Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι
Η παγκόσμια γεωπολιτική σύγκρουση που βιώνουμε -η οποία, σύμφωνα με τον Jeffrey Sachs, συμπίπτει με τις πρώτες, άθελά μας, ημέρες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου- έχει τουλάχιστον το πλεονέκτημα ότι αναδεικνύει ολοένα και περισσότερο ένα προβληματικό ζήτημα που εγώ και μερικοί άλλοι έπρεπε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας τα τελευταία δέκα χρόνια, συχνά αντιμετωπίζοντας ειρωνεία και χλευασμό: δηλαδή, τα ιδεολογικά και ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά της δυτικής ελίτ, και το γεγονός ότι αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να εντοπιστούν ούτε στην οικονομική ορθολογικότητα ούτε στην αρχή της αυτοσυντήρησης
.
Ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν γράφει:
«Η ουσία του Σιωνισμού έγκειται στο ότι είναι ένα είδος «εβραϊκού σατανισμού». Αν ο κλασικός ορθόδοξος Ιουδαϊσμός επιμένει να περιμένει τον Μεσσία, η ίδια η ύπαρξη του Κράτους του Ισραήλ είναι, στα μάτια των Σιωνιστών, απόδειξη ότι οι ίδιοι είναι ο Μεσσίας. Έτσι, σήμερα τους απομένει μόνο ένα βήμα: να ανατινάξουν το Τζαμί Αλ-Άκσα και να προχωρήσουν στην κατασκευή του Τρίτου Ναού.
Βρισκόμαστε εν μέσω εσχατολογικών σεναρίων που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια των συνηθισμένων κοινότοπων εξηγήσεων - οικονομία, αγορές, τιμές πετρελαίου, χρηματιστήρια, εθνικά συμφέροντα και ούτω καθεξής - τα οποία γίνονται ολοένα και πιο αντιφατικά και ακόμη και παράλογα».
Ο Αμερικανός
πολιτικός επιστήμονας Τάκερ Κάρλσον γράφει:
«Το γεγονός ότι κάποιος σκέφτεται έστω και να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα μας δείχνει ότι η ορμή, η παρόρμηση, που βλέπουμε είναι μια αυτοκτονική ορμή. Γι' αυτό προσωπικά πιστεύω ότι ο πνευματικός μας κόσμος έχει κακοποιηθεί από μια δαιμονική ορμή, την οποία βλέπω παντού» .
Ο Ιταλός ψυχολόγος και δοκιμιογράφος Μάρκο Ντέλα Λούνα γράφει:
«Κανείς δεν το λέει ανοιχτά, αλλά οδεύουμε προς έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο επειδή η δυτική εξωτερική πολιτική κατευθύνεται από θρησκευτικούς τρελούς που το θέλουν, αυτούς που βρίσκονται εντός και γύρω από την κυβέρνηση Νετανιάχου, που υποστηρίζονται από δεκάδες εκατομμύρια Χριστιανούς Σιωνιστές στην Αμερική.
Αλλά γύρω από τον Σιωνισμό βρίσκουμε επίσης Χαμπαντιστικές, Λεμποβίτσερ και Φραγκικές αιρέσεις που στοχεύουν στην άνοδο μέσω της καθόδου, δηλαδή, να συντρίψουν αυτόν τον πλέον μη αναστρέψιμο κόσμο μέσω της σκόπιμης παραβίασης όλων των θεμελιωδών κανόνων και μέσω της βεβήλωσης όλων των ύψιστων αξιών - ακριβώς αυτά που είδαμε να γίνονται στον Κύκλο του Έπσταϊν, να εφαρμόζονται συστηματικά, μέχρι το σημείο των θυσιών παιδιών και των κανιβαλιστικών γευμάτων.
Υπό την καθοδήγηση του μελέχ-μολοχ του, που τρέφεται από συνεχείς θυσίες, η κυριαρχία του διδύμου ΗΠΑ-Ισραήλ παραμένει αήττητη (έτσι μην πιστεύετε κανέναν που σας λέει ότι το Ιράν κερδίζει), επομένως η πραγματοποίηση του μεσσιανικού σεναρίου πολέμου είναι πιθανή
.
Αν το σενάριο που σκιαγραφείται από τις τρεις παραπάνω συνεισφορές είναι -όπως πιστεύω- τόσο χαοτικό όσο και επίκαιρο, είναι αυτονόητο ότι τίποτα και κανείς δεν μπορεί σήμερα να αποτρέψει τον θρίαμβο της σατανικής παρόρμησης που στοχεύει στην άνοδο μέσω της καθόδου, δηλαδή, μέσω της καταστροφής του κόσμου.
Οι εκτεταμένες και επαναλαμβανόμενες σκέψεις σχετικά με τη δομική και χωρίς νόημα κρίση της Δύσης είναι ουσιαστικά βάσιμες, αλλά ακριβώς για αυτόν τον λόγο, αμαρτάνουν προσπαθώντας να υποβιβάσουν τα πάντα σε ένα ορθολογιστικό-οικονομικό πλαίσιο που η εσχατολογική κατασκευή της δυτικής ελίτ έχει αντίθετα ξεπεράσει. Οι θεωρίες για την επικείμενη κατάρρευση της Δύσης, στην πραγματικότητα, διαψεύδονται απροκάλυπτα κάθε μήνα από μια νέα δυτική κατάκτηση εδαφών και πόρων και από την αναγκαστική συναίνεση των αντίπαλων υπερδυνάμεων - της Ρωσίας και της Κίνας- ενώπιον ενός τετελεσμένου γεγονότος.
Όλα
αυτά οδηγούν πίσω στο φιλοσοφικό θέμα για το οποίο γράφω και δημοσιεύω από το ξέσπασμα της πανδημικής έκτακτης ανάγκης το 2020: την ηθική επιταγή να αποδεχτούμε τον θρίαμβο του Κακού ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε μελλοντική ελπίδα.
Αυτό δεν αποτελεί παράδοξο, αλλά μάλλον μια πλήρη απομάκρυνση της ηθικής από το γραμμικό-προοδευτικό όραμα του ιστορικού χρόνου, από την απατηλή αισιοδοξία και μια επανασύνδεση της ίδιας της ηθικής με την ελληνική τραγική σκέψη.
Η σκέψη των ομηρικών ηρώων, των οποίων η βεβαιότητα της ήττας δεν τους εμποδίζει να υπακούσουν στην ηθική επιταγή, είναι η ίδια που βρίσκεται στην κραυγή «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;», η οποία αναδύεται από τον Χριστό εν τη θυσία του για την ανθρωπότητα.
Η ήττα πρέπει να γίνει πλήρως και θαρραλέα αποδεκτή, στο όνομα μιας αγάπης για την ανθρωπότητα που δεν φοβάται τον θάνατο και την οποία, ως εκ τούτου, κανένας βάρβαρος, πολεμοχαρής ζωτισμός ή αιμοδιψής θρησκευτικός φανατισμός δεν μπορεί ποτέ να υποτάξει ή να ακυρώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου