Πορτοσάλτε
(12:10) Επιστρέφουμε στην συζήτησή μας με τον κύριο Στέλιο Ράμφο. Καλημέρα σας, κύριε Ράμφο. Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Καλημέρα σας. Περιττό να πω ότι απολαμβάνω τις συζητήσεις. Μακάρι, χωρίς να θέλω να σας πιέσω -τώρα ζητώ συγγνώμη- να μπορούσαμε πιο τακτικά να συζητούμε. Λοιπόν, πάμε.
Να συνεχίσουμε. Είμασταν, είχαμε μείνει στη σχέση και βάλαμε εμβολίμως και το Πατριαρχείο Μόσχας σε αυτή τη σχέση.
Αλλά, λέτε, η αρχική μου ερώτηση ήταν αν πράγματι είναι ειλικρινές το ενδιαφέρον και του Πάπα Λέοντος και του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, προκειμένου να φύγει το σχίσμα και να ενωθεί κάποια στιγμή η χριστιανοσύνη. Δύναται να συμβεί αυτό; Δηλαδή, όσο και να το παλεύουν οι δύο προκαθήμενοι;
Ράμφος
Πρέπει να καταλάβουμε, καταρχήν, ποια είναι η βαθύτερη σημασία της συναντήσεως, για να μην τη δούμε μόνο εξωτερικά — ότι δηλαδή συναντώνται οι προκαθήμενοι και απαγγέλουν μαζί το σύμβολο της Νίκαιας κτλ. Να δούμε ένα μεγαλύτερο βάθος, το οποίο υπάρχει και το οποίο θα μπορούσαμε να περιγράψουμε, γιατί έχει σημασία αν έχουμε να προσθέσουμε κάτι στη συζήτηση που γίνεται στον εκκλησιαστικό χώρο. Να πούμε λοιπόν ότι η πραγματικότητα η οποία βρίσκεται κάτω από το σχίσμα και την οποία βιώνουμε εδώ και χίλια χρόνια είναι η πραγματικότητα ενός κόσμου ο οποίος δημιούργησε την Αναγέννηση και ενός κόσμου ο οποίος δεν μπήκε στην Αναγέννηση.
Όπως λέμε στην Ελλάδα, η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν είχε ποτέ Αναγέννηση.
Πορτοσάλτε
Ως υπόδουλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ράμφος
Όχι, μα όχι απλώς ως υπόδουλη. Η Αναγέννηση άρχισε τον 13ο αιώνα, το 1200 μ.Χ. Τότε είχαμε εμείς μια Βυζαντινή αναγέννηση, η οποία ήταν άλλου τύπου.
Τι θέλω να πω. Όπως βλέπουμε την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, ήτανε γεμάτη χρυσάφι. Όλο χρυσά δεν βλέπαμε;
Αυτό το χρυσό δεν ήτανε πολυτέλεια. Δεν είναι οι Βερσαλίες, όπου ο Λουδοβίκος θα έκανε ένα παλάτι εκπληκτικού κάλλους και πολυτέλειας για να εντυπωσιάσει τους πάντες. Αυτό το χρυσό που είναι κυρίαρχο στον εκκλησιαστικό μας πολιτισμό είναι η αιωνιότης.
Είναι το χρυσό που έχουν στην πλάτη τους οι Άγιοι στις εικόνες μας. Η Αναγέννηση αντιθέτως στη θέση του χρυσού έχει κάτι άλλο. Έχει την προοπτική.
Έχει δηλαδή την ύπαρξη των ανθρώπων στον χρόνο. Επομένως, η μεγάλη διαφορά η πνευματική είναι και η διαφορά δύο πολιτισμών. Ένας πολιτισμός ο οποίος δεν θέλησε να μπει στον χρόνο με τον τρόπο που το καταλαβαίνει η Αναγέννηση και η Ευρώπη, που θέλει να μείνει στην αιωνιότητα— αλλά αιωνιότητα όχι ως χρόνο που δεν τελειώνει ποτέ, αιώνες που περνάνε, αιωνιότητα, έτσι, ως χρόνο που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, δηλαδή ως ακινησία.
Επομένως, αυτό το οποίο αποτελεί, συνιστά συγκροτεί το βάθος της διαφοράς των εκκλησιών είναι και το βάθος μεταξύ ευρωπαϊκού πολιτισμού Αναγεννήσεως και μετά Μεταρρυθμίσεως και ελληνικού κόσμου, κόσμου ο οποίος δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με το χρόνο, επειδή δίνει τα πρωτεία στην αιωνιότητα· δηλαδή στην πνευματική ματιά. Στον χρόνο ο άνθρωπος τρέχει, ας πούμε· στην αιωνιότητα ο άνθρωπος κοιτάει μέσα του.
Επομένως, έχουμε δύο κουλτούρες που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό και πρέπει να ενωθούν. Και μία από τις μεγάλες τους διαφορές είναι το λεγόμενο φιλιόκβε δηλαδή η προσθήκη, τον έκτο αιώνα, στην Ισπανία, ας πούμε, τότε, στο σύμβολο της πίστεως εκεί που λέμε: «καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον». Εκεί ο Λατίνος προσθέτει στο σύμβολο: του πατρός και του υιού εκπορευόμενο («ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορευόμενον»)· αυτό το «ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ», το οποίο, ας πούμε, ταλανίζει τις Εκκλησίες και δημιουργεί τεράστια ένταση μεταξύ τους, έχει ένα ιδιαίτερο περιεχόμενο που πρέπει να σταθούμε. Ο Υιός, ως Θεός και άνθρωπος μαζί, έχει την εξής δυνατότητα μέσα στη διατύπωση του συμβόλου: ότι επιτρέπει στον άνθρωπο -με τα έργα του τα ιστορικά- να πλησιάσει το Θεό· στον άνθρωπο με τα έργα του.
Στην περίπτωση του «ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον» είναι η χάρις του Θεού που τυλίγει τον άνθρωπο σε έναν χρόνο όπου δεν τρέχει ο άνθρωπος να σπεύσει σε έναν κοσμικό στόχο να τον κερδίσει και με αυτόν τον τρόπο να αυτοθεωθεί μέσα από τις πράξεις του. Δηλαδή το «καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ» μπορεί να θεωρηθεί ότι ενθαρρύνει μια εγωιστική κατάσταση στον άνθρωπο. Δεν είναι υποχρεωτικό να συμβαίνει αυτό, λέω...
Η καλύτερη λύση που έχει δοθεί από τους Ορθοδόξους το 14ο αιώνα είναι να πούνε«ἐκ τοῦ Πατρὸς διὰ τοῦ Υἱοῦ», αλλά έτσι το «διὰ» κάνει το Χριστό μέσον, οπότε δεν μας...
Πορτοσάλτε
Πάλι χαλάει, πάλι χαλάει το νόημα...
Ράμφος
Άρα, λοιπόν, το πρόβλημα είναι πάρα πολύ σοβαρό. Είναι μεν μια λέξη, μια λεξούλα που προστίθεται, αλλά είναι πάρα πολύ σοβαρό και το ζούμε και το ξέρουμε χρόνια στην τέχνη.
Πορτοσάλτε
Τι προσθέτει στον καθολικισμό το «διὰ τοῦ Υἱοῦ»;
Ράμφος
(18:39) Προσθέτει όλο αυτό απέναντι στο οποίο υστερούμε, δηλαδή την ιστορική ενέργεια στην Δύση, δηλαδή την πίστη στην ανθρώπινη πράξη.
Πορτοσάλτε
Κύριε Ράμφο, με βάζει σε έναν προβληματισμό τώρα ο Άγγελος Στάγκος και μου λέει: «Ναι, ναι, ωραία το προσεγγίζετε εσείς το θέμα έτσι, αλλά αν αρθεί το σχίσμα και ενωθούν, ποιος θα είναι ο προκαθήμενος;»
Ράμφος
Μα τώρα αυτό είναι δευτερεύον, γιατί αν θ' αρθεί, θα αντιμετωπιστεί και το πρωτείο του Πάπα. Αυτό είναι δευτερεύον.
Πορτοσάλτε
Αλλά μήπως δεν αφήνει το δεύτερο να λυθεί το πρώτο;
Ράμφος
Μα και να μην αφήνει, στα μυαλά... είναι μικρονοϊκή η αντίληψη. Το άλλο είναι το βαθύ πρόβλημα. Ποια είναι η δυσκολία μας στον κόσμο σήμερα; Δεν είναι η δυσκολία μας να προσαρμοστούμε στον σύγχρονο κόσμο;
Η δυσκολία μας να προσαρμοστούμε στον σύγχρονο κόσμο οφείλεται ακριβώς σ’ αυτό: στο ότι δεν έχουμε βρει μια λύση με το «καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ». Δεν ξέρουμε, δεν καταλαβαίνουμε, ότι τα θεολογικά προβλήματα είναι βαθύτερα από τις κοινωνιολογίες και τις φιλοσοφίες. Έχουν να κάνουν με την ψυχική ζωή του ανθρώπου.
Το λέω, λοιπόν, για να καταλάβουμε, ας πούμε, ότι, επί παραδείγματι, η συζήτηση που πρέπει να γίνει — που έχει αρχίσει να γίνεται — ανάμεσα στις Εκκλησίες δεν μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά στο τι δογματική απάντηση θα δώσουμε στο «ἐκ τοῦ Υἱοῦ» ή χωρίς το «ἐκ τοῦ Υἱοῦ»... αλλά θα πρέπει, για να γίνει γόνιμη, να ξεκινήσει από το τι πάθη δημιουργεί ένα σχίσμα χιλίων ετών.
Πορτοσάλτε
Έτσι σας είπαν νεορθόδοξο; Πότε σας απασχόλησαν αυτά, κύριε Ράμφο;
Ράμφος
Χρόνια τώρα.
Πορτοσάλτε
Το ξέρω, το ξέρω. Ναι. Απλώς το λέω προς το κοινό. Ναι... Γιατί βλέπω ότι, αν κάποιος αναζητήσει τη βιβλιογραφία σας, θα δει ότι σας απασχολεί πολύ η έννοια του χρόνου, της αιωνιότητας, ο χρόνος και πώς όλα αυτά λειτουργούν μέσα στον άνθρωπο — και ενδεχομένως και ασυνείδητα ακόμη.
Το πιθανότερο ασυνείδητα, δηλαδή. Το πιθανότερο ασυνείδητα. Ναι, ναι.
Ράμφος
Ε, μα το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή τη στιγμή... η παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και η πτώση της οφείλεται στο γεγονός ότι αρνήθηκε να μπει στην ιστορία. Αυτό δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι έπρεπε να «ασπαστεί» το Φιλιόκβε, μολονότι όλη η δυναστεία των Παλαιολόγων και σε συνόδους πήγε και υπέγραψε το Φιλιόκβε.
Και όταν γύριζαν οι αντιπροσωπίες, ο λαός συγκεντρωνόταν στο λιμάνι και δεν τους άφηνε να βγουν…
Πορτοσάλτε
Και τους έβριζε.
Ράμφος
Τους έβριζε... και έγινε Άγιος ο Μάρκος ο Ευγενικός, ο μόνος που δεν είχε υπογράψει. Σημασία δεν έχει να πούμε τα υπέρ και τα κατά. Σημασία έχει να καταλάβουμε το πρόβλημα, γιατί δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγάλες μας προσωπικότητες — ας πούμε στην τέχνη, ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Καβάφης — έζησαν στον χώρο του ελληνισμού, σε έναν χώρο που ήταν εξοικειωμένος με την ιστορικότητα.
Ο Καβάφης για τον χρόνο, ξέρω εγώ, ο Σολωμός, ο Κάλβος επίσης, από τη δική τους πλευρά, με άλλα θέματα. Αλλά είναι το σταυρικό πρόβλημα της Ελλάδος, που σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί, να βρεθεί μία λύση διαφορετικού τύπου από το ποιος είναι προκαθήμενος, πρώτος και δεύτερος... Αυτό θα έρθει από τη φύση του.
Σημασία έχει ότι η Καθολική Εκκλησία, με την αναγνώριση της ιστορικότητας, έγινε παγκόσμια δύναμη. Γιατί πίστεψε ο κόσμος της Δύσης στην πράξη, δηλαδή στην επιστήμη. Εμείς κάναμε κάτι άλλο. Δεν το κάναμε.
Έχει σημασία λοιπόν να δούμε ότι τώρα έγινε μία συνάντηση του κόσμου της Αναγέννησης στο Φανάρι και του κόσμου μιας προαναγεννησιακής καταστάσεως. Αν δεν έχουν καταλάβει ότι αυτό που παίζεται είναι το τι πάντρεμα μπορεί να γίνει, θα έχουμε πάλι αδιέξοδο.
Θέλω να πω ότι η καλή διάθεση -να το δεχτούμε ως δεδομένο από αυτό που βλέπουμε- για ενότητα είναι η καλή διάθεση μιας κατανόησης της διαφοράς. Μιας διαφοράς που ήδη από τον 15ο–16ο αιώνα έχει πάρει έναν δρόμο τον οποίο δεν έχουμε εντοπίσει.
Και δεν έχουμε εντοπίσει ότι έχει δοθεί, με έναν ιδιαίτερα γόνιμο τρόπο, μια απάντηση, την οποία πρέπει να την προσ΄ςξουμς πολύ και δεν την έχουμε ακόμη προσέξει: την απάντηση που έδωσε στην πράξη ο Θεοτοκόπουλος — ο ελ Γκρέκο.
Πορτοσάλτε
Ο El Greco ναι...
Ράμφος
Ο μεγάλος ζωγράφος. Ο μεγάλος ζωγράφος έλυσε, με τον δικό του τρόπο, το θέμα του Φιλιόκβε με τη ζωγραφική του. Έζησε στον 16ο αιώνα και στις αρχές του 17ου. Ήταν μαΐστορας, δηλαδή δάσκαλος, της βυζαντινής εικονογραφίας στην Κρήτη.
Πορτοσάλτε
Φεύγει από την Κρήτη...
Ράμφος
Φεύγει από την Κρήτη, πάει στη Βενετία, σπουδάζει τον Τιντορέττο και τον Τισιανό και μετά εγκαθίσταται στην Ισπανία, στο Τολέδο, όπου δημιουργεί μια αμίμητη τέχνη στην ιστορία. Τον αποθέωσαν οι πάντες μολονότι είχε και μια περιπετειούλα με την Ιερά Εξέταση. Διότι δεν έπαψε ποτέ να διαβάζει τους Πατέρες της Εκκλησίας, και μάλιστα είχε αδυναμία στον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος είχε γράψει ένα περισπούδαστο σύγγραμμα «Περί του Αγίου Πνεύματος», μέσα στο οποίο μιλάει για τα πράγματα της τέχνης... εκεί υπάρχει μία περίφημη φράση ότι η τιμή της εικόνας επί το πρωτότυπο διαβαίνει κλπ. Εκεί ακριβώς θεμελιώνεται μία μορφή τέχνης όπου δεν είναι η ματιά η ανθρώπινη που ξεκινάει από τα πράγματα για να ανεβεί στο τέλος του χρόνου προς τα επάνω, αλλά μία τέχνη που ξεκινάει από τα πάνω, ας πούμε, από το φως του Θεού και κατεβαίνει στα πράγματα. Αυτός, λοιπόν, φτιάχνει μία τέχνη πάρα πολύ σημαντική. Τι κάνει εκεί; Σε μεγάλο βαθμό, όσο προχωράει ο καιρός, τα στοιχεία της βυζαντινής παραδόσεως είναι πολύ στενά συνδεδεμένα, ας πούμε, με την τέχνη του καιρού εκείνου, που είναι τέχνη του ανθρώπου που γνώρισε και κατάλαβε την Αναγέννηση, δηλαδή την αυτοπεποίθηση.
Για να το πούμε με άλλα λόγια: τι είναι αυτό; Είναι η αυτοπεποίθηση. Η τέχνη της Ανατολής ήταν η πίστη. Η κρίση, λοιπόν, εδώ είναι η πίστη και η αυτοπεποίθηση. Έχει καταλάβει αυτός ο ιδιοφυής άνθρωπος το πρόβλημα και, βέβαια, δέχεται τις ιταλικές επιδράσεις. Αλλά όσο προχωράει ο καιρός, αυτές υποχωρούν — όχι για να γυρίσει σε βυζαντινή τέχνη, ας πούμε, αλλά για να δημιουργήσει μία δική του προσωπική έκφραση, όπου εκεί έχουμε τα εξής...
Πορτοσάλτε
Και έφτιαξε κάτι υβριδικό, θα λέγαμε σήμερα.
Ράμφος
Χωρίς να είναι.. κάτι άλλο, μια άλλη σύνθεση. Δεν έφτιαξε, δεν κόλλησε τα μεν και τα δε. Διότι θα ήταν...
Πορτοσάλτε
Δημιούργησε ο ίδιος κάτι και απ' τα δύο.
Ράμφος
Το οποίο εγώ ερμηνεύω ως τη σοβαρότερη πρόταση που έχει γίνει ποτέ, χωρίς να το έχει ίσως στο πίσω μέρος του μυαλού του ο ίδιος ο άνθρωπος, συνθέσεως αυτού που πάνε να λύσουν τώρα οι δύο Εκκλησίες. Δηλαδή, όσο προχωράει η τέχνη του, έχει μία προοπτική η οποία δεν έχει μεγάλο βάθος.
Ξέρετε, την προοπτική την ήξεραν και στα αρχαία χρόνια, κυρίως στα ελληνιστικά, και έχουν σωθεί ορισμένες ζωγραφιές για τον Νείλο, τις οποίες οι ιστορικοί της τέχνης ονομάζουν νειλωτικά τοπία, όπου εκεί υπάρχει βάθος. Αλλά το βάθος δεν είναι άπειρο· το βάθος είναι όπως εγώ βλέπω απέναντί μου το δέντρο τώρα.
Πορτοσάλτε
Μου λένε στα μηνύματά τους «μην τον σταματάς», αλλά εγώ πρέπει να σας διακόψω τώρα, πρέπει να φύγω. Όχι, εννοώ να βάλω διαφήμιση και να φύγω. Τέλειωσε η ώρα.
Ράμφος
Η διαφήμιση είναι της προοπτικής.
Πορτοσάλτε
Μπορώ να σας δεσμεύσω για την άλλη Πέμπτη στις εννέα το πρωί, σας παρακαλώ πολύ; Να το σταματήσουμε τώρα. Ναι, πρέπει να το σταματήσουμε, γιατί είμαστε ήδη εκτός. Μπορούμε να σας δεσμεύσω για την άλλη Πέμπτη, εννέα το πρωί; Είναι εύκολο;
Ράμφος
Να με δεσμεύσεις, αλλά να ξέρετε ότι θα προχωρήσουμε πολύ επί της ουσίας.
Πορτοσάλτε
Όχι, θα πάμε, ναι, αλλά προσέξτε και κάτι ακόμη, κύριε Ράμφο: ανήγγειλα την προηγούμενη εβδομάδα ότι θα κάνετε και πολιτικό σχόλιο.
Ράμφος
Αυτό που κάνω τώρα είναι υπερπολιτικό. Το πολιτικό είναι δευτερευούσης σημασίας. Αλλά είναι Δευτέρα· μιλάμε για την οικουμένη. Την άλλη φορά θα μιλήσουμε για την Ελλαδίτσα.
Πορτοσάλτε
Την άλλη Πέμπτη, κύριε Ράμφο. Όχι Παρασκευή, την άλλη Πέμπτη.
Ράμφος
Την άλλη Παρασκευή θα έχουμε όλη την άνεση να κάνουμε τη δουλειά μας.
Πορτοσάλτε
Ναι, αλλά Πέμπτη θα μιλήσουμε στον αέρα, γιατί Παρασκευή… Πέμπτη, εννέα το πρωί. Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Ράμφο. Καλημέρα σας.
Ράμφος
Κι εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ.
O ΧΡΟΝΟΣ ΕΧΕΙ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΘΟΡΑ. Η ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΛΛΑ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΟΣ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΒΑΘΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΤΗΣ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΛΗΡΟΝΟΜΕΙ.
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΤΕΙ ΚΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ, ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΑΣΥΛΛΗΠΤΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΙΣΩ ΤΗΣ. ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ. ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ. ΜΙΑ ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. Ο ΡΑΜΦΟΣ ΓΕΡΑΣΕ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.
ΟΛΗ Η ΔΥΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕ ΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ, ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ Η ΟΠΟΙΑ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑ ΦΙΟΡΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ. ΕΝΑ ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ. ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ...
ΕΓΙΝΕ ΕΠΙΣΗΣ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΣΤΗ ΝΙΚΑΙΑ ΑΛΛΟΙΩΣΑΝ ΞΑΝΑ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΥΤΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ.
ΦΥΣΙΚΑ Ο ΡΑΜΦΟΣ ΒΙΩΝΕΙ ΤΡΑΓΙΚΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΣ, ΤΗΝ ΒΥΘΙΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ, ΣΤΗ ΛΗΘΗ.
ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΑΥΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, Η ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ, ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΔΙΟΤΙ ΟΥΤΕ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΣΗΜΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΤΟ ΑΦΗΓΗΘΗΚΕ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΗΔΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ. Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕΙΩΘΗΚΕ ΣΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟ ΣΥΝΟΔΟ Η ΟΠΟΙΑ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΤΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΙ ΤΟΥ ΠΣΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡ. ΠΑΛΑΜΑΣ ΤΑΥΤΙΣΤΗΚΕ ΣΑΝ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΑΚΤΙΣΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΜΕΓΕΝΤΟΡΦ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου