Κράτος εναντίον πολιτών

Του Γ. Μαλούχου

Κανονικά σήμερα θα έπρεπε κανείς να γράψει για τον αδιανόητο, βαθειά ολοκληρωτικό χαρακτηρισμό, αυτό το «κλόουν» με τον οποίο ο ηγέτης των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών Στάινμπρουκ χαρακτήρισε χθες δύο ανθρώπους που προχθές τους ψήφισαν δεκάδες εκατομμύρια Ιταλών. Αλλά είναι τόσο ιταμό, πραγματικά άθλιο, τόσο χαρακτηριστικό του σκοτεινού δρόμου που έχουν πάρει οι Γερμανοί και, φυσικά, «απαντήθηκε» τόσο καλά από τον πρόεδρο της Ιταλίας Ναπολιτάνο που ακύρωσε το γεύμα του με τον Γερμανό «σοσιαλιστή» ηγέτη, ώστε κάθε σχόλιο περιττεύει. Πάμε λοιπόν πίσω στα δικά μας.

Κατανοεί κανείς την απελπισία στην οποία έχουν περιέλθει οι κυβερνώντες μετά από τα αποτελέσματα των δημοσίων εσόδων. Όμως, αυτά, που είναι σαφώς δραματικά, ήταν ταυτόχρονα και απολύτως αναμενόμενα: ουδείς μπορούσε να έχει αυταπάτες για την πορεία τους. Εκείνο όμως που ούτε να κατανοήσει ούτε να νομιμοποιήσει ο οποιοσδήποτε, είναι, μέσα στην απελπισία της, μια χώρα, ένα κράτος, να στρέφεται ακόμα περισσότερο και πιο μαζικά κατά των πολιτών του για να μπαλώσει αυτές τις τρύπες που, έτσι κι αλλιώς, δεν κλείνουν από πουθενά. Γιατί αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα.

Δεν υπάρχει προηγούμενο στην ιστορία των δυτικού τύπου δημοκρατιών κατά το οποίο, σε τέτοιες μάλιστα συνθήκες εξαθλίωσης, τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού να απειλείται με διώξεις, κατασχέσεις, φυλακίσεις, δημεύσεις περιουσιών. Και δεν υπάρχει, για τον πολύ απλό λόγο ότι κάτι τέτοιο εκφεύγει από τα όρια λειτουργίας της δημοκρατίας δυτικού τύπου. Θυμίζει σουλτάνους, θυμίζει παλαιού τύπου απολυταρχίες, αλλά, σε καμία περίπτωση, δεν θυμίζει ελεύθερη, δημοκρατική, δυτική χώρα.

Ο πανικός των εσόδων δεν μπορεί να επιτρέψει στους κυβερνώντες να καταφύγουν σε αυτή τη λύση. Δεν μπορούν καν να διανοούνται ότι θα στείλουν 2,5 εκατομμύρια πολίτες, ή και στους μισούς ακόμα, στο δικαστήριο ή στους πλειστηριασμούς, επειδή δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στους προδήλως άδικους και αντισυνταγματικούς – τουλάχιστον ως προς την αναδρομικότητα – φόρους. Την ώρα μάλιστα που προκλητικά χαρακτηρίζουν τα κότερα ως είδος όχι πολυτελούς διαβίωσης, την ώρα που δεν έχουν κάνει τίποτα για τη μάστιγα της φοροδιαφυγής στα καύσιμα, κοκ. Διώκουν με αυτό τον τρόπο το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας. Και το κάνουν άδικα, χωρίς νομιμότητα, χωρίς νομιμοποίηση, χωρίς λογική και, φυσικά, χωρίς τελικά και αποτέλεσμα για τα ίδια τα δημόσια έσοδα.

Που πιστεύουν άραγε ότι μπορεί να καταλήξει όλη αυτή η παράνοια; Τι ακριβώς φαντάζονται ότι θα γίνει; Δεν βλέπουν γύρω τους το μπαρούτι της κοινωνικής έκρηξης να έχει ήδη σκορπίσει παντού; Δεν βλέπουν τα άκρα να καραδοκούν και να ενισχύονται ημέρα με την ημέρα; Δεν βλέπουν την απελπισία που έχει καταστεί ενδημική και την αδικία που εξοργίζει τους πάντες;

Πρέπει να κάνουν πίσω τώρα, πριν αρχίσει η φωτιά σε ένα φυτίλι το οποίο μπορεί να κάψει τα πάντα. Αν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, ας σηκώσουν τα χέρια ψηλά και ας πουν στην τρόικα ότι δεν γίνεται, ότι η Ελλάδα έχει πλέον φτάσει στα ακρότατα όριά της. Αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιούν άλλο το κράτος για την εξόντωση των πολιτών. Αυτό δεν είναι σωτηρία, είναι η απόλυτη καταστροφή. Και, σίγουρα πια, ήδη πιο μεγάλη από εκείνη που θα ζήσει η χώρα αν η τρόικα της «θυμώσει». Ας θυμώσει λοιπόν. Ας πάρουμε όλοι τα ρίσκα μας, που άλλωστε δεν είναι και τόσο μεγάλα όσο συχνά «διαφημίζονται». Είναι πλέον πολύ καλύτερο από τον βέβαιο επερχόμενο θάνατο μιας ολόκληρης κοινωνίας.

πηγή : Άς Μιλήσουμε Επιτέλους

Εγκληματίες "εθνοσωτήρες"

Πηγή : Λαλεί πουλί

Κυβερνητική, ή η μεταφυσική της μηχανής (4)

Συνέχεια από : Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Kybernetik oder Die Metaphysik einer Maschine

Κυβερνητική, ή η μεταφυσική της μηχανής

Του Max Bense

Είναι και χρόνος της μηχανής 

Υπάρχει μια οντολογική θεωρία των μηχανών. Εντός αυτής της θεωρίας πρέπει να περιγραφούν οι τρόποι και τα χαρακτηριστικά, οι κατηγορίες και τα στρώματα του Είναι του τεχνικού οικοδομήματος. Θα μπορούσε επίσης να δειχθεί, ότι η υπαρκτική σχέση του τεχνολογικού κόσμου δεν αντιστοιχεί στην υπαρκτική σχέση της θεοδικίας, που στην ιστορία της φιλοσοφίας έχει περιγραφεί από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Christian Wolff, εντός της οποίας τα πράγματα μπορούν να θεωρηθούν ως πλάσματα του Θεού, που έχουν μια απόσταση από Αυτόν, και είναι ανεξάρτητα αντικείμενα. Η υπαρκτική σχέση των μηχανών είναι ένα Είναι το οποίο δεν μπορεί να γίνει αντικειμενικό. Ο άνθρωπος, αυτός δηλαδή που φέρνει στο φως, ανήκει σε αυτό το Είναι, αλλά αυτός είναι το σημείο στο οποίο αναφέρονται τα πάντα. Ο τεχνικός κόσμος είναι πέρα για πέρα ένα λειτουργικό Είναι. Κάθε μηχανή είναι δυνατόν να υπάρξει μαζί, και είναι αναγκαίο να υπάρξει μαζί(kompossibel, konzessiv) με τις άλλες, όπως λέει ο οντολόγος. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο στηρίζεται ο καταναλωτικός χαρακτήρας του  κόσμου των μηχανών: η τελειότητα στηρίζεται στην συμμετοχή των πάντων. Ο Martin Heidegger ονόμασε μια τέτοια καταναλωτική υπαρκτική σχέση(“το υπαρκτό, το οποίο αναλύουμε, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Το Είναι αυτού του υπαρκτού είναι πάντα το δικό μου,”  λέει στο “Είναι και Χρόνος”) Fundamentalontologie (θεμελιώδης οντολογία). Εμείς προσλαμβάνουμε την έκφραση για να ορίσουμε την υπαρκτική σχέση των μηχανών.

O Norbert Wiener προσφέρει τώρα ένα σημαντικό συμπλήρωμα για μια πιθανή οντολογική θεωρία των τεχνολογικών κατασκευών και αποθηκευτών. Σε ένα μεταφυσικό κεφάλαιο του βιβλίου του, με τον τίτλο «Newtonian and Bergsonian Time», μιλά για τον απόλυτο χρόνο του Newton, περνά με σταθερό ρυθμό, και που είναι προϋπόθεση για την κλασική περιγραφή της φύσης. Στο κεφάλαιο αυτό επίσης παραθέτει ότι ο χρόνος αυτός είναι ένας αντιστρέψιμος χρόνος. Από αυτήν την έννοια του χρόνου διαφέρει ουσιαστικά η «διάρκεια» του Bergson. Την διάρκεια δεν είναι δυνατόν να την αντιστρέψει κανείς. Είναι ένας μη αντιστρεπτός χρόνος. Η κλίμακα της διάρκεια δείχνει πάντα μπροστά. Αυτό είναι και το νόημα, το φαινομενολογικό νόημα, όπως θα έλεγε ο Husserl, της έκφρασης: «η εκπαίδευση διαρκεί τρία χρόνια». Αυτό το δεδομένο κρύβεται επίσης  σε εκείνες τις προγραμματικές προτάσεις, που χρησιμοποιεί ο Proust για την εξήγηση του έργου που ήδη αναφέραμε, και το οποίο είναι επηρεασμένο από φιλοσοφία της διάρκειας και της μνήμης κατά τον Bergson: «Έτσι έχουν τα πράγματα με το παρελθόν μας. Μάταιο είναι που θέλουμε να το εξορκίσουμε. Όλοι οι κόποι της διάνοιας μας είναι άχρηστοι για τον σκοπό αυτό...». Ο Walter Benjamin, που όπως είπαμε έψαξε τα ίχνη του Bergson στα έργα του Proust, αναφέρει στην ανάλυση του και την ψυχαναλυτική θεώρηση, ότι η μνήμη είναι αποδομητική. Και έχει δίκαιο, γιατί ο αποδομητικός χαρακτήρας της μνήμης σχετίζεται με την μη αντιστρεψιμότητα της διάρκειας, η οποία(διάρκεια) πρέπει να καταστραφεί εντός της μνήμης.

Λαμβάνοντας τώρα υπ’ όψιν το γεγονός, ότι η διάρκεια είναι το χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί την ζωή από την ύλη, όπως το έδειξε ο Bergson, και το ότι οι μεγάλες μαθηματικές μηχανές συμπεριφέρονται όπως ο ανθρώπινος εγκέφαλος, (όπως παρουσίασε το θέμα ο Wiener, όπου οι μηχανές έχουν την ικανότητα  να αποθηκεύουν λογικά σήματα, θεωρήματα, μέχρι κάποιο ερέθισμα να τις κάνει να εκφραστούν), συμπεραίνουμε ότι οι μηχανές αυτές δεν βρίσκονται στον χρόνο του Newton, αλλά στην διάρκεια του Bergson. Ανήκει στην ουσία του χαρακτήρα των διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα στις λεπτές αυτές κατασκευές, το γεγονός ότι το Είναι τους δεν είναι δυνατόν να αντιστραφεί μέσα στον χρόνο. Αν δούμε από αυτή την οπτική γωνία την χρονικότητα του Είναι, με την οποία ασχολείται η Fundamentalontologie του Heidegger, θα ανακαλύψουμε πολύ γρήγορα, ότι εκείνος ο χρόνος, που ερμηνεύεται βάσει των φαινομένων της μέριμνας(Sorge), έχει την ίδια, μη αντιστρέψιμη φύση. Ο τρόπος του Είναι (βάσει της Fundamentalontologie) των τεχνολογικών κατασκευών, θα ήταν, τουλάχιστον τυπικά συμβατός με το μετατεχνολογικό σύστημα του Wiener. 

Ο σκακιστής του Maelzel

Ανέφερα ήδη το δοκίμιο του Edgar Allan Poe, «Ο σκακιστής του Maelzel», που είναι η πρώτη λογοτεχνική τεκμηρίωση αυτού που ονομάζουμε «μετατεχνολογία». Ο Poe κάνει μια ουτοπική περιγραφή ενός αυτόματου που παίζει σκάκι, που μηχανισμός του επιτρέπει να αντιδρά στις κινήσεις του αντιπάλου έτσι όπως ταιριάζει. Το βαθύ νόημα και η τελειότητα της σύλληψης του Poe, είναι ότι ο σκακιστής του Maelzel δεν κερδίζει πάντα. Δηλαδή δεν είναι μια καθαρή μηχανή, συμπεραίνει ο Poe. Και συνεχίζει αναφερόμενος σε μια μηχανή που κερδίζει κάθε παιχνίδι, που είναι δηλαδή κατασκευασμένη βάσει της αρχής του νικηφόρου παιχνιδιού. Αυτό είναι το σημείο που ενδιαφέρει προφανώς τους επιστήμονες της κυβερνητικής. Ο διάσημος μαθηματικός von Neumann είχε ασχοληθεί με αυτή την σκέψη. Ο Wiener ασχολείται με τον von Neumann, στα πλαίσια της κυβερνητικής και της μετατεχνολογίας. Μια τέτοια μηχανή, όπως οι αριθμοί στις λυχνίες του ENIAC, θα πρέπει να έχει αποθηκευμένες όλες τις κινήσεις. Και αυτή η αποθήκευση δε θα παρίστανε τίποτε άλλο παρά αυτό που ονομάζουμε άκρα συγκέντρωση του σκακιστή, η οποία(συγκέντρωση) κατέχει αποθηκευμένες όλες τις κινήσεις του σκακιστή και του αντιπάλου του. Η συγκεντρωμένη μνήμη αποδίδει αυτό που η φιλοσοφία ονομάζει περιστασιακά «ενότητα της συνείδησης», και επίσης «ενότητα του εγώ». Κάθε λυχνία αντιπροσώπευε μια τέτοια «ενότητα της συνείδησης», η οποία παριστάνει την προϋπόθεση για μια λογική αντίδραση στα σήματα, τις κινήσεις του αντιπάλου.  Αυτό που ο μεταφυσικός ονομάζει στην γλώσσα του υπερβατικά-λογική ενότητα του Είναι, όπως το εξέφρασε ο Gotthard Günther, σημαίνει για τον μετατεχνολόγο  μια λυχνία, η οποία λειτουργεί σύμφωνα με το σχέδιο, αποθηκεύει και αντιδρά στα σήματα. Ο σκακιστής του Maelzel που μπορεί να χάνει, όπως και ο σκακιστής του Poe που δεν είναι σε θέση να χάσει, θα είχαν μέλλον στα πλαίσια των μαθηματικών και της τεχνολογίας. Το αυτόματο του Maelzel επιτρέπει την απάτη, θεωρητικά και πρακτικά. Για τον λόγο αυτό δεν μπορεί να είναι μια καθαρή μηχανή, και εμφανίζει μια αόριστη σκιαγράφηση της ζωής. Αλλά το αυτόματο του Poe, που κερδίζει κάθε παιχνίδι, είναι μια γνήσια μηχανή. Ο Poe παρουσιάζει μια κλειστή, σαφή ενότητα μιας λογικής αποθήκης, ένα αυτοματισμό χωρίς κενά, που όπως προσθέτει ο Wiener, δεν είναι κακιά, αλλά γελοία. Ο συλλογισμός αυτός δείχνει, πως η ακρίβεια αυτή, εντός μιας εντελώς κλειστής ενότητας της αντιδρούσας συνείδησης, πληρώνεται με την απώλεια της δυνατότητας του σφάλματος, της ελευθερίας, δηλαδή της ζωής. Η μηχανή είναι ίσως σε θέση να ξεπεράσει σε έκταση την ανθρώπινη γνώση, αλλά η μηχανή γνωρίζει μόνο αυτό που εμείς είμαστε σε θέση να γνωρίσουμε, χωρίς να ξέρει η ίδια ότι εμείς το γνωρίζουμε, όπως το εξέφρασε προσφάτως ο H. E. Hollmann. Ο σκακιστής του Maelzel, που δεν είναι μια ολοκληρωμένη μηχανή, επειδή δεν κατέχει την αρχή των νικηφόρων κινήσεων, ή ίσως να μην την εφαρμόζει συνειδητά(ο Poe αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο), μου θυμίζει τον «Θεό που απατά», όπως περιγράφεται στο έργο του Descartes «Mediationes». Ας δούμε την πορεία του συλλογισμού του Descartes: ο Θεός δεν είναι δυνατόν να θέλει να απατώμαι για αυτό που είναι προφανές, επειδή αυτό θα ήταν αντίθετο προς την παντοδυναμία του, την καλοσύνη του, την αγάπη του για την αλήθεια. Ξεκινώντας από αυτή την θέση επιτυγχάνεται η απόδειξη των αληθειών για τα πάντα. Η απόδειξη αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι είναι αδύνατον να σφάλλω περί της απόλυτα προσωπικής αυτοβεβαιότητας του εγώ. Το άτμητο, υπερβατικό, το εγώ που είναι πάντα προϋπόθεση (για οτιδήποτε), είναι το σημείο εκκίνησης. Και εφόσον αυτό το εγώ είναι σε θέση να σκέφτεται σωστά(αφού ο Θεός δε θα πρέπει να είναι σε θέση να εξαπατά), μας παρουσιάζει αυτό το εγώ τον χώρο, τον χρόνο και τον κόσμο. Η ολοκληρωμένη, κατανοητή, κλειστή ενότητα του εγώ αποτελεί μια από τις προϋποθέσεις της ακρίβειας των υπολογισμών. Από τον συντονισμό των δυο προκύπτει η αλήθεια εντός της οποίας δεν είναι δυνατόν να υπάρξει σφάλμα, ή προκύπτει ένα παιχνίδι στα πλαίσια του οποίου δεν είναι δυνατή η ήττα. Η τεχνολογική ενότητα μιας μηχανής και η υπερβατική ενότητα ενός εγώ μπορούν να ιδωθούν κάτω από το πρίσμα  του καρτεσιανισμού. Φαίνεται πως με αυτόν τον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί η ύψιστη σαφήνεια περί της μετατεχνολογικής, της πλατωνικής ουσίας της μηχανής.

Μετατεχνολογία και ανθρωπολογία

Περιγράψαμε τον δρόμο που οδηγεί από την φυσική του Γαλιλαίου μέχρι την κυβερνητική, ως μια διαδικασία διαρκούς αποδόμησης της φύσης από την μια, και της φυσικής λογικής από την άλλη. Στην θέση της αρχικής λέξης άρχισε να μπαίνει βαθμιαία όλο και πιο πολύ η μαθηματική συμβολική, και στη θέση της φυσικής διαδικασίας το τεχνικό της αντίγραφο. Το αποτέλεσμα είναι η τεχνική νοημοσύνη η οποία μας οδηγεί βαθμιαία σε έναν τεχνικό κόσμο. Τα δυο, λογική και κόσμος, προϋποθέτουν το ένα το άλλο. Αυτή είναι μια πρόταση της ανθρωπολογίας και της κυβερνητικής, ταυτόχρονα. Με το δίκιο του θα ρωτήσει κανείς για τον ρόλο της μετατεχνολογίας στα πλαίσια μιας φιλοσοφίας της ανθρωπολογίας. Με το ερώτημα αυτό ο Scheler προσπαθεί να βρει μεταφυσικές, ο Heidegger οντολογικές και ο Arnold Gehlen(Der Mensch, seine Natur und seine Stellung in der Welt, 1940) εμπειρικές συσχετίσεις, μεταξύ μετατεχνολογίας και ανθρωπολογίας. Η παραδοχή που κάνουν για την ανισορροπία στη σχέση του ανθρώπου προς την φύση, πάει πολύ πίσω, περνά από τον Nietzsche, τον Herder, τον Pascal, μεταξύ άλλων. Η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να εξηγηθεί πλήρως δια της φύσεως, ότι ο άνθρωπος είναι όπως το εξέφρασε ο Nietzsche «το ατέλειωτο ζώο», διατυπώνει μια σημαντική αρχή της μοντέρνας ανθρωπολογίας. Έχοντας την εντύπωση μιας εισβολής των τεχνολογικών φαινομένων στα βαθύτερα στρώματα της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως μας την αποκαλύπτουν οι μηχανές της κυβερνητικής, αναγκαζόμαστε να κατανοήσουμε την τεχνολογία ως μια πιθανή λύση εκείνης της ανισορροπίας που διαπιστώνει η ανθρωπολογία. Μέσω της τεχνολογίας, ο άνθρωπος δημιουργεί ένα περιβάλλον, το οποίο κατάλληλο για να τον υποδεχθεί στον διπλό του ρόλο, ως φυσικό και πνευματικό ον. Ο κόσμος της τεχνολογίας είναι ένα περιβάλλον, μια σφαίρα που φέρει τα χαρακτηριστικά του Είναι, δια της οποίας μπορεί, στην ιδανική περίπτωση, να εξηγηθεί χωρίς κενά αυτό που ονομάζουμε τεχνική ύπαρξη και νοημοσύνη. Εντός του φυσικού κόσμου, ο άνθρωπος είναι το ανώτερο αλλά ταυτόχρονα και το αδύναμο πλάσμα. Εντός του τεχνικού κόσμου όμως είναι το ισχυρότερο πλάσμα. Δεν λέμε ότι ο τεχνικός κόσμος είναι η μοναδική προσπάθεια του ανθρώπου να ορίσει από μόνος του την θέση του στην φύση. Φαίνεται όμως πως η προσπάθεια αυτή είναι η πιο καλά οργανωμένη και η πιο επιτυχημένη ίσως αυτού του είδους, δια της οποίας αντισταθμίζεται μια προφανής ανισορροπία.  Οι μηχανικές, οι φυσικές διαδικασίες, έχουν την ίδια τεχνική δυνατότητα, όπως και οι νοητικές, ψυχικές. Αυτό δείχνουν οι αφηρημένοι μαθηματικοί υπολογισμοί όπως και οι μηχανές της κυβερνητικής. Από αυτό προκύπτει, κάτω από μια περιορισμένη οπτική γωνία, πως η σφαίρα του τεχνολογικού Είναι είναι πιο περιεκτική από την σφαίρα αυτού που ονομάζουμε φύση ή πνεύμα. Το τεχνολογικό Είναι περιλαμβάνει και τα δυο. Αυτός είναι ο λόγος για το γεγονός πως ένα ον όπως ο άνθρωπος, που είναι ταυτόχρονα ένα ον πνευματικό και φυσικό, ως κάτοικος του τεχνολογικού κόσμου, έχει τώρα την ευκαιρία να δικαιολογήσει οντολογικά την ύπαρξη του. Ο άνθρωπος ως τεχνολογική ύπαρξη: μου φαίνεται πως είναι καθήκον της φιλοσοφικής ανθρωπολογίας του αύριο να καταπιαστεί με το ζήτημα αυτό.       

Τέλος

Αμέθυστος

Αποκάλυψη: Ιδιωτικές εφορίες με καλά αμειβόμενους κυνηγούς κεφαλών (Διαβάστε ολόκληρη την έκθεση ΣΟΚ)

Η τέταρτη κοινή αποστολή τεχνικής βοήθειας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ΕΕπ) πραγματοποίησε επίσκεψη στην Αθήνα από την 21 η ως την 31 η Ιανουαρίου 2013.
Επικεφαλής ήταν ο κ. Thomas Story από τη Διεύθυνση Δημοσιονομικών Υποθέσεων (ΔΔΥ) του ΔΝΤ, συμμετείχαν δε στελέχη του ΔΝΤ και της ΕΕπ, καθώς και ειδικοί εμπειρογνώμονες σε θέματα διαχείρισης εσόδων.

Οι επιδιώξεις της αποστολής ήταν να καταγράψει την πρόοδο που έχει σημειωθεί έναντι των δεικτών απόδοσης στη φορολογική διοίκηση για το 2013, καθώς και την πρόοδο στη θεσμική μεταρρύθμιση, να εξετάσει τις προτάσεις του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (ΥΔΙΜΗΔ) για την αναδιάρθρωση της φορολογικής και τελωνειακής οργάνωσης, και να επικαιροποιήσει το πρόγραμμα τεχνικής βοήθειας για την υποστήριξη της φορολογικής διοίκησης

Η έκθεση αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: "τα στελέχη που δεν αποδίδουν επαρκώς θα αντιμετωπιστούν με ευθυδικία – ακόμη και με πρόωρη συνταξιοδότηση ή αποπομπή."

Αξίζει να επισημανθεί και το ηλικιακό προφίλ του ανθρώπινου δυναμικού: προφίλ που δεν είναι ευεπίφορο του επιθυμητού βαθμού αλλαγής – πάνω από τους μισούς υπαλλήλους έχουν συμπληρώσει τα 50, ενώ 26% έχουν ήδη πατήσει τα 55.

“Η εναλλακτική θα είναι η Κυβέρνηση να αλλάξει τροχιά, να εγκαταλείψει το μοντέλο που θέλει τη φορολογική διοίκηση ενταγμένη στις δημόσιες υπηρεσίες, και να ανακοινώσει ότι θα θεσπίσει μια ημι – αυτόνομη υπηρεσία δημοσίων εσόδων με συγκεκριμένη εξουσιοδοτική νομοθεσία και απολογιστική ευθύνη έναντι του Υπουργού Οικονομικών”

Τα βασικά προβλήματα στη διαδικασία πρόσληψης ελεγκτών είναι ο χαμηλός μισθός και οι βραδυκίνητες διαδικασίες:

• Ο μέσος μηνιαίος μισθός για νεοεισερχόμενο ελεγκτή είναι κάτω από €700, ποσό αντίστοιχο με τον μισθό κάθε άλλου νεοεισερχόμενου πανεπιστημιακής εκπαίδευσηςστο ΥπΟικ και μόνο 20% πάνω από τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα. Συγκριτικά,στις άλλες φορολογικές διοικήσεις στις χώρες του ΟΟΣΑ ο κατώτατος μισθός ενός ελεγκτή ανέρχεται περίπου σε 134% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ ενώ στην Ελλάδα κινείται σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα, ήτοι σε λιγότερο από 50% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ. 10

• Το Ενιαίο Μισθολόγιο και η κατάργηση των επιδομάτων απόδοσης για τους δημοσίους υπαλλήλους δεν επιτρέπουν τη διαφοροποίηση της αμοιβής συναρτήσει προσόντων και πείρας. Σε άλλες φορολογικές διοικήσεις η αμοιβή των ελεγκτών διαμορφώνεται σε διαφορετικά επίπεδα και φθάνει σε ποσοστό 340% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ για τους ελεγκτές στο ανώτατο επίπεδο

«Η κυβέρνηση χρειάζεται να άρει τα γραφειοκρατικά εμπόδια που αναστέλλουν τη θεσμική μεταρρύθμιση και πρέπει να ανανεώσει απερίφραστα τη δέσμευσή της να επιφέρει μια μακρόπνοη θεσμική μεταρρύθμιση στη φορολογική διοίκηση που θα θεσπίζει την αυτονομία της και να πραγματοποιήσει σημαντικά άλματα προς την επίτευξή της έως το τέλος Φεβρουαρίου 2013» τονίζεται στην έκθεση οπού διατυπώνονται οι εξής συστάσεις:

Θεσμική Μεταρρύθμιση

-Να υπάρξει δήλωση της Κυβέρνησης που να καταδεικνύει ξεκάθαρα την πρόθεσή της να επιτευχθεί απαραίτητη αυτονομία στη φορολογική διοίκηση, καθώς και την προθυμία της να εγκαταλειφθούν οι υφιστάμενοι διοικητικοί περιορισμοί προκειμένου αυτό να γίνει πράξη.
-Να ολοκληρωθούν οι προγραμματικές εργασίες της Ομάδας Εργασίας Θεσμικής Μεταρρύθμισης σύμφωνα με το προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα.
-Η διαχείριση της διευκόλυνσης και της υλοποίησής της αυτονομίας να γίνει με τη σύγχρονη προσέγγιση διοίκησης έργου, με υποβολή μηνιαίων αναφορών προς τον Υπουργό Οικονομικών επί της συντελούμενης προόδου.

Λειτουργική Αξιολόγηση Δομών

-Να συμπεριληφθεί το ΣΔΟΕ στη δομή της ΓΓΔΕ ως αρχικό βήμα για την ενσωμάτωσή του στη Φορολογική Διοίκηση.
-Να συμπεριληφθεί η ΓΓΠΣ στη δομή της ΓΓΔΕ.
-Οι λειτουργικές αρμοδιότητες φορολογικής πολιτικής να μεταφερθούν στη Γενική Διεύθυνση Οικονομικής Πολιτικής του Υπουργείου Οικονομικών.
-Να θεσπιστεί λειτουργία διευκόλυνσης εμπορίου περιλαμβανόμενων των εξωτερικών επικοινωνιών καθώς και της υποστήριξης του Ολοκληρωμένου Πληροφοριακού Συστήματος Τελωνείων (ICIS) εντός της Τελωνειακής Διοίκησης.

Είσπραξη Οφειλών

-Να ανανεωθεί η εστίαση της ΕΜΕΙΣ (‘Μονάδας Μεγάλων Οφειλετών’) με επίκεντρο τις εισπράξιμες μεγάλες οφειλές.
-Να στελεχωθεί πλήρως η υφιστάμενη ΕΜΕΙΣ και να συσταθεί παράλληλα δεύτερη ‘Μονάδα Μεγάλων Οφειλετών’ για τη μεγιστοποίηση της είσπραξης οφειλών από τις 1500 μεγαλύτερες εισπράξιμες οφειλές κατά το 2013.


ΔΟΥ Μεγάλων Επιχειρήσεων

-Να καταργηθεί η υποχρέωση ελέγχου από τη ΔΟΥ ΜΕΦΟ των φορολογικών δηλώσεων των τελευταίων δέκα ετών.
-Να εφαρμοστεί το σύστημα επιλογής υποθέσεων προς έλεγχο βάσει κανόνων έως το τέλος Φεβρουαρίου 2013.

Φυσικά Πρόσωπα Μεγάλου Πλούτου/Ελεύθεροι Επαγγελματίες Υψηλών Εισοδημάτων

-Να δημοσιευθεί η Υπουργική Απόφαση για την υλοποίηση Μεθόδων Έμμεσων Ελέγχων.
-Να μετακινηθούν 19 επιπλέον ελεγκτές στο ΔΕΚ Αθηνών και 11 στο Θεσσαλονίκης.
-Τα αποτελέσματα των ελέγχων που διενεργούνται στη διευρυμένη δεξαμενή υποθέσεων να παρακολουθούνται στενά και να αναπροσαρμοστούν τα κριτήρια επιλογής, ιδιαίτερα εκείνα που αφορούν σε ελεύθερους επαγγελματίες (πχ γιατρούς, δικηγόρους).

Επίλυση Διαφορών

-Να ξεκινήσουν άμεσα οι εργασίες για να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί η υποχρεωτική διαδικασία διοικητικής επίλυσης διαφορών που απαιτείται δυνάμει του Μνημονίου.

Προσλήψεις Ελεγκτών

-Να επιταχυνθεί η εξωτερική πρόσληψη των επιπλέον 200 νέων ελεγκτών ώστε να διασφαλιστεί η εκπλήρωση της δεσμευτικής υποχρέωσης που έχει αναληφθεί για το τέλος Μαρτίου.
-Να αυξηθεί ο αριθμός των εξωτερικά προσλαμβανόμενων ελεγκτών εντός του πλαισίου των περιορισμών που ισχύουν για το σύνολο της κυβέρνησης ως προς την ιεράρχηση προτεραιοτήτων και τις προσλήψεις (την περίοδο 2013-14 θα χρειαστούν επιπλέον 500 εξωτερικά προσλαμβανόμενοι ελεγκτές ετησίως-μάλιστα ευκταίο θα ήταν πολλοί από αυτούς να διαθέτουν πτυχίο νομικής).

Πηγή: RAMNOUSIA

Όλη η έκθεση 

  Αξιολόγηση ΔΝΤ και ΕΕπ   

Παπανδρέου - Σόρος συζητούν για το μέλλον της Ευρώπης

Βασίλη, εσύ μίλα με τους ποινικούς στα Διαβατά, Βαγγέλη εσύ μίλα με τον Κουκουλόπουλο. Ποιός σας είπε να μην προσκυνήσετε κι εσείς τα ιδρύματα του Σόρος; Βλέπε Βαγγέλη να μαθαίνεις, ποιούς πρέπει να έχει φίλους, για να ζεις σε "πεντάστερα" κι όχι σε κελιά. Δείτε για να μαθαίνετε:



Πηγή : taxalia.blogspot.com

Γερμανοί και ΕΕ κάνουν ότι δεν κατάλαβαν τίποτα.

ΤουΓιώργου Δελαστίκ

Συγκλονίζεται όλη η Ευρώπη από το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών και δονείται ο κόσμος ολόκληρος, αλλά ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας και πρόεδρος του κόμματος των Ελευθέρων Δημοκρατών, Φίλιπ Ρέσλερ, παραμένει απτόητος: «Δεν υπάρχει για την Ιταλία εναλλακτική επιλογή στις μεταρρυθμίσεις που έχουν ήδη δρομολογηθεί»,δήλωσε ορθά-κοφτά. Απολύτως εναρμονισμένος στη γραμμή αυτή και ο πρόεδρος του... Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπάι. «Να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις και η δημοσιονομική προσαρμογή (σ.σ.: έτσι αποκαλούν οι τεχνοκράτες την άγρια λιτότητα). Δεν υπάρχει γυρισμός, δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή», απαίτησε.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, τόνισε ότι η Ιταλία χρειάζεται μια κυβέρνηση «που να έχει το θάρρος να αντισταθεί σε βραχυπρόθεσμες ανησυχίες και την ικανότητα να εξηγήσει στην κοινή γνώμη ποιο είναι το διακύβευμα και ποιες οι συνέπειες αν ακολουθήσουμε ένα διαφορετικό μονοπάτι». Με άλλα λόγια η ΕΕ θέλει μια ιταλική κυβέρνηση που να γράφει στα παλιά της τα παπούτσια την εκπεφρασμένη βούληση των Ιταλών και να συνεχίσει να ασκεί την ίδια πολιτική που οι ψηφοφόροι καταδίκασαν στις εκλογές, εκμηδενίζοντας τον «δοτό» από τη Γερμανία πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, στέλνοντας το κόμμα του τέταρτο με 10%! «Οι συμφωνίες πρέπει να τηρηθούν», υπογράμμισε και ο νεοτοποθετηθείς πρόεδρος του Euro-group, ο Ολλανδός Γερούν Ντέιζελμπλουμ.«Είναι αυτονόητα σημαντικό ότι η Ιταλία πρέπει να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις», διακήρυξε και ο πασίγνωστος επίτροπος Ολι Ρεν.

Ύστερα από όλες αυτές τις απαράδεκτες από δημοκρατική σκοπιά των πάσης φύσεως αξιωματούχων της ΕΕ, μόνο ως ειρωνεία μπορεί να εκληφθεί η διαβεβαίωση του εκπροσώπου της Κομισιόν, Ολιβιέ Μπαγί, ότι... «πήραμε το μήνυμα των ιταλικών εκλογών»! Άλλωστε και ο ίδιος αναιρεί τον ισχυρισμό αυτό στην αμέσως επόμενη φράση του: «Πήραμε το μήνυμα των εκλογών, αλλά η Ιταλία έχει αναλάβει δεσμεύσεις τις οποίες οφείλει να τηρήσει... Το πρόγραμμα που εφάρμοσε η Ιταλία τους δεκαπέντε τελευταίους μήνες ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση... Οι δεσμεύσεις ισχύουν.  

Η Κομισιόν αναμένει από την Ιταλία να τηρήσει τις δεσμεύσεις της», δήλωσε μεταξύ άλλων ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.«Ελπίζω ότι δεν πρόκειται να μπούμε στον πειρασμό να ενδώσουμε στον λαϊκισμό εξαιτίας των εκλογικών αποτελεσμάτων σε ένα κράτος-μέλος», τόνισε πανικόβλητος ο Μπαρόζο, ο πρόεδρος της Κομισιόν, καλώντας ουσιαστικά τους ηγέτες των χωρών της ΕΕ να αγνοήσουν προκλητικά κάθε πολιτικό μήνυμα που έστειλαν οι πολίτες μιας χώρας της ΕΕ και της Ευρωζώνης τόσο σημαντικής όσο είναι η Ιταλία - η τρίτη οικονομία της Ευρωζώνης και η τέταρτη της ΕΕ, τόσο μεγάλη ώστε να συμμετέχει στους G8. Αποθέωση της αλαζονείας των γραφειοκρατών των Βρυξελλών και της αποξένωσης, αν όχι της εχθρότητας της ΕΕ προς τους λαούς της Ευρώπης.

Περιττό να υπογραμμιστεί ότι από τη στιγμή που ούτε καν οι πολιτικοί ηγέτες και αξιωματούχοι δεν έκρυψαν το μίσος και την απέχθειά τους προς τους Ιταλούς, επειδή αυτοί αρνήθηκαν να συναινέσουν διά της ψήφου τους στην πολιτική της ΕΕ που τους καταστρέφει και τους βυθίζει στη δυστυχία, ο Τύπος, ειδικά ο γερμανικός, και ειδικά αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων,αποχαλινώθηκε. Εγραψε απίθανες πολιτικές ανοησίες. «Εκλογές του χάους» τις χαρακτήρισε το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ» στην ηλεκτρονική του έκδοση.Εκλογές που «οι συνέπειές τους μπορεί να είναι καταστροφικές για την Ιταλία και την Ευρώπη» ήταν κατά τη γερμανική εφημερίδα «Μπερλίνερ Τσάιτουνγκ».Η σοβαρή δεξιά γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» ισχυρίστηκε ότι«όταν κοιμάται η λογική, θριαμβεύουν οι λαϊκιστές. «Το απίστευτο αποτέλεσμα των εκλογών στην Ιταλία προκαλεί αμηχανία», ομολόγησε η σκληρή δεξιά εφημερίδα «Ντι Βελτ», επίσης γερμανική.

Ας μη γελιόμαστε. Οι Γερμανοί δεν είναι πολιτικά ηλίθιοι ώστε να μην καταλαβαίνουν τι έγινε στην Ιταλία, τι γίνεται στην Ισπανία, στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία. Πολύ σωστά όμως από τη σκοπιά τους επιμένουν να συνεχιστεί η ίδια γραμμή της εξοντωτικής λιτότητας όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο, για τον απλούστατο λόγο ότι με αυτή την πολιτική η Γερμανία έχει τεράστια οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Αλλωστε μέχρι τώρα οι Γερμανοί δεν υφίστανται καμιά συγκεκριμένη συνέπεια εξαιτίας της πολιτικής τους, αν εξαιρέσει ίσως κανείς το αντιγερμανικό μίσος που εξαπλώνεται ραγδαία σε όλη την Ευρώπη. Αν κάποτε εκτιμήσουν ότι δεν πάει άλλο έτσι, θα αλλάξουν απλώς πολιτική. Ετσι το βλέπουν.

Πηγή: ethnos.gr

Πηγή : Προεδρική Δημοκρατία

Γιατί καταδικάστηκε με πολιτικά κριτήρια ο Παπαγεωργόπουλος

Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι η καταδίκη σε ισόβια του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης ήταν υπερβολική και ότι η δικαιοσύνη στην περίπτωσή του αποδόθηκε κυρίως με «πολιτικούς» όρους και λιγότερο με δικονομικά κριτήρια.
Εννοούν προφανώς ότι οι συγκεκριμένοι δικαστές αγνοώντας κάθε επιχείρημα περί επιείκειας αποφάσισαν να τον καταδικάσουν στον απόλυτο βαθμό γιατί ήθελαν να μετατρέψουν την περίπτωσή του σε δημόσιο παράδειγμα.
Το μήνυμα που έστειλαν οι δικαστές του Κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης ήταν παραπάνω από σαφές: ο επόμενος πολιτικός που θα υπεξαιρέσει δημόσιο χρήμα θα αντιμετωπίσει την ισόβιο κάθειρξη, άρα θα το σκεφτεί διπλά και τριπλά πριν το κάνει.
Είναι προφανές ότι αν η Ελλάδα δεν είχε καταρρεύσει δημοσιονομικά παρασύροντας την κοινωνία στη βαθιά κρίση που βιώνουμε σήμερα, οι δικαστές θα τον είχαν κρίνει με μεγαλύτερη επιείκεια και σίγουρα δεν θα είχαν εξαντλήσει την αυστηρότητά τους.
Κυρίως η απόφαση δεν θα βασιζόταν στην αποκλειστική μαρτυρία του Σαξώνη και η απουσία των αντίστοιχων χρημάτων από τους λογαριασμούς του Παπαγεωργόπουλου (ακόμα και αν υποθέτουμε εύλογα ότι τα χρήματα της υπεξαίρεσης μπήκαν σε μυστικούς λογαριασμούς) θα σχετικοποιούσε τα ισόβια.
Προφανώς η καταδίκη σε ισόβια του Παπαγεωργόπουλου ανοίγει μια επικίνδυνη προοπτική αφού η απονομή της δικαιοσύνης οφείλει να αποδίδεται με αποδείξεις και όχι με υποθέσεις και κυρίως με αυστηρά δικονομικά κριτήρια και όχι με πολιτικές «σκοπιμότητες».
Σε εξαιρετικές όμως καταστάσεις και με την προϋπόθεση ότι η δικαιοσύνη θα συγκρατήσει την ψυχραιμία της, ίσως το παράδειγμα του Παπαγεωργόπουλου αποδειχτεί ευεργετικό.
Και μολονότι είναι απάνθρωπο να αντιλαμβάνεται κανείς τη μοίρα ενός ανθρώπου σαν δημόσιο παράδειγμα, σε ακραίες καταστάσεις, όπως αυτές που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα, ο σκοπός ίσως αγιάζει τα μέσα!

[Του Μπάμπη Κούτρα από iefimerida.gr]

Πηγή : Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Και εσύ σάπιε λαέ …….

Δύο φοιτητές νεκροί και τρείς βαριά σε μονάδες εντατικής. Από το πρωί ακούω στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις ότι για όλα φταίει η κρίση και οι πολιτικοί. Δημοσιογράφοι και πολιτικοί δηλώνουν ότι δεν θέλουν να κάνουν σπέκουλα, αλλά όλοι εκμεταλλεύονται “κομματικά” τον θάνατο των παιδιών με δηλώσεις και λοιπές μαλακίες από τα μικρόφωνα των ΜΜΕ. Για όλα λοιπόν φταίνε οι πολιτικοί …….. δεν διαφωνώ …. σαφώς και φταίνε! ……….. αλλά η αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης ήταν γνωστή από το 2011. Την είχαν υπογράψει οι δοσίλογοι πολιτικοί με το 1ο μνημόνιο ……… ήταν γνωστή η εξίσωση της τιμής των καυσίμων στον ελληνικό λαό, όταν οι έλληνες ανέχονταν τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Παπαδήμ(ι)ο και “καμαρωτοί” ψήφιζαν στις εκλογές του καλοκαιρίου 2012 διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ψήφιζαν τη παραμονή της χώρας στο ευρώ με μιά κοντόφθαλμη λογική διατήρησης προνομίων και μικροσυμφερόντων, αγνοώντας το κοινό καλό. Η τσέπη μου να είναι γεμάτη και ας πάνε στο διάολο όλοι ………. βεβαίως έχουν ευθύνη οι πολιτικοί ……… αλλά αντίστοιχη ευθύνη έχει και ο λαός ……….. ας είναι ελαφρύ το χώμα για τα δύο παιδιά και εύχομαι τα τρία παιδιά να ανακάμψουν γρήγορα. Η οργή που νοιώθω δεν μου επιτρέπει να σιωπήσω και να θρηνήσω σεμνά όπως πρέπει για τα νεκρά παιδιά ………. Από τα τρίσβαθα της ψυχής μου, να πάτε στο διάβολο διεφθαρμένοι πολιτικοί …… στο διάβολο να πάς και εσύ σάπιε λαέ …….

Antones Chronopoulos

“Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη
το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους
πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα,
την παρανομία ως ελευθερία,
την αναίδεια του λόγου ως ισότητα
και την αναρχία ως ευδαιμονία”
Ισοκράτης (436 π.Χ – 338 π.Χ.)

Πηγή : olympia

Παπαδιαμαντικό Συναξάρι παπα -Νικόλα Πλανά (2 Μαρτίου)

ΠΗΓΗ: Συν-οδοιπορία

Γράφει, λοιπόν, ό άγιος των νεοελληνικών γραμμάτων κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για τον έξομολόγο καί γέροντα του.

«Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων ύπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι καί αγαθοί, εις τάς πόλεις καί εις τα χωρία. Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. “Ας μην έκφωνούσι λόγους, Ήξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσι το ποίμνιον. Γνωρίζω ένα ιερέα εις τάς Αθήνας. Είναι ό ταπεινότερος των ιερέων καί ό άπλοίκώτερος των ανθρώπων. Δια πάσαν ίεροπραξίαν αν του δώσης μίαν δραχμήν, ή πενήντα λεπτά, ή μίαν δεκάραν, τα παίρνει. Αν δεν του δώσης τίποτε, δεν ζητεί. Δια τρεις δραχμάς εκτελεί παννύχιον Άκολουθίαν, Αειτουργίαν, Άπόδειπνον, Έσπερινόν, “Ορθρον, “Ωρας- το όλον διαρκεί εννέα ώρας. “Αν του δώσης μόνον δύο δραχμάς, δεν παραπονείται. Κάθε ψυχοχάρτι, φέρον τα μνημονευτέα ονόματα των τεθνεώτων, αφού άπαξ του το δώσης, το κρατεί δια πάντοτε. Επί δύο, τρία έτη εξακολουθεί να μνημονεύει τα ονόματα. Εϊς κάθε προσκομιδήν μνημονεύει δύο ή τρεις χιλιάδες ονόματα. Δεν βαρύνεται ποτέ. Ή προσκομιδή παρ’ αύτω διαρκεί δύο ώρας. Ή Λειτουργία αλλάς δύο. Είς την απόλυσιν της Λειτουργίας, όσα κομμάτια έχει εντός του ιερού, από πρόσφορα ή άρτοκλασίαν, τα μοιράζει όλα είς όσους τύχουν. Δεν κρατεί σχεδόν τίποτε.

»Μίαν φοράν έτυχε να χρεώστη μικρόν χρηματικόν ποσόν, καί ήθελε να το πλήρωση. Είχε δέκα ή δεκαπέντε δραχμάς, όλα είς χαλκόν. Επί δύο ώρας έμετροϋσεν, έμετρούσεν, έμετροϋσε, καί δεν ημπορούσε να τα εύρη πόσα ήσαν. Τέλος είς άλλος χριστιανός έλαβε τον κόπον και του τα έμέ-τρησεν. Είναι ολίγον τί βραδύγλωσσος καί περισσότερον αγράμματος. Εις τάς ευχάς, τάς περισσότερος λέξεις τάς λέει όρθάς, είς το Εύαγγέλιον, τάς περισσότερος έσφαλμένας. Θα εϊπητε, διατί ή άντίθεσις αύτη; ‘Αλλά τάς εΰχάς τάς ιδίας άπαγγέλει καθ’ έκάστην, ενώ την δείνα περικοπήν του Ευαγγελίου θα την ανάγνωση άπαξ ή δίς ή, το πολύ, τρίς του έτους, εξαιρέσει ώρισμένων περικοπών συχνά, αλλ’ ατάκτως επανερχομένων, ως είς τους Αγιασμούς, είς τάς Παρακλήσεις. Τα λάθη όσα κάμνει είς την άνάγνωσιν, είναι πολλάκις κωμικά. Καί όμως εξ όλων των ακροατών του, εξ όλου του εκκλησιάσματος, κανείς μας δεν γελά. Διατί; Τον έσυνηθίσαμεν καί μας αρέσει. Είναι αξιαγάπητος. Είναι απλοϊκός καί ενάρετος. Είναι άξιος του πρώτου Μακαρισμού του Σωτήρος».

Ο άσωτος νους

ΠΗΓΗ: Ελληνικά και Ορθόδοξα

Περιουσία πραγματική του ανθρώπου είναι ο νους. ''Προ πάντων ουσία και περιουσία ημών έμφυτος ο νους εστιν ο ημέτερος''. Όταν παραμένουμε στον δρόμο της σωτηρίας, ''συνηγμένον αυτόν έχομεν προς εαυτόν και τον πρώτον και ανωτάτω νουν τον Θεόν''. Σωτηρία είναι να έχουμε τον νου στον Θεό. Όταν όμως ανοίγουμε θύρα στα πάθη, τότε και ο νους μας "ευθύς σκορπίζεται, πλανώμενος πάσαν ώραν περί τα σαρκικά τε και γήινα, περί τε τας πολυμόρφους ηδονάς, και τους επί ταύταις εμπαθείς λογισμούς''. Τότε ο νους του ανθρώπου γίνεται άσωτος και και γενικά ο άνθρωπος λέγεται άσωτος. Ο πλούτος του νου είναι η φρόνηση και αυτή διακρίνει το καλό από το κακό, όταν παραμένει στην τήρηση των εντολών του Χριστού. Όταν όμως ο νους απομακρυνθεί από τον Θεό, τότε και η φρόνηση σκορπίζεται σε πορνεία και αφροσύνη.

Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος 

Η αποκάλυψη του Θεού

Η Διάκριση (Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός)

Το Σπήλαιο του Αγίου Ιωάννη Κασσιανού στην Ρουμανία

Ακολουθεί απόσπασμα από τον Λόγο του αγίου Ιωάννη του Κασσιανού (360 - 435 μ.Χ), Μαθητή του αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, προς τον ηγούμενο Λεόντιο και τους λοιπούς μοναχούς για το χάρισμα της διάκρισης.

Περί λογισμών

«Από που προέρχεται αυτό: πολλές φορές χωρίς να θέλομε, μας παρενοχλούν πολλές ενθυμήσεις και πονηροί λογισμοί και σχεδόν χωρίς να το γνωρίζομε, μας εξαπατούν, μπαίνοντας κρυφά και χωρίς θόρυβο στο νου μας, ώστε όχι μόνο να μην μπορούμε να τους εμποδίσουμε να έρχονται, αλλά και να έχομε μεγάλη δυσκολία στο να τους διακρίνομε ακριβώς. Θέλομε να μάθομε αν είναι δυνατό να μείνει η διάνοια εντελώς ελεύθερη από αυτούς τους λογισμούς και να μην ενοχλείται διόλου».

Σ’ αυτά ο αββάς Μωυσής αποκρίθηκε:
«Το να μην ενοχλείται η διάνοια από τις ενθυμήσεις αυτές είναι αδύνατο. Το να τις δέχεται όμως και να τις μελετά ή να τις απορρίπτει, είναι δυνατόν σ’ εκείνον που προσπαθεί. Το να δημιουργούνται μέσα μας δεν προέρχεται από εμάς, το διώξιμό τους όμως είναι στην εξουσία μας, και η διόρθωση της διάνοιάς μας εξαρτάται από την προαίρεση και την επιμέλειά μας. Επειδή όταν με σύνεση και συνεχώς μελετούμε το νόμο του Θεού και καταγινόμαστε σε ψαλμούς και ύμνους, νηστείες και αγρυπνίες και θυμόμαστε συνεχώς τα μέλλοντα, την βασιλεία των ουρανών και την κόλαση του πυρός, και όλα τα έργα του Θεού, οι πονηροί λογισμοί λιγοστεύουν και δεν βρίσκουν τόπο.

Όταν όμως ασχολούμαστε με κοσμικές φροντίδες και σαρκικά πράγματα και παραδίνουμε τους εαυτούς μας σε μάταιες και ανώφελες συναναστροφές, τότε πληθαίνουν μέσα μας οι πονηροί λογισμοί. Όπως ο νερόμυλος είναι αδύνατο να σταματήσει όσο τρέχει το νερό, και είναι στην εξουσία του μυλωνά να αλέσει σιτάρι ή ζιζάνια, έτσι και η διάνοιά μας, επειδή είναι αεικίνητη, δεν μπορεί να μείνει αργή από λογισμούς. Και είναι στην εξουσία μας να της δώσομε ή πνευματική μελέτη ή σαρκική εργασία».

Βλέποντας ο αββάς ότι νιώθαμε θαυμασμό και κατάπληξη για όλα αυτά και ότι είχαμε αχόρταγο πόθο για τα λόγια του, αφού σώπασε λίγο, μας είπε: «Επειδή τράβηξε σε τόσο μάκρος το λόγο ο δικός σας πόθος και ακόμα είσαστε πρόθυμοι, από τούτο καταλαβαίνω ότι έχετε αληθινή δίψα να ακούσετε διδασκαλία για την τελειότητα. Θα σας μιλήσω λοιπόν για την εξαιρετική αρετή της διακρίσεως, η οποία είναι ακρόπολη και βασίλισσα μεταξύ των άλλων αρετών. Και θα σας δείξω την υπεροχή αυτής της αρετής και το ύψος και την ωφέλειά της, όχι μόνο από τα δικά μου λόγια αλλά και με αρχαίες γνώμες των Πατέρων, σύμφωνα με την χάρη που παρέχει ο Κύριος, ανάλογα με την αξία και τον πόθο των ακροατών, σ’ εκείνους που εξηγούν τον λόγο Του.

Περί του χαρίσματος της διάκρισης

Γιατί είναι αρετή όχι μικρή, αλλά από τα πιο διακεκριμένα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όπως λέει ο Απόστολος: «Σε άλλον το Πνεύμα δίνει λόγο σοφίας. σε άλλον γνώσεως το ίδιο Πνεύμα. Σε άλλον το ίδιο Πνεύμα δίνει πίστη. Σε άλλον δίνει θεραπευτικό χάρισμα. Σε άλλον το χάρισμα να διακρίνει τα πνεύματα».

Τέλος αφού συμπληρώθηκε ο κατάλογος των πνευματικών χαρισμάτων, λέει: «Όλα αυτά τα ενεργεί το ένα και το αυτό Πνεύμα». Βλέπετε λοιπόν ότι δεν είναι μικρό, ούτε γήινο το δώρο της διακρίσεως, αλλά πολύ μεγάλο δώρο της θείας χάρης, την οποία διάκριση αν δεν ακολουθήσει ο μοναχός με όλη την δύναμη και την προθυμία του και δεν αποκτήσει βέβαιη τη διάκριση των νοημάτων που του έρχονται στο νου, κατ’ ανάγκην σαν περιπλανώμενος μέσα στη νύχτα, όχι μόνο θα πέσει στα χειρότερα βάραθρα της κακίας, αλλά θα σκοντάφτει και στα ομαλά και στα ίσια ακόμη.

Θυμάμαι ότι κάποτε, όταν ήμουν νέος, πήγα στα μέρη της Θηβαΐδας, όπου έμενε ο μακάριος Αντώνιος. Είχαν μαζευτεί γέροντες κοντά του και συζητούσαν για την τελειότητα της αρετής, ποια άραγε να είναι η μεγαλύτερη από τις αρετές που μπορεί να προφυλάξει το μοναχό από τα δίχτυα του διαβόλου και την απάτη του χωρίς να βλαφτεί. Ο καθένας λοιπόν όπως το σκεφτόταν ο νους του, έλεγε τη γνώμη του.

Και άλλοι έλεγαν, η νηστεία και η αγρυπνία, γιατί με τις αρετές αυτές ο νους γίνεται πιο λεπτός και έρχεται η αγνότητα και μπορεί έτσι κανείς να πλησιάζει ευκολότερα τον Θεό. Άλλοι έλεγαν, η ακτημοσύνη και η καταφρόνηση των πραγμάτων που έχει κανείς δικά του, γιατί έτσι η διάνοια ελευθερώνεται από τα πολύπλοκα σχοινιά της κοσμικής φροντίδας και μπορεί ευκολότερα να προσεγγίζει το Θεό.

Άλλοι προτίμησαν την αρετή της ελεημοσύνης, γιατί ο Κύριος λέει στα Ευαγγέλια: “Ελάτε οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, κληρονομήσετε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για σας από τον καιρό της δημιουργίας του κόσμου, γιατί πείνασα και μου δώσατε φαγητό κλπ.”. Και ο καθένας έλεγε με αυτό το τρόπο διάφορες αρετές, με τις οποίες κατά τη γνώμη του μπορούσε να προσεγγίσει ο άνθρωπος το Θεό, και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας με τη συζήτηση αυτή.

Τελευταίος από όλους αποκρίθηκε ο μακάριος Αντώνιος: «”Όλα αυτά που είπατε, και αναγκαία είναι και συμφέροντα για εκείνους που ζητούν τον Θεό και επιθυμούν να έρθουν σ’ Αυτόν. Αλλά δεν μας επιτρέπεται να δώσομε σ’ αυτές τις αρετές τα πρωτεία, επειδή έχομε δει πολλούς που έκαναν μεγάλες νηστείες και αγρυπνίες και αποτραβήχτηκαν στην έρημο, και είχαν τέλεια ακτημοσύνη, ώστε μηδέ την καθημερινή τροφή τους να κρατούν για τον εαυτό τους, και την ελεημοσύνη κατόρθωσαν τόσο πολύ, ώστε να μην φτάνουν τα υπάρχοντά τους για να δώσουν. Και ύστερα ξέπεσαν αξιολύπητα από την αρετή και γλίστρησαν στην κακία.

Ποιο λοιπόν είναι εκείνο που τους έκανε να πλανηθούν από τον ίσιο δρόμο; Όχι τίποτε άλλο, κατά το δικό μου συμπέρασμα και τη γνώμη μου, παρά το ότι δεν είχαν το χάρισμα της διακρίσεως. Γιατί η διάκριση διδάσκει τον άνθρωπο ν’ αφήνει τις υπερβολές κι από τα δύο μέρη και να βαδίζει το βασιλικό δρόμο. Και ούτε επιτρέπει με την άμετρη εγκράτεια να εξαπατάται κανείς από τα δεξιά, ούτε πάλι να σέρνεται στην αδιαφορία και χαλαρότητα από τ’ αριστερά.

Και είναι η διάκριση ένα μάτι της ψυχής και λυχνάρι, κατά το Ευαγγέλιο που λέει: “Το λυχνάρι του σώματος είναι το μάτι. Αν λοιπόν το μάτι σου γίνει απλό, θα είναι φωτεινό όλο το σώμα σου. Αν όμως το μάτι σου είναι σκοτεινό, όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό”. Έτσι έχει το πράγμα. Επειδή η διάκριση, αφού εξετάσει όλες τις σκέψεις και τις πράξεις του ανθρώπου, διακρίνει και ξεχωρίζει κάθε τι κακό και μη αρεστό στο Θεό και απομακρύνει την πλάνη.

Παραδείγματα από την Αγία Γραφή

Κι αυτό μπορεί να το μάθει κανείς και από τα εξιστορούμενα στις ιερές Γραφές. Ο Σαούλ που σ’ αυτόν πρώτο εμπιστεύτηκε ο Θεός τη βασιλεία του Ισραήλ, επειδή δεν είχε αυτό το μάτι της διακρίσεως, σκοτίσθηκε η διάνοιά του και δεν μπόρεσε να διακρίνει ότι από το να προσφέρει θυσία, ήταν πιο αρεστό στο Θεό να υπακούσει στην παραγγελία του Αγίου Σαμουήλ. Και από εκείνο που νόμιζε ότι λατρεύει το Θεό, από αυτό έσφαλλε και διώχτηκε από τη βασιλεία. Αυτό δεν θα το πάθαινε αν είχε το φως της διακρίσεως μέσα του.

Αυτή την αρετή και ο Απόστολος την ονομάζει ήλιο, λέγοντας: «”Ας μη βασιλεύει ο ήλιος και σας αφήνει οργισμένους”. Αυτή λέγεται και κυβέρνηση της ζωής μας, σύμφωνα με το γραμμένο: “Όσοι δεν έχουν κυβέρνηση, πέφτουν όπως τα φύλλα”.

Αυτή ονομάζεται και προσεκτική σκέψη από τη Γραφή, και χωρίς αυτήν, διδασκόμαστε από την Γραφή να μην κάνομε τίποτε, έτσι ώστε και το πνευματικό κρασί το οποίο ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου δεν επιτρέπεται να το πίνει κανείς χωρίς διάκριση, σύμφωνα με το ρητό: “Να πίνεις το κρασί με προσοχή”, και “Πόλη κατασκαμμένη και ατείχιστη είναι ο άνθρωπος που δεν ενεργεί σε όλα με προσεκτική σκέψη”.

Με τη διάκριση συγκροτείται η σοφία, η νόηση και η εσωτερική αίσθηση, χωρίς τα οποία ούτε το εσωτερικό μας σπίτι μπορεί να χτιστεί, ούτε ο πνευματικός πλούτος να μαζευτεί, σύμφωνα με το ρητό: “Με τη σοφία χτίζεται το σπίτι, με τη σύνεση ψηλώνει και με τη φρόνηση γεμίζουν πλούτη οι αποθήκες”. Αυτή λέγεται και στέρεη τροφή εκείνων που από την άσκηση και συνήθεια έχουν γυμνασμένα τα πνευματικά αισθητήρια και διακρίνουν εύκολα μεταξύ του καλού και του κακού. Από αυτά αποδεικνύεται φανερά ότι χωρίς το χάρισμα της διακρίσεως δεν συγκροτείται αρετή ή δε μένει σταθερή μέχρι το τέλος, επειδή η διάκριση είναι μητέρα και φύλακας όλων των αρετών”.» Αυτή ήταν η γνώμη του Αντωνίου, με την οποία συμφώνησαν οι λοιποί πατέρες….

Απατηλές εμπειρίες και έλλειψη διάκρισης

Θα μακρύνω πολύ το λόγο αν σας διηγηθώ και την εξαπάτηση από το διάβολο του μοναχού εκείνου από τη Μεσοποταμία, ο οποίος έδειξε μεγάλη εγκράτεια και έμεινε πολλά χρόνια κλεισμένος στο κελί του και κατόπιν περιπαίχτηκε και εξαπατήθηκε τόσο πολύ με διαβολικές αποκαλύψεις και όνειρα, ώστε ύστερα από τόσους κόπους και αρετές, με τις οποίες ξεπέρασε όλους τους εκεί μοναχούς, ξέπεσε στον Ιουδαϊσμό και δέχτηκε περιτομή. Γιατί θέλοντας ο διάβολος να τον εξαπατήσει, του έδειχνε πολλές φορές αληθινά όνειρα, για να τον κάνει με αυτά να δεχτεί με ευκολία την πλάνη στην οποία στο τέλος θα τον έριχνε.

Του έδειξε λοιπόν μια νύχτα όλους τους χριστιανούς μαζί με τους Αποστόλους και τους μάρτυρες, σκοτεινούς και γεμάτους από κάθε ντροπή και ατιμία και βουτηγμένους στη λύπη και στο πένθος, ενώ τους Ιουδαίους μαζί με το Μωυσή και τους Προφήτες, καταφωτισμένους από λαμπρό φως και γεμάτους χαρά και φαιδρότητα, και τον συμβούλευε ο απατεώνας, ότι αν θέλει να απολαύσει την μακαριότητα και τη χαρά των Ιουδαίων, να δεχτεί τη περιτομή. Και πράγματι εξαπατήθηκε και το έκανε….

Η απόκτηση της διάκρισης

Σ’ αυτά ο Γερμανός απάντησε: «Και με νέα παραδείγματα και με ερμηνείες των αρχαίων πατέρων, αποδείχτηκε αρκετά ότι η διάκριση είναι πηγή και ρίζα και κεφαλή και σύνδεσμος όλων των αρετών. Θέλομε όμως να μάθομε και με ποιο τρόπο μπορούμε να την αποκτήσομε και πώς να ξεχωρίζομε την από Θεού διάκριση από την ψεύτικη και πλαστή και διαβολική;».

Τότε ο αββάς Μωυσής είπε: «Η αληθινή διάκριση δεν αποκτιέται, παρά από την αληθινή ταπείνωση, με το να φανερώνομε στους πατέρες όχι μόνο όσα κάνομε, αλλά και όσα σκεφτόμαστε. Και να μην εμπιστευόμαστε σε τίποτε το δικό μας λογισμό, αλλά σε όλα να ακολουθούμε τους λόγους των γερόντων και να πιστεύομε ότι καλό είναι ό,τι εκείνοι εγκρίνουν. Αυτός ο τρόπος, όχι μόνο κάνει να μένει αβλαβής ο μοναχός, με την αληθινή διάκριση και τη σωστή στάση, αλλά και από όλες τις παγίδες του διαβόλου αβλαβή τον διαφυλάγει. Γιατί είναι αδύνατο σ’ εκείνον που ρυθμίζει τη ζωή του σύμφωνα με την κρίση και τη γνώμη των προχωρημένων πατέρων, να πέσει σε απάτη των δαιμόνων.

Επειδή και πριν να αξιωθεί κανείς του χαρίσματος της διακρίσεως, και μόνη η φανέρωση και αποκάλυψη στους πατέρες των πονηρών σκέψεων, τις μαραίνει και τις εξασθενίζει. Όπως το φίδι όταν το βγάλεις έξω από μια σκοτεινή τρύπα, τρέχει για να σωθεί και να εξαφανιστεί, έτσι και οι πονηροί λογισμοί όταν φανερωθούν με την αληθινή ομολογία και εξομολόγηση, σπεύδουν να φύγουν από τον άνθρωπο….

Βλέπετε λοιπόν, και από τα λόγια του αββά Σεραπίωνα πληροφορούμαστε ότι τότε αξιωνόμαστε του χαρίσματος της αληθινής διακρίσεως, όταν δεν εμπιστευόμαστε στη δική μας σκέψη και κρίση αλλά στη διδασκαλία και στους κανονισμούς των πατέρων. Γιατί ο διάβολος με κανένα άλλο ελάττωμα δεν οδηγεί τόσο στον γκρεμό το μοναχό, όπως με τον να τον πείσει να παραβαίνει τις συμβουλές των πατέρων και να ακολουθεί τη δική του γνώμη και το θέλημά του.

Θα έπρεπε και από τις ανθρώπινες τέχνες και επιστήμες να παίρνομε παραδείγματα και να διδασκόμαστε. Γιατί αν αυτά τα πιάνομε με τα χέρια μας και τα βλέπομε με τα μάτια μας και τ’ ακούμε με τ’ αυτιά μας, δεν μπορούμε όμως μόνοι μας να τα κατορθώσουμε αλλά έχομε ανάγκη από αυτόν που θα μας διδάξει σωστά τους κανόνες τους, δεν είναι ανόητο να νομίζομε ότι η πνευματική τέχνη, που είναι απ’ όλες πιο δύσκολη, δεν χρειάζεται δάσκαλο; Και η τέχνη αυτή είναι αόρατη και κρυμμένη και θεωρείται μόνο με την καθαρότητα της καρδιάς, και η αποτυχία σ’ αυτή δε γεννά πρόσκαιρη ζημία, αλλά απώλεια της ψυχής και αιώνιο θάνατο».

Εξομολόγηση σε πνευματικούς γέροντες

Ο Γερμανός είπε: «Πρόφαση ντροπής και πρόσχημα βλαβερής ευλάβειας συνηθίζει να μας προκαλεί το ότι μερικοί πατέρες, αφού άκουσαν από τους αδελφούς τούς λογισμούς τους, όχι μόνο δεν τους θεράπευσαν, αλλά και τους μέμφθηκαν και τους έριξαν στην απελπισία, όπως και εμείς έτυχε να μάθομε ένα τέτοιο περιστατικό στα μέρη της Συρίας. Ένας αδελφός εκεί εξομολογήθηκε σε ένα γέροντα τους λογισμούς του με όλη την απλότητα και ειλικρίνεια, και ξεγύμνωσε χωρίς ντροπή τα κρυφά της καρδιάς του. Ο γέροντας μόλις τα άκουσε, άρχισε να αγανακτεί και να θυμώνει κατά του αδελφού, κατηγορώντας τον για τις πονηρές ενθυμήσεις του. Από το γεγονός αυτό, πολλοί που το έμαθαν, ντρέπονταν να εξομολογηθούν τους λογισμούς τους στους γέροντες».

Ο αββάς Μωυσής αποκρίθηκε: «Καλό είναι, όπως προείπα, να μην κρύβομε τους λογισμούς μας από τους πατέρες, όχι όμως να τους λέμε στους τυχόντες, αλλά σε πνευματικούς γέροντες που έχουν διάκριση και όχι σ’ εκείνους που απλώς άσπρισαν από τη μεγάλη τους ηλικία. Επειδή πολλοί, αποβλέποντας στην ηλικία, εξομολογήθηκαν τους λογισμούς τους και αντί να βρουν θεραπεία, έπεσαν σε απελπισία εξαιτίας της απειρίας των γερόντων.

Ήταν ένας αδελφός πολύ πρόθυμος στην άσκηση. Ενοχλημένος υπερβολικά από το δαίμονα της πορνείας, πήγε σε ένα γέροντα και του είπε τους λογισμούς του. Εκείνος τον άκουσε, και επειδή δεν είχε πείρα, αγανάκτησε και έλεγε το μοναχό άθλιο και ανάξιο για το μοναχικό σχήμα γιατί δέχτηκε τέτοιους λογισμούς. Όταν άκουσε αυτά ο αδελφός απελπίστηκε, άφησε τον τόπο του και πήρε τον δρόμο να επιστρέψει στον κόσμο.

Κατ’ οικονομία του Θεού τον συναντά ο αββάς Απολλώς, ο πιο δοκιμασμένος μεταξύ των γερόντων. Όταν τον είδε ταραγμένο και πάρα πολύ σκυθρωπό, τον ερώτησε: “Παιδί μου, ποια είναι η αιτία της τόσης λύπης;”. Αυτός στην αρχή από την πολλή απογοήτευση δεν αποκρίθηκε. Κατόπιν όμως, αφού τον παρακάλεσε πολύ ο Απολλώς, είπε τα δικά του: “Λογισμοί πολλές φορές με ενοχλούν και πήγα και τους είπα στον τάδε γέροντα, και όπως μου είπε, δεν έχω ελπίδα σωτηρίας.

Απελπίστηκα λοιπόν και πηγαίνω στον κόσμο”. Όταν τ’ άκουσε αυτά ο πατήρ Απολλώς, του είπε πολλά παρηγορητικά λόγια και συμβούλευε τον αδελφό λέγοντας: “Μη σου φαίνεται παράξενο, παιδί μου, και μην απελπίζεσαι. Γιατί κι εγώ σε τέτοια ηλικία που βρίσκομαι με άσπρα μαλλιά, πολύ ενοχλούμαι από αυτούς τους λογισμούς. Μη χάνεις το θάρρος σου για το πύρωμα αυτό του σώματος, που δε θεραπεύεται τόσο με την ανθρώπινη επιμέλεια, όσο με τη φιλανθρωπία του Θεού. Μονάχα χάρισέ μου τη σημερινή ημέρα και γύρισε στο κελί σου”. Έτσι έκανε ο αδελφός. Έφυγε κι ο αββάς Απολλώς και πήγε στο κελί του γέροντα που είχε απελπίσει τον αδελφό. Και αφού στάθηκε έξω, παρακάλεσε με δάκρυα το Θεό, λέγοντας: “Κύριε, Συ που στέλνεις τους πειρασμούς για το συμφέρον μας, γύρισε τον πόλεμο που δοκίμασε ο αδελφός, σ’ αυτόν τον γέροντα, για να μάθει τώρα στα γηρατειά του με την πείρα, όσα δεν έμαθε τόσα χρόνια, για να συμπάσχει και να συμπαθεί εκείνους που πολεμούνται”. Μόλις τελείωσε την προσευχή, βλέπει έναν μαύρο να στέκεται κοντά στο κελί και να ρίχνει βέλη εναντίον του γέροντα, από τα οποία αυτός χτυπήθηκε και αμέσως γύριζε σαν μεθυσμένος εδώ κι εκεί. Μη μπορώντας πλέον να υποφέρει μέσα στο κελί του, βγήκε έξω και τράβηξε κατά τον κόσμο πάνω στον ίδιο δρόμο που είχε πάει και ο νεώτερος αδελφός. Ο αββάς Απολλώς εννόησε το συμβάν και τον συνάντησε και του είπε: “Που πηγαίνεις; Και ποια είναι η αιτία της ταραχής που σε κατέχει;”. Εννόησε αυτός ότι φανερώθηκε το πράγμα στον άγιο αββά, αλλά από την ντροπή του δεν έλεγε τίποτε.

Και του είπε ο αββάς Απολλώς: “Γύρισε στο κελί σου και στο εξής να γνωρίζεις καλά την ασθένειά σου. Και να πιστεύεις ή ότι σε ξέχασε ο διάβολος ή ότι σε περιφρόνησε και γι’ αυτό δεν αξιώθηκες να παλέψεις μαζί του. Τι λέω να παλέψεις; Δεν μπόρεσες να υποφέρεις επίθεση του διαβόλου ούτε για μια ημέρα. Αυτό σου συνέβη επειδή όταν δέχτηκες ένα νεώτερο αδελφό που τον πολεμούσε ο κοινός εχθρός, αντί να τον ενισχύσεις στον αγώνα, εσύ τον έριξες στην απελπισία, χωρίς να λάβεις υπόψη σου το σοφό παράγγελμα που λέει: “Γλύτωσε εκείνους που οδηγούνται για να θανατωθούν, και μη λυπάσαι να εξαγοράζεις όσους πηγαίνουν να φονευθούν”. Αλλά ούτε την παραβολή του Σωτήρα μας που λέει να μην συντρίβομε το τσακισμένο καλάμι και να μη σβήνομε το φυτίλι που καπνίζει ακόμη.

Επειδή κανείς δεν θα μπορούσε να υπομείνει τις επιθέσεις του εχθρού, ούτε και να σβήσει το βρασμό της φύσεως που ζεματάει, αν η χάρη του Θεού δε φύλαγε την ανθρώπινη ασθένεια. Λοιπόν αφού ολοκληρώθηκε η οικονομία αυτή για τη σωτηρία σου, ας παρακαλέσομε μαζί το Θεό να αποτραβήξει τη μάστιγα που σου ήρθε. Γιατί Αυτός μας κάνει να πονούμε και Αυτός μας θεραπεύει. Χτυπά και με τα χέρια Του μας γιατρεύει πάλι. Ταπεινώνει και ανυψώνει. Θανατώνει και δίνει ζωή. Κατεβάζει στον άδη και ανεβάζει”. Αφού είπε αυτά αββάς Απολλώς, προσευχήθηκε και αμέσως τον απάλλαξε από τον πόλεμο της πορνείας και τον συμβούλεψε να ζητά από τον Θεό να του δοθεί γλώσσα φωτισμένη που να λέει τα κατάλληλα λόγια όταν χρειαστεί.

Απ’ όλα λοιπόν όσα είπαμε, μαθαίνομε ότι δε θα βρεθεί άλλη οδός σωτηρίας ασφαλής, όσο το να εξομολογούμαστε τους λογισμούς μας στους πατέρες που έχουν πολύ μεγάλη διάκριση, και από αυτούς να παίρνομε οδηγίες για την αρετή και να μην ακολουθούμε τη δική μας κρίση και το λογισμό μας. Ακόμη και αν τύχει κανείς, όπως συμβαίνει κάποτε, να συναντήσει ένα γέροντα απλοϊκό, ή μερικούς άλλους χωρίς πείρα, δεν πρέπει από αυτό να αποφεύγει να φανερώνει τους λογισμούς του στους πολύ δοκιμασμένους πατέρες και να καταφρονεί τη παράδοση των προγόνων.

Παραδείγματα από την Αγία Γραφή ότι δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους λογισμούς μας, αλλά τους εμπειρότερους από εμάς.

Ότι και αυτοί δεν κινήθηκαν από την δική τους θέληση, αλλά από το Θεό και από τις θεόπνευστες Γραφές για να το παραδώσουν αυτό στους μεταγενεστέρους, το να συμβουλεύονται δηλαδή εκείνους που είναι προοδευμένοι στην αρετή, μπορούμε να το μάθουμε από πολλά μέρη της θεόπνευστης Γραφής, και προπαντός από την ιστορία του αγίου Σαμουήλ.

Αυτός αν και αφιερώθηκε από νήπιο στο Θεό από την μητέρα του και αξιώθηκε να συνομιλεί με το Θεό, δεν πίστεψε στον λογισμό του, αλλά μία και δύο φορές αν και τον κάλεσε ο Θεός, τρέχει προς τον γέροντα Ηλεί, παίρνει οδηγίες από αυτόν και τον συμβουλεύεται πώς να αποκρίνεται στον Θεό. Και εκείνος, που τον διάλεξε ο Θεός ως άξιό Του, θέλει με τον κανονισμό και την διαταγή του γέροντα να καθοδηγείται, για να οδηγηθεί στην ταπείνωση.

Μα και τον Παύλο που τον κάλεσε ο ίδιος ο Χριστός και συνομίλησε μαζί Του, ενώ μπορούσε ευθύς να ανοίξει τα μάτια του και να του δείξει την οδό της τελειότητας, τον στέλνει στον Ανανία και τον διατάζει να μάθει από αυτόν την οδό της αλήθειας, λέγοντας: “Σήκω και μπες στην πόλη. Εκεί θα σου πουν τι πρέπει να κάνεις”.

Μας διδάσκει με αυτό να ακολουθούμε την οδηγία των προοδευμένων, μήπως στην αντίθετη περίπτωση, αυτό που θα γινόταν καλώς για τον Παύλο, το παρεξηγούσαν οι μεταγενέστεροι και το έπαιρναν ως παράδειγμα για να αυθαδιάζουν και να θέλει ο καθένας σαν τον Παύλο να οδηγείται στην αλήθεια από τον Θεό και όχι δια μέσου των Πατέρων.

Και ότι έτσι έχουν τα πράγματα, μπορούμε να το μάθομε όχι μόνον από όσα είπαμε, αλλά και από όσα έδειξε στην πράξη ο Απόστολος, που γράφει: «Ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα για να δω τον Πέτρο και τον Ιάκωβο και ανακοίνωσα σ’ αυτούς το Ευαγγέλιο που κηρύττω, μήπως άδικα τρέχω ή έτρεξα», καίτοι τον συνόδευε η χάρη του αγίου Πνεύματος, όπως φαίνεται από τη δύναμη των θαυμάτων που έκανε.

Ποιος λοιπόν είναι τόσο αλαζόνας και υπερήφανος, ώστε ν’ ακολουθεί τη δική του γνώμη και κρίση, όταν το “σκεύος της εκλογής” ομολογεί ότι είχε ανάγκη από τη συμβουλή των παλαιοτέρων του Αποστόλων;» Ολοφάνερα λοιπόν αποδεικνύεται με αυτά ότι σε κανέναν ο Κύριος δεν αποκαλύπτει το δρόμο της τελειότητας, παρά σ’ εκείνους που καθοδηγούνται σ’ αυτόν από πνευματικούς πατέρες.

Όπως λέει και με το στόμα του προφήτη: “Ρώτησε τον πατέρα σου και θα σου πει, τους γεροντότερους και θα σου απαντήσουν”. Με όλη μας λοιπόν την δύναμη και με κάθε επιμέλεια, οφείλομε να αποκτήσομε μέσα μας το αγαθό χάρισμα της διακρίσεως, το οποίο θα μπορέσει να μας διαφυλάξει αβλαβείς από κάθε υπερβολή». (Φιλοκαλία Νηπτικών, Θεόκλητος Διονυσιάτης, Ιγνάτιος Σακαλής, Γ. Γαλίτης).

Σημείωση: Όσιος Κασσιανός ο Ρωμαίος, όταν το έτος είναι δίσεκτο, εορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου, αλλιώς στις 28 Φεβρουαρίου.

Πηγή : Ex-Protestant