Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
Για άλλη μια φορά, με τις απειλές της Αμερικής να μπλοκάρει το Στενό του Ορμούζ, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια σοβαρή ασυμφωνία μεταξύ ισχυρισμών και πραγματικότητας. Ο αμερικανικός αποκλεισμός του Στενού φαίνεται να αποτελεί ένα περίεργο παράδοξο, δεδομένου ότι μέχρι πριν από λίγες ημέρες, ο Πρόεδρος Τραμπ ζητούσε, και ακόμη πιο σημαντικό, απειλούσε το αντίθετο, απαιτώντας από τους Ιρανούς να το ανοίξουν ξανά (αν και στην πραγματικότητα ήταν ανοιχτό, αλλά όχι για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους, εκτός εάν οι τελευταίοι επιδείκνυαν μεγαλύτερη αυτονομία καταλήγοντας σε συμφωνία με το Ιράν για λογαριασμό τους και αποστασιοποιούμενοι από την επιθετικότητα που είχαν εξαπολύσει η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ).
Αν για να χτυπήσουν στόχους σε ιρανικό έδαφος, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονταν πρώτα την ικανότητα προβολής που, όπως γνωρίζουμε, έχουν χάσει (η αεροπορική υπεροχή, αν υπήρξε ποτέ, δεν υπάρχει πλέον, ενώ ακόμη και η ναυτική παρουσία, και ακόμη περισσότερο η υλικοτεχνική και υποδομική παρουσία, ξεκινώντας από τις βάσεις, έχει πλέον χαθεί), αυτό το πρόβλημα προκύπτει εξίσου για να προχωρήσει ένας αξιόπιστος αποκλεισμός από έξω από το Στενό του Ορμούζ. Στην ουσία, η διακήρυξη ότι μπορούν να επαναλάβουν, σε εντελώς διαφορετικές γεωγραφικές και γεωπολιτικές συνθήκες, το ίδιο σενάριο που έχει ήδη παρατηρηθεί στη Βενεζουέλα ή την Κούβα (το οποίο, παρά τις πολλές φανφάρσες των μέσων ενημέρωσης, ήταν μόνο εν μέρει επιτυχημένο) παραμένει λίγο περισσότερο από μια διακήρυξη, καλή μόνο για να κινητοποιήσει το υπόλοιπο τμήμα του εκλογικού σώματος της MAGA που εξακολουθεί να προσκολλάται στον Πρόεδρό του (καθώς και για κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο μέσω short selling, η οποία εγγυάται στον Τραμπ και σε μερικά άλλα «προνομιούχα» άτομα, όχι μόνο σε εκείνους του κύκλου του, τεράστια κέρδη ενώπιον του κοινού). Επομένως, δεν μεταφράζεται σε μια συγκεκριμένη πραγματικότητα.
Επιπλέον, αυτή η γεωγραφική θέση δεν θα εγγυόταν την ασφάλεια των αμερικανικών πλοίων από ιρανικούς πυραύλους, ούτε από τους συμμάχους τους, κυρίως την Ansar Allah, οι οποίοι είναι ήδη έτοιμοι να αντιδράσουν μπλοκάροντας το Στενό του Bab al-Mandeb. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπεφταν σε μια τέλεια αυτοκαταστροφική παγίδα, επειδή θα ήταν άμεσα υπεύθυνες, στα μάτια ολόκληρης της παγκόσμιας κοινότητας, περισσότερο από ό,τι έχουν ήδη, για τον αποκλεισμό δύο πολύτιμων αλυσίδων εφοδιαστικής όπως το Ορμούζ και το Bab al-Mandeb, με άμεση ζημία στους δικούς τους συμμάχους, όχι μόνο στην Ασία και την Ευρώπη, αλλά ακόμη περισσότερο στις χώρες του Κόλπου και του GCC. Αυτή τη φορά, δεν θα ήταν οι Ιρανοί ή η Υεμένη Ansar Allah που θα ήταν υπεύθυνοι, των οποίων η ενέργεια, αν μη τι άλλο, θα αποτελούσε ένα προφανές και βασικό δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες έχουν ήδη εμφανιστεί ενώπιον ολόκληρης της παγκόσμιας κοινότητας ως ο σαμποτέρ των διαπραγματεύσεων που όλοι επιθυμούσαν για έναν γρήγορο τερματισμό της σύγκρουσης (και κατά συνέπεια μια γρήγορη επιστροφή στην κανονικότητα, παρόλο που αυτό θα διαρκούσε μήνες, όσον αφορά την επανέναρξη της παραγωγής και του εφοδιασμού ενέργειας, την επανενεργοποίηση των αλυσίδων εφοδιασμού κ.λπ.), και ακόμη και πριν από αυτό ως ο επιτιθέμενος σε μια σύγκρουση που κανείς δεν επιθυμούσε εξίσου.
Αν και η διεθνής αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών φαίνεται ήδη σοβαρά διακυβευμένη, αυτό το περαιτέρω πλήγμα σίγουρα θα προκαλούσε νέες και σοβαρές επιπτώσεις στην κατάσταση των σχέσεών τους όχι μόνο με μεγάλες δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Βραζιλία, το Πακιστάν, η Τουρκία, η Αίγυπτος κ.λπ., αλλά και με τους μέχρι τώρα κύριους και πιο αξιόπιστους συμμάχους τους, μεταξύ των ευρωπαϊκών και ασιατικών χωρών (η αποδέσμευση της Νότιας Κορέας, για παράδειγμα, είναι μόνο η τελευταία εξέλιξη) και, ακόμη περισσότερο, στον Κόλπο και τη Μέση Ανατολή. Πάνω απ 'όλα, θα παρείχε σε πολλές χώρες και κυβερνήσεις που είναι ήδη μάλλον ανυπόμονες αλλά τελικά παραμένουν κοντά στην Ουάσιγκτον την κατάλληλη ευκαιρία -μια ακόμη δικαιολογία, όπως λένε- να δημιουργήσουν μεγαλύτερη απόσταση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου