νίκη του νεοφιλελεύθερου συστήματος ψυχαγωγίας που μας επαναφέρει στη θεωρία του Thorsten Veblen (1) για την «φανταχτερή κατανάλωση» και τον συμβολισμό ορισμένων αγαθών.

Η μουσική Trap είναι επαναλαμβανόμενη και κακής ποιότητας. Tο μήνυμα είναι αρνητικό, οι ήρωές του είναι ακραίοι χαρακτήρες. Η χρήση τεχνολογιών το κάνει τεχνητό, δεν γίνεται προσπάθεια να προχωρήσουμε παρακάτω, όλα πρέπει να είναι εύκολα, άμεσα. Μια τέλεια αναπαράσταση της πρώτης ματιάς του 21ου αιώνα, σύμφωνα με την κυρίαρχη αφήγηση, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει εναλλακτική στο σημερινό μοντέλο. Γιατί λοιπόν να ασχοληθούμε ή να αναζητήσουμε διεξόδους;  Υπάρχουν άφθονα, που προσφέρει το ίδιο το σύστημα: ναρκωτικά, πάνω απ' όλα, εύκολο σεξ αποκομμένο από συναισθήματα, χρήματα ως μέσο απόκτησης συμβόλων κατάστασης, ό,τι είναι "υπογεγραμμένο" και επομένως επιθυμητό και απαραίτητο.

Διατρέχοντας τα κείμενα των Ιταλών trappers, ο ενστικτώδης ευτελισμός των πάντων προκαλεί έκπληξη: «Η φίλη μου ακολουθεί τη μόδα, εγώ ακολουθώ το χρήμα και τα ναρκωτικά», τραγουδάει η συμμορία Dark Polo. Ένας άλλος στίχος φωνάζει «βουτάω για τα λεφτά με διπλά σαγόνια». Ο Sfera Ebbasta λέει για την after συναυλία ως εξής: «Δωμάτιο 26, μαστουρώνω στο ξενοδοχείο / όπως ο Kurt Cobain, καπνίζω Marlboro Red / Βγάζει το τζιν της, μετά μου το βγάζει / Πετάω τα χρήματα στον αέρα / Είμαι πάλι ο βασιλιάς σήμερα. / Διαλέγω μια κοπέλα, κανείς δεν λέει όχι / τη φέρνουν στο δωμάτιό μου με μια βότκα». 

Θα θέλαμε να ακούσουμε την κρίση των φεμινιστριών που αναζητούν πάντα την ετεροπατριαρχία. Η μέγιστη δέσμευση είναι η απολογία της απεμπλοκής, όπως σε κείμενο του Ιταλο-Τυνήσιου Γκάλι: «Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αριστεράς και δεξιάς; /Οι υπουργοί αλλάζουν, αλλά όχι η σούπα / Η τουαλέτα είναι εδώ στα αριστερά, το μπάνιο είναι κάτω δεξιά».

Young Signorino

Achille Lauro.

Η κακή γλώσσα είναι κοινό νόμισμα, όπως η ρητή εξύμνηση των ναρκωτικών. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το κομμάτι που έφερε στο Sanremo (Σαν Ρέμο) ο τραπίστας που αυτοαποκαλείται Achille Lauro: ο τίτλος, Rolls Royce, δεν θυμίζει τόσο το αυτοκίνητο των πολύ πλουσίων, αλλά ένα χάπι έκστασης. Ο Achille Lauro είναι γεμάτος τατουάζ, ακόμα και στο πρόσωπό του, και το τραγούδι του μιλάει για σεξ, νεκρές από ναρκωτικά, rock icons όπως η Amy Winehouse και άλλα παρόμοια. Το τελευταίο φαινόμενο είναι ένα αγόρι από την Τσεζένα, ο Young Signorino, με πρόσωπο καλυμμένο με τατουάζ, που φιλοδοξεί να γίνει ο Ιταλός Marylin Manson. Η υποκείμενη ασάφεια (υποβόσκουσα αμφισημία) καθενός από αυτούς είναι εντυπωσιακή, η επιλογή να επιδεικνύουν, να ζουν και να καίνε κάθε εμπειρία. Φιλοδοξούν, περισσότερο ή λιγότερο συγκεχυμένα, να γίνουν δημιουργοί του εαυτού τους, όπως αποδεικνύεται από τα τατουάζ, τα μαλλιά, τα ρούχα.

Οι συναυλίες αμφισβητούν τις πεποιθήσεις των μακροχρόνιων θαυμαστών: η ζωντανή μουσική ή η φωνή δεν θεωρούνται σημαντικές. Το αλκοόλ και το playback είναι συχνά πρωταγωνιστές, ορισμένες συναυλίες είναι ένα μείγμα εφηβικού πάρτι, περφόρμανς και φωτογραφικού καταναγκασμού «photocall», στο οποίο είναι κρίσιμο να είσαι κοντά στον καλλιτέχνη και να εκπλαγείς, να ζαλιστείς. Για όλους, τα μέσα για να προσεγγίσουν το κοινό είναι οι διαδικτυακές πλατφόρμες streaming. Το κομμάτι Ειρήνη και Αγάπη, που συνδύαζε τον Ghali και τον Sfera Ebbasta είχε πάνω από ενάμιση εκατομμύριο προβολές στο Spotify σε μια μέρα. Ορισμένοι πουριτανοί της σύγχρονης μουσικής κατηγορούν το Trap ότι είναι είδος για παιδιά. Ο Γκάλι είπε ότι ήταν χαρούμενος «που φτιάχνει μουσική για παιδιά», αλλά η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι το μήνυμα για τους εφήβους είναι η εξύψωση του σεξ, των ναρκωτικών και του χρήματος.

Έρικ Κλάπτον.

Στις ιστορίες των trappers εμφανίζεται συχνά το  purple drank, το φτιάξιμο τού γυμνασίου φτιαγμένο από σιρόπι κωδεΐνης (ένα αλκαλοειδές οπίου, μεθυλαιθέρας της μορφίνης) και Sprite. Τίποτα καινούργιο, τα ναρκωτικά ήταν το μοτίβο πολλών μουσικών από τη δεκαετία του 1970, από το Velvet Undergound (Ηρωίνη) μέχρι τον Eric Clapton (Κοκαΐνη), χωρίς να ξεχνάμε την ιστορία δεκάδων πρωταγωνιστών με μια σύντομη και καταραμένη ζωή. Ωστόσο, η δικαιολογία του Sfera Ebbasta είναι γελοία: «ο καθένας πρέπει να σκέφτεται με το κεφάλι του, εγώ μιλάω μόνο για τον εαυτό μου και όποιος ακούει πρέπει να καταλάβει ότι αυτές δεν είναι επαναλαμβανόμενες εμπειρίες στη ζωή». Κρίμα που οι θαυμαστές του, για τους οποίους είναι μοντέλο είναι παιδιά, ακόμη και μωρά, που δεν έχουν εμπειρία και δεν μπορούν ακόμη να διακρίνουν και να κατανοήσουν τους κινδύνους. Μητέρες και μπαμπάδες τους συνοδεύουν στις συναυλίες χωρίς να πουν λέξη: οι εμπειρίες τους ήταν διαφορετικές μόνο στο ότι μεταμφιέστηκαν σε μια εξέγερση/επανάσταση.

Τρομάζει τη μοναξιά που αναδύεται από τις εμπειρίες των trappers. Σε αντίθεση με το ραπ, το οποίο έτεινε να συγκεντρώνει ομάδες αλληλεγγύης ενάντια στο σύστημα (τις μεταμοντέρνες αδελφότητες της ομάδας των συνομηλίκων), το Trap τραγουδά την αυτοεπιβεβαίωση, κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός, ο επιδεικτικός πλούτος και το να ξέρεις πώς να παίρνεις κορίτσια. Είναι ένα είδος κατακρήμνισης του αμερικανικού ονείρου: να κερδίζεις μόνος σου, σκληρά παιδιά που παρακάμπτουν τις δισκογραφικές εταιρείες, τις οντισιόν, τις σπουδές και την προετοιμασία και ποντάρουν τα πάντα στο YouTube, ανεβάζουν ένα βίντεο και μερικές φορές γίνονται φαινόμενα. Συχνά, είναι μόλις ένα τέταρτο της ώρας της διασημότητας τύπου Andy Warhol. Όλα εστιάζουν στην εικόνα και στον ισχυρό άμεσο, συναισθηματικό αντίκτυπο.

Η ποίηση του δέκατου έβδομου αιώνα δεν ήταν διαφορετική, μια εποχή μετάβασης, μανιερισμού μετά την εξαιρετική εποχή της Αναγέννησης, στην οποία ο Giambattista Marino (2) , ο πιο προικισμένος στιχουργός,

Dark Polo Band.

 θα μπορούσε να γράψει «το θαύμα είναι από τον ποιητή / όποιος δεν ξέρει να εκπλήσσει, άς πάει στη χτένα». 

Εν τω μεταξύ, τα λεξικά σηματοδοτούν την αλλαγή στη γλώσσα. Η εγκυκλοπαίδεια Treccani έχει αποδεχτεί ένα εντελώς άγνωστο λήμμα, το «bufu», ακρωνύμιο τού by us, από εμάς, fuck you you can go to hell, που χρησιμοποιείται επίσης από τους «haters» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο νεολογισμός εισήχθη στην Ιταλία από την Dark Polo Band, η οποία αλλάζει την αργκό των παιδιών με τά συνθήματα της. Τα κορίτσια είναι "μπιμπι", το να βγάζεις χρήματα είναι eskere και flexare, τα κοσμήματα "ice ice". Ένα δύσπεπτο αγγλοαστικό ρολό από τις φτωχογειτονιές που μάς αφήνει άναυδους, ένας αναλφαβητισμός που επιστρέφει περήφανος για τον εαυτό του, ελλείψει αντιδράσεων από το σχολείο και τους γονείς.

Το Trap εξαπλώνεται στην πρώτη γενιά που γεννήθηκε την Τρίτη Χιλιετία μια αντι-ταυτότητα που αποτελείται από μερικές δεκάδες λέξεις, απαξίες που εξυψώνονται ως στόχοι ζωής, ανάμεσα σε επαναλαμβανόμενους ρυθμούς μακριά από τις μουσικές ιδιότητες των κακών δασκάλων των προηγούμενων γενεών, μουρμουρητά και παρόμοια γρυλίσματα, έννοιες που μπορούν να αποκρυπτογραφηθούν μόνο από τους άμεσους αποδέκτες. Το πανόραμα είναι μια συντετριμμένη κοινωνία που δεν ξέρει πώς να εκφράσει ένα καλλιτεχνικό είδος, αλλά απλώς επαναλαμβάνει ατελείωτα τα σχήματα, ανεβάζει τον πήχη της προσοχής, της έκπληξης, της προσποιημένης παράβασης που έχει γίνει καθημερινή υποχρέωση. Επιπλέον, η απόλυτη έλλειψη ηθικής κρίσης και κοινωνικής εξέγερσης είναι εντυπωσιακή. Το Trap είναι το soundtrack μιας γενιάς που αφήνει τον εαυτό της να ζήσει και προσκολλάται χωρίς προβληματισμό σε μαζικά μοντέλα.

Με την πάροδο του χρόνου, έχοντας «κανονικοποιήσει» το σεξ, ευτελίζοντας την κατάχρηση αλκοόλ, ψυχοτρόπων ουσιών και ναρκωτικών που έχουν κάνει ολόκληρες γενιές αδύναμες, χειραγωγικές και δειλές, οι μόνες αξίες που επιτρέπονται είναι οι εμπορικές. Πρέπει να βγάλεις χρήματα, άμεσα και με οποιονδήποτε τρόπο, για να ικανοποιήσεις αμέσως τις επιθυμίες σου και να τρέξεις προς συνεχώς νέα ανεβάσματα. Η ανησυχητική καινοτομία είναι ότι το σύστημα παγιδεύει από την παιδική ηλικία. Η μητέρα του 21ου αιώνα είναι η διαφήμιση, η οποία ήδη στα δέκα-δώδεκα χρόνια γίνεται κυρίαρχος της κατανάλωσης, πρωταγωνιστής των κοινωνικών μοντέλων. Από την αρχαία απαγόρευση περάσαμε στην υποχρέωση να παραβαίνουμε (τι, λοιπόν;), στην επιτακτική ανάγκη να ανέβουμε, να φτιαχτούμε, να είμαστε μοναδικοί αλλά και πανομοιότυποι σε ένα μείγμα απελευθερωμένων ενστίκτων και προκλητικής κατανάλωσης, ναρκωτικών και σεξ, κολαστικών ορμών που χαρακτηρίζονται από τήν τιμή σε χρήμα. Η ζωή σαν Σάββατο, με το iPhone φωνάζοντας ψευδομουσική που πρέπει να καταναλωθεί μέχρι εξάντληση - ένα συνεχές βραχυκύκλωμα που τρομάζει ιδιαίτερα στην προοπτική.

Το Trap χαρακτηρίζεται περισσότερο από αυτό που απορρίπτει παρά από αυτό που δείχνει. Υπάρχει μικρή κοινωνική δέσμευση, μακριά είναι η συλλογική δράση στην οποία, καλώς ή κακώς, ονόμασαν άλλα είδη που σημάδεψαν τη νεανική κουλτούρα των τελευταίων πενήντα ετών .

Επαληθεύσαμε σε τι υποβάθμιση έχουν οδηγήσει οι κουλτούρες μετά το 1968, μουσικές, κοινωνιολογικές, πολιτικές. Κι όμως, παρ' όλα αυτά, εξακολουθούσαν να βασίζονται σε κοσμοθεωρίες, ιδανικά, έστω κι αν ήταν λάθος, όπως αυτά του Imagine των Beatles. Τι θα γίνει με αυτό το έθνος, αυτόν τον πολιτισμό σε δέκα χρόνια, όταν οι γιοι του Sfera Ebbasta, ο J-Ax, οι Migos, ο Drake και οι άλλοι πρωταγωνιστές του σήμερα θα είναι τα αξιοσέβαστα εικονίδια μιας υποκουλτούρας που θα έχει γίνει εξουσία, σύστημα ζωής, κοινή λογική; Για εμάς, ένοχοι που δεν παλέψαμε αρκετά, η γενιά που άκουγε από παιδί τα τραγούδια του Nomadi σε στίχους Francesco Guccini, όμορφες φωνές, ποιοτική μουσική, η μόνη πικρή παρηγοριά είναι ο τίτλος του πρώτου αξέχαστου άλμπουμ: Εμείς δέν θα είμαστε εκεί.

Δόξα τω θεώ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

(1) Thorstein Veblen (1857-1929). Ήταν Αμερικανός οικονομολόγος και κοινωνιολόγος, ένας από τους κορυφαίους εκφραστές του οικονομικού θεσμισμού. Το κύριο έργο του είναι Η θεωρία της τάξης του ελεύθερου χρόνου (1899), όπου υποστηρίζει ότι η ιδιωτική ιδιοκτησία δεν ανταποκρίνεται μόνο στην ανάγκη για επιβίωση, αλλά πρέπει να ερμηνεύεται ως ένδειξη διάκρισης και κοινωνικού κύρους που προσθέτει στις προσωπικές ιδιότητες. Για το λόγο αυτό ο πλούτος όχι μόνο συσσωρεύεται, αλλά εμφανίζεται στην κοινωνία μέσω της επίδειξης ακριβών αγαθών. Αυτό οδηγεί επίσης σε μια μοναδική γεύση, όπου η αισθητική αξία ενός αντικειμένου είναι στενά συνδεδεμένη με το οικονομικό του κόστος.

(2) Τζιοβάν Μπατίστα Μαρίνο (1569-1625). Ήταν Ιταλός ποιητής και συγγραφέας, υπήκοος του Βασιλείου της Νάπολης. Θεωρείται ο μεγαλύτερος εκφραστής της μπαρόκ ποίησης στην Ιταλία. Η επιρροή του στους Ιταλούς και ξένους συγγραφείς του δέκατου έβδομου αιώνα ήταν τεράστια

TRAP: COLONNA SONORA DEL NICHILISMO ADOLESCENTE. - Inchiostronero