Μπότες στο έδαφος;

 από τον Filippo Bovo - 11 Μαρτίου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Χθες, ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής Ρίτσαρντ Μπλούμενθαλ μίλησε με κάποια ανησυχία για τον κίνδυνο οι ΗΠΑ να κινηθούν προς μια προσέγγιση «επιχείρησης επί του εδάφους». Αυτό δεν φαίνεται πολύ αξιόπιστο, δεδομένου του ναρκοθετημένου Στενού του Ορμούζ, των περιορισμένων διαθέσιμων πυρομαχικών και της αδυναμίας πρόσβασης στις υποδομές στην περιοχή και πίσω από αυτό, οι οποίες έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές και έχουν καταστεί μη λειτουργικές από τις ιρανικές εκτοξεύσεις. Η
«εισβολή» στο Ιράν χωρίς την υποστήριξη του δικού του ναυτικού από το Ορμούζ θα ήταν μάλλον περίεργη για τους Αμερικανούς: ακόμη περισσότερο αν λάβουμε υπόψη ότι, και πάλι τις τελευταίες ημέρες, κυκλοφορεί επίσης η ιδέα της απόβασης στο ιρανικό νησί Kharg, όπου βρίσκεται ένας σημαντικός τερματικός σταθμός πετρελαίου, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από διάφορους ειδικούς ως απαραίτητος για την ιρανική οικονομία. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ειδικούς, όχι μόνο το Kharg, αλλά και άλλα ιρανικά νησιά θα μπορούσαν να καταληφθούν από αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις, όπως το νησί Abu Musa, κοντά στα ΗΑΕ, και το αρχιπέλαγος Tunb, κοντά στις ιρανικές ακτές. Πάνω από 450 χιλιόμετρα χωρίζουν το Kharg από αυτά τα άλλα νησιά, ένα θαλάσσιο μέτωπο που, υπό τις συνθήκες που περιγράφονται παραπάνω (αδρανείς βάσεις και ραντάρ, αποθηκευμένα οπλοστάσια, ναρκοθετημένο Στενό του Ορμούζ), σε συνδυασμό με τις συνεχείς εκτοξεύσεις και επιθέσεις από το IRGC, θα είχε ως αποτέλεσμα μια ανθρώπινη αιμορραγία για τις αμερικανικές δυνάμεις.
Αμφιβάλλω αν τέτοιες προοπτικές μπορούν να εξεταστούν, ειδικά με την προεκλογική εκστρατεία των ενδιάμεσων εκλογών που έχει ήδη ξεκινήσει, την εσωτερική διαφωνία για την κλιμάκωση του πολέμου και όλη την αντιπαράθεση για τις ανθρώπινες και υλικές απώλειες που έχουν ήδη υποστεί (ο αριθμός των στρατιωτών που σκοτώθηκαν εκτός από τους σοβαρά τραυματίες· τα δισεκατομμύρια δολάρια που σπαταλήθηκαν, 5,6 δισεκατομμύρια μόνο τις πρώτες δύο ημέρες της σύγκρουσης· οι ζημιές στις ακριβές στρατιωτικές υποδομές στον Κόλπο, τα οχήματα που επηρεάστηκαν κ.λπ.). Η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατηγορείται ολοένα και περισσότερο ότι κρύβει τους πραγματικούς αριθμούς από τους πολίτες της, φοβούμενη τις συνέπειες που θα προκαλέσει πολύ πέρα ​​από το στρατόπεδο της MAGA και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Ακόμη και μια στοχευμένη επέμβαση, με τη χρήση μόνο ειδικών δυνάμεων, θα διακινδύνευε ένα καταστροφικό αποτέλεσμα, καθώς λόγω της ίδιας της γεωγραφίας του, της εσωτερικής στρατιωτικής του δομής, της κυβερνητικής του συναίνεσης κ.λπ., το Ιράν χαρακτηρίζεται ως μια τέλεια «ποντικοπαγίδα», μια στην οποία μπορεί κανείς να εισέλθει σχετικά εύκολα (από το έδαφος) αλλά στη συνέχεια να γίνει αδύνατο να ξεφύγει. Αυτό δεν φαίνεται καλή κίνηση κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής περιόδου. Τελικά, αυτό, όπως και άλλα, φαίνεται να αποτελεί μέρος μιας σειράς αυθόρμητων δηλώσεων, οι οποίες δημοσιεύονται σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές μόνο για να αντικρουστούν από άλλες αμέσως μετά, με στόχο την κάλυψη μιας ουσιαστικής στρατιωτικής «απεμπλοκής» από την περιοχή, κάτι που προφανώς συμβαίνει χωρίς να δημοσιοποιείται για περισσότερους από προφανείς λόγους.
Άλλωστε, οι βάσεις ήδη εκκενώνονται λόγω της αυξανόμενης ανασφάλειας ή της αδιαπέραστης φύσης τους, από τη Σαουδική Αραβία μέχρι το Κουβέιτ, από το Μπαχρέιν μέχρι το Ιράκ, καθώς και από τη Συρία και τον Λίβανο. Ακόμα και για το αμερικανικό διπλωματικό προσωπικό, το τρέχον κλίμα δεν φαίνεται πολύ ασφαλέστερο, όπως αποδεικνύεται από τον αυξανόμενο αριθμό εκκενώσεων από πρεσβείες σε διάφορες χώρες της περιοχής: εκτός από τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν και το Ιράκ, υπάρχει και η Τουρκία, γεγονός που υποδηλώνει μια ψυχρότητα των σχέσεων με την Ουάσιγκτον που δεν φαίνεται πλέον να περιορίζεται στις χώρες του Κόλπου.
Οι δηλώσεις με τις οποίες η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποδέχτηκε την ιρανική ανακοίνωση ότι είχε αρχίσει να εξορύσσει τα Στενά παρέχουν επίσης εξαιρετικά παραδείγματα: απειλές, ισχυρισμοί ότι κατέστρεψε ιρανικά ναρκοθετικά σκάφη ή ακόμη και ότι είχε ήδη αρχίσει να τα απομακρύνει με τις δικές της ναυτικές μονάδες κ.λπ., μερικές φορές σε tweets που δημοσιεύτηκαν στο κοινωνικό δίκτυο Truth του Τραμπ και στη συνέχεια αφαιρέθηκαν αμέσως μόλις διαψεύστηκαν. Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι πρόκειται κυρίως για μορφές «χειραγώγησης μετοχών» που στοχεύουν στην παραπλάνηση των αγορών (και του εγχώριου εκλογικού σώματος) πριν η είδηση ​​για το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ για μεγάλο χρονικό διάστημα (και χωρίς την πιθανότητα «οποιοσδήποτε», ειδικά οι ΗΠΑ, να το ανοίξει ξανά εκτός ίσως από την ίδια την Τεχεράνη) αρχίσει να τους ανησυχεί ξανά.
Ακόμα περισσότερο αν λάβουμε υπόψη ότι όχι μόνο το πετρέλαιο περνάει από το Ορμούζ, όπως θα μπορούσε κανείς να πιστέψει (κάτι που ούτως ή άλλως δεν θα έρεε τόσο εύκολα, δεδομένης της ανακοίνωσης της προσωρινής αναστολής λειτουργίας σε εργοστάσια στο Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ κ.λπ.), αλλά και άλλα εμπορεύματα απαραίτητα για την οικονομία, τη βιομηχανία και τις σχετικές αλυσίδες εφοδιασμού, εκ των οποίων το ίδιο το Στενό είναι αναμφίβολα μία από τις κύριες «αρχές»: λιπάσματα, θείο, αμμωνία, πετροχημικά προϊόντα κ.λπ., όλα αυτά συνθέτουν μια ατελείωτη λίστα που ομοίως βρίσκει στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ έναν άλλο διακριτικό πρωταγωνιστή (στον οποίο οι Χούθι, εάν χρειαστεί, θα μπορούσαν να κατεβάσουν τη «δαμόκλειο σπάθη» τους).

Boots on the ground?