Όσοι σήμερα υπερασπίζονται τα δικαιώματα χωρών που δέχονται επίθεση με διάφορους τρόπους από τις ΗΠΑ (η λίστα είναι ατελείωτη) κατηγορούνται συχνά ότι είναι «αντιδυτικοί». Ετικέτες σαν κι αυτές, και άλλες παρόμοιες (π.χ., «καφέ-κόκκινο», «αντιεμβολιαστικό», κ.λπ.), έχουν το μεγάλο πλεονέκτημα ότι είναι αρκετά αόριστες και συγκεχυμένες ώστε να υπονοούν ότι όσοι τις διατυπώνουν έχουν κάτι στο μυαλό τους, ενώ συνήθως πρόκειται απλώς για ένα συνονθύλευμα φημών.
Τεχνικά, πιστεύω ότι σήμερα ένας Ευρωπαίος που σέβεται τον εαυτό του ΠΡΕΠΕΙ να έχει μια «αντιδυτική» διάθεση, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει σαφής κατανόηση του όρου.
Η Δύση δεν είναι ούτε γεωγραφικός ούτε πολιτιστικός τόπος. Η Δύση είναι μια κατηγορία γεωπολιτικής αξίας που αποφεύγει οποιαδήποτε αναφορά σε μια συγκεκριμένη πολιτιστική παράδοση. Αντί για πολιτιστικές παραδόσεις, έχει μια γεωπολιτική παράδοση που έχει τις ρίζες της στις διάφορες μορφές του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού (από τη Βρετανική Αυτοκρατορία έως την Αμερικανική Αυτοκρατορία). Η «Δύση» είναι αυτό που ενώνει την Ευρώπη και την Κοινοπολιτεία στη φάση του καπιταλιστικού θριάμβου. Και αυτό που έχουν κοινό αυτές οι περιοχές του κόσμου είναι το γεγονός ότι τους τελευταίους δύο αιώνες κυριαρχούνται από μια πολιτική υποταγμένη στην οικονομία και από μια οικονομία υποταγμένη στις οικονομικές ολιγαρχίες. Το κύριο γεωπολιτικό του αποτέλεσμα ήταν ο θαλασσοκρατικός ιμπεριαλισμός, δηλαδή ένας ιμπεριαλισμός που βασίζεται στην κυριαρχία στη θάλασσα, που είναι η κυριαρχία των εμπορικών δρόμων, μια κυριαρχία που δεν στοχεύει στην «επέκταση ενός πολιτισμού», αλλά στην επέκταση των δυνατοτήτων του για εκμετάλλευση απομακρυσμένων τόπων - παραμένοντας παράλληλα ξένη προς αυτούς.
Μια σοβαρή παρεξήγηση - που υπάρχει τόσο μεταξύ εκείνων που υποστηρίζουν αυτή τη Δύση όσο και, σε κάποιο βαθμό, μεταξύ εκείνων που την αντιτίθενται - είναι η ιδέα ότι το να είσαι «αντιδυτικός» σημαίνει να δηλώνεις ξένος προς τις πολιτιστικές και θρησκευτικές παραδόσεις της Ευρώπης. Αυτό είναι κραυγαλέα ανοησία. Είναι ανοησία, πρώτα και κύρια, επειδή ο ΠΡΩΤΟΣ εχθρός ΚΑΘΕ πολιτιστικής και θρησκευτικής παράδοσης, συμπεριλαμβανομένων όλων των ευρωπαϊκών, είναι η Δύση.
Η Δύση - ως μια οικονομικά καθοδηγούμενη δύναμη κυριαρχίας - είναι βαθιά ξένη προς κάθε πνευματικότητα, κάθε θρησκεία, κάθε φιλοσοφική ή καλλιτεχνική μορφή. Οι μικροί χαρακτήρες, συχνά με πολιτική επένδυση, που εκθειάζουν τη «χριστιανική Δύση» δεν καταλαβαίνουν ότι η Δύση δεν είναι απλώς κοσμική ή αθεϊστική, αλλά είναι θεμελιωδώς ξένη προς οποιαδήποτε έννοια που υπερβαίνει τον υπολογισμό κόστους-οφέλους.
Αν ένας Δυτικός πολιτικός πρέπει να εξηγήσει στον πληθυσμό του ότι ένας πόλεμος, μια παραβίαση του διεθνούς δικαίου ή μια σφαγή είναι κακά, θα φροντίσει να εξηγήσει ότι θα υποστούμε οικονομική ζημιά, και αυτό είναι όλο. Ένα επιχείρημα είναι επιτυχημένο όχι εξηγώντας ότι ένα αξιοκαταφρόνητο πράγμα είναι αξιοκαταφρόνητο, αλλά εξηγώντας ότι «θα γυρίσει μπούμερανγκ», «θα καταλήξουμε χαμένοι», «μας κοστίζει πάρα πολύ» κ.λπ. Μπορεί να έχουμε μόλις δει τα παραμορφωμένα πτώματα γυναικών και παιδιών, αλλά αυτό αφήνει τη Δύση εντελώς κρύα: ζεσταίνεται για να δούμε αν αυτό θα προκαλέσει κατάρρευση του χρηματιστηρίου.
Για να κατανοήσουμε τι είναι η Δύση σήμερα - η πραγματική Δύση, όχι η ονειρεμένη Δύση της «Ιταλίδας-Χριστιανής-μητέρας» - ίσως είναι χρήσιμο να εξετάσουμε τρεις πρόσφατες δηλώσεις Δυτικών ηγετών.
1) Πίτερ Χέγκεθ, Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ:
«Η Αμερική, ανεξάρτητα από το τι λένε οι λεγόμενοι διεθνείς θεσμοί, εξαπολύει την πιο θανατηφόρα και ακριβή αεροπορική επίθεση στην ιστορία. Όλα θα συμβούν με τους δικούς μας όρους, υπό τις δικές μας προσταγές. Χωρίς ηλίθιους κανόνες πολέμου, χωρίς παγίδες οικοδόμησης εθνών, χωρίς ασκήσεις οικοδόμησης δημοκρατίας, χωρίς πολιτικά ορθό πόλεμο. Πολεμάμε για να κερδίσουμε, δεν σκοπεύουμε να χάσουμε χρόνο ή ζωές».
2) Γερμανός Καγκελάριος Μερτς:
«Το διεθνές δίκαιο δεν ισχύει πλέον αποτελεσματικά για το Ιράν». «Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για την Ευρώπη να κάνει κήρυγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ για τη νομιμότητα των πράξεών τους». «Χρόνια κυρώσεων και καταδίκων κατά της Τεχεράνης δεν έχουν αποφέρει κανένα απτό αποτέλεσμα. Η θέση αδυναμίας της Ευρώπης έχει μόνο επιδεινώσει το πρόβλημα».
3) Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν
τηλεφώνησε χθες στον Ιρανό πρόεδρο Πεζεσκιάν για να ζητήσει από το Ιράν να «σταματήσει να επιτίθεται σε χώρες της περιοχής».
• Ο Χέγκεθ είναι η ειλικρινής φωνή των ΗΠΑ στην βαθύτερη ουσία της: αρκετά με όλη τη φλυαρία για τους διεθνείς κανόνες, την οικοδόμηση εθνών, την εξαγωγή δημοκρατίας, τους κανόνες του πολέμου. Κάνουμε ό,τι κάνουμε επειδή θέλουμε και μπορούμε. Δεν υπάρχει καμία πιθανή συμμετρία μεταξύ εμάς και των άλλων. Εμείς εκφράζουμε τη δύναμή μας και οι άλλοι πρέπει να την υπομείνουν. Πρέπει να σημειωθεί παρεμπιπτόντως ότι αν κάποιος έψαχνε τις ομιλίες του διάσημου Αυστριακού ζωγράφου σπιτιών στη Γερμανία, παρά την αδιαμφισβήτητη πίστη του στο Κακό, δεν θα έβρισκε ποτέ δηλώσεις στις οποίες δεν υπήρχε τουλάχιστον μια προσπάθεια να εξηγηθούν (κακομαθημένα) τα δικά του αιτήματα ως «δίκαια». Αυτό είναι πέρα από αυτό. Σε σύγκριση με το παρόν, ακόμη και ο Χίτλερ φαίνεται πολιτικά ορθός. (Πρέπει, επιπλέον, να σημειωθεί πώς ο Χέγκεθ εφαρμόζει την έννοια του «πολιτικά ορθού» μετατοπίζοντάς την από τα λόγια στα πυροβόλα όπλα, χωρίς να συνειδητοποιεί τη διαφορά.)
