ΤΟΥΡΚΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ : Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΔΕΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΟΖΑΝΗΣ!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Με μια πράγματι πολύ θαρραλέα παρέμβαση, δυο πολύ γνωστοί Τούρκοι ιστορικοί ουσιαστικά ξεμπροστιάζουν τον Τούρκο πρόεδρο,, Ταγίπ Ερντογάν, σχετικά με την πρωτοφανή του δήλωση αμφισβήτησης της συνθήκης της Λωζάνης κυρίως για την παράδοση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα οι Τούρκοι ιστορικοί, Baskın Oran και Sinan Meydan, σε δηλώσεις τους στον τουρκικό τύπο αναφέρουν ότι ο Ερντογάν δεν γνωρίζει ότι τα Δωδεκάνησα δεν παραδόθηκαν στην Ελλάδα με την συνθήκη της Λωζάνης, αλλά με μια άλλη συνθήκη που έγινε μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, στην οποία οι Τούρκοι είχαν δώσει τα Δωδεκάνησα, αποδόθηκαν στην Ελλάδα.




Οι δυο Τούρκοι ιστορικοί κατηγόρησαν με σαφή τρόπο τον Τούρκο πρόεδρο ότι προσπαθεί να αποπροσανατολίσει την τουρκική επικαιρότητα με τις δηλώσεις του περί συνθήκης της Λωζάνης, καθώς ετοιμάζεται να παρατείνει την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που επιβλήθηκε στην Τουρκία μετά από το αποτυχών πραξικόπημα, για να μπορεί να διοικεί ανεξέλεγκτα την χώρα.

Να σημειωθεί ότι προηγήθηκε η άμεση απόρριψη της δήλωσης Ερντογάν για την συνθήκη της Λωζάνης από τον αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος της αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, όπως αναφέρει σήμερα ο τουρκικός τύπος.

Συγκεκριμένα η δήλωση του Κιλιτσντάρογλου ήταν χαρακτηριστική, «Bu kabul ediılemez» και κατηγόρησε τον Ερντογάν ότι αποπροσανατολίζει την επικαιρότητα, ενώ ζήτησε να αρθεί αμέσως η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που επιβλήθηκε μετά το αποτυχών πραξικόπημα.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr
online-pressblog

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ (3)

Συνέχεια από:Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2016 

Μερικά σημεία τα οποία αναδύονται σαν συστηματική καθολική Θεολογία 
μετά το Βατικανό ΙΙ.

του ALDO MODA.

    

      
2.2 Το άλλο μεγάλο σημείο αναφοράς τής μετά-Βατικάνειας Καθολικής Θεολογίας, σε μία σχεδόν μόνιμη διαλεκτική με τον Ράνερ, οφειλόμενη σε μία διαφορετική εννοιολόγηση τής λογικής του Χριστιανικού μυστηρίου, υπήρξε ο Hans Urs Von Balthasar. Ότι η Θεολογική σκέψη του Μπαλτάσαρ υπήρξε απο πάντοτε Τριαδική (και σαν τέτοια διατήρησε αυτή την θεμελιώδη Χριστιανική εμπειρία σε μία εποχή Θεολογικής ξηρασίας) δέν οφείλουμε ούτε να το θυμηθούμε, είναι αυτονόητο. Αλλά η αληθινή στροφή συμβαίνει με την "Θεοδραματική" και επιβεβαιώνεται με την "Θεο-Λογική", σε έναν προχωρημένο διάλογο με τον μοντερνισμό.

          Ο Μπαλτάσαρ δοκίμασε την θανάσιμη σοβαρότητα τού πάθους τού Θεού ιδιαιτέρως απο τα οράματα τής Adrienne Von Speyr. Απο εκεί αποκτά ένα όραμα από το εσωτερικό τής Θείας Τριάδος, στο οποίο το δράμα τής αγάπης αναπτύσσεται στην μορφή μίας θανάσιμης δοκιμασίας ανάμεσα στον Πατέρα και τον Υιό, μέχρι την οριακή εγκατάλειψη τού Μεγάλου Σαββάτου. Ο Μπαλτάσαρ ισχυρίζεται ότι το μοναδικό σημαντικό χρέος του πιστού είναι να αντιληφθεί αυτή την δραματική δοκιμασία στην ταπεινότητα και στην ευχαριστία, τοποθετούμενος στην οδό της υπακοής του Υιού. Ένα τέτοιο όραμα θέτει νέα προβλήματα για μία ριζική επαναπρόσληψη της Πνευματολογίας. Αυτή η πνευματολογία κυριαρχεί σε όλη την Θεολογία του Μπαλτάσαρ, με μεταπτώσεις πολύ σημαντικές, για την ανθρωπολογία και με στριφνά οράματα, στα οποία δέν λείπουν και μερικές σκιές, στο πρόβλημα τής καθολικής σωτηρίας. Όποιες κι'άν υπήρξαν οι κριτικές πάντως, είναι βέβαιο ότι στην καθολική Θεολογία κανένας δέν κατόρθωσε, περισσότερο απο τον Μπαλτάσαρ, με το δραματικό του όραμα, να βρεί έννοιες, εκφράσεις και στύλ για να πεί μ'έναν τρόπο ασυγκρίτως δυνατό την γειτνίαση του Θεού στις δυσκολίες του ανθρώπου!

          2.3 Μία τρίτη πηγή Θεολογικού στοχασμού, πολύ λιγότερο γνωστή απο τους προηγούμενους, αλλά με την ίδια δύναμη, είναι η μεγάλη σύνθεση του Louis Bouyer. Σ'αυτή αναγνωρίσθηκε ομόφωνα μία σπάνια συνέπεια, μία ασύγκριτη βιβλιογραφία, μία Θεολογική δύναμις η οποία γνωρίζει να γίνεται σκέψη, χωρίς να κλείνεται στην ασφυκτική έκθεση ενός συστήματος, ακόμη και αν είναι παραδοσιακό και ιεροπρεπές, για διαυγείς τοποθετήσεις, μονόπλευρες μερικές φορές, οι οποίες συλλαμβάνουν όμως πάντοτε το ουσιώδες και τίθενται σαν απαραίτητο διορθωτικό. Το ταλέντο του είναι η οργάνωση, στην οποία η εσωτερική διακλάδωση καλεί την εξωτερική και απαιτεί ένα συνεχές διάβασμα! Στο σύνολο σχηματίζει ένα τρίπτυχο: Θεολογία ή γνώση του Θεού, Οικονομία ή επικοινωνία (αποκάλυψη της Θείας ζωής), κόσμος, μία εξαίσια Θεολογική ερμηνεία του κόσμου στο φώς της Θείας δόξης. Μία πρωτότυπη έκθεση των εσχατολογικών θεμάτων χωρίς μειώσεις περιεχομένου. Μία δυναμική έκθεση τής δογματικής αλήθειας της Εκκλησίας (Mysterion, δηλαδή η θεμελιώδης αρχή μίας σύνθεσης της Χριστιανικής πίστης, gnosis: δηλαδή η ερμηνεία των Γραφών και η γνώση που απορρέει, Σοφία, δηλαδή μία προσπάθεια Χριστιανικής συνθέσεως).

          "Στον Θεό μπορούμε να πούμε βεβαίως ότι δέν υπάρχει παρά μόνον μία θεμελιώδης προσωπικότης, ή πηγαία, εκείνη του Πατρός, η οποία όμως, σαν Θεός υπάρχει σε τρία πρόσωπα! Η Θεία ενότης  δέν παρουσιάζεται επομένως στην φανέρωσή της σαν μία νεκρή ενότης μίας απλής αμετάβλητης ουσίας, αλλά σαν μία προσωπική ενότης η οποία αγκαλιάζει και υπερβαίνει την πολλαπλότητα επανενώνοντας την σ'εκείνο μόνον το Ενα, το οποίο μπορεί να είναι το Αγαθό και συγχρόνως το Αληθινό και το οποίο ακριβώς γι'αυτό είναι, απο όλη την αιωνιότητα, το Όλον στο Ένα. Σ'αυτό το σημείο μπορούμε να επαναλάβουμε το σχήμα του Εκαρτ, ο Θεός, ο Πατήρ, είναι η υπέρτατη και αρχέγονος συνείδηση, η συνείδηση του εαυτού όπου ο Πατρικός εαυτός δέν πραγματοποιείται, με τέτοιον τρόπο, ώστε να ξαναβρεθεί μ'έναν αδιανόητο τρόπο, στην διπλή παραγωγή του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, χωρίς όμως να πρέπει να βγεί απο την απειρία του." Γι'αυτό η Σοφία τοποθετείται στο σταυροδρόμι τής ουσιώδους γονιμότητος τού μοναδικού Θεού (η Πατρότης, η Υιότης, η πνοή στον Θεό) και της μητρότητος τής Σοφίας, χαρακτηριστικό του κόσμου, που προέρχεται απο τον Θεό αλλά διακρίνεται απο αυτόν, προορισμένο όμως να συνενωθεί μαζί του.

Συνεχίζεται

Αμέθυστος. 

ΤΟ "ΤΡΙΤΟ ΔΙΠΛΑΣΙΑΖΕΙ" (3)

Συνέχεια από: Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2016

Το πνεύμα στην Θεολογία της ιστορίας του Ιωακείμ ντα Φιόρε
 του Antonio Stagliano.

3. Η ανθρώπινη ιστορία είναι Τριαδική τρείς καταστάσεις, πέντε εποχές,
 επτά ηλικίες!

         

 Το όραμα της ιστορίας του Ιωακείμ είναι εσωτερικώς Τριαδικό. Η ιδιαίτερη ερμηνεία του τής ιστορικής προόδου δέν θα του δινόταν με τίποτε χωρίς την ερμηνευτική αναφορά στο δόγμα της Τριάδος. Όλη του η λογοτεχνική παραγωγή απο την αρχή μέχρι το τέλος, είναι τριαδική: τα τρία κύρια έργα του είναι μία εικαστική μαρτυρία. Καθαυτά συνιστούν κάτι σαν τριλογία αφιερωμένη στα τρία θεία πρόσωπα.

          Οι τρείς καταστάσεις του κόσμου.

         
 Η διάκριση στην ιστορία τριών εποχών ή καταστάσεων καθοδηγείται απο το τριαδικό μυστήριο τού Θεού το οποίο σ'αυτές τις τρείς ιστορικές περιόδους βρίσκει έναν ζωντανό αντικατοπτρισμό στον χρόνο. Η Τριάδα είναι στην ιστορία, χωρίς να χάνει την υπερβατικότητά της. Η Τριάδα διαθέτει έτσι μία ιστορία την μόνη δυνατή εκείνη την ίδια των ανθρώπων.

          Η σελίδα του Ιωακείμ είναι ενδιαφέρουσα, καρπός μίας δημιουργικής φαντασίας, η οποία είναι δύσκολο να δεχθεί μία σύνθεση λόγω τής αφθονίας ενός λεπτού συμβολισμού στην ανακάλυψη ανέκδοτων παραλληλισμών και διαφωτιστικών συμμετριών. Προσλαμβάνεται έτσι όπως είναι, με την συμβουλή να μήν χαθεί στην προσπάθεια να  κυριαρχήσουμε, μέσω της μνήμης, όλες εκείνες τις σημαντικές υπογγραμίσεις οι οποίες έχουν σαν σκοπό τους να ενώσουν ιστορικά στοιχεία με κοσμικά, στην προσπάθειά του να συμπεριλάβει ολόκληρο το σύμπαν σε έναν τριμερή ρυθμό ο οποίος απο κατάσταση σε κατάσταση φανερώνει την ανόρθωση στην οποία τείνει η ανθρωπότης, όπως είναι το δικό της αδυσώπητο πεπρωμένο της τελειώσεως. Η βαθμιαία ανανέωση του κόσμου περιγράφεται με μία τριαδική στυλιστική επιμονή σε μία ανοδική κίνηση πρός μία φανέρωση όλο πιό πλήρη και τέλεια. Πραγματοποιείται μία βαθειά εσωτερίκευση η οποία αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις (σκλάβοι, ελεύθεροι άνθρωποι, φίλοι), το προοδευτικό κέρδος τού νοητού Θείου σχεδίου (Επιστήμη, σοφία, πληρότης της νοήσεως), ακουμπά τα προϊόντα τής γής και τις εποχές, αλλά και το σύμπαν, σημειώνει μία ποιοτική πρόοδο τής θρησκευτικής εμπειρίας (φόβος, πίστη, έλεος) και δέν ξεχνά τους ίδιους τούς λειτουργικούς ρυθμούς και τις σωτηριώδεις οικονομίες (νόμος, χάρις και ακόμη περισσότερη χάρις). Είναι μία γοητευτική οδός ιστορικοποιήσεως του Τριαδικού σχήματος που αξίζει τον κόπο να γευτούμε στο πρωτότυπο.

          [Στην πραγματικότητα, όπως θα'χουμε κατανοήσει ήδη όλοι μας πρόκειται για τις άκτιστες ενέργειες, τις κοινές ενέργειες της Αγίας Τριάδος, οι οποίες απο πάντοτε κινούν και συντηρούν κ.τ.λ. την δημιουργία και τις οποίες ανακάλυψαν κάπως καθυστερημένα οι λατίνοι καταστρέφοντας τες όμως συγχρόνως, διότι τις ταύτισαν με την Αγία Τριάδα την ίδια, με τα Πρόσωπα και στην συνέχεια με το Άγιο Πνεύμα. Τίποτε καλό δέν μπορεί να προκύψει απο τους λατίνους].

          Τρείς είναι λοιπόν οι καταστάσεις του κόσμου, τις οποίες όπως έχουμε ήδη γράψει σ'αυτό το έργο, τα σύμβολα των αγίων κειμένων μάς παρουσιάζουν. Η πρώτη είναι εκείνη κατά την οποία ζήσαμε κάτω απο τον νόμο, η δεύτερη είναι εκείνη κατά την οποία ζούμε κάτω απο την χάρη, η τρίτη, της οποίας η έλευση είναι η επόμενη, είναι εκείνη κατά την οποία θα ζήσουμε σε μία κατάσταση χάριτος πιό τέλειας. Έτσι λοιπόν η πρώτη κύλισε κάτω απο την κυριαρχία τής επιστήμης, η δεύτερη κυλά κάτω απο εκείνη τής σοφίας, η τρίτη θα χρησιμοποιήσει την πληρότητα της νοήσεως. Η πρώτη διήλθε μέσα από τήν σκλαβιά, η δεύτερη χαρακτηρίζεται απο μία αδελφική υπηρεσία, διακονία, η τρίτη θα επιδιώξει την ελευθερία. Η πρώτη ξεχωρίζει για τις τιμωρίες, η δεύτερη για την πράξη, η τρίτη για τον διαλογισμό. Η πρώτη σημαδεύεται απο τον φόβο, η δεύτερη απο την πίστη, η τρίτη απο το έλεος. Η πρώτη περίοδος είναι εκείνη των σκλάβων, η δεύτερη των υιών, η τρίτη είναι εκείνη των φίλων. Η πρώτη είναι ο χρόνος των γερόντων, η δεύτερη των νέων, η τρίτη των παιδιών. Η πρώτη φωτίστηκε απο το φώς των αστεριών, η δεύτερη απο το φώς της αυγής, η τρίτη θα λάμψει ολόκληρη την ημέρα. Η πρώτη αντιστοιχεί στον χειμώνα, η δεύτερη στην αρχή της ανοίξεως, η τρίτη στο καλοκαίρι. Η πρώτη παρήγαγε τα λάχανα, η δεύτερη τα τριαντάφυλλα, στην τρίτη θα ανθίσουν τα κρίνα. Η πρώτη έδωσε το χορτάρι, η δεύτερη τα στάχυα, η τρίτη θα δώσει το σιτάρι. Η πρώτη μας προμήθευσε το νερό, η δεύτερη το κρασί, η τρίτη θα μας δώσει το λάδι. Η πρώτη κατάσταση ανήκει στον Πατέρα, ο οποίος είναι ο δημιουργός όλων των πραγμάτων, η δεύτερη στον Υιό, ο οποίος δέχθηκε να μοιραστεί μαζί μας την λάσπη μας, η τρίτη στο Άγιο Πνεύμα, για το οποίο ο Απόστολος λέει: "όπου το πνεύμα του Κυρίου εκεί η ελευθερία (2 Κορ 3,17).

          [Και όπως λέει και ο Ζηζιούλας ότι δέν εμφανίζονται ταυτόχρονα τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, διότι υπάρχει Αρχή, Αιτία, οπότε θα υπάρχει και τέλος. Αυτό ψελλίζει και ο Ιωακείμ και χωρίζει τα αχώριστα, στις εποχές της Γής και στην Ιστορία].     

          Μία διαυγής σελίδα, διαφανής στο στυλιστικό επίπεδο, η οποία δίνει λαβή για σκέψη, καθότι τα πάντα σ'αυτή είναι σύμβολο, σε ένα δάσος εικόνες που διασταυρώνονται μεταξύ τους, και λειτουργούν όλες μαζί για την κοινοποίηση μίας αγγελίας η οποία προορίζεται να κάψει τα βάρη του παρελθόντος και του παρόντος, δίνοντας μεγαλύτερη διέξοδο στις δυνατότητες των διαφορετικών ιστορικών διαδοχικών εποχών, των διαφορετικών εποχών της ζωής, για να κερδίσει ένα μέλλον της ολοκληρώσεως, όπου η ανάμειξη πνευματικής ζωής και κοινωνικής ισότητος δικαιώνει εκείνη την μυστική δημοκρατία η οποία βρίσκει στο Ευαγγέλιο του Χριστού το παραδειγματικό του πρόγραμμα: Το άγγελμα. Μία πολύ μικρή σπίθα που θα ανάψει το σύμπαν.

          Για να μεγιστοποιήσει αυτή την συμβολική προοπτική, άς σημειώσουμε, μόνον για παράδειγμα , την έκφραση : "Η πρώτη είναι η εποχή των γέρων, η δεύτερη των νέων, η τρίτη των παιδιών". Εδώ η σημασία "γέρος", "νέος", "παιδί" στηρίζεται στην βάση της αποδοχής τού Ευαγγελίου του Χριστού και της κοινοποιήσεώς του, σύμφωνα με το οποίο η πρώτη κατάσταση είναι πεπερασμένη, καθώς φτάνει στην τελευταία φάση της ζωής του. Γι'αυτό μπορούμε να πούμε χωρίς αντίφαση στους όρους ότι "η πρώτη των τριών καταστάσεων ξετυλίχθηκε στους χρόνους του νόμου, όταν ο λαός του Κυρίου ακόμη σχετικώς παιδικός, ζούσε στην κατάσταση της σκλαβιάς κάτω απο τα στοιχεία αυτού του κόσμου, καθώς δέν ήταν σε θέση να διευκρινήσει την ελευθερία του πνεύματος μέχρι την έλευση Αυτού που είπε: Εάν σας ελευθερώσει ο Υιός, θα είστε αληθινά ελεύθεροι. Εκείνα τα χρόνια των γέρων κατοικήθηκαν απο έναν λαό παιδικό ακόμη. Είναι προφανές ότι η σημασία των ουσιαστικών και των επιθέτων ποικίλει σύμφωνα με την προοπτική με την οποία προχωρά στην αξιολόγηση. Έτσι λοιπόν πολύ σωστά ο Ιωακείμ μπορεί να δείξει την τρίτη εποχή, εκείνη του πνεύματος, της ωριμότητος και της ολοκληρώσεως σαν την "εποχή των παιδιών", τον χρόνο τής καθαρότητος που θα εξασφαλίσει η φωτιά του πνεύματος, η εποχή της εγρήγορσης των πνευματικών ανθρώπων, ανθρώπων οι οποίοι έγιναν ολοκληρωτικώς διαφανείς στο έργο του πνεύματος, της ωριμότητος και της ολοκληρώσεως, οι οποίοι εμπιστεύτηκαν ριζικά και έθεσαν εαυτούς στην διάθεση (όπως τα μωρά στις μητέρες τους) τής ενέργειας του πνεύματος και γι'αυτό ικανοί να αρνηθούν τους πειρασμούς τούς διφορούμενους τής εξουσίας της γνώσεως και του πλούτου, πραγματοποιώντας την προφητική αγγελία του Ησαΐα γύρω απο τα σπαθιά που μεταμορφώνονται σε αλέτρια για να εργαστούν την γή και τα ακόντια σε δρεπάνια για τον θερισμό και να φέρουν τους καρπούς της δικαιοσύνης και της ειρήνης! Η οργάνωση της ιστορίας στο τέλος θα δημιουργήσει μία νέα "τάξη"-μία πνευματική ανανέωση όλης τής ανθρωπότητος, η οποία διέρχεται μέσω μίας ριζικής πνευματοποιήσεως των ίδιων των δομών της Εκκλησίας. Αυτή η νέα τάξη, μία μορφή του πνεύματος, ξεκίνησε ήδη στην μοναστική εμπερία και τώρα πρέπει να φθάσει στην τελευταία της εφαρμογή.

          Παραμένοντας πάντοτε σ'εναν εικονικό και συμβολικό ορίζοντα, ο Ιωακείμ μπορεί να τολμήσει ακόμη και την περιοδοποίηση τής ιστορίας και να προχωρήσει στην Τριαδική απόδοση των ταυτοποιημένων εποχών. Το τριαδικό σχήμα μας δίνει την δυνατότητα να δείξουμε με ακρίβεια την ανάπτυξη των τριών καταστάσεων τού κόσμου στις φάσεις τους της αρχής, της αναπτύξεως και της ολοκληρώσεως. Έτσι η πρώτη αρχίζει με τον Αδάμ, ωριμάζει με τον Αβραάμ και ολοκληρώνεται με τον Χριστό. Η δεύτερη ξεκινά με τον Ozia καρποφορεί στον Πατέρα τού Ιωάννου τού Βαπτιστού (Ζαχαρία) και είναι έτοιμη να περάσει στην τρίτη τής οποίας η έλευση-ξεκίνησε όμως ήδη με τον Άγιο Βενέδικτο-είναι έτοιμη να πραγματοποιηθεί με έναν τρόπο πλήρη και οριστικό.

          Η πρώτη εποχή καλύπτει όλη την Π.Δ. και είναι η "εποχή του Πατρός", η δεύτερη αφορά την Κ.Δ. και είναι "εποχή του Υιού", η τρίτη παραπέμπει στην εσωτερίκευση τής Χριστιανικής εμπειρίας στον κόσμο, και είναι η "εποχή τού Πνεύματος", η οποία χαρακτηρίζεται απο την τάξη των μοναχών (όπως η πρώτη ήταν των συζύγων και η δεύτερη των ιερέων).

          Αναφορικά μ'αυτή την σχηματοποίηση δύο παρατηρήσεις είναι σημαντικές για να αποφύγουμε την προβολή στην σκέψη τού Ιωακείμ θεμάτων που δέν ταιριάζουν! Πρώτα απ'όλα, η υπογράμμιση της διασυνδέσεως ανάμεσα στις διαφορετικές εποχές. Οι εποχές είναι τρείς, αλλά οι Διαθήκες είναι δύο. Η εποχή του Υιού καλύπτει την Κ.Δ αλλά έχει τις ρίζες της και στην Π.Δ. (αρχίζει με τον Οzia), έτσι εκείνη του πνεύματος αναφέρεται στην μετά-αποστολική περίοδο, αλλά δέν έχει άλλο περιεχόμενο απο εκείνο που εκφράσθηκε στην Κ.Δ απο την εποχή του Υιού, καθότι το Πνεύμα εσωτερικεύει, προσωποποιεί τον Χριστό και τον καθιστά οικουμενικό. Έπειτα,η σημείωση ότι οι δύο τελευταίες καταστάσεις αρχίζουν στην φάση της "ολοκληρώσεως" τής προηγούμενης κατάστασης, έτσι ώστε η προηγούμενη να μήν καταργείται, αλλά να επαληθεύεται. Γι'αυτό η Π.Δ. δέν ξεχνιέται, αλλά ζεί στις άλλες δύο εποχές, στις άλλες δύο καταστάσεις του κόσμου !

Συνεχίζεται

Αμέθυστος. 

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - Hans Urs von Balthasar (4)-επανάληψη

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Hans Urs von Balthasar

ΠΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ;

είμαστε καλά ή τά παίξαμε εντελώς;

Επιστρέφοντας όμως από αυτά τα ειδικά θέματα στο κέντρο ξανά και υπολογίζοντας τον ρόλο τού Πνεύματος σαν εκθέτη και εξηγητή της αλήθειας, έτσι ώστε να γίνει το κυρίως θέμα της θεολογικής [ας προσέξουμε ότι δεν μιλάμε πλέον για θεολογία, αλλά για θεολογική. Όπως την διδάσκουν όλοι οι νεοορθόδοξοι], αναδύονται άλλοι επιπλέον καθορισμοί της δράσης του. Εάν λοιπόν η αλήθεια που εφανερώθη στον Χριστό είναι ήδη άπειρη, καθότι «σ’ αυτόν, είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως»(Κολ. 2,3), τότε αυτή η αλήθεια που είναι παρούσα σ’ ένα χωροχρονικό φαινόμενο –«εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς»(Κολ. 2,9)– θα είναι χωρίς τέλος διαμέσου των χρόνων στην έκθεση και την εξήγησή του.

Και όλο αυτό όμως, χωρίς το νόημα απολύτως, με το οποίο ξεκαθάρισαν τα κύρια σημεία (για παράδειγμα οι συνοδικοί ορισμοί) και είχε σαν συνέπεια την προέλευση πραγματειών και απόψεων όλο και πιο μερικών και αποσπασματικών, αλλά αντιθέτως με το νόημα με το οποίο ανοίγουν όλο και πιο νέες θεωρίες, ματιές δηλαδή στην άπειρη, αλλά όχι αόριστη αλλά στην καθορισμένη ολότητα, ματιές που μπορούν να γίνουν γνωστές και να βιωθούν πιο διανοητικά ή επίσης και πιο αγαπητικά, τρόποι τού βλέπειν που, εάν το πνεύμα το επιθυμεί, φωτίζουν ξαφνικά πάντοτε νέες πλευρές και διαστάσεις τής απείρου αλήθειας και τις καθιστούν συνειδητές, όψεις που παρέμεναν κατά κάποιο τρόπο απαρατήρητες από πάντοτε, στον πνευματικό ορίζοντα της πίστεως και οι οποίες ξαφνικά με το νέο φως που πέφτει, υψώνονται επιτέλους, ανυψώνονται, στην καθαρή συνείδηση.

Η διατύπωση η οποία επαναλαμβάνεται πολύ συχνά είναι αληθινή: στον Χριστό υπάρχει πολύ περισσότερη αλήθεια από όση υπάρχει στην πίστη της Εκκλησίας, και πολύ περισσότερη αλήθεια στην πίστη της Εκκλησίας, από όση στα καθορισμένα δόγματα. Μεγάλα χαρίσματα όπως εκείνα του Αυγουστίνου, του Φραγκίσκου, του Ιγνάτιου Λογιόλα, μπορούν να δεχθούν, δωρισμένες από το πνεύμα, ματιές μέσα στο κέντρο της αποκαλύψεως, ματιές που πλουτίζουν την Εκκλησία μ’ έναν τρόπο τουλάχιστον απροσδόκητο και παρ’ όλα αυτά διαρκή. Είναι κάθε φορά χαρίσματα στα οποία η νόηση, η αγάπη και η μίμηση είναι αχώριστα. Και αναγνωρίζεται από εδώ πως το εξηγητικό πνεύμα είναι ταυτόχρονα θεία σοφία και θεία αγάπη και σε καμιά περίπτωση καθαρή θεωρία, αλλά πάντοτε και μια ζωντανή πράξη.

Ένα τελευταίο χαρακτηριστικό είναι τυπικό για το πνεύμα: Διαχέει την θεία πληρότητα στο άπειρο, αλλά μόνον με τέτοιο τρόπο ώστε να την ενώσει ξανά εξαρχής και πάλι από την αρχή. Αυτό δεν αποκαλύπτει καμμία ιδιαιτερότητα, λεπτομέρεια, χωρίς να φωτίσει ταυτόχρονα την ολότητα. Μια θεολογία που θα χανόταν στις λεπτομέρειες, μια πράξη που θα τόνιζε μονόπλευρα ένα μέρος του χριστιανισμού, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν να είναι ψυχωμένη από το πνεύμα. Η ταυτόχρονη εξάπλωση και συμπερίληψη των «κρυμμένων θησαυρών», στην οποία αναφερθήκαμε ήδη, στον Χριστό, εξαρτάται από την ανεπανάληπτη πρωτοτυπία και την καθοριστικότητα της υποστατικής ενώσεως, από την οποία ο πλούτος μοιράζεται και στην οποία συγκεντρώνεται ξανά. [Ο βασικός νόμος της εξατομικεύσεως και της φιλοσοφίας του Πλωτίνου, ο οποίος εκφράζεται με τις έννοιες Μονή, πρόοδος, επιστροφή]. «Αυτός θα πάρει από το δικό μου» λέει ο Κύριος για το πνεύμα. Για τον ίδιο λόγο λοιπόν η Εκκλησία του Χριστού επεκτείνεται ιεραποστολικά «μέχρι τα σύνορα της γής»(Πράξεις 1,8), αλλά μπορεί να το πραγματοποιήσει με επάρκεια μόνο εάν ταυτόχρονα επανασυγκεντρώνεται  στα αγαθά που μοιράζονται. Αυτό ισχύει και για τα βάθη της χριστιανικής υπάρξεως, όπως και για την μορφή της θεολογίας για την οποία είναι υπεύθυνη η Εκκλησία. Και σ’ αυτό το χριστολογικό παράδοξο μπορούμε να δούμε εάν μια ύπαρξη και μια χριστιανική θεολογία εμπνέεται από το Άγιο πνεύμα ή όχι.

Επειδή λοιπόν το πνεύμα του θεού και του Χριστού είναι παρόν στην πράξη, μπορεί να κυριαρχεί μέσα στον χριστιανικό χώρο μόνο σε μια «σχετική εσχατολογία», ποτέ όμως σε μία «απόλυτη». Αυτή η δεύτερη είναι παρούσα σε όλες τις μορφές Ιουδαϊκού μεσσιανισμού, όπου η αλήθεια είναι μόνον μελλοντική και μόνο ουτοπικά ελπίζουμε σ’ αυτή καθότι πραγματοποιείται μέσω μεταλλάξεως της τωρινής καταστάσεως που είναι αποξενωμένη και δυστυχής. Η θεολογία τής απελευθερώσεως έχει μια μοιραία τάση να κατευθύνεται προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτή η θεολογία πιο συγκεκριμένα, προέρχεται από τον Μαρξισμό, καθώς όλη η θεωρία περί αποξενώσεως και μελλοντικής λυτρώσεως ριζώνει στον Ιουδαϊσμό, διότι δικαιώνει όλες τις θυσίες που είναι απαραίτητες για την επίτευξη τού μελλοντικού σκοπού.Αυτή η θεωρία τής απολύτου εσχατολογίας κινεί και τις σκέψεις του Μπλόχ αλλά και του Βάλτερ Μπέντζιαμιν ή του Λούκατς και φτάνει μέχρι την σχολή της Φρανκφούρτης, στον Χόρκχαϊμερ, τον Μαρκούζε και τον Αντόρνο.

Η σχετική εσχατολογία έχει σε σύγκριση μ’ αυτή, την δυναμική της ένταση προς τα μπρός, με την έννοια πως το βασικό γεγονός της σωτηρίας ήταν και είναι παρόν και η παρουσία του πνεύματος φέρει, ωθεί δυναμικά προς τα εμπρός τον κόσμο και την Ιστορία, προς το Έσχατον (Ρωμ. 8, όπου οι ανέκφραστοι στεναγμοί του πνεύματος, προσφέρουν επιτέλους στην ανεκπλήρωτη ακόμη ελπίδα όλη τους την δύναμη για την συνέχιση του αγώνος. Το πνεύμα και η νύμφη κραυγάζουν συνεχώς «έρχου»).

Εάν από μέρους του πνεύματος λέγεται πως Αυτός ο παράκλητος θα ανακοινώσει τα μελλοντικά πράγματα, μ’ αυτό υπονοείται η ολότης αυτού που σήμερα συλλαμβάνεται σαν καθρέφτης και αίνιγμα. Στην Κ.Δ. το Άγιο πνεύμα, σαν η Τρίτη θεία Υπόσταση η οποία μετέχεται από τους πιστούς, αναλαμβάνει το χρέος να οδηγήσει από την αλήθεια της πίστεως και της ελπίδος στην μελλοντική αλήθεια της Διαθήκης ανάμεσα στον θεό και τον κόσμο [Σαν νέος Μωυσής]!

Συνεχίζεται

Αμέθυστος

Βλαντιμίρ Σολόβιεφ - Η Ρωσία και η Παγκόσμια Εκκλησία (4)

  Russia and the Universal Church (4)

Γεώργιος Η. Μπόρας

Η Αγγλική έκδοση του βιβλίου Russia and the Universal Church βρίσκεται εδώ.

Βλαντιμίρ Σολόβιεφ - Η Ρωσία και η Παγκόσμια Εκκλησία (3)

Συνέχεια από Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

  Russia and the Universal Church (3)

Γεώργιος Η. Μπόρας

Η Αγγλική έκδοση του βιβλίου Russia and the Universal Church βρίσκεται εδώ.

Ὁ οἰκουμενισμὸς – τά ἀκάθαρτα Πνεύματα καὶ ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης -π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

 Ἁπλοϊκὸς ἀλλὰ καίριος προβληματισμός:

Ὁ  οἰκουμενισμὸς  –  τά  ἀκάθαρτα  Πνεύματα    

καὶ  ἡ  Σύνοδος τῆς Κρήτης 

 Πρωτοπρεσβύτερος

Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος

Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

τηλ. 6945-377621, agotsopo@gmail.com

Μία Σύνοδος, ἀκόμα καὶ ἂν συνεκλήθη ὡς Ἁγία καὶ Μεγάλη καὶ Οἰκουμενικὴ καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν συμμετεχόντων ἐπισκόπων ἀξιολογεῖται τελεσίδικα ἀπό τήν Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ κυρίως σέ ἀναφορά μέ τίς ἀποφάσεις της. Τὸ ἴδιο δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἰσχύσει καὶ γιὰ τὴν ὡς «Ἁγία καὶ Μεγάλη» καὶ Πανορθόδοξο συγκληθεῖσα Σύνοδο τῆς Κρήτης.

Ἀσφαλῶς, δέν εἴμαστε ἐμεῖς ἁρμόδιοι, οὔτε εἶναι τοῦ παρόντος ἡ ἀξιολόγηση τῆς Συνόδου.  Θέτουμε ὅμως ἕναν ἁπλοϊκὸ ἀλλὰ καίριο προβληματισμό:

Γιά πρώτη φορά σέ ἐπίσημο συνοδικό κείμενο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποτιμᾶται θετικά ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, καὶ ἡ Σύνοδος ἐπιχαίρει καὶ ἐγκρίνει τὴ συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν σὲ αὐτή!  Μὲ ἰδιαίτερα  θετικὰ λόγια ἡ Σύνοδος ἀναφέρεται στὸν ἐπίσημο φορέα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τό Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) [βλ. κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸ χριστιανικὸ κόσμο», κυρίως τίς  §§16-21]!

Ὅμως:

Ὁ πέραν πάσης ἀμφισβητήσεως πνευματοφόρος καί χαριτωμένος Γέροντας   π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτης ἔχει ἀποκαλύψει ὅτι κατόπιν θερμῆς του προσευχῆς ὁ Θεός τοῦ φανέρωσε ὅτι «ὁ οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα»^[1]!  «”Μία δυσωδία μὲ γεύση ξυνή, ἁλμυρή, πικρή… Νά! Αὐτὸ ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα”, ἔλεγε μὲ ἀποτροποιασμό»^[2]! Τονίζουμε ἰδιαίτερα ὅτι ὁ Γέροντας δὲν εἶπε ὅτι εἶναι δική του ἐκτίμηση, ἀλλὰ ὅτι αὐτὸ τοῦ τὸ ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς κατόπιν θερμῆς του προσευχῆς!

 Καί αὐτή ἡ προσωπική, χαρισματική ἀποκάλυψη ἔρχεται καί συμφωνεῖ ἀπολύτως μέ τήν πεποίθηση ὅλων τῶν συγχρόνων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας (concensus patrum)  καί τῶν χαριτωμένων ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ προσώπων σέ πανορθόδοξο ἐπίπεδο (Ἃγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Ἃγ. Παΐσιος, Ἃγ. Ἰω. Μαξίμοβιτς, Ἃγ. Πορφύριος, Ἃγ. Νεομάρτυρας Ἰλαρίων (Τροΰτσκυ), Ἃγ. Νικόλαος Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς), π. Φιλόθεος Ζερβάκος, π. Σωφρόνιος Ζαχάρωφ, π. Κλεόπα (Ἰλίε),            π. Ἰωσήφ Ἡσυχαστής κοκ), οἱ ὁποῖοι γιά τόν ἴδιο αὐτό λόγο ὄχι μόνο δέν ἀναπαύονται στήν Οἰκουμενική Κίνηση, ἀλλά τήν ἔχουν ἀπορρίψει ρητά καί κατηγορηματικά ὡς ἀντίθετη καί ξένη πρός τό Ὀρθόδοξο φρόνημα.

Τό κρίσιμο λοιπόν ἐρώτημα εἶναι:

Ὅταν ἡ ζῶσα ἁγιοπνευματική ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτή ἐκφράζεται αὐθεντικά ἀπό τούς συγχρόνους Ἁγίους καὶ χαριτωμένους ἀνθρώπους, ἀπορρίπτει τόν οἰκουμενισμό, πῶς εἶναι δυνατόν μία Σύνοδος νά τόν ἀποδέχεται καί νά τόν ἐπαινεῖ; Ποιά Ὀρθόδοξη, ἐκκλησιαστική, ἁγιοπνευματική ἐμπειρία ἐκφράζει αὐτή ἡ Σύνοδος; καί κατά συνέπεια: τελικά, τί Σύνοδος εἶναι αὐτή;

Ὅταν ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει κατὰ θαυμαστό, χαρισματικὸ καὶ ἁγιο-πνευματικὸ τρόπο ὅτι «ὁ οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί  κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα» καὶ ἀναδύει «δυσωδία»,πῶς εἶναι δυνατόν μία Σύνοδος νά τόν ἀποδέχεται καί νά τόν ἐπαινεῖ;  

Τελικὰ, ποίου πνεύματος εἶναι ἡ Σύνοδος αὐτή;  τοῦ Πνεύματος τῆς Ἀληθείας  ἢ … ;

Ἡ Ἐκκλησία καλεῖται ὑπεύθυνα νά ἀποφανθεῖ!

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος

Πρωτοπρεσβύτερος

---

[1] Μαρτυρία καθηγητοῦ Δημ. Τσελεγγίδη, στό  “Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας”. Μία Σύνοδος μέ ἔλλειμμα συνοδικότητας καί Ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας», ἔκδ. «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν “Φώτης Κόντογλου”», Τρίκαλα, Μάρτιος 2016, βλ. καὶ Γέροντας Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης, ἔκδ. Ι. Ἡσυχαστηρίου «Ἅγιος Ἐφραίμ», Κατουνάκια Ἁγ. Ὂρους, 2000, σ. 144.

[2] Γέροντας Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης, ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστηρίου ‘Ἅγιος Ἐφραίμ», Κατουνάκια Ἁγ. Ὂρους, 2000, σ. 144. Ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης «συχνὰ ἔλεγε ὅτι ὁρισμένες βαριὲς ἁμαρτίες τὶς αἰσθανόταν σὰν δυσωδία»! 

Αναστάσιος    

ΣΧΟΛΙΟ: Ποιά εκκλησία; Η ζώσα αγιοπνευματική εμπειρία τής εκκλησίας, είναι γιά τά πανηγύρια τών επισκόπων. Ευκαιρίες γιά εξωτικά ταξειδάκια αναψυχής. Εάν δέν απαιτήσουμε περιεχόμενο στούς θεσμούς ματαίως κοπιάζουμε. Χτυπάμε τό κεφάλι μας στόν τοίχο γνωρίζοντας ότι πρώτο θά σπάσει τό κεφάλι μας. Ζητάμε από τήν εξουσία νά εγκαταλείψει τόν θρόνο της; Τό γνώρισμα τής εξουσίας είναι ότι νίπτει τάς χείρας της. Καί εσύ π. Αναστάσιε, όπως καί όλοι μας, πώς θά αποδώσεις τά Σά εκ τών Σών; Μέχρι σήμερα επαναλαμβάνουμε εις εαυτούς καί αλλήλους τό επαγγελματικό ερώτημα. Τόν Πάπα ή τόν Χριστό; Ενώ γνωρίζουμε τήν απάντηση. Η ψευτο-σύνοδος απεκάλυψε, όπως υπάρχει στήν μαρτυρία τού π. Τύχωνα, τό ακάθαρτο πνεύμα τού οικουμενισμού καί τής εκκλησίας τήν οποία καλείτε υπεύθυνα νά αποφανθεί. ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ. Γιατί υποκρίνεστε ότι δέν συνέβη τίποτε κανούργιο παρά μόνον η επικύρωση όλων τών μέχρι σήμερα οικουμενιστικών πεπραγμένων; Επιτέλους άς νίψουμε τάς χείρας μας καί μέ σαπούνι.

Αμέθυστος

Δούλοι είστε καλοδεχούμενοι

Του Χριστόφορου Τριαντάφυλλου

No borders,no nations and Refugees welcome 

Με αυτά τα δύο κεντρικά συνθήματα η "ανθρωπιστική" "Αριστερά" μας καλεί να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας να υποδεχτούμε τους πρόσφυγες στην χώρα μας και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να τους προστατέψουμε. 

Βέβαια το αξιοσημείωτο σε αυτό,είναι πως αυτά τα δύο συνθήματα έχουν σαν κύριους εκφραστές οργανώσεις,συλλογικότητες και ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή στάθηκαν με κάθε μέσο και τρόπο στις Ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την "Αραβική Άνοιξη" και των "επαναστάσεων" που πραγματοποιήθηκαν στις χώρες της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα στην χώρα της Συρίας που είναι και το μεγαλύτερο θύμα μέχρι σήμερα.

Οι ίδιοι λοιπόν που μας καλούσαν να ενισχύσουμε και να στηρίξουμε τις προσπάθειες να πέσει το "κακό καθεστώς Άσαντ"(στην πραγματικότητα κακός μόνο για το Ισραήλ και για το σχέδιο της δημιουργίας του Μεγάλου Ισραήλ) είναι οι ίδιοι που κάνουν συγκεντρώσεις συμπαράστασης υπέρ των Προσφύγων με "αντικαθεστωτικά" αιτήματα. Οι ίδιοι που για κάποιο περίεργο λόγο διατηρούν ή έχουν σχέσεις με ΜΚΟ που εκμεταλλεύονται αυτούς τους Πρόσφυγες πολιτικά ή οικονομικά και έχουν σαν βασικά αιτήματα διεκδικήσεις που ευνοούν μόνο τους Ιμπεριαλιστές και τα σχέδιά τους. Για παράδειγμα το αίτημα για να πέσει ο φράχτης του Έβρου που σε ένα Καπιταλιστικό περιβάλλον σαν αποτέλεσμα θα έχει την ενίσχυση του δουλεμπορίου στο πιο ευνοϊκό περιβάλλον του Έβρου και σε καμία περίπτωση το γκρέμισμα των συνόρων που θα ευνοήσουν την υγιή συνύπαρξη των λαών. Οι ίδιοι είναι αυτοί που κρατούν ίσες αποστάσεις και δεν έχουν καμία ειλικρινή διάθεση για να σταματήσει το μακελειό στην Συρία.

Από αυτό καταλαβαίνουμε πως πίσω από το ψευτοανθρωπιστικό αίτημα που μας καλεί να υποδεχτούμε τους πρόσφυγες υπάρχει κάτι πιο σκοτεινό και ύπουλο που θέλει τους πρόσφυγες σαν το αντικείμενο που προσφέρεται για την κερδοφορία τους αλλά και για την εκδούλευσή τους σε μεγάλες Καπιταλιστικές χώρες όπως η Γερμανία.

SLAVES WELCOME

Ο εικονιζόμενος,δίπλα στον Ομπάμα,είναι ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας της Γερμανικής βιομηχανίας Ούρλιχ Γκρίλο ο οποίος επιθυμεί και προχωράει στην ένταξη 800.000 ξένων εργατών από χώρες που δεν ανήκουν στην ΕΕ στην Βιομηχανία της Γερμανίας.

Τον Δεκέμβριο του 2014, το «αφεντικό των Γερμανών αφεντικών» δήλωνε στη DPA συγκαλύπτοντας υποκριτικά τα συμφέροντα του πίσω από καλά συναισθήματα: «Είμαστε εδώ και πολύ καιρό μια χώρα μετανάστευσης, και πρέπει να παραμείνουμε έτσι». «Ως ευημερούσα χώρα, αλλά και από χριστιανική αγάπη προς τον πλησίον, η χώρα μας θα έπρεπε να επιτρέψει την αποδοχή περισσότερων προσφύγων». Και ακόμη: «Εγώ σαφώς αποστασιοποιούμαι από τους νεοναζί και τους ρατσιστές που μαζεύονται στη Δρέσδη και αλλού». Και ακόμη πιο σοβαρός: «Λόγω της δημογραφικής εξέλιξης μας, εξασφαλίζουμε την ανάπτυξη και την ευημερία με τη μετανάστευση»

Δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές συμφωνίες το απαγορεύουν και η κοινή γνώμη είναι εχθρική, χρησιμοποιεί την «προσφυγική κρίση» για να αλλάξει τους κανονισμούς και να καταφέρει να εξασφαλίσει την εκδούλευση των Σύριων Προσφύγων. Για αυτό ακριβώς τον λόγο πριν καιρό η Γερμανία αποφάσισε να παρακάμψει τις Ευρωπαικές αποφάσεις και να προχωρήσεις στην "ανθρωπιστική" ενσωμάτωση των Προσφύγων.

http://www.globalresearch.ca/how-the-european-union-is-manipulating-the-syrian-refugees/5523287
http://www.voltairenet.org/article188625.html#nb1

Ανάρτηση από: http://tillthehalt.blogspot.gr

blogvirona

ΣΧΟΛΙΟ:Η αναλογία μέ τόν Οικουμενισμό είναι κραυγαλέα. Η ανθρωπιστική αριστερά χρησιμοποιεί τήν προσφυγική κρίση πρός όφελος μεγάλων καπιταλιστικών χωρών όπως η Γερμανία. Αναλόγως ο οικουμενισμός, ο προτεσταντικός ορθολογισμός, χρησιμοποιεί τίς Ανατολικές Θρησκείες τίς οποίες κατασκεύασε ο ίδιος, γιά νά διαλύσει τήν χριστιανική ψυχή, η οποία ιστορικά μεταφράστηκε σέ κοινωνικά συμβόλαια καί σέ δικαιώματα, προκειμένου νά διευκολύνει τήν δουλική μετάλλαξη τής ανθρωπότητος. Τήν οπισθοδρόμησή της σέ βάρβαρες εποχές, ώστε οι άνθρωποι σάν νομάδες νά γυρίζουν από βιομηχανία σέ βιομηχανία γιά τήν ανεύρεση τροφής, όπως τριγυρνούσαν γιά βοσκοτόπια. Καί η πολιτική ορθότης συνοδεύεται από τήν θρησκευτική ορθότητα. Στό όνομα τού θεού επιβλήθηκε η αποικιοκρατία καί σήμερα στό όνομα τού ανθρώπου επιβάλλεται η οικονομική ειρήνη. Η ισότης στήν δουλεία, η αδελφότης στήν κενή λατρεία καί τό δικαίωμα στόν Μεσαίωνα τής Μαγείας καί τής Φαιουδαρχίας.

Αμέθυστος

Παρέδωσαν τα 4 κλειδιά της χώρας σε ξένους

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη

Μετά τη χτεσινή ψήφιση της πλήρους αποικιοποίησης της χώρας από τη συγκυβέρνηση στη Βουλή ας κάνουμε έναν απολογισμό. Τι πλήρωσε η Ελλάδα για να παραμείνουν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ χτες στην εξουσία; Στην πράξη και στην ουσία παρέδωσε τα κλειδιά της διαχείρισης όλης της Οικονομίας και των Εργασιακών σχέσεων σε σχήματα, που δεν θα ελέγχει καμιά ελληνική κυβέρνηση πλέον, αλλά θα ελέγχονται από ξένους για σχεδόν έναν αιώνα. Η χώρα είναι επισήμως ένα κράτος υποτελές, μια αποικία με όλη τη σημασία της λέξης. 

Ποια είναι η διαφορά του σήμερα με το χτες, ίσως αναρωτηθεί ο αναγνώστης, που πιστεύει ότι επί της ουσίας έτσι ήταν η χώρα και χτες. Μεγάλη. 

Οι ελληνικές κυβερνήσεις χάνουν από χτες με το νόμο της Βουλής τέσσερις βασικούς τομείς εποπτείας και κυριαρχίας, που μέχρι χτες είχαν, έστω και υπό την ασφυκτική πίεση των δανειστών: 

1. Οι δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί παραδίνονται σε ένα Υπερταμείο, που διοικείται από Έλληνες και ξένους, αλλά η κυβέρνηση έχει κρύψει από το λαό ότι οι ξένοι έχουν δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις. Σ αυτές τις επιχειρήσεις περιλαμβάνονται εκτός των άλλων το νερό και το ρεύμα, τα εργοστάσια κατασκευής αυτοκινήτων, οι εταιρίες κατασκευής νοσοκομείων, δικαστηρίων, φυλακών, η Εγνατία οδός, το Μετρό, ενώ δεν ελέγχονται πια οι τηλεπικοινωνίες. 

2. Οι Τράπεζες ανήκουν πλέον σε ξένους, ιδιώτες, κράτη και funds, καθώς το ελληνικό δημόσιο και οι εγχώριοι τραπεζίτες έχασαν την πλειοψηφία των μετοχών τους μετά και από τις απανωτές ληστρικές για το λαό ανακεφαλαιοποιήσεις. Οι διοικήσεις συμφωνήθηκε τώρα να αποτελούνται από ξένους ή από Έλληνες μακριά από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. 

Μ αυτό τον τρόπο τα κόκκινα δάνεια των ιδιωτών, αλλά κυρίως των επιχειρήσεων, βρίσκονται «όχι στα χέρια τραπεζίτη», που αντιμαχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν αντιπολιτευόμενος, αλλά στα χέρια αρπακτικών funds που αξιοποιώντας τα θα αλλάξουν στην κυριολεξία τον επιχειρηματικό χάρτη της χώρας. Με κατασχέσεις, πλειστηριασμούς, βίαιη αλλαγή ιδιοκτησιών και με μοναδικό γνώμονα την κατά τη δική τους γνώμη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, έξω από τα πιο ανθρώπινα ελληνικά ήθη του εμπορίου. Με ανοιχτό δρόμο να αγοραστεί ο ελληνικός πλούτος από ξένους, αφού οι Έλληνες, εκτός από ελάχιστους καθαρούς και μη, δεν έχουν πλέον πρόσβαση σε κεφάλαια. 

3. Το σύστημα είσπραξης των φόρων ανατίθεται μέσω της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων σε ένα εξωκυβερνητικό αλγοριθμικό σύστημα υπολογισμών, όπου κανείς πολίτης δεν αποτελεί πλέον υποκείμενο με δικαίωμα ειδικών αναγκών ή δυσχερειών. Όλοι είμαστε αριθμοί και υποκείμεθα σε ένα αυτόματο σύστημα ρυθμίσεων, πληρωμών, εισπράξεων, δεσμεύσεων λογαριασμών ή άλλων περιουσιακών στοιχείων, χωρίς να είναι βέβαιο ότι οι μέχρι σήμερα δραπέτες του συστήματος δεν θα συνεχίσουν να δραπετεύουν μέσω άλλων νόμων. 

4. Το Ασφαλιστικό σύστημα υπάγεται πια σε μια συμφωνία με την κυβέρνηση, που έχει δεσμευτικό μακροχρόνιο χαρακτήρα και βαριές ρήτρες («κόφτες»), κι ας ψεύδεται ως συνήθως ο ταξικός αποστάτης αρμόδιος υπουργός, τις οποίες θα πληρώνουν οι συνταξιούχοι και όχι οι εκάστοτε ανίκανοι υπουργοί. 

Η συμφωνία προβλέπει ταυτόχρονα τη σταδιακή μείωση παλιών και νέων συντάξεων ίσως λίγο πάνω από τα επίπεδα της Βουλγαρίας ως «ανταγωνίστριας χώρας» (σύμφωνα με το ΔΝΤ) και τη δρακόντεια είσπραξη εισφορών στα πρότυπα του εξωκυβερνητικού μοντέλου είσπραξης φόρων χωρίς έλεος, με ταυτόχρονη απομύζηση κάθε πόρου των Ταμείων. 

Παραμένει ζητούμενο πώς θα πληρώνουν ιδιώτες και επιχειρήσεις στα ταμεία τις υποχρεώσεις τους έναντι σχεδόν μηδενικών εισπράξεων και υπό το κυνηγητό του νέου δραγάτη κοινής συναίνεσης κυβέρνησης –τρόικας. 

Άφησα επί τούτου απ έξω τον τομέα της Ενέργειας, που με τα προαπαιτούμενα μπαίνει σε ένα ετσιθελικό μοντέλο, ευάλωτο σε διαχείριση από εξωελληνικούς παράγοντες, αλλά οι ελληνικές κυβερνήσεις διατηρούν ακόμα την εξουσία να τον διαχειριστούν. Ακόμα. 

Όλα αυτά τα έχασε από την εξουσία διαχείρισής τους η χώρα-αποικία όχι από μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, αλλά από μία που διαφήμιζε και διαφημίζει ότι είναι αριστερή! Και η οποία για όλα αυτά είχε να πει μόνο δύο δικαιολογίες δια στόματος του υπουργού των Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου. 

Η πρώτη ήταν ότι με την παράδοση του ελληνικού πλούτου σε ένα υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, όπου οι ξένοι θα έχουν βέτο, η κυβέρνηση «θα πετύχει την αναδιάρθρωση των ΔΕΚΟ» γιατί, όπως είπε, «η αριστερά μέχρι σήμερα δεν ήξερε πώς να αναδιαρθρωθεί μια επιχείρηση»! 

Η δεύτερη ήταν ίδια με την καραμέλα που πιπιλάνε σχεδόν όλα τα μέλη κα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ: ότι η κυβέρνηση εξαναγκάστηκε σε έναν συμβιβασμό! 

Η πρώτη ομολογία για τις ικανότητες της αριστεράς δεν μας εκπλήσσει. Μας εκπλήσσει ο κυνισμός, με τον οποίο ο πλέον αρμόδιος υπουργός ομολογεί ότι το κόμμα του εκβίασε να πάρει την εξουσία χωρίς να ξέρει καν να σερβίρει καφέ. Και η έμμεση ομολογία ότι δεν ξέρει ως εκ τούτου πώς να πάει τη χώρα σε ανάπτυξη. 

Η δεύτερη ομολογία δεν θα μας εξέπληττε αν δεν ξέραμε πια ποιος είναι και από ποιους αποτελείται στ' αλήθεια ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Είναι όλοι αυτοί που «αναγκάστηκαν» να υπογράψουν την παράταση του μνημονίου Σαμαρά-Βενιζέλου αντί να το σκίσουν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. «Οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί». 

Είναι αυτοί που «αναγκάστηκαν» να υπογράψουν τον Ιούλιο του ‘15 τους όρους των Βρυξελλών, μέρες πριν κάνουν το δημοψήφισμα οπερέτα ρωτώντας το λαό αν συμφωνεί μ αυτά που είχαν ήδη υπογράψει, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. «Οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί». 

Είναι αυτοί που «αναγκάστηκαν» να υπογράψουν τρίτο μνημόνιο φεσώνοντας το λαό με άλλα 100 δις. και με τους εξοντωτικούς όρους υποταγής που ζούμε εδώ και ένα χρόνο γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. «Οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί». 

Είναι αυτοί που «αναγκάστηκαν» να γονατίσουν το λαό στους φόρους και στη σφαγή μισθών και συντάξεων γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. «Οι άλλοι είναι πιο δυνατοί». 

Είναι αυτοί που «αναγκάστηκαν» να υποθηκεύσουν για 99 χρόνια τα ασημικά της χώρας γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. «Οι άλλοι είναι πιο δυνατοί». 

Είναι αυτοί που «αναγκάστηκαν» να παραχωρήσουν τα δάνεια των ελληνικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών στα πιο αρπακτικά ξένα funds γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. «Οι άλλοι είναι πιο δυνατοί». 

Είναι αυτοί που «αναγκάστηκαν» να ψηφίζουν στη Βουλή ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα (χωρίς να μπορούν να κάνουν και ανάπτυξη) και να κυβερνούν με νομοθετικές ρυθμίσεις παρ όλο που δεν τα πιστεύουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. «Οι άλλοι είναι πιο δυνατοί». 

Είναι αυτοί που «αναγκάστηκαν» να κυβερνάνε νοσοκομεία που δεν λειτουργούν, σχολεία με μαϊμού καθηγητές, πανεπιστήμια χωρίς καν χαρτί τουαλέτας, συγκοινωνίες με απλήρωτους εργαζόμενους, ένστολους πενόμενους, δημόσιες υπηρεσίες ξεχαρβαλωμένες και πρωτόγονες, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. «Οι άλλοι τους αναγκάζουν που είναι πιο δυνατοί». 

Είναι αυτοί που θα έκαναν και θα κάνουν τα πάντα απ αυτά που τάχα δεν πιστεύουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Η πείνα τους για την καρέκλα είναι πιο δυνατή. 

Και το φτύσιμο όλων των εξόριστων στη Μακρόνησο και όλων των αγωνιστών, που δεν αναγκάστηκαν να υπογράψουν ή να συνεργαστούν «επειδή οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί», είναι ακόμα πιο δυνατό. Γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Ανάρτηση από: https://geromorias.blogspot.gr

blogvirona

Εξελίξεις: Οι ΗΠΑ απειλούν τη Ρωσία με πόλεμο: «Οι Ρώσοι στρατιώτες θα επιστρέφουν πίσω σε σακούλες»

Πρωτάκουστες οι δηλώσεις από τον εκπρόσωπο του State Department, John Kirby.

Ο Αμερικανός εκπρόσωπος μιλάει ουσιαστικά για πόλεμο κατά της Ρωσίας και οι εξελίξεις αναμένονται 
ραγδαίες, καθώς δήλωσε: 

«Η Ρωσία θα συνεχίζει να επιστρέφει στρατιώτες της πίσω σε «σακούλες» και θα συνεχίσει να χάνει «πηγές» ακόμη και αεροσκάφη».

Ακολούθως συμπλήρωσε: 

«Αν η Ρωσία δεν σταματήσει την βία, οι εξτρεμιστές θα εκμεταλλευτούν το «κενό», θα επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν επιθέσεις εναντίον των ρωσικών συμφερόντων ακόμη και στις πόλεις».

Οι σχέσεις πλέον ΗΠΑ-Ρωσίας έχουν οδηγηθεί στα άκρα και σύμφωνα με τα λεγόμενα  Kirby «Eργαζόμαστε και λαμβάνουμε τα απαραίτητα βήματα ώστε να λήξει η συνεργασία μας με τη Ρωσία στη Συρία», ώστε να σταματήσει η ανακατάληψη του Χαλεπίου στη Συρία.

Η Ρωσία, μέσω του υπουργού Εξωτερικών  Σ.Λαβρόφ, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να διαχωρίσουν τις θέσεις τους από τρομοκρατικές οργανώσεις, ωστόσο ο διοικητής της al-Nusra επιβεβαίωσε ότι η οργάνωση εξοπλίζεται από τις ΗΠΑ με αμαειρκανικά όπλα!

Η Μαρία Ζαχάροβα, εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ, τόνισε ότι οι ΗΠΑ μέσω των δηλώσεων  John Kirby μιλάει ανοιχτά για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και ότι δεν αποτελεί διπλωματικό σχόλιο! Μάλιστα αναρωτήθηκε:
 «Αυτές οι πράξεις τρομοκρατίας θα εκτελεστούν από τους «μετριοπαθείς» της Συρίας; Αυτούς που η Ουάσινγτκον δεν μπόρεσε να διαχωρίσει από την Al-Nusra επί έξι μήνες;

Tι λέει για τις τρομοκρατικές πράξεις σε Γαλλία, ΗΠΑ και άλλες χώρες; 
Ο αποκεφαλισμός των ανθρώπων όλων των εθνικοτήτων από το ISIS στη Συρία είναι διαφορετικό παράδειγμα;
 Ίσως μια άλλη παράλληλη πραγματικότητα;».

Δείτε το βίντεο με τις πρωτοφανείς δηλώσεις των ΗΠΑ.

blablaworldnews.

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΣΤΑ ΑΦΘΟΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ, ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, αναφερόμενος στο Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα, αλλά και στα Λείψανα του Αγίου Γερασίμου και του Αγίου Διονυσίου, ανέφερε τα εξής : «Ο Θεός οικονόμησε να μείνει άφθαρτο το Λείψανο (εννοεί το Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα), για να βοηθιούνται οι άνθρωποι. Και βλέπετε πως τα έχει οικονομίσει ο Θεός! Επειδή η Κέρκυρα, η Κεφαλονιά, η Ζάκυνθος είναι κοντά στην Ιταλία και εύκολα οι άνθρωποι θα μπορούσαν να παρασυρθούν από τον Καθολικισμό, έβαλε φράγμα εκεί πέρα τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Γεράσιμο και τον Άγιο Διονύσιο» (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Στ΄ Περί προσευχής – Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου ‘’Ευαγγελιστής Ιωάννης Θεολόγος’’).

Τέτοια εξήγηση έδωσε ο Άγιος Παΐσιος για τα τρία άφθορα Άγια Λείψανα των νήσων του Ιουνίου Πελάγους, του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Γερασίμου και του Αγίου Διονυσίου. Καμιά αναφορά σε ‘’άλλο πνεύμονα’’, αλλά στον κίνδυνο από τον Παπισμό.

Ο ρηματικός προσδιορισμός ‘’να παρασυρθούν’’ που έδωσε ο Άγιος Παΐσιος, τον κίνδυνο από τον Παπισμό, αλλά και το μέγεθος του ολισθήματος καταδεικνύει. Επίσης ο τονισμός της διαφύλαξης του Ορθόδοξου λαού των Ιονίων νήσων με την αναφορά «έβαλε φράγμα εκεί πέρα τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Γεράσιμο και τον Άγιο Διονύσιο», θέτει φραγμό και στον συρφετό των φληναφημάτων της μη εν αληθεία αγάπης.

Θα κατανοήσουμε καλύτερα τα λόγια τούτα του Αγίου Παϊσίου, αν θυμηθούμε το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα που έγινε στις 11 Νοεμβρίου 1716, όταν ο τότε διοικητής του Ενετικού στόλου και της Κέρκυρας Ανδρέας Πιζάνης, θέλησε να κτίσει Αλτάριον των Παπικών στον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα, και ο Άγιος Σπυρίδωνας θαυματουργικά δεν το επέτρεψε. Το θαύμα τούτο μας διέσωσε ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1721-1813),στο βιβλίο του ‘’Ουρανού κρίσις’’.

Δεν προβληματίζει η ερμηνεία τούτη του Αγίου Παϊσίου, για τα τρία άφθορα Άγια Λείψανα των νήσων του Ιουνίου Πελάγους, του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Γερασίμου του Αγίου Διονυσίου; Αποτελεί ακρότητα ή ερμηνευτική ακρίβεια; Όσοι ολισθαίνουν στον διαχριστιανικό συγκρητιστικό οικουμενισμό, προτιμούν τη σιωπή όταν προτάσσονται παρόμοιες αναφορές στον Άγιο Παΐσιο, μια σιωπή που αλλοτρόπως ερμηνεύει το πείσμα τους να αγνοούν τον μεγάλο αυτόν Άγιο των ημερών μας για τέτοια θέματα.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