ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ (34) (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

Συνέχεια από Τετάρτη 21 Μαρτίου2012

Η ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ όπως αναπτύχθηκε από τον C.G.Jung.
Της Barbara Hannah
Κεφάλαιο 8^ο (συνέχεια)
Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Έπειτα ερχόμαστε στον διάλογο ανάμεσα στον Hugh de St. Victor και την ψυχή του (Κεφάλαιο 6), ο οποίος είναι μια τέλεια αντίθεση με την εμπειρία του «κουρασμένου από την ζωή ανθρώπου». Ο «κουρασμένος από την ζωή άνθρωπος» κατακλύσθηκε ολοκληρωτικά και απροσδόκητα από την εισβολή μιας μορφής από το ασυνείδητο – του Μεγάλου Ανθρώπου – ενώ ο μεσαιωνικός διάλογος άρχισε από τον Hugh τον ίδιο. Το πρώτο κείμενο, που μας δείχνει πώς να προσαρμόσουμε την συνείδηση σε μια τέτοια εισβολή, είναι πραγματικά ένα παράδειγμα μιας απόλυτα επιτυχημένης  συμφωνίας ανάμεσα στην συνείδηση και το ασυνείδητο. Η επέμβαση εκ μέρους του ασυνειδήτου ήταν πολύ λιγώτερο δραματική στην περίπτωση του Hugh· πραγματικά μπορούμε μόνο να μαντέψουμε ότι το συνειδητό του πρόγραμμα δεν βόλευε την anima του από αυτά που απαντάει η ψυχή στις εντελώς συνειδητές και προμελετημένες δηλώσεις του, Σαν αντιπρόσωπος του ασυνειδήτου, η ψυχή έβλεπε μακρύτερα στο μέλλον από ότι ο Hugh, και προσπάθησε να τον κάνη να διευρύνη την οπτική του γωνία περιλαμβάνοντας ένα κομμάτι από την σκοτεινή πλευρά. Αλλά ήταν ακόμη πολύ νωρίς· η ψυχή μπορούσε να έχη μόνο πολύ μικρή επιτυχία σε αυτήν την προσπάθεια, επειδή τον δωδέκατο αιώνα, ένας άνδρας – ιδιαίτερα ένας μοναχός όπως ο Hugh – πάλευε ακόμη, νόμιμα, για να αναπτύξη το στοιχείο του φωτός από το ζευγάρι των αντιθέτων, και να πείση το άχρονο ασυνείδητό του να παραμείνη κυρίως μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όπως κάνει πραγματικά ο Hughμε πολλή επιτυχία. Αλλά η anima πετυχαίνει να προετοιμάση το έδαφος για μια μεταγενέστερη αποδοχή και των δύο αντιθέτων όταν κάνει τον Hugh να δη ότι η προσκόλλησή της στην σκοτεινή πλευρά έχει δυναμώσει μάλλον, παρά εξασθενίσει την αγάπη του νυμφίου της. Με τέτοια μικρά, σχεδόν αδιόρατα βήματα το ασυνείδητο σιγά-σιγά προετοιμάζει τον δρόμο για εντελώς καινούργιες καταστάσεις, όχι μόνο για το άτομο, αλλά και για την ανθρωπότητα.

Οι διαλέξεις του Jung στο Eidgenössische Technische Hochschule ( E.T.H.) στην Ζυρίχη είχαν σαν θέμα τους την ενεργητική φαντασία όπως εμφανίζεται σε δύο μεγάλες θρησκείες – τον Βουδισμό και τον Χριστιανισμό – που και οι δύο προσπάθησαν να λύσουν το πρόβλημα μέσα στα όρια των δικών τους δογμάτων (Διαλέξεις E.T.H, τόμοι 2,3 και 4, 1^η έκδοση). Ο Jung παρατήρησε ότι τέτοιου είδους δόγματα δεν είναι με κανένα τρόπο επινόηση της συνείδησης. Είναι θεμελιωμένα επάνω στο ασυνείδητο· στην πραγματικότητα, είναι συνήθως, την στιγμή που εμφανίζονται, μια τέλεια έκφραση του ασυνειδήτου. Για ένα χρονικό διάστημα λειτουργούν σαν ένα τέλειο κανάλι, ας πούμε, για το ασυνείδητο του ατόμου. Όσον καιρό το ασυνείδητο είναι πρόθυμο να ρέη σε αυτά τα κανάλια, η θρησκεία για την οποία πρόκειται δίνει όλα όσα είναι απαραίτητα, και αυτές οι στιγμές είναι οι πιο ευτυχισμένες στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σήμερα που ολόκληρο το ασυνείδητό τους ταιριάζει στο δόγμα της Εκκλησίας ή της θρησκείας με την οποία ανατράφηκαν, και αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπη να ενθαρρύνωνται να παραμείνουν μέσα σε αυτό. Αλλά όπως μας διδάσκει καθημερινά η παγκόσμια κατάσταση, αυτοί οι άνθρωποι δεν αποτελούν πια την μεγάλη πλειοψηφία. Δεν ωφελεί να αρνηθούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια πλημμύρα από το ασυνείδητο, που βρίσκει ένα κανάλι στην συνείδηση μόνο πολύ λίγων ανθρώπων. Αυτοί οι λίγοι έχουν αντιληφθή ότι το ασυνείδητο τώρα απαιτεί πολύ πλατύτερα κανάλια που θα μπορούν να περιέχουν  κ α ι  τ α  δ ύ ο  αντίθετα, και δεν θα απορρίπτουν το σκοτεινό, που συνήθως ονομάζεται κακό, από τα αντίθετα, όπως κάνουν σήμερα τα παλαιότερα δόγματα.

Με την διδασκαλία όλων όσων είχε μάθει από τον Jung – στα οποία ήταν ιδιαίτερα ανοιχτή εξ αιτίας της προηγούμενης μελέτης του Spinoza – η Anna Marjula πραγματικά προσπάθησε με την ενεργητική της φαντασία, να περιλάβη μέσα της και τα δύο αντίθετα. Το πρώτο μέρος – που το άφησα ακριβώς όπως βγήκε από την δική της πέννα – είναι στην πραγματικότητα μια προετοιμασία για το πιο φανερό παιχνίδι των αντιθέτων στο δεύτερο μέρος: της συζητήσεις της με το Μεγάλο Πνεύμα. Η Anna είχε πεισθή απόλυτα για την ύπαρξη ενός ολόκληρου Θεού που περιέχει και τα δύο αντίθετα, και για το ότι έπρεπε να περιλάβη και τα δύο στην ενεργητική της φαντασία  π ρ ο τ ο ύ  αρχίσει τις συνομιλίες της με το Μεγάλο Πνεύμα. Πριν τελειώσουν αυτές οι συνομιλίες, τις είχε ήδη οδηγήσει στο σπάνιο, αλλά πάρα πολύ επιθυμητό, αποκορύφωμα του ίδιου του  Ι ε ρ ο ύ  Γ ά μ ο υ. Είχε την ανταμοιβή να μην την ενοχλούν πια τα αντίθετα, επειδή είχαν σχετισθή το ένα με το άλλο· έτσι απόλαυσε μια ασυνήθιστα γαλήνια γεροντική ηλικία.

Η Anna στην αρχή υπέμεινε την ένταση των αντιθέτων, και έπειτα πέτυχε την σωστή της συμμετοχή σε αυτά, ώστε να τους επιτρέψη να ενωθούν μέσα της. Πρέπει να αναφέρω ότι στην ανάλυση που έκανε η ίδια των αρχικών σχεδίων της, η οποία έγινε ανάμεσα στις συζητήσεις με την Μεγάλη Μητέρα και το Μεγάλο Πνεύμα, έμαθε πόσο χωρισμένα ήταν τα αντίθετα μέσα της, και ότι ήταν η σχεδόν ανυπόφορη ένταση ανάμεσά τους που υπέσκαπτε την ειρήνη που είχε βρη μετά τις συζητήσεις της με την Μεγάλη Μητέρα. Αυτό την οδήγησε στο να μιλήση γι’ αυτά πολύ πιο ανοιχτά στις συζητήσεις της με το Μεγάλο Πνεύμα. Αυτό, με την σειρά του, οδήγησε στο θαυμάσιο αποκορύφωμα, για το οποίο η Μεγάλη Μητέρα λέει:

« Σήμερα μέσα σου και πέρα από σένα, το Αρσενικό Πνεύμα και η Θηλυκή Αγάπη πρόκειται να παντρευτούν. Η προσωπική σου παραίτηση είναι ο δικός σου ρόλος σε αυτό. Μπορείς να συμμετάσχης ικανοποιητικά σε αυτήν την ένωση, αλλά αυτό θα είναι δυνατόν μόνο εάν θα είσαι σε θέση να έχης μια εμπειρία απλής συμμετοχής. Ετοίμασε τον εαυτό σου για τον γάμο τους».

Έτσι η Anna Marjula εκπλήρωσε τον όρο που όπως είπε ο Jung, είναι η μόνη δυνατότητα για την αποφυγή ενός πυρηνικού πολέμου. Όταν τoυ είπε τι έκανε η Anna, και πριν δη το χειρόγραφό της, απάντησε: «Αυτό δείχνει ότι δεν πρέπει κανείς ποτέ να απελπίζεται για μια περίπτωση». Επειδή, όπως ανέφερα πιο πριν, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ο Jung και εγώ φοβόμασταν ότι δεν θα κατάφερνε ποτέ να νικήση τον αρνητικό της animus. Μου φαίνεται, επομένως, ότι το παράδειγμα της ενεργητικής φαντασίας της Anna Marjula είναι μια ιδιαίτερη ενίσχυση για τις γυναίκες στις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν με τον animus τους.

Κατά μια έννοια, δεν μπορεί κανείς να συγκρίνη τέτοιες μικρές, ατομικές προσπάθειες με τα δόγματα που δημιουργήθηκαν από γενιές ανθρώπων στον χώρο των μεγάλων θρησκειών. Αλλά μόνο με τέτοιες ατομικές προσπάθειες μπορούν οι άνθρωποι που ακόμη στορίζουν τις θρησκείες να αρχίσουν να βλέπουν ότι τα δόγματά τους πρέπει να  ε ξ ε λ ι χ θ ο ύ ν  εάν πρόκειται να παραμείνουν ζωντανά, και να μην γίνουν νεκρά απομεινάρια από το παρελθόν. Ο Jung συχνά υπογράμμιζε τι τεράστιο βήμα έκανε προς αυτή την κατεύθυνση ο Πάπας Πίος ο 12^ος, όταν δέχθηκε την ύψωση της Παρθένου στον ουρανό, και έτσι άρχισε να μετατρέπη την Τριάδα σε τετραδικότητα, αυτό το πανάρχαιο σύμβολο της ολότητας.

Μπορούμε να δούμε πόσο ιδιαίτερη σημασία έδινε ο Jung στην ένωση των αντιθέτων από το γεγονός ότι αφιέρωσε το τελευταίο μεγάλο του βιβλίο, το «Mysterium Coniunctionis» (Μυστήριο της συνένωσης) αποκλειστικά σε αυτό το θέμα (Jung: «Άπαντα, τόμος 14). Χρειάσθηκε πολλά χρόνια για να γράψη αυτό το βιβλίο στην πραγματικότητα, ήταν το «κύριο έργο» του, όπως ονόμασε ο Goethe τον Faust. Στην αρχή-αρχή αφιερώνει μια υποσημείωση σε ένα απόσπασμα από τον γνωστό αλχημιστή των αρχών του δέκατου έβδομου αιώνα Michael Maier, που πάντα μου έκανε εντύπωση σαν μια από τις καλύτερες περιγραφές για το πώς μπορούν να ενωθούν τα αντίθετα. Ο Maier λέει:

« Η φύση, λέω, όταν στράφηκε γύρω από τον χρυσό κύκλο», με αυτή την κίνηση έκανε ίσες τις τέσσερεις ιδιότητές της, δηλαδή τετραγώνισε αυτή την μονογενή απλότητα επιστρέφοντας πίσω στον εαυτό της, ή την έφερε στην μορφή ενός ισόπλευρου ορθογώνιου, με τέτοιο τρόπο ώστε τα αντίθετα να είναι δεμένα με τα αντίθετα, και οι εχθροί με τους εχθρούς, σαν με αιώνιους δεσμούς, και κρατούνται σε ένα αμοιβαίο αγκάλιασμα». (Michael Maier: De circulo physic quadrate [Περί του τετραγωνισμού του φυσικού κύκλου], σελ.17).

Βλέπουμε καθαρά πόσο αδύνατον είναι για την συνείδηση να ενώση τα αντίθετα· μόνο η φύση μπορεί να το κάνη, εάν τα ανθρώπινα όντα συμμετάσχουν σωστά σε αυτήν. Είδαμε από τον τρόπο που το περιέγραψε αυτό η Μεγάλη Μητέρα, ότι το εγώ πρέπει να αφήση όλες τις εγωιστικές του απαιτήσεις, και να δώση στην φύση την δυνατότητα να ενεργή απόλυτα ελεύθερα. Ή, για να κοιτάξουμε αυτή την σωστή συμμετοχή από μιαν άλλη γωνία: το εγώ πρέπει να επιτύχη την ίδια στάση με τον Κινέζο βροχοποιό του Kian Tchou. Αυτός είπε στον Wilhelm ότι δεν θα ήταν δυνατόν να βρέξη προτού αυτός μπη πάλι μέσα στο Ταο· όταν έγινε αυτό, φυσικά, έβρεξε. Όπως το βλέπω, η φύση μπορεί να δέση «τα αντίθετα με τα αντίθετα, και τους εχθρούς με τους εχθρούς, σαν με αιώνιους δεσμούς» και να τους κρατήση «σε ένα αμοιβαίο αγκάλιασμα», εάν εμείς μπορούμε να επιτύχουμε την σωστή στάση ή συμμετοχή απέναντι σε αυτήν.

ΤΕΛΟΣ

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

De Artis auriferae (Περί της τέχνης της κατασκευής χρυσού). 2 τόμοι. Βασιλεία, 1953
Boehme, Jacob: « Τα έργα του Jacob Boehme». Μετάφραση και έκδοση από τους G. Ward και T. Langcake. 4 τόμοι. Λονδίνο, 1764-81
Budge, E.A. Wallis: «Η Βίβλος των Νεκρών». Νέα Υόρκη, Barnes & Noble, Inc, 1953.
Brugsch, H.: «Geographische Inschriften Altägyptische Denkmaler (Γερμανικά), 1860 (Γεωγραφικά επιγραφικά μνημεία της αρχαίας Αιγύπτου)
Dorn, Gerhard: «Speculativa philosophia» («Θεωρητική φιλοσοφία», Theatrum Chemicum, I.
Goethe, Johann Wolfgang von: «Faust». Μετάφραση του Philip Wayne. 2 τόμοι. Harmondsworth, 1949,1959.
–                     ≈    –                                :    «Faust»: Συντομευμένη απόδοση.
Μετάφραση του Ionis McNeice. Λονδίνο, 1951.
Hannah, Barbara: «Jung: Η ζωή και το έργο του. Μία βιογραφική αναφορά». Νέα Υόρκη, G.P. Putnams Sons, 1976.
–         ≈    –          : «Το πρόβλημα της επαφής με τον animus». Έκδοση του Σωματείου Ποιμαντικής Ψυχολογίας, Διάλεξη υπ’  αριθ. 70.
–          ≈     –         : « Ο αγώνας για την ολοκλήρωση». Νέα Υόρκη, G.P. Putmans Sons, 1971.
Hogg, James: «Απομνημονεύματα και εξομολογήσεις ενός δικαιωμένου αμαρτωλού» Λονδίνο, The Cresset Press, 1947
Ομήρου: Οδύσσεια. Μετάφραση του E.V. Rien. Νέα Υόρκη,  Penguin,1950.
Huxley, Aldous: «Η γκρίζα εξοχότητα». Νέα Υόρκη και Λονδίνο, Harper & Brothers, 1941.
I Ching ή «Το Βιβλίο των Αλλαγών». Μετάφραση του James Legge. Νέα Υόρκη, Dover Press, Inc, 1899.
I Ching ή «Το Βιβλίο των Αλλαγών». Μετάφραση του Richard Wilhelm, αγγλική απόδοση από τον Gary F. Baynes. Princeton, Princeton University Press, 1967.
Jacobsohn, Helmuth: «Άχρονα κείμενα σχετικά με την ψυχή» Evanston, Northwestern University Press, 1968.

Jung, Carl Gustav: «Aion: Έρευνες σχετικά με την φαινομενολογία του Ταυτού» Τόμος 9, μέρος ii, Άπαντα. Princeton, Princeton University Press, 1959, 2^η έκδοση, 1968.

–          ≈       –         : « Ο C.G.Jung μιλάει» Έκδοση από τον William και τον R,F,C. Hull. Princeton, Princeton University Press, 1977.

–           ≈      –         : « Ο πολιτισμός σε μεταβατικό στάδιο» Τόμος 10, Άπαντα. Princeton, Princeton University Press, 1964, 2^η έκδοση,

–           ≈      –         : Άπαντα του C.G.Jung: Princeton, Princeton University Press (Σειρά Bollingen, αριθ. 20), ιδιαίτερα οι ακόλουθοι τόμοι:

                                      Ν^ο 17: Η ανάπτυξη της προσωπικότητας. 1954

                                      Ν^ο  14: Το μυστήριο της συνένωσης. 1970

                                      Ν^ο 16: Η πρακτική της ψυχοθεραπείας. 1966

                                      Ν^ο 12: Ψυχολογία και Αλχημεία. 1968          

                                      Ν^ο  5: Η ψυχολογία του ασυνειδήτου.1967

                                      Ν^ο 11: Ψυχολογία και Θρησκεία. 1967

                                      Ν^ο   7: Δύο δοκίμια επάνω στην αναλυτική

                                                 ψυχολογία. 1966

–           ≈       –      : Διαλέξεις E. T. H. (στο Eidgenössische Technische Hochschule). «Σύγχρονη Ψυχολογία». Τόμοι 2,3,4 και 5. Ιδιωτική Έκδοση.

–             ≈       –    : «Επιστολές». 2 τόμοι. Έκδοση από τον Gerhard Adler και την Aniela Jaffé. Princeton. Princeton University Press, 1973.

–            ≈       –  : « Ο άνθρωπος και τα σύμβολά του». Έκδοση από τον C.G.Jung. Νέα Υόρκη. Doubleday & Σία, 1964.

–            ≈       –   : «Αναμνήσεις, Σκέψεις, Όνειρα». Νέα Υόρκη, Pantheon Books, 1973.

–             ≈      –   : «Ψυχολογική ανάλυση του “Τάδε έφη Ζαρατούστρα” του Νίτσε». Ιδιωτικό σεμινάριο που έγινε στην Ζυρίχη κατά την δεκαετία του 1930.

Maier, Michael: «De circulo physicο quadrato» (Περί του τετραγωνισμού του φυσικού κύκλου). Oppenheim, 1616.
Marjula, Anna: «Η θεραπευτική επίδραση της ενεργητικής φαντασίας σε μία ειδική περίπτωση νεύρωσης» Ζυρίχη, Schippert & Σια, 1967.
Mead, George Robert Stow: «Μια Μιθραϊκή ιεροτελεστία – Ηχώ από την σειρά «Γνώση». Λονδίνο, 1907.

–             ≈       –            : ΄Εκδοση και μετάφραση του «Ερμή του Τρισμέγιστου» 3 τόμοι. Λονδίνο, 1949

Micropaedia: Τόμος 7 Σικάγο, Εγκυκλοπαίδεια Britannica, Inc.1943 -73.

Preisedanz, Karl: Εκδότης του: «Αρχαίοι ελληνικοί μαγικοί πάπυροι». 2 τόμοι. Στουτγάρδη, 1973

Rauschning, Hermann: «Ο Χίτλερ μιλάει» Λονδίνο, Thornton Butterworth, Ltd, 1939.
Richard de St. Victor: «Benjamin Minor» («Ο μικρότερος Βενιαμίν»).
Rosarium Philisophorum: Βλέπε: «Περί της τέχνης της κατασκευής του χρυσού» ( De artis auriferae).
Rosekreuz, Christian (ψευδώνυμο του Johann Yalentin Andreae): Chymische Hochzeit (Χημικός Γάμος). Στρασβούργο, 1616. Για μετάφραση δες: «Το Ερμητικό ρομαντικό μυθιστόρημα ή ο Χημικός Γάμος». Μετάφραση του E. Foxcroft. Λονδίνο, 1960.
Αγία Γερτρούδη: «Η ζωή και οι αποκαλύψεις της Αγίας Γερτρούδης». Λονδίνο: Burns και Yates, 1870.
Thomson, Francis: «Το λαγωνικό του ουρανού”. Βοστώνη, Braden Press, χωρίς χρονολογία.
Οι Upanishad: Μέρη Ι και ΙΙ. Οξφόρδη, 1879.
van der Post, Laurens: «Το τραγούδι της ακρίδας». Λονδίνο, Horgarth Press, 1975.
Von Franz, Marie-Louise: «Τα οράματα του Niklaus von Flüe» Ζυρίχη, Rascher Verlag, 1959.
–               ≈         –            : «Οι προβολές και η απόσυρσή τους στην Γιουγκιανή ψυχολογία: Μια αντανάκλαση της ψυχής». Μετάφραση από τον William Kennedy La Salle: Open Court Publishing Co. , 1980.
Wilhelm, Richard: «Ο θάνατος και η αναγέννηση στην Κίνα». Spring: ένα περιοδικό γιουγκιανής σκέψης. Λέσχη αναλυτικής ψυχολογίας της Νέας Υόρκης, 1962.
Wolf, Paul: «Οι Βικτωρίνοι: Μυστικές συγγραφές». Βιέννη, Thomas Verlag Jacob Hegner, 1936.
 SIGO PRESS
Sigo Press είναι μια εκδοτική εταιρεία που ειδικεύεται σε έργα σχετικά με την Γιουγκιανή ψυχολογία, και η οποία χαίρει μεγάλης εκτίμησης για το περιεχόμενό τους και το αναγνωστικό τους κοινό. Άλλα βιβλία που διατίθενται:
“Puer Aeternus” της Marie-Louise von Franz : Μια μελέτη των θετικών και αρνητικών ιδιοτήτων του Puer Aeternus, του αιώνια νέου και δημιουργικού παιδιού μέσα μας. Αυτό το βιβλίο περιλαμβάνει μια ερμηνεία σε βάθος του «Μικρού Πρίγκηπα» του Saint Exupery.
“Sandplay” (παιχνίδια με την άμμο): Μια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση της ψυχής της Dora M. Kalff : Ένα εξαιρετικό εργαλείο για οποιονδήποτε εργάζεται σχετικά ή ενδιαφέρεται για την θεραπεία μέσω της τέχνης, την θεραπεία μέσω του παιχνιδιού και την ανάπτυξη στην πρώτη ηλικία.
SIGO PRESS,

2601 Ocean Park. # 210

Santa Monica, California

H ΒΑΡΒΑΡΑ ΗΑΝΝΑΗ γεννήθηκε στην Αγγλία, αλλά πήγε στην Ζυρίχη το 1920 για να σπουδάση κοντά στον C.G.Jung.Έζησε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή της στην Ελβετία όπου εργάσθηκε σαν ψυχοθεραπεύτρια-ψυχαναλύτρια και καθηγήτρια στο Ινστιτούτο C.G.Jung. Είναι η συγγραφέας των έργων:

- Ο αγώνας για την επιβίωση, και
- Jung: Η ζωή και το έργο του· μια βιογραφική αναφορά.
Η Barbara Hannah, Γιουγκιανή ψυχαναλύτρια και συγγραφέας, ερευνά την επαναστατική αντίληψη του Jung για την «ενεργητική φαντασία», η οποία θεωρείται σαν το πιο ισχυρό μεγαλείο στην Γιουγκιανή ψυχολογία για την επίτευξη άμεσης επαφής με το ασυνείδητο, και την απόκτηση μεγαλύτερης εσωτερικής γνώσης.

Χρησιμοποιώντας ιστορικά και σύγχρονα παραδείγματα, η Hannah παρακολουθεί την ανθρώπινη πορεία προς την προσωπική ολοκλήρωση. Αυτή η προσέγγιση της αντιμετώπισης του ασυνειδήτου είναι μια μοναδική θεραπευτική διαδικασία κατάλληλη και για άνδρες και για γυναίκες, και ασχολείται σε βάθος με την «τραυματισμένη θηλυκότητα», όπως και με πολλές ισχυρές αρχετυπικές δυνάμεις.

Το «Συναντήσεις με την ψυχή», είναι το πρώτο και μόνο βιβλίο που ξέρω, το οποίο μπορεί να προωθήση την κατανόηση της «ενεργητικής φαντασίας» εικονογραφόντας μέσα από διάφορα παραδείγματα τα βήματα, τις παγίδες και τις επιτυχίες αυτής της μεθόδου συνάντησης με την ψυχή.

Marie-Louise von Franz

 Τ Ε Λ Ο Σ

Αμέθυστος

Ο Μύθος του Σπηλαίου του Πλάτωνα, οι ομοιότητές του με το Matrix και η σύγρονη ερμηνεία του

Ο Μύθος με τη σπηλιά στην Πολιτεία του Πλάτωνα

Η Πολιτεία περιλαμβάνει την Αλληγορία του σπηλαίου, με την οποία ο Πλάτων εξηγεί τη Θεωρία των Ιδεών του.

Η σημερινή κατάσταση του ανθρώπου, λόγω απαιδευσίας, μπορεί να αναπαρασταθεί άψογα από τον περίφημο μύθο του σπηλαίου που διηγείται ο Πλάτωνας, στην αρχή του έβδομου βιβλίου της Πολιτείας του.

Ο άνθρωπος ζει σε μια ψευδαίσθηση

Σύμφωνα με τον αλληγορικό μύθο οι άνθρωποι ζούμε σαν φυλακισμένοι μέσα στις παραισθήσεις και τις αυταπάτες μας και δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την αλήθεια γιατί μας εμποδίζουν τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των εξουσιαστών, που χειραγωγούν τις αισθήσεις μας ώστε να αντιλαμβανόμαστε μόνο την πραγματικότητα όπως την καθορίζουν εκείνοι.

Κάποια στιγμή μερικοί δεσμώτες απαλλάσσονται επιτέλους από την επιρροή των δογμάτων, χάρη στην παιδεία και τον ορθό λόγο και επιτέλους με καθαρή σκέψη μπορούν να γνωρίσουν την αλήθεια βασιζόμενοι σε αποδείξεις.

Ο μύθος του σπηλαίου

απατηλές παραστάσεις

Ο μύθος αυτός διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά. Έτσι οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα. Εάν όμως κάποιος από τους αλυσοδεμένους ανθρώπους του σπηλαίου κατορθώσει να ελευθερωθεί, να βγει από τη σπηλιά και να ανέβει πάνω στη γη και, κάτω από το φως του ήλιου πλέον, δει τα πράγματα, θα καταλάβει την πλάνη στην οποία ζούσε όσο ήταν μέσα στη σπηλιά. Θα αντιληφθεί τότε ότι οι σύντροφοι του, που εξακολουθούν να βρίσκονται αλυσοδεμένοι στο σπήλαιο, ακόμη ζουν βυθισμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις.

Η ερμηνεία του μύθου από τον μεγάλο μας φιλόσοφο

Πλάτων

Κατά τον Πλάτωνα, ο απελεύθερος δεσμώτης είναι ο φιλόσοφος, ο οποίος βλέπει τα ίδια τα όντα, τις ιδέες, και όχι τα είδωλά τους. Οι αλυσοδεμένοι σύντροφοι του είναι οι κοινοί άνθρωποι που, έχοντας εθισθεί στις απατηλές παραστάσεις των αισθητών πραγμάτων, ζουν, χωρίς να το ξέρουν, μέσα στο ψέμα. Πάντοτε βέβαια, για τον Πλάτωνα, υπάρχει η δυνατότητα απεμπλοκής των αλυσοδεμένων ανθρώπων από τις πλάνες τους. Για να το πετύχουν αυτό, χρειάζεται να αποδεσμευτούν από τις αλυσίδες τους. Αυτές συμβολίζουν τις αισθήσεις τους, που τους υποχρεώνουν να παρατηρούν μόνο τα απατηλά είδωλα των ιδεών, των αληθινών όντων. Αντί για τις αισθήσεις τους όμως θα πρέπει να εμπιστευτούν το νου τους.


Ο ρόλος του Μύθου και η θέση του Φιλόσοφου στην Πολιτεία του Πλάτωνα

Ο φιλόσοφος - ηγέτης

Η αλληγορία του σπηλαίου είναι μια προσπάθεια τεκμηρίωσης της θέσης του φιλόσοφου ως βασιλιά στην Ιδεώδη Πολιτεία. Οι φυλακισμένοι αρχίζουν να αποδίδουν τα μη πραγματικά σχήματα των σκιών με όρους και έννοιες, ενώ πιστεύουν ότι οι σκιές αυτές είναι η πραγματικότητα.

Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο, μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές, δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται μόνο μες στο σπήλαιο. Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες και βγουν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου και θα επιστρέψουν πίσω. Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο, που συμβολίζει το Αγαθό, και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μες στο σπήλαιο ήταν απλά αντίγραφα των αληθινών. Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω, λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους. Πίσω, όμως, στο σπήλαιο, δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και, προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια, ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους.

Σωκράτης : « -Και αν κανείς ήθελεν να επιχειρήσει να τους λύσει από τα δεσμά τους και να τους ανεβάσει, δεν θα ήσαν ικανοί να τον σκοτώσουν αν ημπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια τους; Αφου θα θεωρούσαν ότι θέλει να τους κάνει κακό και να τους τυφλώσει ενώ αυτός θέλει να τους δείξει το μόνο αληθινό Φώς.» Γλαύκων : «-Το δίχως άλλο!». Έχουμε πολλά θλιβερά ιστορικά παραδείγματα εν προκειμένω. Ο ίδιος ο Σωκράτης είχε τραγικό τέλος, επειδή εισήγαγε καινά δαιμόνια...

Ωστόσο, όσοι ελευθερώθηκαν, οι φιλόσοφοι, έχουν χρέος να επιστρέψουν πίσω και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.

Συχνά, ο Ήλιος, που συμβολίζει το Αγαθό, ωθεί στην ερμηνεία του Μύθου του Σπηλαίου από θρησκευτικής απόψεως: χωρίς Θεό, οι άνθρωποι ζουν μες το σκοτάδι.

Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο, για ολόκληρο το έργο της Πολιτείας, εκφράζει την εμμονή στα αισθητά πράγματα, όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν στην κατα τον Πλάτωνα απόλυτη αλήθεια :

Την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού.

Καθηλωμένοι στην ίδια θέση οι έγκλειστοι βλέπουν μόνο σκιές και, ελλείψει άλλων ερεθισμάτων, θεωρούν αυτονόητη την αυθεντικότητά τους. Τα δεσμά τούς στερούν κάθε δυνατότητα κίνησης, αυτενέργειας και διεύρυνσης του οπτικού τους πεδίου. Προσωπική δράση δεν υφίσταται. Υπάρχει μόνον όρασης αλλά και αυτή δεν είναι άλλο από παθητική παρατήρηση των συμβάντων, αναντίρρητη αποδοχή των δεδομένων των αισθήσεων, άγνοια, πλάνη.

Η ανάβαση στον κόσμο του φωτός συνιστά μια πορεία, η οποία ξεκινώντας από μια αρνητική γνώση, από τη γνώση "του τι δεν είναι", απολήγει στην αυτογνωσία και την κοσμογνωσία. Ο κόσμος του σπηλαίου απεικονίζει την εμμονή της ψυχής στο αισθητόν, την υπερεκτίμησή του, την παντελή κυριαρχία των αισθήσεων και του επιθυμητικού τμήματός της επί του λογιστικού. Η προσκόλληση στο γίγνεσθαι επιφέρει ψυχική σύγχυση, νόσον, ενώ η θέασις των όντων εσωτερική ισορροπία , την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού μέρους της. Για τον Πλάτωνα, το αίτημα της αυτογνωσίας είναι πρωταρχικό. Ακόμη κι αν δε βρεθεί ποτέ ο φιλόσοφος -ηγέτης που θα διοικήσει την ιδανική πολιτεία, κάθε άνθρωπος χωριστά θα πρέπει να επιδιώξει τουλάχιστον να ρυθμίσει το πολίτευμα της ψυχής του.

Η ερμηνεία της αλληγορίας του σπηλαίου του Πλάτωνα στη σύγχρονη εποχή

ΜΜΕ και Προπαγάνδα

Οι άνθρωποι, από αρχαιότατες εποχές ως σήμερα, ζούμε φυλακισμένοι στα σώματά μας, μέσα στις παραισθήσεις, τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες μας που δημιουργούνται από τον εγωκεντρισμό, την επιθυμία για απόκτηση και εξουσία, τον ατομικισμό, την αδιαφορία για τους άλλους, την προσκόλληση μόνο στις σωματικές μας ανάγκες και σε αυτές που μας προστάζει η αυτοϊκανοποίηση του εαυτούλη μας και την άκριτη υπακοή σε αυτό που μας παρουσιάζουν ως πραγματικό και ως την μοναδική μας επιλογή για ζωή . Για να γνωρίσουμε την αλήθεια, πρέπει ν’ αποτινάξουμε τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των ποικίλων εξουσιαστών, που αφήνουν ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνο τα αντίγραφα και τις απατηλές σκιές της πραγματικότητας.

Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που κάποιοι δεσμώτες, καταφέρνουν ν’ απαλλαγούν απ’ την επιρροή των αισθήσεων και των δογμάτων και να γνωρίσουν την αλήθεια, βασιζόμενοι στις αποδείξεις που τους παρέχει μόνο ο ορθός λόγος και η καθαρή σκέψη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι φιλόσοφοι και οι «πεπαιδευμένοι», οι μορφωμένοι, που η παιδεία τους δείχνει τον τρόπο πώς, ξεγλιστρώντας μέσα από τα ποικίλα δογματικά δίχτυα, να ξεφύγουν από τη μοίρα των δεσμωτών της σπηλιάς…

Άλλωστε ο κόσμος του σπηλαίου και όσα διαδραματίζονται εντός του είναι τόσο δεδομένος, ώστε να μη γεννά την παραμικρή αμφιβολία για το αν είναι αληθινός. Ωστόσο αυτό συμβαίνει και στη δική μας πραγματικότητα που δεδομένα και αληθινά θεωρούνται μόνο όσα μας δείχνουν τα ΜΜΕ, όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας όχι όμως με τον νου μας, όσες επιθυμίες απορρέουν από τις σωματικές μας ανάγκες αλλά και τις ανάγκες επιβεβαίωσης του υπέρμετρου εγώ μας με αποτέλεσμα όλα αυτά να έχουν οδηγήσει τον άνθρωπο στη ψευδαίσθηση πως είναι μόνος του και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει είναι εις βάρος των άλλων και της φύσης.

Οι ομοιότητες με την ταινία Matrix

ο κόσμος του Μάτριξ (σπηλιά -ΜΗΤΡΑ - matrix)

Ο πυρήνας του μύθου του σπηλαίου ξαναπροτάθηκε, σε σύγχρονη εκδοχή, στην ταινία το Matrix (1999) των αδερφών Andy και Larry Wachowsky (Γουατσόφσκυ). Η ταινία, ως γνωστόν, περιγράφει ένα μέλλον στο οποίο ο κόσμος όπως τον ξέρουμε εμείς είναι ουσιαστικά το Matrix, μια εικονική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε και συντηρείται από νοήμονες μηχανές προκειμένου να κατευνάσει, υποτάξει και εκμεταλλευτεί τον ανίδεο ανθρώπινο πληθυσμό ως πηγή ενέργειας (παραγωγής και κατανάλωσης, θα λέγαμε).

Όπως στο μύθο του σπηλαίου, ο κόσμος του Μάτριξ (σπηλιά -ΜΗΤΡΑ - matrix) , είναι ένας κόσμος παραισθήσεων. Οι άνθρωποι ζουν και κινούνται σε αυτόν, χωρίς να υποψιάζονται την πραγματική «ψεύτικη» κατάστασή του. Η ταινία αναφέρεται δήθεν στο μέλλον, για ευνόητους λόγους, ενώ περιγράφει γλαφυρά τη σύγχρονη κατάσταση της ανθρωπότητας. Στην πρώτη ταινία της σειράς, ο ήρωας ο Neo, διαλέγει το κόκκινο χάπι που του επιτρέπει να προχωρήσει στην αφύπνιση. Ο Σκοτεινός, όπως τον αποκαλούσαν, Ηράκλειτος δηλώνει χαρακτηριστικά :

« ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΥΠΝΗΤΟΥΣ. ΟΙ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΙ ΖΟΥΝ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ».

Όμως δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι να ξεφύγουν από το Μάτριξ!.. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να αντικρούσουν την φοβερή πραγματικότητα. Θέλουν σαν το Σάιφερ να ζουν στον ψεύτικο κόσμο. Όταν τους δίνουν «το κόκκινο και το μπλε χάπι», δεν επιλέγουν οι περισσότεροι το κόκκινο που θα τους οδηγήσει στο «ξύπνημα». Προτιμούν να μένουν στο όνειρο, παρά να αντιληφθούν το μέγεθος του εφιάλτη στον οποίο είναι έτσι κι αλλιώς μπλεγμένοι.

από την ταινία the Matrix

Οι παρόμοιες ερμηνείες του Μύθου και της ταινίας Μάτριξ στη σημερινή πραγματικότητα

Ομοιότητες του μύθου με το Μάτριξ

Δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανένα να ξυπνήσει με το ζόρι. Αυτό όμως που έχουμε υποχρέωση είναι να καταστήσουμε εμφανή και προσβάσιμη την έξοδο από το τούνελ γι' αυτούς, που έχουν κουραστεί να ζουν στο όνειρο-εφιάλτη και η ψυχή τους είναι έτοιμη να ανθίσει στη συνειδητότητα. Δεν είναι χρήσιμο να περιμένουμε την έλευση του Νέου (Νήο=New) εκλεκτού για να μας σώσει από τη μηχανικότητα, γιατί μόνο ο καθένας μπορεί, με τη δική του προσπάθεια και τη σχετική εξωτερική βοήθεια, να γίνει o σωτήρας του εαυτού του. Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο ζοφερά. Αυτή είναι η μία πλευρά της Σελήνης, η σκοτεινή. Υπάρχει όμως και η άλλη που μας κάνει να είμαστε, υπό όρους, αισιόδοξοι....Είναι η πλευρά που υπάρχει στην έξοδο του σπηλαίου....

http://www.ramnousia.com/2010/05/
  ΠΗΓΗ : ΔΙΟΛΚΟΣ

Ε΄ Κυριακη των Νηστειων - Η οσια Μαρια η Αιγυπτια Υποδειγμα μετανοιας

Πηγή: Πατερική παράδοση

Αγ. Νικολαου Βελιμιροβιτς

Τὸν βίο τῆς θαυμαστῆς αὐτῆς ὁσίας ἔγραψε ὁ ἅγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Κάποτε, κατὰ τὴ διαρκεια τῆς Μ. Τεσσαρακοστής, ἔνας ἱερομόναχος, ὁ Γέρων Ζωσιμᾶς, ἀποσύρθηκε μέσα στὴν ἔρημο πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Ὀδοιποροῦσε ἐπὶ εἴκοσι ἡμέρες, χωρὶς νὰ δεῖ ψυχή, ὅταν, ξαφνικά, μία ἀνθρωπίνη φιγούρα μὲ ζαρωμένο γυμνὸ σῶμα καὶ καταλευκὰ σὰν χιόνι μαλλιὰ πέρασε φευγαλέα ἀπὸ μπροστά του κι ἔγινε ἀφάντη. Ὁ Γέροντας ἔτρεχε ξοπίσω τῆς γιὰ ἀρκετὴ ὥρα, μέχρι που ἡ φιγούρα στάθηκε σὲ ἕνα ρυάκι καὶ τὸν κάλεσε μὲ τὸ ὄνομά του: «Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ», τοῦ εἶπε, «συγχώρεσε μὲ χάριν τοῦ Κυρίου· δὲν μπορῶ νὰ ἐμφανιστῶ σὲ σένα, διότι εἶμαι μία γυναῖκα γυμνή».

Ὁ Ζωσιμᾶς τῆς πέταξε τὸ ἐξώρασό του κι ἐκείνη τυλίχτηκε μ’ αὐτὸ καὶ ἐμφανίστηκε μπροστά του. Στο ἄκουσμα τοῦ ὀνόματός του, ἀπὸ τὸ στόμα τῆς ἄγνωστης γυναίκας, ὁ Γέροντας φοβήθηκε. Ὕστερα ἀπὸ παρατεταμένη ἐπιμονή του, ἡ γυναῖκα διηγήθηκε τὴν ἱστορία της.

Γεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο καὶ σὲ ἡλικία μόλις δώδεκα ἐτῶν ἄρχισε νὰ ζεῖ ἀκόλαστο βίο στὴν Ἀλεξάνδρεια· ἐπὶ δεκαεπτὰ χρόνια ἀκολουθοῦσε διεστραμμένο τρόπο ζωῆς. Ἡ Μαρία, οἰστρηλατημένη ἀπ’ τὸ σαρκικὸ πάθος τῆς πορνείας, ἀκολούθησε καποίους νέους καὶ ἐπιβιβάστηκε σὲ ἕνα πλοῖο μὲ προορισμὸ τὰ Ἱεροσόλυμα. Φθάνοντας στὴν Ἁγία Πόλη, θέλησε να ἐπισκεφθεῖ τὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸν Τίμιο Σταυρό. Ὅμως μία ἀόρατη δύναμη τὴν ἐμπόδιζε νὰ εἰσέλθει στον Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως. Ἔντρομη, τότε, στήλωσε τὸ βλέμμα της στὴν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὸν νάρθηκα καὶ προσευχήθηκε θερμὰ νὰ τῆς ἐπιτραπεῖ νὰ ἀσπαστεῖ τὸν Τίμιο Σταυρό, ὁμολογώντας τὴν ἁμαρτωλότητά της καὶ ἐμπιστευόμενη τὰ βήματά της στὴν Πανάχραντο Θεοτόκο.

Τότε πράγματι, τῆς ἐπετράπη ἡ εἴσοδος μέσα στὴν ἐκκλησία. Ἀφοῦ προσκύνησε τὸν Σταυρό, ἐπέστρεψε στὸν νάρθηκα γονάτισε μπροστὰ στὴν εἰκόνα καὶ εὐχαρίστησε θερμὰ τὴ Θεοτόκο. Τὴν ἴδια στιγμὴ ἄκουσε μία φωνὴ νὰ τῆς λέει: «Ἐὰν περάσεις τὸν Ἰορδάνη, θὰ βρεις τὴν ἀληθινὴ εἰρήνη!». Ἡ Μαρία βγῆκε καί, ἀφοῦ ἀγόρασε τρία καρβέλια ψωμί, ξεκίνησε γιὰ τὸν Ἰορδάνη ποταμό.

Τὴν ἑπομένη μετέλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων στὸ μοναστῆρι τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστὴ καὶ πέρασε τὸν Ἰορδάνη ποταμό. Παρέμεινε σαράντα ὀκτὼ χρόνια στὴν ἔρημο ὁλομόναχη, ὑπομένοντας ἀγόγγυστα πολλὲς δοκιμασίες, μὲ ἀκρότατη ἄσκηση, «πυκτεύουσα», παλεύοντας μὲ τὰ ἄλογα πάθη της καὶ τοὺς ἐμπαθεῖς λογισμοὺς σὰν μὲ ἄγρια θηρία. Τρεφόταν μόνο μὲ ἀγριόχορτα.

Ἀφοῦ τελείωσε τὴν ἀφήγησή της, στάθηκε ὄρθια σὲ στάση προσευχῆς· τότε ὁ Ζωσιμᾶς τὴν εἶδε νὰ αἰωρεῖται πάνω ἀπὸ τὸ ἔδαφος. Ἡ Μαρία τὸν παρακάλεσε νὰ ἔλθει ξανὰ τὸν ἐπόμενο χρόνο νὰ τῆς φέρει τὴ Θεία Εὐχαριστία· ἐκεῖ, στὶς ὄχθες τοῦ Ἰορδάνη, θὰ ἐρχόταν νὰ τὸν συναντήσει γιὰ νὰ κοινωνήσει.

Πράγματι, ἕνα χρόνο ἀργότερα, ὁ ἀββᾶς Ζωσιμᾶς κατέφθασε μὲ τὴ Θεία Κοινωνία στις ὄχθες τοῦ Ἰορδάνη· ἦταν ἤδη βράδυ. Ἔμεινε νὰ ἀναρωτιέται πῶς ἐκείνη θὰ διέσχιζε τὸν Ἰορδάνη ποταμό; Τότε, μέσα στὸ φεγγαρόφωτο διέκρινε τὴ μορφή της νὰ πλησιάζει τὸ ποτάμι, νὰ κάνει τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἐπάνω του καὶ κατόπιν νὰ βαδίζει ἐπάνω στὸ νερὸ σὰν νὰ ἦταν ξηρά! Ἀφοῦ τὴν κοινώνησε, ἡ ὁσία τὸν παρακάλεσε νὰ ξανάρθει μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο στὴν ἴδια ἐκείνη πηγὴ ὅπου συναντήθηκαν τὴν πρώτη φορά.

Ὁ καιρὸς πέρασε, ὁ ἀββᾶς ἐπέστρεψε σ’ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο καὶ ἀνακάλυψε ἐκεῖ τὸ ἄψυχο σῶμα της. Πάνω ἀπ’ τὸ κεφάλι της ἦταν γραμμένο στὴν ἄμμο: «Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, θάψε ἐδῶ τὸ σῶμα τῆς ταπεινῆς Μαρίας, ἀπόδος χοῦν εἰς χοῦν. Ἀπεβίωσα τὴν 1η Ἀπριλίου, τὸ ἴδιο βράδυ τοῦ σωτηρίου μαρτυρίου τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ κοινώνησα τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων». Ἀπὸ τὴν ἐπιγραφὴ αὐτὴ πληροφορήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Ζωσιμᾶς τὸ ὄνομα τῆς ὁσίας καὶ ἑρμήνευσε τὸ ἄλλο φοβερὸ θαῦμα ποὺ εἶχε συντελεστεῖ: τὸ γεγονὸς ὅτι τὸν προηγούμενο χρόνο, ὅταν τῆς μετέδωσε τὴ Θεία Κοινωνία, ἐκείνη εἶχε φθάσει μέσα σὲ λίγες ὧρες τὸ ἴδιο βράδυ στὸ σημεῖο συνάντησής τους, ἐνῶ ἐκεῖνος πεζοποροῦσε εἴκοσι ἡμέρες γιὰ νὰ μεταβεῖ ἐκεῖ. Ὁ ἅγιος Ζωσιμᾶς ἔθαψε τὸ σῶμα τῆς μεγάλης αὐτῆς ὁσίας, τῆς Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. Ἐπιστρέφοντας στὸ μοναστῆρι του, διηγήθηκε ὅλο τὸν βίο της καὶ τὰ θαύματα στὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ὑπῆρξε αὐτόπτης μάρτυς.

Ἔτσι δοξάζει ὁ Κύριός μας τοὺς μετανοημένους ἁμαρτωλούς. Ἡ ὁσία Μαρία μνημονεύεται ἐπίσης τὴν Ε΄ Κυριακὴ τῆς Μ. Τεσσαρακοστής. Ἡ Ἐκκλησία τὴν ἔχει ὡς ὑπόδειγμα μετανοίας γιὰ τοὺς πιστούς, τὶς ἡμέρες αὐτὲς τῆς ἁγίας Νηστείας . Ἀναπαύθηκε περὶ τὸ ἔτος 530