Κυριακή 31 Δεκεμβρίου 2017

Περί θείων ενεργειών - Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς (5)

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΔΙΕΞΟΔΙΚΩΤΕΡΑ

Προς τους νομίζοντες ότι δεικνύονται δύο θεοί εκ του ότι η θεοποιός δωρεά του Πνεύματος, της οποίας υπέρκειται κατ' ουσία ο Θεός, ονο­μάζεται από τους αγίους όχι μόνον αγένητος θέωσις άλλα και θεότης,
ή περί θείων ενεργειών και της κατ’ αυτές μεθέξεως.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΞΕΧΑΣΑΝ ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ


12. Μπορείς δε εξετάζοντας να βρεις και περισσότερα χωρία από αυτά (που αναφέρθηκαν πιο πριν) στα οποία δεν είναι ταυτόν η ουσία και η ενέργεια του Θεού. Οι δε πάσχοντες δεινή τύφλωση προς τόσες μαρτυρίες, εκλέγουν και προφέρουν μόνο εκείνα τα χωρία των θείων Γραφών τα οποία μαρτυρούν την ταύτιση· νομίζουν έτσι ότι μας αντικρούουν, ενώ πράττουν κάτι παρόμοιο με τον Σαβέλλιο ο οποίος απέναντι σε αυτούς που λάτρευαν μία τρισυπόστατο ουσία αντιπαρέβαλε από την θεία Γραφή εκείνα τα χωρία τα οποία δεικνύουν ότι η ουσία του Θεού είναι μία και αδιαίρετος. Αλλά ούτε το λιβυκό εκείνο θηρίο θα συγκαταλέγαμε για τον λόγο αυτό μεταξύ των προβάτων του Χρίστου ούτε τούτους μεταξύ των ορθοφρονούντων, εφ’ όσον, όπως τουλάχιστον νομίζω εγώ, βλασφημούν όχι λιγότερο από εκείνον. Διότι εκείνος μεν καθίστα ανυπόστατους τον Μονογενή μαζί με το Πνεύμα, λέγοντας ότι είναι καθ’ όλα έν και αδιάφορον με τον Πατέρα, αυτοί δε καθιστούν ανυπόστατη την τρισυπόστατη ουσία, λέγοντες ότι είναι καθ’ όλα εν και αδιάφορον με την ενέργεια, η οποία καθ’ εαυτήν είναι ανυπόστατος. Και ο μεν (Σαβέλλιος) έλεγε τον Πατέρα, και τον Υιόν και το Αγιον Πνεύμα ως ονόματα κενά πραγμάτων (πραγματικού περιεχομένου), λαμβανόμενα επί ενός κοινού σημαινομένου, αυτοί δε λέγουν το ίδιο επί όλων των θείων ονομάτων· διότι λέγουν ότι όλα σημαίνουν ένα πράγμα, την ουσία του Θεού, αποφαίνονται δε ότι παν ό,τι δεν είναι το αυτό με αυτήν (την ουσία) και αδιάφορο, σημαίνει κάτι κτιστόν, καθ’ όσον ένα είναι το άκτιστο, η ουσία του Θεού. Διά των λόγων τούτων πάλι ασυναίσθητα υποβιβάζουν σε κτίσμα το θείον· διότι κατά τον θείο Μάξιμο και όλους τους άλλους αγίους, εφ’ όσον η φύσις εκάστου πράγματος χαρακτηρίζεται από την ενέργεια· «και η μεν άκτιστος ενέργεια δεικνύει άκτιστον φύσιν, η δε κτιστή κτιστήν», επειδή το δηλούν είναι εξ ανάγκης άλλο από το δηλούμενον, κατά τούτο τουλάχιστον, είναι άλλο από την θεία φύσιν η δεικτική ενέργειά της. Εάν λοιπόν κατά τους νέους τούτους θεολόγους παν διάφορον (έτερον, άλλον) της θείας φύσεως κατά οποιονδήποτε τρόπον είναι κτιστόν, κτιστή είναι σύμφωνα με αυτούς και η δεικτική της φύσεως ενέργεια και μαζί με αυτήν η δεικνυόμενη φύσις.

13. Αλλά μακάρι να είσαι ελεήμων προς εμάς, συ ο απ’ αρχής ων και αναλλοίωτος μένων εσαεί και ο πάντα κατέχων και μηδέν έχων επίκτητον ή προσλαμβάνων εκ των αϊδίως νοουμένων περί σε και παρεπομένων, καθώς αναγκαζόμεθα  ν' αποκριθούμε  προς τούς άφρονες σύμφωνα με την αφροσύνη αυτών. Διότι εμείς μόνον σε γνωρίζουμε παντοδύναμο αϊδίως και δεν χωρίζουμε ποτέ από την φύσιν σου τις δυνάμεις αυτές· διότι καταξιωθήκαμε να γνωρίσουμε ότι αυτή μεν είναι μία και απλή και αδιαίρετος καθ’ εαυτή, εκείνες δε όχι μόνον είναι πολλές άλλα κατά τους ιερούς πατέρες υπερβαίνουν  την αρίθμηση . Δι’ εκάστης τούτων γνωρίζεσαι όλος πανταχού παρών και ενεργών ενιαίως και απλώς και αμερώς.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος


«ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ»: Ο Άγιος Βασίλειος με τα μάτια του π. Αθανάσιου Γιέφτιτς (1987)


Ο αρχιμανδρίτης, τότε, Αθανάσιος Γιέφτιτς, πατρολόγος στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, μιλά για τον «ανεξάντλητο χώρο» του Μεγάλου Βασιλείου: Του πρώτου Πατέρα της εκκλησιαστικής βιοτής ο οποίος ονόμασε την ουσία του Θεού Κοινωνία.

Antifono.gr

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΜΟΛΟΓΕΙ: "Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ, Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ"

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΛΟΙΠΟΝ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΑΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ.
Ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΣΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ. Ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΣΑΝ ΔΕΣΜΗΣ ΣΧΕΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΣΥΝΑΦΕΙΑ ΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ.

Αμέθυστος

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ-Δ. Μαυρόπουλος, Χρ. Γιανναράς: Ο χαμένος καιρός (ΕΡΤ, 1987)

Ο Χρήστος Γιανναράς απαντώντας σε ερωτήσεις του Δημήτρη Μαυρόπουλου, με αφορμή την πολυθρύλητη τότε αναμονή του “έτους τομής” για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα που θα ήταν το 1992 (έτος που τελικά θέσμισε τη «Συνθήκη του Μάαστριχτ») εξετάζει την ανθρώπινη τάση να ανάγουμε την καθημερινότητα είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον – δηλαδή να καταργούμε, διαχρονικά, το παρόν.
 
Επισημαίνει την πικρή βίωση της Ιστορίας μα κυρίως τον βαθύ ατομοκεντρισμό, την απουσία εμπιστοσύνης στην πείρα των άλλων, την οποία εκφράζει το φαινόμενο αυτό – καθιερώνοντας εν τέλει την επικυριαρχία του εκάστοτε φαντασιώδους επί του εκάστοτε πραγματικού γεγονότος ζωής. Μια κυοφορία της αποστέρησης.


antifono

ΑΝΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο Γ' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ..ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΑΠΟ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΩΜΑΛΙΑ ΘΕΕ ΜΟΥ!... (ΒΙΝΤΕΟ - ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ)



Η ολομέτωπη επίθεση που γίνεται στην ευαίσθητη ψυχή των παιδιών, παγκοσμίως, είναι πέραν κάθε νοσηρής φαντασίας.

Οι αντιδράσεις των γονέων, ήταν χαλαρές.

Αναρωτιέμαι αν έχουν συναίσθηση για την διαστρέβλωση της φύσης των παιδιών τους, που επιχειρειται από τα πιόνια της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που είναι κυβέρνηση και η πλειοψηφία της αντιπολίτευσης.

Έρχονται πολύ χειρότερα...

Διώξτε τον φόβο και αντιδράστε, για να σώσετε τα παιδιά σας.

Εκτός εάν... δεν σας ενδιαφέρει ούτε η ψυχική, πνευματική και σωματική τους υγεία.


Καλλιόπη Σουφλή 

attikanea.

ΕΚΤΑΚΤΟ – Φλέγεται το Ιράν: Σείεται όλη η χώρα – Μάχες σώμα με σώμα – Μεταφέρονται S-300 – Αραβική Άνοιξη και εισβολή

Του Βασίλη Καπούλα
«Ανεξαρτησία, ελευθερία, Ιρανική Δημοκρατία, Θάνατος στον Khamenei» ουρλιάζει το πλήθος και το Ιράν σείεται απ’ άκρη σε άκρη. Η εξέγερση είναι γεγονός. Και λέμε εξέγερση γιατί τα αιτήματα τους ξεπερνούν μια απλή διαδήλωση… Απαιτούν να τελειώσει η εμπλοκή σε Συρία-Ιράκ-Υεμένη-Χεζμπολάχ-Χαμάς να τελειώσει η ισλαμική δημοκρατία κτλ. Η Αραβική Άνοιξη χτύπησε το Ιράν!
Το στράτευμα έχει τεθεί σε επιφυλακή, μεταφέρονται δυνάμεις, ο στρατός στους δρόμους. Περιμένουν εισβολή από ΗΠΑ-Ισραήλ μετά το χτύπημα που δέχτηκαν…
Κάποιοι εργάστηκαν αθόρυβα για τις δραματικές εξελίξεις που βλέπουμε. Ιρανοί Φρουροί 
έχουν ξεχυθεί στους δρόμους και πυροβολούν στο ψαχνό ενώ όπως θα δείτε σε εικόνες και βίντεο μεταφέρονται αντιαεροπορικά συστήματα S-300 και άλλος οπλισμός σε κρίσιμα σημεία.
Σε κατάσταση πολέμου η χώρα.
ΗΠΑ και Ισραήλ για άλλη μια φορά  παραδίδουν «μαθήματα» «αραβικής Άνοιξης» . Και το «τάιμινγκ» δεν είναι καθόλου τυχαίο. Συνδέεται άμεσα με μια σειρά άλλων εξελίξεων τις οποίες θα αποκαλύψουμε σε νέο άρθρο.
Στο Dorood attack σημειώθηκαν μάχες σώμα με σώμα έξω από την τράπεζα Ansar των Ιρανών φρουρών.
Νεκροί είναι οι Ιρανοί Mohammad Chubak, Mohsen Viraieshi, Hosein Rashno, Hamzeh Lashni. Υπάρχουν πληροφορίες και για άλλους δύο νεκρούς. Σίγουρα ο αριθμός θα αυξηθεί. Οι συγκρούσεις έχουν επεκταθεί σε πολλές πόλεις.
Προπαγάνδα και παλιά βίντεο διαδίδονται σε όλη τη χώρα μέσω κοινωνικών δικτύων. Χιλιάδες Ιρανοί έχουν ξεχυθεί στους δρόμους ακόμη και στην Urmia φωνάζοντας «Θάνατο στον Δικτάτορα» (τον Ayatollah Khamenei).
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τόνισε ότι «Οι ηγέτες του Ιράν έχουμε μετατρέψει την πλούσια χώρα με πλούσια ιστορία σε εξαθλιωμένο κράτος-παρία του οποίου οι ηγέτες εξάγουν βία, αιματοχυσία και χάος. Οι ΗΠΑ καταδικάζουν απερίφραστα τις συλλήψεις των ειρηνικών διαδηλωτών» ανέφερε η ανακοίνωση των ΗΠΑ.
Ανάμεσα στο εξαγριωμένο πλήθος κυκλοφορεί η πληροφορία ότι οι Ιρανοί ηγέτες ξόδεψαν εκατ δολάρια στον Μπασάρ Άσαντ και στις περιφερειακές πολιτοφυλακές σε Συρία-Ιράκ-Υεμένη-Χεζμπολάχ-Παλαιστίνη. Προφανής η στόχευση και ο σκοπός.
Λόγω της περιορισμένης πρόσβασης στο Ιράν κανείς μέχρι τώρα δεν είχε αντιληφθεί τι έρχεται. Κανείς εκτός από τις εμπλεκόμενες χώρες.
Παρά το ηλεκτρονικό «πέπλο» που έχουν απλώσει οι Ιρανοί διακόπτοντας την μετάδοση βίντεο και την λειτουργία των κινητών τηλεφώνων, εντούτοις υπάρχει τρομερή κάλυψη των γεγονότων, άμεση μετάδοση μέσω τουίτερ κτλ μαζί με προπαγάνδα και ψεύτικα Βίντεο. Οι Ιρανοί μεταφέρουν όπως θα δείτε και σε εικόνες παρεμβολείς στις περιοχές των εξεγέρσεων.
Η εξέγερση αντί να φθίνει, ενισχύεται, εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα, οι διαδηλωτές γίνονται πιο επιθετικοί και αδίστακτοι.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη και στη πόλη Qom, το πνευματικό κέντρο του Ιράν το σύνθημα είναι:
«Δεν θέλουμε Ισλαμική Δημοκρατία»!
«Τελείωσε ο χρόνος αυτής της Ισλαμικής Δημοκρατίας»!
«Παρακαλούμε παραιτηθείτε».
Διαδηλωτές στην Shiraz σκίζουν εικόνες του Αρχηγού των Ιρανών Φρουρών, Qasem Soleimani.
Στόχος τους όπως λένε, να πεθάνουν οι μουλάδες και να φύγουν οι διεφθαρμένοι σιίτες κληρικοί.
Στην Khoramabad φωνάζουν:
«Εμείς είμαστε Ιρανοί, δεν δεχόμαστε Άραβες»
«Οι μουλάδες πρέπει να πεθάνουν, θάνατος στον Ανώτατο Ηγέτη, φύγε από τη χώρα, Θάνατος στον Δικτάτορα» είναι το σύνθημα της πρωτεύουσας Τεχεράνης.
Ενα από τα ανησυχητικά σημεία είναι, ότι υπάρξει εξέγερση και στο προπύργιο του Ηγέτη του Ιράν, Ayatollah Khamene, στο Abhar.
Η στιγμή της εξέγερσης φαινομενικά είναι παράξενη. Γιατί μετά την υπογραφή της πυρηνικής συμφωνίας, η ιρανική οικονομία έχει βελτιωθεί πολύ το ίδιο και η χώρα σε όρους γεωπολιτικής στην Μέση Ανατολή. Αρα γιατί τώρα;
Ο ένας λόγος είναι το Ισραήλ και ο άλλος η Τουρκία. Αλλά αυτά θα τα δούμε αναλυτικά σε νέο άρθρο.
Σε μια από τις κεντρικές πόλεις του Ιράν, την Shahrekord, οι διαδηλωτές φωνάζουν για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Το ίδιο και σε Isfahan, Mashhad, Tehran, Birjand, Bushehr, Khorramabad, Shahrood και Neyshabour
Ο λαός στο Mashhad φωνάζει:
«Ούτε Γάζα, ούτε Λίβανος, οι ζωές μας είναι αφιερωμένες στο Ιράν».
«Χρησιμοποίησαν το Ισλάμ για να μας εξαθλιώσουν οικονομικά»!
Η ιρανική Αστυνομία και οι Ιρανοί Φρουροί συγκρούονται σε Mashhad, Neishaboor. Παρά την ανάπτυξη των δυνάμεων καταστολής, ο λαός ξεχύθηκε σε Gowhardasht, Karaj, το ίδιο και στην Amol, μία πόλη βόρεια του Ιράν
Συγκρούσεις υπάρχουν και στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης.
Στη Semnan φωνάζουν:
«Ιρανική Δημοκρατία, Ανεξαρτησία και Ελευθερία».
Η πολιτοφυλακή Bassij συγκρούεται με τους διαδηλωτές στο Hamedan, το ίδιο και σε BandarAbbas, Shiraz, Arak.
Στο Zanjan οι διαδηλωτές φωνάζουν:
«Πεθαίνουμε, πεθαίνουμε για να πάρουμε το Ιράν πίσω από τους Μουλάδες».
Στην Kerman φωνάζουν:
«Δικτάτορα, ντροπή σου, φύγε από τη χώρα».
Τα ίδια σε Malayer, μια ιστορική πόλη και τη δεύτερη μεγαλύτερη της Hamedan, τα ίδια και σε Zanjan.
Παράλληλα κυκλοφορεί η φήμη ότι η οικογένεια του  Mojtaba Khamenei, γιου του son Ali Khamenei ετοιμάζεται να φύγει σύντομα για Λονδίνο λόγω ζητημάτων ασφαλείας. Δεν ξέρουμε αν αυτό αληθεύει. Αλλά αν ισχύει δείχνει πολλά…
Υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας σε Tabriz, βορειοδυτικά του Ιράν από Ιρανούς Φρουρούς ενώ ο λαός της Shiraz πυρπόλησε το θεολογικό σεμινάριο του ισλαμικού κολεγίου. Εκεί εκπαιδεύονται Σιίτες κληρικοί ή Μουλάδες.
Οι τελευταίες δείχνουν τα όπλα τους σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τονίζουν ότι θα τα χρησιμοποιήσουν για να σκοτώσουν όποιον απειλήσει τον ανώτατο Ηγέτη, Seyyed Ali Khamenei.
Σε Qazvin, σε Τεχεράνη στο Πανεπιστήμιο Amirkabir και στην περιοχή Vali-Asr υπάρχουν συγκρούσεις.
Ακόμη και η Tabriz στην οποία επικρατούσε ηρεμία, οι κάτοικοι οι οποίοι στην πλειοψηφία είναι Αζέροι και Τούρκοι ξεσηκώθηκαν.
Η εξέγερση έφτασε μέχρι την παραλιακή πόλη Bandar Abbas.
Χιλιάδες Ιρανοί  βγήκαν σε δρόμους και πλατείες για να  διαμαρτυρηθούν  για τις υψηλές τιμές , φωνάζοντας συνθήματα κατά του νυν Προέδρου Hassan Rouhani σε μια κατάσταση που θυμίζει «Ιρανική άνοιξη» μέσα στο χειμώνα .
Ο κυβερνήτης του Mashhad Mohammad Norouzian δήλωσε στα τοπικά ΜΜΕ ότι η αστυνομία αντιμετώπισε την «παράνομη» διαμαρτυρία «με ανοχή».
Ο κ. Norouzian αναφέρθηκε από το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων λέγοντας ότι η διαδήλωση οργανώθηκε μέσω των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης από «αντεπαναστατικά στοιχεία».
Το ημι-κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ilna ανέφερε ότι υπήρξαν επίσης διαμαρτυρίες στις πόλεις Neyshabour, Kashmar, Yazd και Shahroud.
Οι άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν φώναξαν συνθήματα όπως «ο λαός ζητιανεύει, οι ιμάμηδες παριστάνουν το θεό», «λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους»,  «ελευθερία ή θάνατος», σύμφωνα με την ίδια πηγή. 
Μετά την Συρία η δύση στοχεύει τώρα στο Ιράν δημιουργώντας συνθήκες «Συρίας».  Αυτό που είναι άγνωστο ακόμη είναι η αντίδραση του Πεκίνου και της Μόσχας η οποία θα είναι  ηχηρότατη .


Kρίσιμες είναι οι επόμενες ώρες στο Ιράν καθώς αν οι διαδηλώσεις που μετατρέπονται σε ένοπλες εξεγέρσεις έχουν δυναμική και υποστήριξη από το εξωτερικό τότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Το Ιράν δέχτηκε ήδη μια περίεργη επίθεση από την Αλ-Κάιντα που ανατίναξε αγωγό πετρελαίου ενώ το Ισραήλ δημιουργεί κλίμα υποστηρίζοντας με δηλώσεις υπουργών την επανάσταση του Ιρανικού λαού!
Το Ιράν και επίσημα πριν λίγο κατηγόρησε Βρετανούς, Αμερικανούς και Ισραηλινούς κατασκόπους πίσω από τον συντονισμό και την ένοπλη εξέγερση.
Καθώς το σκηνικό έχει στηθεί, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ν.Τραμπ, προχώρησε σε δηλώσεις για το Ιράν και την κατάσταση που επικρατεί. Ουσιαστικά μας προετοίμασε για άγριες εξελίξεις στην περιοχή.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ,Ν.Τραμπ, είπε:
«Tα καταπιεστικά καθεστώτα δεν διαρκούν για πάντα και θα έρθει η μέρα που ο ιρανικός λαός θα πρέπει να επιλέξει»
«Θα συνεχίσουν στο ίδιο μονοπάτι φτώχειας, αιματοχυσίας και τρομοκρατίας ή ο ιρανικός λαός θα επιστρέψει στα Έθνη που δημιουργούν, στο κέντρο του πολιτισμού, κουλτούρας, πλούτου όπου ο λαός θα είναι ευτυχισμένος και ευκατάστατος και πάλι».
«Ολος ο κόσμος καταλαβαίνει ότι ο καλός κόσμος του Ιράν θέλει να αλλάξει…
«Όλος ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι ο καλός λαός του Ιράν θέλει μια αλλαγή και ότι, εκτός από την τεράστια στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ, αυτό που φοβούνται περισσότερο οι ηγέτες (του Ιράν) είναι ο ιρανικός λαός»
«Αυτό απειλεί το καθεστώς, γι αυτό απαγορεύει την πρόσβαση στο διαδίκτυο, να πυροβολεί άοπλους πολίτες και να φυλακίζει πολιτικούς μεταρρυθμιστές»…
Ο Αμερικανός πρόεδρος προειδοποίησε την ιρανική κυβέρνηση «να σέβεται τα δικαιώματα του λαού, ιδίως το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου»..
Νωρίτερα, η Τεχεράνη απέρριψε αυτές τις «καιροσκοπικές» δηλώσεις.
«Ο ιρανικός λαός δεν αποδίδει καμία αξία στις καιροσκοπικές δηλώσεις των Αμερικανών αξιωματούχων και του Τραμπ», είπε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν, Μπαχράμ Γασεμί.
Ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Α.Λίμπερμαν, είπε ότι το Ιράν τροφοδοτεί με οπλισμό τη Χαμάς και ότι οι ρουκέτες που εξαπολύει κατά του Ισραήλ είναι ιρανικής κατασκευής.
Οσο αφορά την κατάσταση στο εσωτερικό του Ιράν ,αυτή δείχνει να χειροτερεύει. Η πρόσβαση στο διαδίκτυο έχει μπλοκαριστεί και τα επεισόδια γίνονται όλο και πιο βίαια.
Ο αριθμός των νεκρών αυξάνεται. Υπό πολιορκία βρίσκονται κυβερνητικά κτίρια, υποδομές των υπηρεσιών ασφαλειών και δικαστικά μέγαρα γεγονός που σηματοδοτεί μια νέα φάση στην ένοπλη πλέον εξέγερση.
Διαδηλωτές πολιορκούν αστυνομικά τμήματα και προσπαθούν να πάρουν οπλισμό.
Εκεί διεξάγονται σκληρές μάχες αυτή τη στιγμή.
Στη Zanjan υπάρχει ένας ακόμη νεκρός ενώ οι Ιρανοί Φρουροί φυλακίζουν τους διαδηλωτές ακόμη και στα πολυκαταστήματα!
Ελεύθεροι σκοπευτές έχουν αναπτυχθεί σε κτίρια και ρίχνουν στο ψαχνό.
Οι διαδηλωτές χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να οργανωθούν για αύριο. Ιδια ώρα στα ίδια μέρη όλοι εδώ τονίζουν.
Ταυτόχρονα, τζιχαντιστική οργάνωση με σχέσεις με την Αλ Κάιντα και το παρακλάδι της στη Συρία, την Ταχρίρ Αλ Σαμ, ανατίναξε αγωγό μεταφοράς πετρελαίου στα δυτικά του Ιράν, προκαλώντας μεγάλη καταστροφή στον αγωγό.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ταξιαρχία Μαρτύρων Ανσάρ Αλ Φουρκάν Αχουάζ, ευθύνεται για την τρομοκρατική επίθεση στην επαρχία Χουζεστάν του Ιράν.
Ο αγωγός χτυπήθηκε στην περιοχή Ομιντιέ του Χουζεστάν και σύμφωνα πάντα με τις πρώτες πληροφορίες έχει υποστεί μεγάλη και εκτεταμένη ζημιά.
Η Ταξιαρχία Μαρτύρων Ανσάρ Αλ Φουρκάν Αχουάζ ιδρύθηκε το 2013 και είναι εχθρική προς τη σιιτική ιρανική κυβέρνηση

Πώς η Γερμανία κλέβει 84 δις κάθε χρόνο από όλους μας, με το ΕΥΡΩ!


Του Κωνσταντίνου Βέργου

Αν υπάρχει μία χώρα η οποία έχει κυριολεκτικά κατακλέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της, και το κάθε κράτος χωριστά, αυτή έχει όνομα. Λέγεται Γερμανία!  Στο Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έκλεβε τις χώρες με υποχρεωτική κατάσχεση της παραγωγής τους και παραγωγικών μονάδων, από αγροτικά προϊόντα ως επίταξη βιομηχανιών στην υπηρεσία του Χίτλερ. Όμως στην σύγχρονη Ευρώπη, η δουλειά γίνεται με τον πιο αθόρυβο, τον πιο ύπουλο τρόπο. Μέσω του σκληρού νομίσματος, του ΕΥΡΩ, και του Τραπεζικού συστήματος!

Πώς κλέβει η Γερμανία τις άλλες χώρες

Το Target 2 καταγράφει τις χρηματικές  υποχρεώσεις των τραπεζών της μιας χώρας στην άλλη. Σημειώνουμε ότι πρόκειται για υποχρεώσεις που δεν σχετίζονται με το δημόσιο χρέος της κάθε χώρας. Αν μια χώρα έχει δημόσιο χρέος 200 δις πχ, και χρωστάει άλλα 100 δις μέσω του Διατραπεζικού συστήματος εκκαθάρισης συναλλαγών TARGET2, ίσως είναι σε θέση κάπως να γλιτώσει από το δημόσιο χρέος των 200 δις, όχι όμως από το διατραπεζικό χρέος 100 δις που έχει να κάνει με εκκαθάριση των συναλλαγών! Η Γερμανία, κατάφερε μέσω ενός ακριβού, για τις χώρες της Νότιας Ευρώπης, νομίσματος, να τσακίσει σε κόστος τους βιομηχανικούς κολοσσούς της Γαλλίας, της Ιταλίας και Ισπανίας, καθιστώντας τις ακριβές χώρες. Παράλληλα όμως, με την ανταλλακτική ανισορροπία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χρωστάνε αυτές στη Γερμανία αμύθητα ποσά,μέσω του Ευρωπαϊκού συστήματος εκκαθάρισης των συναλλαγών TARGET 2!

Τι έχει να λαμβάνει η Γερμανία

Συγκεκριμένα, η Γερμανία είχε ήδη να λαμβάνει 91 δις ΕΥΡΩ κατά τα πρώτα χρόνια του ΕΥΡΩσυστήματος ως το 2008 (το τότε TARGET). Όμως μετά την κρίση του 2008 κλέβει πλέον κάθε χρόνο 84 δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ από τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες! Αυτή τη στιγμή όλοι, για να κάνουν την «χάρη» να συμμετέχουν στο ΕΥΡΩ και να εκκαθαρίζουν τις συναλλαγές, χρωστάνε  στη Γερμανία, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία λίγο παραπάνω από 800 δις! Για την ακρίβεια,  αν σήμερα διαλυόταν η Ευρωπαϊκή Ένωση, και γινόταν εκκαθάριση υποχρεώσεων, η Γερμανία έχει να λαμβάνει από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία Οκτωβρίου 2017 (τα τελευταία διαθέσιμα) ακριβώς 848,4 δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ! Μετρητά!

Πόσα θα πάρει από κάθε χώρα

Χρωστάνε, μεταξύ άλλων, η Ελλάς, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα, είναι χρεωμένη 61,5 δις, δηλαδή το 40% του ΑΕΠ της περίπου, ή αν προτιμάτε, μόλις…6 ακόμη μνημόνια! Η Πορτογαλία χρωστάει 82 δις, δηλαδή το… 50% του ΑΕΠ της! Ενώ η Ιταλία χρωστάει 412 δις, δηλαδή μόλις το… 27% του ΑΕΠ της και η Ισπανία, του «Αυτοκράτορα Ραχόι» χρωστάει άλλα… 362 δις, δηλαδή το 35% του ΑΕΠ της! Τόσο είναι ουσιαστικά το «κόστος του ΕΥΡΩ», πέραν του ότι όλες αυτές οι χώρες, ως γνωστόν, έχουν βγει με κατεστραμμένο επιχειρηματικό και κοινωνικό ιστό από πολυετείς κρίσεις  και μνημόνια. Πέραν όμως αυτών , στην Γερμανία χρωστάει και άλλος ένας οργανισμός, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα! Τα στοιχεία φαίνονται αναλυτικά, κατ έτος, στον παρακάτω πίνακα.

Ολλανδία και Λουξεμβούργο, συνεταίροι

Για να διασώσει τις Γερμανικές κυρίως τράπεζες, θα θυμάστε ότι η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) του κυρίου Ντράγκι μπήκε σε κολοσσιαίο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, που περιλάμβανε  ΕΤΗΣΙΕΣ αγορές χρεογράφων 250 δις από Γερμανικές τράπεζες. Ε, όχι μόνο εξαγόρασε τις χρηματοοικονομικές σαβούρες των ουσιαστικά φαλιρισμένων γερμανικών τραπεζών, αλλά πλέον…χρωστάει και 224 δις στη Γερμανία!Για την ακρίβεια, οι χώρες που προαναφέραμε (Ελλάς, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία) και η ΕΚΤ τα χρωστάνε αυτά όχι μόνο στην Γερμανία (848,4 δις) αλλά και στις δύο χώρες που ξεπλένουν τα χρήματα των Γερμανικών κλπ πολυεθνικών στην Ευρώπη. Στο Λουξεμβούργο (183 δις ) και την Ολλανδία (109 δις).

Η συμμετοχή Ολλανδίας και Λουξεμβούργου στο φαγοπότι μας λύνει την απορία γιατί ο κύριος Ντάισελμπλουμ (Ολλανδία) και ο κύριος Γιούγκερ (Λουξεμβούργο) είναι εκείνοι που υλοποίησαν, τόσο λυσσαλέα, για λογαριασμό της Γερμανίας, τα προγράμματα λιτότητας σε Ευρωπαϊκό επίπεδο εναντίον όλων μας. Η εκμετάλλευση στο «Νταχάου της ΕΥΡΩζώνης» έχει όχι μόνο θύματα αλλά και επώνυμους θύτες!

Ο Κωνσταντίνος Βέργος είναι καθηγητής χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ της Αγγλίας

Ανάρτηση από: http://www.dromosanoixtos.gr

Σάββατο 30 Δεκεμβρίου 2017

"Το τέλος της ημερολογιακής διαμάχης" και "Η εορτολογική καινοτομία είναι το πρώτο βήμα του οικουμενισμού;"




  1. Το «άγιο» Ιουλιανό ημερολόγιο. 

Τοῦ Ἰωάννου Ρίζου

     Ένας από τους πρωτεργάτες της απόσχισης εξαιτίας της ημερολογικής-εορτολογικής μεταβολής, και ηγέτης του εορτολογικού αγώνα, ο πρώην επίσκοπος Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, αποδίδει στο  Ιουλιανό ημερολόγιο «τον φωτοστέφανον», και το ονομάζει «προπύργιον ακαθαίρετον της ορθοδόξου πίστεως και λατρείας»,[1] που «υπερασπίζει [το ημερολόγιο] την ανεξαρτησία της ορθοδόξου Εκκλησίας από την παπική απολυταρχία».[2] Κατ΄ αυτόν, το ημερολόγιο είναι τόσο σημαντικό που σχετίζεται ακόμα και με την χριστιανική ηθική.[3] Αιτία της σχεδόν αγιοποίησης του Ιουλιανού ημερολογίου είναι, ότι πιστεύει πως οι θεοφόροι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής συνέδεσαν την ημέρα εορτής του Πάσχα με την ισημερία που ίσχυε τότε, αυτήν δηλαδή της  21ης Μαρτίου. Θεώρησε έτσι ότι, οι άγιοι Πατέρες συνέδεσαν οριστικά και αμετάκλητα τον εορτασμό του Πάσχα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Την ίδια άποψη ακολουθούν και οι νεότεροι παλαιοημερολογίτες[4], αναφέροντας συχνά ότι το Ιουλιανό αντιπροσωπεύει την «Πατροπαράδοτη θεία τάξη των εορτών, νηστειών, τυπικών κλπ.».[5]  Θεωρώντας λοιπόν αγκιστρωμένη την εορτή του Πάσχα με την τότε ισημερία[6] του Ιουλιανού ημερολογίου, ο Χρ. Καβουρίδης και οι συν αυτώ[7]κατέληξαν πως κάθε ημερολογιακή μεταβολή θίγοντας τις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής, θίγει[συγχρόνως] και το Δόγμα της ενότητας, της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.[8] «Και τούτο διότι το Δόγμα της ενότητος της Εκκλησίας δεν έγκειται μόνον εις την ταυτότητα της πίστεως και της θ. λατρείας, αλλά και εις την ταυτόχρονον και ομοιόμορφον βίωσιν και έκφανσιν αυτής»[9]… «Δια της εν έτει 1924 επελθούσης ημερολογιακής μεταβολής διεφθάρη το ιερόν πηδάλιον και ενηργήθη ιεροσυλία και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος, του όλου ζητήματος αναγομένου πλέον εις την περιοχήν όχι της ακριβείας ή της οικονομίας αλλά της σωτηρίας».[10]
   Βέβαια, ο άγιος Νικόδημος στην ερμηνεία του Ζ΄ Αποστολικού κανόνα, στην πρώτη υποσημείωση δείχνει να έχει αντιδιαμετρικά αντίθετη θέση λέγοντας: «Το να κάνει τις το Πάσχα μετά της 21ην  Μαρτίου ως κάμνομεν εμείς οι Γραικοί ή μετά την 11ην  Μαρτίου ως κάμνουν οι Λατίνοι δεν είναι έγκλημα. Το να σχίση όμως την Εκκλησίαν είναι αμάρτημα ασυγχώρητον».  Όμως τελικά, αποτέλεσμα των θέσεων των παλαιοημερολογιτών ήταν να κηρύξουν σχισματική την Εκκλησία της Ελλάδος[11] και φυσικά όσους την ακολουθούν. Για να δούμε όμως αναλυτικότερα αν τα παραπάνω τα επικυρώνει η ιστορία της Εκκλησίας...........................

Το τέλος της ημερολογιακής διαμάχης

Ο Διονύσιος ο Μικρός κατάφερε να κάνει τις Αλεξανδρινές ημερολογιακές μετρήσεις κατανοητές και για τους Λατίνους.Έτσι έγιναν οι αποφάσεις της Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας παντού δεκτές.[1] Γενικά η εργασία του Διονυσίου για την μέτρηση της ημερομηνίας του Πάσχα μπορεί να κατανοηθεί σε πέντε κύριες πηγές[2], στις οποίες πάντα τονίζει την αυθεντία και την ακρίβεια των 318 Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου αλλά και του Μ. Αθανασίου και Κυρίλλου.
Το 562 δημοσιεύτηκε ένας μικρός πασχαλινός Κανόνας, ο οποίος λανθασμένα αποδίδεται στον Κασσιόδωρο. Γεγονός είναι ότι από τα μέσα του 6ου αιώνα όλη η Ανατολή γιόρταζε το Πάσχα κατά την Αλεξανδρινή μέτρηση. Οι Τεσσαρεσκαιδεκατίτες όπως και οι Πρωτοπασχίτες είχαν εξαφανισθεί. Αλλά και στην Βόρεια Ιταλία, το Μιλάνο, την Ραβέννα κ.α. ακολουθούσαν τον εορτασμό του Πάσχα της Ανατολής. Οι Πάπες είχαν μεν το δικαίωμα να ανακοινώνουν το Πάσχα κατά την βούληση τους, ακολουθούσαν όμως τον δρόμο της ενότητας.[3]
Όταν ο βασιλιάς της Νορθούμπρια Oswy (ο οποίος επανέφερε την λειτουργική παράδοση της αυτοκρατορίας) γιόρταζε το 664 το Πάσχα, η βασίλισσα του γιόρταζε την Κυριακή των Βαΐων, γιατί η καταγωγή της ήταν από το Κεντ, το οποίο ακολουθούσε τον ρωμαϊκό κύκλο, ενώ ο Oswy τον κελτικό του Βικτωρίου. Στην σύνοδο του Whitby το 664 ο Oswy και οι επίσκοποι, Chad του Yorkκαι Colman του Lindisfarne, υποστήριξαν το κελτικό, ιρλανδοσκωτσέζικο πασχάλιο, ενώ την Ρώμη υποστήριξαν οι γιοί του Oswy Ealhfrith, Wilfrid και ο επίσκοπος Agilbert. Οι Κέλτες είχαν ως βάση τους τον Αγ. Ιωάννη τον Θεολόγο και τον Αγ.Columba, ενώ οι πρίγκιπες τον Αγ. Πέτρο και την Σύνοδο της Νικαίας. Τελικά ο βασιλιάς δήλωσε ότι δεν τολμάει να τα βάλει με τον Αγ. Πέτρο και αποδέχθηκε το Πασχάλιο του Διονυσίου του Μικρού.[4]
Μια πιθανή ένσταση των Παλαιοημερολογιτών μπορεί να είναι: Ναι, αλλά αυτό το Ημερολόγιο κάποτε, μετά από τόσες αλλαγές, έγινε Παράδοση της Εκκλησίας. Σύμφωνοι, αλλά όπως αποδείχτηκε, αυτή η παράδοση δεν είχε δογματικό χαρακτήρα και δεν έθιγε την λειτουργική ενότητα της Εκκλησίας. Αν θιγόταν η λειτουργική και δογματική ενότητα, θα το είχαν παρατηρήσει οι θυσιασθέντες χαριτωμένοι Άγιοι των προηγούμενων αιώνων και δεν θα περίμεναν τον Χρυσόστομο Καβουρίδη και τους ομοίους τους να το εφεύρουν. Γι’ αυτό και η Εκκλησία (όλες οι άλλες τοπικές Εκκλησίες που παρέμειναν στο Παλαιό) δεν διέκοψαν την κοινωνία με την Εκκλησία Ελλάδος που προχώρησε μονομερώςστην αλλαγή, οικονομώντας την κατάσταση. Εκτός από τους Παλαιοημερολογίτες, που χωρίς να υπάρχει αίρεση, και αναλαμβάνοντες να δράσουν ως «η Εκκλησία» διέκοψαν την κοινωνία με όλες τις τοπικές Εκκλησίες κι όχι μόνο με την καινοτομούσα Εκκλησία της Ελλάδος.
Και όπως, κάθε διόρθωση του ημερολογίου γινόταν παράδοση της εκκλησίας, έτσι και εκείνη του 1923 έγινε, κατά κάποιο τρόπο, παράδοση της εκκλησίας που και πάλι στο μέλλον, μπορεί για κάποιους λόγους να αλλάξει, εφ΄ όσον δεν είναι δόγμα.
Η Γαλατία κράτησε τον υπολογισμό του Βικτώριου ακόμα και μετά την επικράτηση των αλλαγών του Dionysius Exiguus.[5] Οι Βρετανοί κράτησαν και αυτοί τον Κύκλο των Ρωμαίων με κάποιες βελτιώσεις του Sulpitius Severus πράγμα που προκάλεσε αναστατώσεις που μεταφυτεύτηκαν στην Γαλατία μέσω του Αγίου Columban. Μόλις το 729 μ.Χ. δέχθηκαν οι Βρετανοί τον 19ετή κύκλο του και τελικά στο τέλος του 8ου αιώνα τόν κοινό εορτασμό του Πάσχα.[6] Επιτέλους οι διαμάχες είχαν τελειώσει και η αυτόκρατορία γιόρταζε πια ενωμένη την Ανάσταση του Κυρίου.[7]
Συμπεράσματα

Άν προσθέσουμε τα τριακόσια χρόνια της Εκκλησίας μέχρι την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και τα τετρακόσια χρόνια που χρειάστηκαν ώστε ο Πασχάλιος Κανόνας της Α΄ Οικουμενικής να καθιερωθεί σε όλη την Εκκλησία, συμπεραίνουμε ότι επί επτακόσια χρόνια ανάμεσα στις Εκκλησίες σποραδικάυπήρχε ταυτόχρονος εορτασμός στην εορτή του Πάσχα. Από την Α΄ Οικουμενική έως περίπου το 800 μ.Χ., έλαβαν χώρα άλλες 6 Οικουμενικές Σύνοδοι και πολλές Τοπικές. Ποτέ δεν τέθηκε θέμα ότι τάχα έχει διασπαστεί η ενότητα της Εκκλησίας και μάλιστα να προκύψει και σχίσμα.
Σε αυτούς τους αιώνες όχι μόνο κανείς από τους μεγάλους αγίους και διδασκάλους της Εκκλησίας δεν θεώρησε το ζήτημα δογματικό, ή μια θανατηφόρα αθέτηση του δόγματος της ενότητας και αθέτηση των αποφάσεων της Α΄ Οικουμενικής, άλλα αντιθέτως αδιαφόρησαν για αυτήν την «λειτουργική αταξία» που για τους παλαιοημερολογίτες ήταν και είναι ζήτημασωτηρίας. Γράφει ο Μητρ. Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός:«Είναι αυτό [δηλ. η εορτολογική  διαφορoποίηση] ενότης πίστεως; Είναι αυτό «Μία» Εκκλησία; Είναι κοινή λατρεία; Κοινή θρησκεία;».[8] Δυστυχώς για αυτόν η απάντηση είναι καταφατική, όπως αποδεικνύουν τα ιστορικά στοιχεία.
Όταν ο Μ. Αθανάσιος εξορίζονταν από τη σύνοδο της Τύρου το 336, κατέφυγε στη Γαλλία(Τρέβη) για να τύχει υποστήριξης από την Τοπική Εκκλησία. Το ίδιο πράττει το 339 πηγαίνοντας στη Ρώμη[9]. Το 352 προσκαλείται πάλι στη Ρώμη από τον Πάπα Λιβέριο για την συζήτηση της υποθέσεως του διωγμού του.  Και με τον ιερό Χρυσόστομο συμβαίνει κάτι ανάλογο, όταν διωκόμενος από τη σύνοδο της Δρυός καταφεύγει δια επιστολών στον Πάπα Ιννοκέντιο, στους επισκόπους Βενέριο του Μιλάνου και Χρωμάτιο Ακυληίας. Το ίδιο πράττει πολύ αργότερα και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής στην επιδίωξη του για σύγκλιση συνόδου στην Ρώμη κατά των Μονοθελητών. Κανείς από τους άγιους Πατέρες δεν κατάγγελλε την άλλη Εκκλησία (της Ρώμης εν προκειμένω) ως σχισματικής, ή ως καταπατούσας την Α΄Οικουμενική ή τον Ζ΄Αποστολικό, ή τον Α΄Αντιοχείας, ή το 9οάρθρο του Συμβόλου της Πίστεως περί της ενότητας, αλλά κοινωνούσαν με αυτήν. Και αν αυτή ήταν η στάση τους για το σοβαρότατο θέμα του εορτασμού του Πάσχα, μπορούμε να φανταστούμε το πόσο υποδεέστερο θέμα θεωρούσαν τις από το Πάσχα παρελκόμενες εορτολογικές μεταβολές. Τα αγιολόγια της Εκκλησίας βρίθουν από αγίους αυτών των αιώνων και διάφορων γεωγραφικών περιοχών που δεν βίωναν πάντα μεταξύ τους τον κοινό πασχάλιο εορτασμό ακόμα και μετά την Α΄Οικουμενική. Άλλωστε η έννοια της λειτουργικής ενότητας ως δόγμα, δεν εμφανίζεται ούτε στη δογματική του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού,[10] ούτε στη δογματική το αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων[11], ούτε στην νεότερη βιβλιογραφία της Ορθόδοξης Δογματικής.
Η σύνδεση του χρονικού λειτουργικού συντονισμού ανάμεσα στις Εκκλησίες, ήταν πάντα στόχος και ζητούμενο,  όμως  π ο τ έ  οι άγιοι μας δεν του έδωσαν σωτηριολογικό περιεχόμενο,όπως το έκαναν κάποιοι επίσκοποι, κληρικοί και λαϊκοί το 1924.
Η Εκκλησία έχει αποκλειστικό δικαίωμα να καθορίζει τις ημερομηνίες των διαφόρων εορτών. Όμως δεν είναι αντικείμενο της να καθορίζει το πότε είναι οι ισημερίες, οι πανσέληνοι, πότε αρχίζουν ή τελειώνουν οι εποχές και οι μήνες του έτους, κάτι που αποτελεί αντικείμενο της αστρονομικής επιστήμης. Η Εκκλησία δέχεται και πρέπει να δεχεται το αστρονομικό ημερολόγιο, στο οποίο προσαρμόζει, με αποκλειστική της ευθύνη το εορτολόγιο. Αυτό μας αποδεικνύουν και όλα τα παραπάνω ιστορικά στοιχεία που παραθέσαμε.
Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Εί τω δείνα μηνί, εί τω δείνα μηνί, εορτάσητε το Πάσχα ουδείς ποτέ εκολάσθη ουδέ ενεκλήθη [ούτε κλήθηκε σε απολογία]». Συνεπώς και οι εορτές που είναι συνδεδεμένες χρονικά με την εορτή του Πάσχα, και ο εορτασμός όλου του υπολοίπου εορτολογίου είναι άσχετος με την σωτηρία και τα δόγματα, όπως έχουν δογματοποιήσει οι παλαιοημερολογίτες.[12]

Η εορτολογική καινοτομία είναι το πρώτο βήμα του οικουμενισμού;

Ένα πολύ διαδεδομένο αλλά τεχνητό επιχείρημα των παλαιοημερολογιτών, ως υπερασπιστικό της επανάστασης τους, είναι ότι η ημερολογιακή μεταβολή ήταν το πρώτο βήμα του Οικουμενισμού. «Το εορτολόγιον ετέθη ως προφυλακή του Οικουμενισμού»,[13] λένε και γράφουν. Αυτή η άποψη είναι τεχνητή και δημιουργήθηκε πολλές δεκαετίες αργότερα από το Σχίσμα, μια που δεν την συναντάμε σε κανέναν κείμενο των πρώτων είκοσι πέντε ετών των πρωταγωνιστών παλαιοημερολογιτών. Όταν έγινε το Σχίσμα αυτό έπρεπε να έχει τεκμηριωθεί πλήρωςγια να νομιμοποιηθεί κι όχι να τεκμηριωθεί αναδρομικά με γεγονότα που θα συνέβαιναν δεκαετίες αργότερα και κανείς δεν δήλωνε προκαταβολικά ότι θα συνέβαιναν. Έπρεπε να υπάρχουν ταυτόχρονα και πλήρη κατατεθειμένα  στην διακήρυξη της διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας όλα τα στοιχεία που θα απεδείκνυαν την αναγκαιότητα της απόσχισης.
Τότε όμως κανείς δεν ήξερε ούτε τον οικουμενισμό, ούτε κάποια επερχόμενη αίρεση με οποιοδήποτε όνομα. Όποια επιχειρηματολογία λοιπόν γράφτηκε τότε, αφορούσε μόνο το ημερολόγιο και την ημερολογιακή μεταβολή. Προς επίρρωση των παραπάνω θέτουμε υπ΄οψιν του αναγνώστου τα εξής:
1) Το 1920 δημοσιεύεται μία εγκύκλιος από το πατριαρχείο ΚΠόλεως που περιγράφει τα βήματα με βάση τα οποία οι φιλενωτικοί του Φαναρίου σκοπεύουν να προωθήσουν την προσέγγιση των αιρέσεων –που για πρώτη φορά ονομάζονται «εκκλησίες»– με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Πολύ περιέργως οι αντιδράσεις του «ευαίσθητου» κλήρου και λαού που σε δύο χρόνια θα επαναστατούσαν μόνο στην ημερολογιακήεορτολογική μεταβολή ήταν ανύπαρκτες σχετικά με αυτήν την εγκύκλιο.
2) Το 1922  γίνεται κάτι ακόμα χειρότερο. Το πατριαρχείο ΚΠολης αναγνωρίζει την ιεροσύνη των Αγγλικανών, τους αποδίδει έτσι εκκλησιαστικότητα, τους αναγνωρίζει δηλαδή ως εκκλησία αναγνωρίζοντας και τα μυστηρια τους.[14] Την στιγμή αυτή που διαπράχθηκε αυτή η απόλυτη (οικουμενιστική) προδοσία σε επίπεδο δογμάτων και Πίστεως δεν αντέδρασε κανείς. Δεν έγραψε κανείς τίποτα, κλήρος και λαός που χάλασαν τον κόσμο για το ημερολόγιο δεν ασχολήθηκαν καθόλου! Μοιάζει σα να  μπήκαν ήδη οι εχθροί της Πίστεως μέσα στο κάστρο, και οι φύλακες, όχι μόνο δεν αντέδρασαν άλλα γύρισαν τα κυάλια τους στον κάμπο και αναγνώρισαν ότι οι εχθροί έρχονται από μακριά με πολιορκητικό κριό το ημερολόγιο. Ακόμα και 13 χρόνια μετά, το 1937 οι τρείς επίσκοποι που ανέλαβαν την ηγεσία της παλαιοημερολογίτικης κίνησης, στην επιστολή απόσχισης τους δεν γράφουν απολύτως τίποτα για την προδοσία με τους Αγγλικανούς! Και ούτε επίσης αναφέρουν τίποτα για την προτεσταντική «θεωρία των κλάδων» που εισήγαγε επίσημα ο πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄ στην εγκύκλιο του 1902, μιλώντας για«αναδενδράδες». Αυτός ήταν ο οικουμενισμός που κανείς δεν είδε να γεννιέται. Δεν δικαιούνται να διαπι-στώνουν λοιπόν μετά από δεκαετίες ότι ήταν αυτοί που κατάλαβαν και είδαν το πρώτο βήμα του.
3) Το 1923 συμβαίνει κάτι καταπληκτικό! Το Βατικανό με Πάπα τον Πίο τον 11ο, και την εγκύκλιο του Mortalium AnimosΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την πατριαρχική εγκύκλιο του 1920 ζητώντας από τους Ορθοδόξους να μετανοήσουν και να επιστρέψουν υπό την ηγεσία του Πάπα.[15]
 Κι όμως ένα χρόνο μετά λαμβάνει χώρα το Σχίσμα με αιτία υποτίθεται την εφαρμογή της εγκυκλίου του 1920 σε ότι αφορά την εορτολογική προσέγγιση με τους παπικούς, την οποία οι παπικοί απέρριψαν! Κάτι που απλά σημαίνει, ότι και χωρίς την εκ των υστέρων αναγνώριση του εχθρού της αίρεσης η ημερολογιακή καινοτομία αποτελούσε για τους παλαιοημερολογίτες αυτόνομο και ανεξάρτητο λόγο απόσχισης. Άρα διακήρυξη τους ότι το ημερολόγιο ήταν το πρώτο βήμα προς τον οικουμενισμό είναι απατηλό. Αυτό το επιχείρημα θα μπορούσαμε με σχετική ακρίβεια
να πούμε ότι προστέθηκε τουλάχιστον 24 χρόνια μετά από το Σχίσμα, με την ίδρυση του Π.Σ.Ε.
4) Το πιο σπουδαίο όμως στοιχείο είναι το εξής: Από το Σχίσμα του 1054 έως το 1582 που εισήχθη το Γρηγοριανό στη Δύση, δηλαδή για 528 χρόνια οι Ορθόδοξοι είχαν κοινό ημερολόγιο, εορτολόγιο και Πασχάλιο με τους παπικούς, προτεστάντες και αγγλικανούς. Επί 528 χρόνια δηλαδή οι Ορθόδοξοι εόρταζαν απολύτως ταυτόχρονα κινητές και ακίνητες εορτές με τους συνοδικά αναθεματισμένους και κατεγνωσμένους αιρετικούς παπικούς, και αυτό δεν προ-κάλεσε σε κανέναν τα αβάσταχτα συμπεράσματα που προ-κάλεσε στους παλαιοημερολογίτες η μερική και ασφαλής απόδοχή του Γρηγοριανού η οποία σύμφωνα με αυτούς μας ενώνει με την αίρεση. Πόσο λοιπόν παραπλανητικά δηλώ-νει ο π. Θεοδώρητος Μαύρος ότι «Με την εισαγωγή του δυτικού εορτολογίου στην Εκκλησία της Ελλάδος πραγματοποιήθηκε η εορτολογική ένωση με τους παπικούς και τους προτεστάντες».[16] Γιατί αυτή η κοινή εορτολογική συμπόρευση επι τόσους αιώνες δεν αναφέρεται ως προδοσία της Πίστεως και αναφέρεται ως προδοσία της Ορθοδοξίας η εισαγωγή του μισού Γρηγοριανού το 1924; Ο λόγος είναι ο απλός. Αν έλεγαν ότι στα 528 χρόνια ο κοινός εορτασμός με τους αιρετικούς της Δύσης ήταν το πρώτο βήμα της ένωσης με την παπική αίρεση θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με ένα τεράστιο πρόβλημα: Πως οι άγιοι Πατέρες, Διδάσκαλοι, Μάρτυρες και Ομολογητές αυτών των αιώνων δεν είδαν και δεν κατάλαβαν, ότι αυτός ο κοινός εορτασμός με τους αιρετικούς ήταν προδοσία της πίστεως και η εκπλήρωση του πρώτου βήματος για την προσχώρηση στην αίρεση; Πώς δεν το είδαν οι εκατοντάδες άγιοι και Ομολογητές (Μάρκος Ευγενικός, Ιωσήφ Βρυέννιος,  Μελέτιος, Νικηφόρος, Γρηγόριος Παλαμάς κ.ά), και το «είδαν» οι παλαιοημερολογιτες το 1924; Δεν θα μπορούσαν να το δικαιολογήσουν για αυτό και «ξέχασαν» αυτά τα 528 χρονια που αναιρούσαν τις θέσεις τους!


[1] Άπαντα, Χρ.Καβουρίδου, τ. Α΄, σελ. 106, εκδ.Ι.Μ.Αγ.Νικοδήμου Ελληνικού Γορτυνίας, 1997.
[2] Ό.ά. σελ.119.
[3] Ό.ά. σελ. 115.
[4] π. Νικολάου Δημαρᾶ, Περιοδικό Ἅγιοι Κολλυβάδες, τεῦχος 28, σελ. 22.
[5] Θεοδωρήτου Ιερομονάχου, Παλαιόν και Νέον, σελ.27, Αγιον όρος 2000
[6] Ό.ά. σελ.210-211.
[7] Θεοδωρήτου Ιερομονάχου, ό.ά. σελ. 28.
[8] Ό.ά. σελ.163.
[9] πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομου, Θέσεις του εορτολογικού ζητήματος….., σελ. 55.
[10] π. Β. Σακκά,Απάντηση εις τον αιδεσ. π.Ε. Θεοδωρόπουλο, 1969, σελ. 15.
[11] Ό.ά. σελ.165.
...........................................................................................................

[1] βλέπε και Fragments from Victor of Capua.
[2] Στην επιστολή προς τον επίσκοπο Πετρόνιο (άγνωστος σε εμάς επίσκοπος), στους πασχάλιους πίνακες του Κυρίλλου, στα Argumenta paschalia των Αιγυπτίων, στην επιστολή προς τον πριμικάριο Βονιφάτιο και τον Μπόνους, στα έγ-γραφα περί της πασχάλιας διαμάχης για τα έτη 444 και 445 μ.Χ. (Αδ.Τσακίρογλου).
[3] Αδ.Τσακίρογλου, Beda Venerabilis, Historia ecclesiastica gentis Anglorum, III, 29, in MPL 95, Sp. 168 ff.: "Quamobrem oportet vestram celsitudinem, utpote membrum existens Christi, in omnibus piam regulam sequi perenniter principis apostolorum, sive in pascha celebrandum sive in omnibus quae tradiderunt sancti apostoli Petrus et Paulus, qui ut duo luminaria caeli illuminant mundum, sic doctrina eorum corda hominum quotidie inlustrat credentium").
[4] Arnold Angenendt: Das Frühmittelalter. Die abendländische Christenheit von 400 bis 900. Stuttgart 2001. S. 226f.
Nicole Zeddies: Häresiegesetzgebung in der Spätantike und im frühen Mittelalter. In: ChristophAuffarth: Religiöser Pluralismus im Mittelalter? Berlin 2007. S. 70.

[5]  Αδ.Τσακίρογλου, Kraus, Real-Encykl. II. 558.
[6]  Αδ.Τσακίρογλου, Hilgenfeld, Der Paschastreit der alten Kirche, Halle 1860;
[7] Επιπλέον βιβλιογραφία: Schmid, Joseph, Die Osterfestberechnung in der abendländischen Kirche vom 1. allgemeinen Konzil von Nicäa bis zum Ende des VIII. Jahrhunderts = Strassburger  theologische Studien IX, 1,Freiburg 1907
Grosjean, P. La date des Pâques et le Concile de Nicée, in: Bulletin de la classe des sciences de l'académie royale de Belgique, sér. 5, 48 (1962), 55-66 , reprinted in: Ciel et Terre; Bulletin de la Société Belge d'Astronomie, de Météorologie et de Physique du Globe, 78 (1962), 20-30. Hilgenfeld, Adolf, Der Paschastreit der alten Kirche, Halle 1860. Jones, Charles W. (Hrsg.), Bedae Opera De Temporibus, Cambridge, Massachusetts 1943.
Krusch, Bruno, Studien zur christlich-mittelalterlichen Chronologie. Die Entstehung unserer heutigen Zeitrechnung. I. Victorius. Ersatz der fehlerhaften Ausgabe Mommsens in den M.G. II. Dionysius Exiguus, der Begründer der christlichen Ära, [ Abhandlungen der Preussischen Akademie der Wissenschaften, phil. - Hist. Klasse, Jahrgang 1937, Nr. 8], Berlin 1938.
Mahler, Eduard, The Subject of Easter at the Councils of Nice and of Antioch
in: Proceedings of the Society of Biblical Archæology, 26 (1904), 153-162 und 197-206, London 1904
.
Schwartz, Eduard,Osterbetrachtungen,in: Zeitschrift für die neutestamentliche Wissenschaft und die Kunde des Urchristentums, Bd. VII, 1906, S. 1 – 33,Gieszen 1906.
Strobel, August,Ursprung und Geschichte des frühchristlichen Osterkalenders
[Texte und Untersuchungen zur Geschichte altchristlicher Literatur, Bd. 121],Berlin 1977.
van de Vyver, Andre, L'évolution du comput alexandrin et romain du IIIe au Ve siècle
in: Revue d'histoire ecclésiastique, 52 (1957), 5-25. 
[8] Ιερ.Θεοδώρητος Μαύρος, Παλαιόν και Νέον, σελ. 30.
[9] Μ. Αθανάσιος ,σελ.149 εκδ. ΖΩΗ
[10]  «Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως».
[11] Στις Κατηχήσεις.
[12]Περιοδικό Ὀρθόδοξος Ἔνστασις καί Μαρτυρία, τεῦχος 14, σελ. 22. Χρυσοστόμου πρώην Φλωρίνης, Ἀκριβής θέσις τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος, σελ. 12. Περιοδικό Ὀρθόδοξος Ἔνστασις καί Μαρτυρία, τεῦχος 15, σελ. 28. Εὐγενίου Τόμπρου, Ὑπόμνημα τῆς ἁγίας καί ἱερᾶς συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, σελ. 11.
[13] π. Β. Σακκά, υπόμνημα….. σελ. 37 και Αρχιμ. Χρυσοστόμου Σπύρου, Η αποτείχισις μου, σελ.85, Σπέτσαι 2008.
[14] Στεφανίδου Β., Εκκλησιαστική ιστορία, σελ. 711
[15] Ι.Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας,σελ.930.
[16] Ιερομ. Θεοδωρήτου Μαύρου, Παλαιόν και Νέον, σελ.92.