Πηγή: Quodlibet
Η δεύτερη επιστολή του Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς μπορεί να ερμηνευτεί ως προφητεία σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στη Δύση. Ο απόστολος επικαλείται εδώ «ένα μυστήριο ανομίας», «ανομίας», η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά η οποία δεν θα εκπληρωθεί με τη δεύτερη παρουσία του Ιησού Χριστού, εκτός αν «εμφανιστεί ο άνθρωπος της ανομίας (ho anthropos tes anomias), ο γιος της καταστροφής, που αντιτίθεται και εξυψώνει τον εαυτό του πάνω από κάθε λεγόμενο θεό ή αντικείμενο λατρείας, ώστε να καθίσει στον ναό του Θεού, δείχνοντας τον εαυτό του Θεό». Υπάρχει, ωστόσο, μια δύναμη που συγκρατεί αυτή την αποκάλυψη (ο Παύλος την αποκαλεί απλώς, χωρίς να την ορίζει περαιτέρω, «αυτό που συγκρατεί – κατηχών»). Αυτή η δύναμη πρέπει επομένως να αφαιρεθεί, γιατί μόνο τότε «θα αποκαλυφθεί ο άνομος (anomo, κυριολεκτικά «ο άνομος»), τον οποίο ο Κύριος Ιησούς θα εξαλείψει με την πνοή του στόματός του και θα καταστήσει ανενεργό με τη λάμψη της παρουσίας του».
Η θεολογική-πολιτική παράδοση έχει ταυτίσει αυτή την «δύναμη που περιορίζει» με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (όπως στον Ιερώνυμο και, αργότερα, στον Καρλ Σμιτ) ή με την ίδια την Εκκλησία (στον Τυχώνιο και τον Αυγουστίνο). Είναι σαφές, σε κάθε περίπτωση, ότι η δύναμη που περιορίζει ταυτίζεται με τους θεσμούς που στηρίζουν και κυβερνούν τις ανθρώπινες κοινωνίες. Επομένως, η εξάλειψή τους συμπίπτει με την έλευση του ανόμου, ενός «άνομου» που παίρνει τη θέση του Θεού και «με σημεία και ψεύτικα θαύματα» οδηγεί στην απώλεια «όσους έχουν απαρνηθεί την αγάπη της αλήθειας».
Είναι δυνατόν να δούμε στο μυστήριο της ανομίας όχι τόσο ένα υπερχρονικό μυστήριο, του οποίου ο μοναδικός σκοπός είναι να θέσει τέλος στην ιστορία, αλλά μάλλον ένα ιστορικό δράμα (μυστήριο στα ελληνικά σημαίνει «δραματική δράση»), το οποίο αντιστοιχεί απόλυτα σε αυτό που βιώνουμε σήμερα.
Οι κυρίαρχοι θεσμοί φαίνεται να έχουν χάσει το νόημά τους και κυριολεκτικά εξαφανίζονται, δίνοντας τη θέση τους σε μια ανομία, μια ανομία που ισχυρίζεται ότι είναι νόμιμη, ας πούμε, αλλά στην πραγματικότητα έχει απαρνηθεί κάθε νομιμότητα. Το Κράτος (η αρχή που συγκρατεί) και ο «άνομος» είναι στην πραγματικότητα δύο όψεις του ίδιου μυστηρίου: του μυστηρίου της εξουσίας. Όπως αποδεικνύουν αδίστακτα σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο «άνθρωπος της ανομίας», ο «άνομος» προσδιορίζει τη μορφή της κρατικής εξουσίας που, εγκαταλείποντας τις συνταγματικές και ηθικές αρχές που παραδοσιακά την περιόριζαν και, μαζί με αυτές, την «αγάπη της αλήθειας», βασίζεται στα «σημάδια και τα ψευδή θαύματα» των όπλων και της τεχνολογίας. Αυτή τη σύγχυση αναρχίας και νομιμότητας σε μια κατάσταση μόνιμης εξαίρεσης πρέπει να αποκαλύψουμε και να καταστήσουμε ανενεργή σε κάθε σφαίρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου