Ο θάνατος της 19χρονης Μυρτούς στην Κεφαλονιά δεν είναι απλά μια “είδηση”.
Είναι μια τραγωδία. Ένα παιδί χάθηκε. Μια οικογένεια διαλύθηκε.
Και όμως…
μέσα σε λίγες ώρες, το διαδίκτυο γέμισε από σχόλια.
Κατηγορίες. Χαρακτηρισμούς. Εύκολα συμπεράσματα.
«Φταίει αυτή».
«Φταίνε οι γονείς».
«Τα ήθελε».
Ας σταματήσουμε για λίγο.
Ας σταματήσουμε να κουνάμε το δάχτυλο σαν να ξέρουμε τα πάντα.
Η ψυχολογία πίσω από τις επιλογές ενός νέου ανθρώπου
Στα 19, δεν είσαι “πλήρως ενήλικας”.
Βρίσκεσαι ακόμα στην εφηβεία, σε μια φάση μετάβασης, όπου ο εγκέφαλος δεν έχει ολοκληρώσει την ανάπτυξή του.
Ο προμετωπιαίος λοβός -το κομμάτι του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τη λήψη αποφάσεων, την κρίση και τον έλεγχο των παρορμήσεων-
είναι ακόμα υπό εξέλιξη.
Αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό αλλά βαθύ:
➡️ Οι νέοι δεν ζυγίζουν πάντα τις συνέπειες όπως ένας ώριμος ενήλικας.
Η εφηβεία είναι η περίοδος όπου:
νιώθεις άτρωτος
πιστεύεις ότι “σε εμένα δεν θα συμβεί”
ψάχνεις ένταση, εμπειρίες, ζωή “στο φουλ”
παίρνεις ρίσκα χωρίς να υπολογίζεις πλήρως το κόστος
Ναι.
Ήταν μια κακή απόφαση.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς:
Δεν παίρνουμε πάντα σωστές, λογικές και ασφαλείς αποφάσεις — ούτε εμείς ως ενήλικες.
Από την άλλη πλευρά… η εγκατάλειψη
Και εδώ υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
Δεν μιλάμε μόνο για μια λάθος επιλογή.
Μιλάμε για μια στιγμή που ένας άνθρωπος ήταν σε κίνδυνο…
και οι άλλοι τον άφησαν.
Την εγκατέλειψαν.
Εδώ μπαίνει κάτι πολύ πιο βαθύ και ανησυχητικό:
φόβος ευθύνης
ηθική απουσία
έλλειψη ενσυναίσθησης
αποσύνδεση από την αξία της ανθρώπινης ζωής
Τρεις άνθρωποι.
Και κανείς δεν σταμάτησε να πει:
«Όχι. Την πάμε στο νοσοκομείο. Τώρα.»
Αυτό δεν είναι “πανικός”.
Αυτό είναι κοινωνική και ηθική κατάρρευση.
Και τώρα; Θα κατηγορήσουμε ή θα καταλάβουμε;
Είναι πολύ εύκολο να κρίνεις.
Σου δίνει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας:
“Εγώ δεν θα το έκανα ποτέ.”
“Στο παιδί μου δεν θα συμβεί.”
Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο απλή.
Η κατανόηση δεν σημαίνει δικαιολόγηση.
Η ενσυναίσθηση δεν σημαίνει ότι συμφωνείς.
Σημαίνει ότι βλέπεις τον άνθρωπο πίσω από το λάθος.
Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Ας γίνουμε πιο ανθρώπινοι
Πίσω από αυτή την ιστορία υπάρχει:
μια 19χρονη που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει,
μια οικογένεια που πενθεί,
και μια κοινωνία που χρειάζεται να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Αντί να κατηγορούμε, ας αναρωτηθούμε:
👉 Τι λείπει από τους νέους μας;
👉 Πώς τους μαθαίνουμε την ευθύνη, τα όρια, την αξία της ζωής;
👉 Πώς μεγαλώνουμε ανθρώπους που αναλαμβάνουν ευθύνη και δεν εγκαταλείπουν τον άλλον σε μια κρίσιμη στιγμή;
👉 Πώς καλλιεργούμε ενσυναίσθηση, ώστε να βλέπουν τον πόνο του άλλου και να μην μένουν αμέτοχοι;
Γιατί στο τέλος της ημέρας… δεν είναι θέμα “σωστού ή λάθους”.
Είναι θέμα ανθρωπιάς.
Δρ. Λίζα Βάρβογλη
Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια
Συγγραφέας
ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΛΑΙΤΖΙΔΗΣ ΚΑΙ Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΒΟΛΟΥ, ΦΤΑΙΕΙ Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΚΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΤΟΣΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΜΑΣ ΠΡΟΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ, ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΑ ΤΗΣ Woke ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ, ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ! ΑΣ ΤΟ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου