Πηγή: Il Fatto Quotidiano
Περιμέναμε λίγο πριν γράψουμε για την εγκληματική και παράνομη επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ελπίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ή τουλάχιστον κάποια ευρωπαϊκή κυβέρνηση, ή τουλάχιστον κάποιος Ιταλός υπουργός, ή τουλάχιστον κάποιος περιστασιακός μελετητής του διεθνούς δικαίου, θα σκεφτόταν κάποιες λέξεις παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν κατά της εγκληματικής και παράνομης εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Όπως ότι υπάρχει ένας επιτιθέμενος και ένας που δέχεται επίθεση, ότι οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να αλλάξουν και οι διαφορές δεν μπορούν να επιλυθούν μέσω πολέμου, ότι όσοι το κάνουν πρέπει να συλληφθούν, ότι χρειάζεται μια δίκαιη ειρήνη με την άμεση και άνευ όρων αποχώρηση των επιτιθέμενων, οι οποίοι πρέπει να τιμωρηθούν με 20 πακέτα κυρώσεων, την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών τους και την απέλαση όλων των καλλιτεχνών, διανοούμενων και αθλητών τους. Μια μάταιη αναμονή. Όπως και με τα ισραηλινά εγκλήματα στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και επτά γειτονικές χώρες, και την αμερικανική επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας, η λεγόμενη Ευρώπη και οι Ιταλοί «κυριαρχικοί» και «μεταρρυθμιστές» τάσσονται με το μέρος του επιτιθέμενου εναντίον του αμυνόμενου. Και η μόνη κριτική που μπορούν να ασκήσουν στον Τραμπ και τον Νετανιάχου είναι ότι επιτίθενται πολύ λίγο, επειδή ο βομβαρδισμός του Ιράν, το χτύπημα σχολείων και ο θάνατος εκατοντάδων, κινδυνεύει να μην είναι αρκετός για την ανατροπή του καθεστώτος: απαιτείται μια ολοκληρωμένη χερσαία εισβολή, που θα διαρκέσει μερικούς μήνες ή χρόνια και θα σκοτώνει δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες για να τα απελευθερώσει καλύτερα, όπως αυτές που -όπως είναι γνωστό- εξήγαγαν τη δημοκρατία στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Κανείς δεν ξέρει γιατί ο Τραμπ αποφάσισε να αποκηρύξει οριστικά τον απομονωτισμό του Μάγκα που τον είχε οδηγήσει στην επανεκλογή του για να εμπλακεί σε έναν πόλεμο με αβέβαιο αποτέλεσμα, εν μέσω διαπραγματεύσεων (που ξεκίνησε ο ίδιος) με μια χώρα 90 εκατομμυρίων ανθρώπων που είναι περήφανη για μια αυτοκρατορική παράδοση τριών χιλιάδων ετών, με βάση προφανώς ψευδείς κατηγορίες (ακόμα και η CIA αποκλείει την Τεχεράνη ως απειλή) και στον απόηχο ενός απελπισμένου τρομοκράτη όπως ο Νετανιάχου, θέτοντας σε κίνδυνο οποιεσδήποτε εναπομένουσες ελπίδες αποφυγής της ήττας για λόγους εντελώς εσωτερικούς στις ενδιάμεσες εκλογές. Επίσης, επειδή τώρα θα είναι ακόμη πιο δύσκολο να διαψευσθούν οι υποψίες για τα αρχεία του Έπσταϊν και τον εκβιασμό των Ισραηλινών συνεργών του. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Τραμπ —όπως μόλις απέδειξε αφήνοντας το καθεστώς της Μαδουρίτισσας στη θέση του με αντάλλαγμα το πετρέλαιο και γεμίζοντας το Συμβούλιο Ειρήνης της Γάζας με τυράννους— δεν ενδιαφέρεται να φέρει τη δημοκρατία στους Ιρανούς (οι οποίοι δεν την έχουν δει ποτέ σε καρτ ποστάλ, ούτε καν σε γειτονικές χώρες). Και, όσον αφορά τη διεθνή τρομοκρατία, γνωρίζει πολύ καλά ότι οι βομβαρδισμοί και οι εισβολές την έχουν πάντα πολλαπλασιάσει. Αν ποτέ χρειαστεί, επιβεβαιώνει ότι οι μεγαλύτερες απειλές για την παγκόσμια ειρήνη παραμένουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου