Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026

Ζήτω το Ιράν, θάνατος στον καπιταλισμό και σε όλους τους Φιλισταίους

Sonia Savioli - 6 Μαρτίου 2026

Ζήτω το Ιράν, θάνατος στον καπιταλισμό και σε όλους τους Φιλισταίους


Πηγή: Σόνια Σαβιόλι

Το θανάσιμο αμάρτημα δεν είναι ο λιθοβολισμός μοιχαλίδων, η σφαγή ομοφυλοφίλων, τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων ή ο κλείδωμα μεταναστών εργατών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μετά τη δουλειά: αυτά τα πράγματα συμβαίνουν, για παράδειγμα, στη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν ενοχλούν τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Δύσης με βόμβες. Αντίθετα, αποτελούν μια «νέα Αναγέννηση», όπως το έθεσε ο «δικός μας» Ρέντσι, του οποίου τους τραπεζικούς λογαριασμούς η Σαουδική Αραβία έχει αναζωογονήσει. Από την άλλη πλευρά, δεν κάνει εντελώς λάθος, δεδομένου του χείμαρρου της αισχρότητας που ήταν η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση. Δεν ήταν απλώς όμορφοι πίνακες και γλυπτά.

Το θανάσιμο αμάρτημα είναι η εθνικοποίηση. Είναι το να βγάζεις τα κόκαλα από τα στόματα των πολυεθνικών, να τις εμποδίζεις να λεηλατήσουν τη χώρα κάποιου και να αναδιανέμεις τον πλούτο που αποκτά έτσι το κράτος παρέχοντας στον λαό του υπηρεσίες, υποδομές και συντάξεις.
Τώρα, όταν του βγάζεις το κόκκαλο από το στόμα, ο καπιταλισμός γίνεται θανάσιμος εχθρός.


Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Ρωσία, Βενεζουέλα, Κούβα, Ιράν... Αυτό είναι το έγκλημά τους. Έχοντας εθνικοποιήσει πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μεγάλα εργοστάσια, δημόσιες υπηρεσίες: ο καπιταλισμός το θεωρεί αυτό κλοπή εις βάρος του, επειδή ολόκληρος ο κόσμος πρέπει να είναι στη διάθεσή του για οικονομικό κέρδος και πολιτική εξουσία.

Και οι πρώτοι που έχουν στη διάθεσή τους είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες στις πρώτες 24 ώρες του πολέμου κατά του Ιράν δαπάνησαν 779 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία διοχέτευσαν στις τσέπες των βιομηχανιών όπλων. (1)

Ο καπιταλισμός δεν συγχωρεί, και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ ήταν και είναι το τρομερό του όργανο για την τιμωρία των καλών, των πιο ισχυρών, των πιο άγριων, των πιο αδίστακτων, των πιο ξεδιάντροπων υποκριτών. Από το 2001, οι ΗΠΑ έχουν βομβαρδίσει 12 χώρες ξανά και ξανά, ενώ αλλάζουν από τον έναν πρόεδρο στον άλλον, από έναν Ρεπουμπλικάνο σε έναν Δημοκρατικό και αντίστροφα. (2)

Η Ευρώπη ακολουθεί το παράδειγμά της, αλλά ευτυχώς, όχι ολόκληρη, όχι πάντα. Ευτυχώς, η Ευρώπη δεν είναι ένα μόνο κράτος, ακόμα κι αν θα ήθελε να γίνει ένα και να γίνει η δίδυμη αυτοκρατορία της. Προς το παρόν, είναι απλώς ένας δορυφόρος, και ίσως αρχίζει να καταλαβαίνει τι είδους δορυφόρος πρέπει να παραμείνει αν θέλει να συνεχίσει να απολαμβάνει τη φιλία και την επιείκεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Από την άλλη πλευρά, οι Φιλισταίοι, αυτή η δυτικοευρωπαϊκή πολιτική τάξη, χαμηλώνουν τα αυτιά τους και κουνούν την ουρά τους σε κάθε γρύλισμα του Αμερικανού Μολώχ. Η υποκρισία είναι το πολιτικό τους όπλο, και αγγίζει τα όρια του γελοίου. Αντιμέτωποι με την αδιαμφισβήτητη, πρόδηλη και προφανή γενοκτονία των Παλαιστινίων, μιλούν για το «δικαίωμα στην άμυνα» του Ισραήλ. Αντιμέτωποι με τη νόμιμη άμυνα ενός Ιράν που δέχεται επίθεση και βομβαρδισμούς, οι οποίοι χτυπούν τις στρατιωτικές βάσεις των επιτιθέμενών του και από το οποίο εξαπολύονται οι βομβαρδισμοί, το ξενοδοχείο όπου συνεδριάζει η στρατιωτική διοίκηση των ΗΠΑ, λένε: «Ανήκουστο!».

Το μόνο πράγμα που δεν ακούστηκε ποτέ ήταν μια ανθρώπινη και λογική δήλωση από αυτούς.

Η Ισπανία αποτελεί εξαίρεση, έχοντας αρνηθεί στις ΗΠΑ το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις του ΝΑΤΟ στο έδαφός της για να χτυπήσουν το Ιράν. Η Ισπανία έχει ήδη απειληθεί από το μεγάφωνο του Τραμπ. Ποιος ξέρει αν θα εκτροχιαστούν περισσότερα τρένα στην Ισπανία.

Είμαι γυναίκα και αντιπαθώ ένα κράτος που αναγκάζει τις γυναίκες να καλύπτουν τα κεφάλια τους και να φορούν μακριά φορέματα δημόσια. Είμαι περιβαλλοντολόγος και θα ήθελα το πετρέλαιο να μην αντιπροσωπεύει πλέον τον πλούτο καμίας χώρας. Γνωρίζω, ωστόσο, ότι κάθε κράτος και κάθε λαός, αν δέχεται συνεχώς επικρίσεις, απειλές και επιθέσεις, θα προσκολληθεί στα έθιμα που επικρίνονται από τους εχθρούς του ως εκδήλωση αντίστασης και αξιοπρέπειας, σωστά ή λάθος. Γνωρίζω ότι καμία κοινωνία δεν μπορεί να βρει τον δρόμο για να γίνει οικολογική και να μετασχηματίσει ριζικά την οικονομία της αν πρέπει να διατηρήσει στρατιωτικές δαπάνες που την στραγγαλίζουν.


Γνωρίζω επίσης ότι κάθε κράτος και κυβέρνηση που επιθυμεί την ευημερία του λαού, όπως έχουν αποδείξει με στοιχεία οι ιρανικές κυβερνήσεις από την επανάσταση, παρέχοντας ηλεκτρικό ρεύμα, υδραγωγεία, σχολεία σε όλες τις αγροτικές περιοχές, οι οποίες προηγουμένως δεν τα διέθεταν, αυξάνοντας τους μισθούς και παρέχοντας συντάξεις, αν αφεθεί στην ησυχία της, θα ανοιχτεί στα αιτήματα που προέρχονται από τον ίδιο του τον λαό. (3)

Αυτό θα συνέβαινε σε έναν κόσμο σεβασμού και συνεργασίας.


Ένας κόσμος χωρίς καπιταλισμό, ένας κόσμος πολλών διαφορετικών σοσιαλισμών, τόσο διαφορετικών όσο οι πολιτισμοί και οι ιστορίες των λαών, αλλά ειρηνικός και ανθρώπινος, όπως θα έπρεπε να είναι ο σοσιαλισμός.

Όσο για τους υποτιθέμενους Ιρανούς που γιορτάζουν σε κάποιες δυτικές πλατείες τον βομβαρδισμό του ίδιου του λαού τους, τον βομβαρδισμό νοσοκομείων και σχολείων, σπιτιών και οικογενειών· γιορτάζουν τα 160 κορίτσια που διαλύθηκαν μαζί με τους δασκάλους τους, δεν χρειάζεται να επεκταθούμε για να καταλάβουμε ποιοι είναι. Είτε δεν είναι Ιρανοί και τους πληρώνεται ένα ημερήσιο επίδομα επειδή ήταν δόλιοι και άθλιοι, είτε είναι τα παιδιά και τα εγγόνια των τεράτων που υποστήριζαν τον Σάχη, όταν το Ιράν ήταν μια τόσο άγρια ​​και αναπόφευκτη δικτατορία που καταδίωκε και σκότωσε τους αντιπάλους του ακόμη και στα πέρατα της γης.


Ωστόσο, αυτός ο τελευταίος βρώμικος πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ τελειώνει, και ακόμα κι αν τελειώσει με την καταστροφή και την ήττα του Ιράν, δεν θα είναι νίκη για αυτούς. Οι Ιρανοί, γυναίκες και άνδρες, επιδεικνύουν θάρρος και αξιοπρέπεια που τους καθιστούν ενωμένο λαό, έναν αληθινό λαό και όχι μια «μάζα». Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο λαός θα μπορέσει να αντισταθεί και να ευημερήσει ειρηνικά.

Θα μπορείς να με περιγράψεις στην ιστορία σου
με τα πιο διεστραμμένα και μοχθηρά ψέματα
θα μπορέσεις να με ποδοπατήσεις στη λάσπη,
αλλά πάντα, σαν σκόνη, θα ανατέλλω...
Σαν τα φεγγάρια και σαν τους ήλιους,
σαν τη βεβαιότητα των παλιρροιών,
σαν ελπίδα που ξαναγεννιέται,
έτσι θα σηκωθώ.
(Μάγια Άντζελου)


Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Ρωσία, Βενεζουέλα, Κούβα, Ιράν... Αυτό είναι το έγκλημά τους. Έχοντας εθνικοποιήσει πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μεγάλα εργοστάσια, δημόσιες υπηρεσίες: ο καπιταλισμός το θεωρεί αυτό κλοπή εις βάρος του, επειδή ολόκληρος ο κόσμος πρέπει να είναι στη διάθεσή του για οικονομικό κέρδος και πολιτική εξουσία.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 4

8 παλιν παραλαμβανει αυτον ο διαβολος εις ορος υψηλον λιαν και δεικνυσιν αυτω πασας τας βασιλειας του κοσμου και την δοξαν αυτων
9 και λεγει αυτω ταυτα παντα σοι δωσω εαν πεσων προσκυνησης μοι

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΩΣΦΟΡΟΣ  ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ ΛΟΙΠΟΝ.


Δεν υπάρχουν σχόλια: