Η Αγία Γραφή για την άμεση απομάκρυνση από τους Οικουμενιστές, Β΄ Μέρος (του π. Ευθ. Τρικαμηνά).

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Δημοσιευουμε νεα περισπουδαστη εργασια του αρχιμανδριτου π. Ευθυμιου Τρικαμηνα που αναφερεται στην ΑΜΕΣΗ απομακρυνσι απο τους ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ-ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ κατα την Αγια Γραφη. Μελετη κοπιαστικη και πρωτοτυπη και μοναδικη που ουδεις αλλος συνεταξε. Μια μορφη κορκοντατσιας της Αποτειχισης κατα την Αγια Γραφη. Οσοι αισθανεσθε οτι κυλαει στο αιμα σας και στην ψυχη σας η Παναμωμη Ορθοδοξια μας μελετηστε τα γραφομενα και διαδωστε τα. Ειναι κειμενα θεοφωτιστα. Δυστυχως ΣΗΜΕΡΑ στην αθλια και παναθλια εποχη μας της σκολιας και διεστραμμενης γενεας μας, εμεινε ΕΝΑΣ κληρικος ορθιος εις τας επαλξεις. Ειναι ο πατηρ Ευθυμιος Τρικαμηνας. ΜΟΝΟΣ αυτος κραταει στους ωμους του το βαρος της Ορθοδοξιας. Υπερβολικος ο λογος; Φανερωστε μας εναν αλλον κληρικο που να μαχεται τον αγωνα τον καλον της Ορθοδοξου Πιστεως. ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ...ΠΛΗΝ ΕΝΟΣ. Αυτο δεν αναγνωρισε και δεν ομολογησε και κατα το παρελθον ο πατηρ Θεοδωρος Ζησης; Και σημερα; Μηπως η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΥΤΗ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ; Αφου και αυτος ο ιδιος ο ...αρχιστρατηγος πατηρ Ζησης μαζι με τους αλλους ....συνετους υποστρατηγους του αχρικαιριτες ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΑ ΟΠΛΑ και ΑΠΟΣΤΑΤΗΣΑΝ; Εγιναν ΡΙΨΑΣΠΙΔΕΣ ενος κοινου ιερου αγωνα, μαλλον του ΕΣΧΑΤΟΥ ΑΓΩΝΑ, των εσχατων ημερων μας, για την Παναγια Ορθοδοξια μας; Ο Ατλαντας της Ορθοδοξιας ο διαχρονικος Αγιος Μαρκος ο Ευγενικος, στεκεται ορθιος και βροντοφωναζει προς ΟΛΟΥΣ τους εναπομειναντες χριστιανους της εποχης μας:"Τους αγαπώντας τον Θεόν, ουκ έστιν εν λόγοις ο αγών, αλλ’ εν έργοις γενναίως παρατετάχθαι και πάντα κίνδυνον ετοίμους είναι παθείν υπέρ της Ευσεβείας και του μη τη κοινωνία χρανθήναι των Αιρετικων. Μετα του καυχηματος ημων, της Πιστεως ημων, της Καλης κληρονομιας των Πατερων ημων, τω Θεώ παραστήναι ελπίζομεν και των ημαρτημένων λαβείν την άφεσιν. Ανευ ταυτης, ουκ οίδα ποία δικαιοσύνη της Αιωνίου Κολάσεως ημάς λυτρώσεται". Καλουνται ΑΠΑΝΤΕΣ ....ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΛΑ. Εφ' οπλου λογχην, χριστιανοι. Ιδου ΝΥΝ καιρος ευπροσδεκτος...

Η Αγία Γραφή για την άμεση απομάκρυνση από τους Οικουμενιστές, Β΄ Μέρος (του π. Ευθ. Τρικαμηνά).

Β΄ Μέρος

12) Ματθ. 12,33: «Ἤ ποιήσατε τό δένδρον καλόν, καί τόν καρπόν αὐτοῦ καλόν, ἤ ποιήσατε τό δένδρον σαπρόν, καί τόν καρπόν αὐτοῦ σαπρόν· ἐκ γάρ τοῦ καρποῦ τό δένδρον γινώσκεται».

Τό χωρίον αὐτό εἶναι ὄντως καταλυτικόν γιά τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι μᾶς διδάσκει νά ἐρευνοῦμε καί νά ἐξετάζουμε ἄν εἶναι ὑγιές καί σωστό τό δένδρο ἀπό τούς καρπούς πού παράγει. Εἶναι δέ συναφές τό χωρίο τοῦτο τῆς Καινῆς Διαθήκης μέ τό Ματθ. 7, 17-20, καθώς καί μέ τό Λουκ. 6, 43-44.

13) Ματθ. 15,14: «Ἄφετε αὐτούς· ὁδηγοί εἰσι τυφλοί τυφλῶν· τυφλός δέ τυφλόν ἐάν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται».

14) Ματθ. 16, 17-18: «Καί ἀποκριθείς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. κἀγώ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν ἐκκλησίαν, καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς».

15) Ματθ. 18, 8-9: «εἰ δέ ἡ χείρ σου ἤ ὁ ποῦς σου σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτά καί βάλε ἀπό σοῦ· καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τήν ζωήν χωλόν ἤ κυλλόν, ἤ δύο χεῖρας ἤ δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον. καί εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτόν καί βάλε ἀπό σοῦ· καλόν σοί ἐστι μονόφθαλμον εἰς τήν ζωήν εἰσελθεῖν, ἤ δύο ὀφθαλμούς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός». 

  Σαφῶς λοιπόν οἱ Ἅγιοι διδάσκουν, ὅτι ὁ Κύριος στό συγκεκριμένο χωρίο διδάσκει, νά ἀποκοπτώμεθα ἀπό φίλους καί γνωστούς, οἱ ὁποῖοι μᾶς βλάπτουν ψυχικά. Ἄν ἀποκοποῦμε ἀπό αὐτούς σωζόμεθα, ἐπειδή ἀποφεύγομε τήν βλάβη πού προέρχεται ἀπό αὐτήν τήν φιλία καί σχέσι, ἐνῶ ἄν δέν ἀποκοποῦμε καταστρεφόμεθα μαζί μέ ἐκείνους.

         Ἐδῶ ὅμως γεννᾶται τό ἐρώτημα καί δημιουργεῖται ἡ εὔλογος ἀπορία. Πῶς εἶναι δυνατόν γιά τήν ψυχική βλάβη πού προέρχεται ἀπό φίλους καί γνωστούς ὁ Κύριος νά ἐπιτάσση τήν ἄμεση ἀποκοπή μας ἀπό αὐτούς, προκειμένου νά σωθοῦμε, καί γιά τήν βλάβη τήν ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα, ἡ ὁποία ὑπάρχει καί ὑφίσταται, ὅταν ὁ ποιμένας ἤ Ἐπίσκοπος εἶναι αἱρετικός, νά ὀφείλωμε ὑπακοή καί ἀναγνώρισι εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ μέχρις ἀποφάσεως τῆς Συνόδου, ἤ μέχρι τοῦ κοινοῦ ποτηρίου, ἤ ἄχρι καιροῦ, ἤ τέλος πάντων μέχρι τότε πού ὁ καθένας θέσει ὅριο σ’ αὐτήν την κατά τόν Χρυσόστομο «πονηρά συνουσία»; Πῶς δηλαδή εἶναι δυνατόν, γιά τήν μικρότερη ψυχική βλάβη νά ὑπάρχη αὐστηρότερη καί ἄμεση ἐντολή ἀποκοπῆς, καί γιά τήν μεγαλύτερη ψυχική βλάβη νά ὑπάρχη ἀνοχή καί ἐπιείκεια, συγχρωτισμός καί συνοδοιπορία, συναγελασμός καί ἀλληλοπαραχώρησι και, κοντολογίς, νά ὑπάρχη ἀδιαφορία γιά τήν ψυχική μας σωτηρία, δηλαδή νά μήν ὑπάρχη κἄν ἐντολή, ἡ ὁποία νά καθοδηγῆ τούς πιστούς εἰς τό δέον γενέσθαι, εἰς τρόπον ὥστε ὁ καθένας νά καθορίζη τά ὅρια, τά ὁποῖα τόν ἐξυπηρετοῦν διά νά ἀποτειχισθῆ.

Στό σημεῖο αὐτό οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Ἀντιοικουμενιστές παρουσιάζουν τήν Ἁγία Γραφή νά ἀντιμάχεται πρός τόν ἑαυτόν της, νά χρησιμοποιῆ δύο μέτρα καί δύο σταθμά, καί νά εἶναι αὐστηρή στά μικρά καί ἐπιεικής (μᾶλλον τελείως ἀδιάφορη) στά σοβαρά καί μεγάλα. Δηλαδή μᾶς λέγουν, καί οἱ μέν καί οἱ δέ, νά ἀποκόπτωμε αὐτούς πού μᾶς βλάπτουν καί νά εἴμεθα ἑνωμένοι καί ἐνσωματωμένοι μέ αὐτούς πού μᾶς ὁδηγοῦν στόν αἱρετικό γκρεμό, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ ἴδιοι τυφλοί καί οἱ προσωποποιημένες «πῦλες τοῦ ᾅδου».

         Οἱ Ἅγιοι, ἐπί πλέον, μᾶς διδάσκουν νά ἑρμηνεύομε κατ’ αὐτόν τόν τρόπο τά διάφορα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὥστε νά τά φέρωμε σέ ἀπόλυτο συμφωνία, νά λύωμε κάθε ἐναντιοφάνεια καί κυρίως νά μήν τά ἑρμηνεύωμε ὅπως μᾶς ἐξηπηρετεῖ ἤ ὅπως βολεύει τά πάθη μας. Κατ’ αὐτόν λοιπόν τόν τρόπο ἡ ἐντολή τοῦ Κυρίου, γιά τήν ἀποκοπή μας ἀπό ὅσους μᾶς βλάπτουν, σημαίνει καί τήν ἴδια ἀποκοπή μας ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες ἤ ἐπισκόπους,  οἱ ὁποῖοι μᾶς βλάπτουν ἀσυγκρίτως περισσότερο.

  apotixisi.

 ΣΧΟΛΙΟ: Oύτε λίγο ούτε πολύ, αυτός ο άτλας τής ορθοδοξίας, ισχυρίζεται ότι όλη η Κ.Δ. καί όλη η Πατερική παράδοση διδάσκουν τήν αποτείχηση. Δηλ, τήν αποχή από τό Μυστήριο τής Θ. Ευχαριστίας. Οτι όλη η Ορθοδοξία είναι ένα αυτοαναιρούμενο σύστημα. Τί νά πούμε. Μία μέ τόν Ιερώνυμο, μία μέ τόν Βαρθολομαίο, μία μέ τούτον τόν νεοερμηνευτή ξεπεράσαμε τήν κωμωδία στήν σάτυρα.

Αμέθυστος