• Ο Μερζ είναι η φωνή εκείνης της Ευρώπης που θεωρεί τον εαυτό της πρωτίστως Δύση: η φωνή του διπλού μέτρου που έχει γίνει δεύτερη φύση.
Ακόμα και ο Μερζ δεν έχει καμία επίγνωση των όσων λέει και του εύρους τους. Μιλάει για τη ματαιότητα της επιβολής κυρώσεων στο Ιράν για χρόνια (ματαιότητα για ποιο σκοπό; Για να τις υπαγάγετε στους κανόνες σας;), και υποστηρίζει ότι δεδομένης της ματαιότητάς τους, μπορούμε να προχωρήσουμε σε βομβαρδισμούς και ότι ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ «ΚΗΡΥΤΤΟΥΜΕ». Δηλαδή, για να είμαστε σαφείς: πρώτα εκβιάζεις μια χώρα για δεκαετίες επειδή, κατά την αδιαμφισβήτητη κρίση ΣΟΥ, παραβίασε τους «διεθνείς κανόνες» ΣΟΥ. Στη συνέχεια αποφασίζεις να σκουπίσεις τα οπίσθιά σου με αυτούς τους κανόνες και δεν κάνεις καν «κήρυγμα» στους φίλους σου που τους παραβιάζουν (πόσο μάλλον τις κυρώσεις). Το εκρηκτικό διπλό μέτρου δεν γίνεται καν αντιληπτό.
Η Δύση είναι το μέρος όπου ακόμη και τα διπλά μέτρα και σταθμά έχουν διπλά μέτρα και σταθμά.
• Τέλος, ο Μακρόν, που είναι η φωνή μιας πλήρως μετασχηματισμένης Ευρώπης στη Δύση, αλλά που συνεχίζει να παίζει τον ρόλο του να είναι συνδεδεμένος με την ευρωπαϊκή παράδοση, να έχει κάτι στην ψυχή του εκτός από την τριμηνιαία ταμειακή ροή.
Ο Μακρόν, υπόδειγμα στεατοπυγίας προσώπου, ως συνήθως επιλέγει να ξεχάσει όλα τα προηγούμενα και να ξεκινήσει την ιστορία από το επιθυμητό σημείο: «Ναι, ναι, εξαπολύονται επιθέσεις εναντίον της χώρας σας από τις χώρες του Κόλπου, ναι, ναι, είναι εξωεδαφικές βάσεις μιας χώρας που σας βομβαρδίζει χωρίς προειδοποίηση και χωρίς κήρυξη πολέμου, για δεύτερη φορά μέσα σε εννέα μήνες, ναι, ναι, τα στρατεύματά τους σταθμεύουν σε ξενοδοχεία για να τα προστατεύσουν από τις επιθέσεις στις βάσεις,... μπλα μπλα μπλα ποιος νοιάζεται... ΑΛΛΑ, ΕΛΑΤΕ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΕΤΕΤΕ ΣΕ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΧΩΡΕΣ!
Εκεί, το τελικό ηθικό δίδαγμα είναι πολύ απλό. Σήμερα, ένας Ευρωπαίος πολίτης, ένας πολίτης που θεωρεί τον εαυτό του αξιοπρεπή, υποφερτά ανθρώπινο, ή ακόμα και εμπνευσμένο από την αγάπη για τη δική του πολιτιστική παράδοση ή/και θρησκεία ή/και τις τέχνες, δεν έχει άλλη επιλογή από το να είναι, και να δηλώνει, αντιδυτικός.
Η Δύση δεν είναι Ευρώπη, δεν είναι Ιταλία, δεν είναι Χριστιανισμός, δεν είναι Δάντης, Θερβάντες, Μπαχ, δεν είναι τίποτα από αυτά τα πράγματα». Αυτό.
Η Δύση είναι το όνομα ενός εκφυλιστικού ιστορικού και γεωπολιτικού κινήματος, ενός κινήματος που μπορεί να κερδίσει όλες τις μάχες, αλλά θα χάσει τον τελευταίο πόλεμο.
Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου