LE MONDE: «Οι Έλληνες δουλεύουν κατά μέσο όρο 50% περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς σε ετήσια βάση»

Πηγή : Δίολκος

Την ειδική μελέτη του οικονομολόγου Patrick Artus δημοσιεύει σήμερα η γαλλική LE MONDE που σύμφωνα με αυτή οι Έλληνες δουλεύουν κατά μέσο όρο 50% περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς σε ετήσια βάση. Περισσότερο από τους Γερμανούς (αλλά λιγότερο από τους Έλληνες) δουλεύουν επίσης οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι.

Ο Patrick Artus είναι επικεφαλής του Ινστιτούτου Natixis, και με την εκπόνηση της συγκεκριμένης έκθεσης απαντά ουσιαστικά στη κα Μέρκελ αλλά και στα ψευδή γερμανικά δημοσιεύματα που κάνουν λόγο περί «τεµπέληδων Ελλήνων και εργατικών Γερµανών».

Τα ίδια αποτελέσματα αναφέρει σχετικά με τη παραγωγικότητα ενώ αβάσιμη είναι και η άποψη πως οι Έλληνες συνταξιοδοτούνται νωρίτερα από τους Γερμανούς. Στη μεν Γερμανία μπορεί το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης να είναι μεγαλύτερο ωστόσο η πραγματική μέση ηλικία συνταξιοδότησης είναι η ίδια.

Ολοκληρώνοντας προέτρεψε την ελληνική κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει την έκθεσή του ενώ δεν παρέλειψε να τονίσει πως το ουσιαστικό δημοσιονομικό πρόβλημα δεν είναι αν γενικότερα ο Ευρωπαϊκός Νότος εργάζεται λιγότερο ή όχι από τους Γερμανούς ή εντέλει οι βορειοευρωπαίοι πληρώνουν για τους «τεμπέληδες» νότιους όπως θέλουν να ισχυρίζονται.

GEOPOLITICS & DAILY NEWS

Σπάνιο βιβλίο του 1631 πιστοποιεί την Ελληνικότητα των Μακεδόνων

Πηγή : Δίολκος

Το 1631 τυπώθηκε από τον Ιωάννη Αντωνίω τω Ιουλιανώ, “Βιβλίον ιστορικόν περιέχον εν συνόψει διαφόρους και εξόχους ιστορίας “.

Θεωρείται ως ένα από τα πιο σπάνια διασωζόμενα Ιστορικά βιβλία του 17ου αι. και το οποίο περιέχει την ιστορία από “κτίσεως κόσμου” μέχρι της “αλώσεως Κωνσταντινουπόλεως“.

 Στο βιβλίο γίνεται αναφορά και στην βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου για την οποία αναφέρεται:

“Τέλος της τω Περσών Βασιλείας. Βασιλείας αρχή Ελλήνων και όθεν ήρξαντο”

Δηλαδή μετά το τέλος της Βασιλείας των Περσών έχουν με την έναρξη της εποχής κατά την οποίαν εβασίλευσαν εφ’εξής οι Έλληνες (το σημείο από το οποίο άρχισαν αυτοί να άρχουν)

Βιβλίον ιστορικόν περιέχον εν συνόψει διαφόρους και εξόχους ιστορίας : Αρχόμενον από κτίσεως Κόσμου μέχρι της αλώσεως Κωνσταντινουπόλεως, και επέκεινα / Συλλεχθέν μεν εκ διαφόρων ακριβών ιστοριών και εις την κοινήν γλώσσαν μεταγλωτισθέν παρά του ιερωτάτου μητροπολίτου Μονεμβασίας Κυρίου Δωροθέου. Νεωστί δε τυπωθέν ___ περιέχον και πίνακα πλουσιώτατον

Φωτογραφίες των σελίδων του βιβλίου στο : History of Macedonia -

http://history-of-macedonia.com/wordpress/2011/05/16/1631-ellinikotita-makedonon/,Αναδημοσίευση απο mikres ekdoseis

Δείτε το συγκλονιστικό Βίντεο του Μax Keiser (με ελληνικούς υπότιτλους)

Δείτε τι είπε ο Max Keiser στην εβδομαδιαία εκπομπή του στο ρωσικό κανάλι RUSSIA TODAY.

Mίλησε για την αγανάκτηση, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και την προδοσία στην Ελλάδα.
Αποκάλεσε τον κ. Πρωθυπουργό : “Fly by night dictator” και άλλα πολλά..
Δείτε το Βίντεο

Πηγή: www.olympia.gr

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ


Aμέθυστος

Φοβάμαι

Πηγή: Κυνοκέφαλοι

Τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου– βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους. Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανώλης Αναγνωστάκης (1983)

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δορμπαράκης, Η Ανάληψη του Κυρίου

Πηγή: Ακτίνες

πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη

1. ῾Ολοκλήρωση τοῦ σωτηριώδους ἔργου Του.

Μέ τήν ᾽Ανάληψή Του ὁ Κύριος ὁλοκλήρωσε τό ἀπολυτρωτικό καί σωτηριῶδες ἔργο Του στή γῆ. Ἡ εἰς Οὐρανούς ἄνοδός Του ἦταν ἡ συνέχεια τῆς Γεννήσεώς Του, τῆς Βαπτίσεώς Του, τοῦ διδασκαλικοῦ ἔργου Του, τῆς Σταυρώσεως καί τῆς ᾽Αναστάσεώς Του. Ὅ,τι ξεκίνησε ὁ Κύριος ἐρχόμενος στόν κόσμο ἔφτασε στό πέρας του μέ τήν Θεία Του ᾽Ανάληψη: ἕνωσε τούς ἀνθρώπους μέ τόν Τριαδικό Θεό. Σύμφωνα μέ τό κοντάκιο τῆς ἑορτῆς, πού συμπυκνώνει τήν οὐσία της, ὁ Κύριος ἀνελήφθη ἐν δόξῃ ῾τήν ὑπέρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καί τά ἐπί γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις᾽.

Ἡ ἐν δόξῃ αὐτή ᾽Ανάληψη δέν ἀποτελεῖ ἀπόρριψη ἀπό τόν Κύριο τοῦ φυσικοῦ σκηνώματός Του καί ἐπάνοδό Του ὡς Θεοῦ μόνου στά δεξιά τοῦ Πατέρα.
Ὁ Κύριος ἀναλαμβάνεται στούς Οὐρανούς, ῾ὅπου ἦν τό πρότερον᾽, μέ τό ἅγιο σῶμα Του, γεγονός πού σημαίνει ὅτι ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ δέν ἦταν μία παρένθεση στήν ὅλη ζωή Του. Τέτοιες παρενθέσεις βλέπουμε στίς ῾θεότητες᾽ τῶν ᾽Αρχαίων ῾Ελλήνων ἤ καί ἄλλων λαῶν, ὅταν κάποιος ῾Θεός᾽ φανερώνεται ὡς ἄνθρωπος στόν κόσμο, γιά νά ἐπιτελέσει κάποια συγκεκριμένη ἀποστολή, προκειμένου στή συνέχεια νά ἐπανέλθει στήν κανονική του τάξη. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς ῾Αγίας Τριάδος, σαρκώνεται ὡς ἄνθρωπος, προσλαμβάνει τήν ἀνθρώπινη φύση καί τήν κρατάει διαπαντός. ῎Αν ἡ ἀνθρωπότητα θεραπεύτηκε ἀπό τό τραῦμα τῆς ἁμαρτίας ἦταν γιατί ὁ Θεός μας ἀπό ἄπειρη ἀγάπη κινούμενος ἕνωσε τή ζωή Του μέ ἐμᾶς. Γιά πάντα στή Θεότητα ὑπάρχει πιά καί ἡ ἀνθρώπινη φύση. Κι αὐτό θά πεῖ ὅτι ἐν Χριστῷ ὁ ἄνθρωπος ῾κατέκτησε᾽ τούς οὐρανούς. ῎Ηδη βρισκόμαστε μέσα στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ. ῾Πορεύομαι ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν᾽ εἶπε ὁ Κύριος (᾽Ιωάν. 14,2).

Ἡ μεγάλη αὐτή ἀλήθεια ἀποκαλύπτει πέρα ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀξία πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἕνα ὄν τυχαῖα ριγμένο στόν κόσμο. Δέν εἶναι ἀκόμη ἕνα ἀπό τά πολλά ὄντα τοῦ κόσμου. Μέ τήν πρόσληψή του ἀπό τόν Θεό καί τή διαπαντός διακράτησή του ἀπό ᾽Εκεῖνον μέσα Του φανέρωσε τήν ἄπειρη ἀξία πού ἔχει καί ὁ ἴδιος. ᾽Αξία ὅμως πού δέν ἀποκτᾶ ἀπό μόνος του, ἀλλά ἀπό τή σύνδεση καί τή σχέση του μέ τό Δημιουργό Του.῾Ο Θεός εἶναι ᾽Εκεῖνος πού δίνει ἀξία στόν ἄνθρωπο καί ὄχι κάτι πού κατέχει αὐτός. Εἶναι στήν πραγματικότητα τό ῾κατ᾽ εἰκόνα᾽ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, τό ὁποῖο καθάρισε ὁ Χριστός ἐρχόμενος στόν κόσμο καί τό ἔφτασε στό ἀπώγειό του ὡς ῾καθ᾽ ὁμοίωσιν᾽ μέ τήν ἔνδοξη ᾽Ανάληψή Του. Διαφορετικά, ἀπό μόνοι μας, χωρίς τόν Θεό, εἴμαστε ὅ,τι ἐπισημαίνουν ὅλοι οἱ ἅγιοι ὅλων τῶν ἐποχῶν: ῾γῆ καί σποδός᾽, ῾σκωλήκων βρῶμα καί δυσωδία᾽, κυριολεκτικά ἕνα τίποτα: ῾χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν᾽, πού εἶπε καί ὁ Κύριος ( ᾽Ιωάν. 15,5). Κατά συνέπεια ἡ ἀξία πού δίνει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο ὁδηγεῖ στήν καταδίκη κάθε ρατσιστικῆς ἀντίληψης καί στήν ὑπέρβαση κάθε ἀριστοκρατικῆς θεώρησης ὁμάδων ἀνθρώπων. Κανείς δέν εἶναι ἀνώτερος ἀπό κάποιον ἄλλον. Εἴτε λευκός εἴτε μαῦρος, εἴτε φτωχός εἴτε πλούσιος, εἴτε μορφωμένος εἴτε ἀμόρφωτος, εἴτε νέος εἴτε γέρος, ὅλοι ἔχουμε τήν ἴδια ἀξία πού μᾶς δίνει ὁ Θεός μας. ῾Οὐκ ἔνι ᾽Ιουδαῖος οὐδέ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ. Πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ᾽Ιησοῦ᾽ (Γαλ. 3, 28). Ἡ ᾽Ανάληψη λοιπόν τοῦ Κυρίου, πέρα ἀπό τήν ὁλοκλήρωση τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου, σημαίνει καί τή μεγάλη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου.

2. ᾽Ανάληψη καί Πεντηκοστή: ἡ ἵδρυση τῆς ᾽Εκκλησίας.

Ναί μέν ὁ Κύριος μέ τήν ᾽Ανάληψή Του ὁλοκλήρωσε τό ἔργο Του ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά καί δέν σώθηκε ὁ κόσμος ἀκόμη. Αὐτό πού ἔφερε ἔπρεπε νά γίνει προσωπικό κτῆμα τοῦ καθενός. Τό γενικό καί ἀντικειμενικό νά γίνει ἀτομικό. Καί τό ἔργο αὐτό τῆς προσωπικῆς οἰκείωσης τῆς σωτηρίας ἔγινε μέ τήν κάθοδο τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Κατά τήν Πεντηκοστή, τό τρίτο πρόσωπο τῆς ῾Αγίας Τριάδος, τό ῞Αγιον Πνεῦμα, ἀναλαμβάνει τή διακονία τῆς κοινῆς ἐνέργειας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ: νά φανερώνει τόν Χριστό στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, νά πραγματοποιεῖ τόν ἁγιασμό τους. Ὅπως ὁ Θεός Πατέρας διακόνησε τίς κοινές ἐνέργειες τῆς Θεότητος τήν ἐποχή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, προκειμένου νά προετοιμάσει τούς ἀνθρώπους γιά τόν ἐρχομό τοῦ Υἱοῦ Του, ὅπως ὁ Θεός Υιός διακόνησε τίς κοινές ἐνέργειες τῆς Θεότητος τήν ἐποχή τῆς Καινῆς Διαθήκης: τό ὅλο ἀπολυτρωτικό ἔργο Του, ἔτσι καί ὁ Θεός ῞Αγιον Πνεῦμα διακονεῖ ἀπό τήν Πεντηκοστή καί ἐφεξῆς τίς ἐνέργειες αὐτές: φανερώνει τήν ᾽Εκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ καί κάνει τόν ἄνθρωπο μέλος ᾽Εκείνου (Πρβλ. ᾽Ιωάν. 16, 13-15). ᾽Από τήν ἄποψη αὐτή ἡ ᾽Ανάληψη τοῦ Κυρίου παραπέμπει στό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς. Χωρίς τήν Πεντηκοστή – τήν ἐπιφοίτηση τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος - ἡ ᾽Ανάληψη, ὅπως καί ὅλη ἡ ἐπί γῆς ζωή τοῦ Κυρίου, θά παρέμενε παντελῶς ἀνενέργητη. Χωρίς τήν παρουσία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ὁ Χριστός μας θά παρέμενε ἕνας ξένος γιά μᾶς. ῎Ισως σάν τήν ἠλεκτρική ἐγκατάσταση ἑνός σπιτιοῦ πού δέν ἔχει διακόπτες παροχῆς τοῦ ρεύματος. Χωρίς τούς διακόπτες ἡ ὕπαρξη τοῦ ρεύματος δέν χρησιμεύει πουθενά. Ἡ ὑμνολογία τῆς ᾽Εκκλησίας μας τονίζει ἐπαρκῶς τή διάσταση αὐτή τῆς ᾽Αναλήψεως: ῾ὁ Κύριος ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς, ἵνα πέμψῃ τόν Παράκλητον τῷ κόσμῳ᾽. Ἡ πέμψη τοῦ Παρακλήτου ῾Αγίου Πνεύματος κατανοεῖται ὡς ὁ σκοπός τῆς ᾽Αναλήψεως, γιά τό λόγο πού εἴπαμε: νά ἱκανωθεῖ ὁ ἄνθρωπος γιά νά γνωρίσει τόν Χριστό, γιά νά γίνει μέτοχος τῶν δωρεῶν πού ἔφερε ᾽Εκεῖνος στόν κόσμο, γιά νά νιώσει τήν εὐλογία καί τή μεγαλωσύνη νά εἶναι μέλος Του. Μ᾽ ἕνα λόγο ἡ Πεντηκοστή ὡς συνέχεια τῆς ᾽Αναλήψεως μᾶς ἔδωσε τή δυνατότητα νά εἴμαστε ἡ προέκταση τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, ᾽Εκεῖνος μέσω ἡμῶν. ῾Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός᾽ (Γαλ. 2,20).

῎Ετσι ὁ Κύριος φεύγει ἀπό τόν κόσμο γιά νά ξανάρθει μέ ἄλλη μορφή: μέσω τοῦ Πνεύματός Του. Ἡ ἐν ἀγίῳ Πνεύματι ζωή τῆς ᾽Εκκλησίας εἶναι μία διαρκής παρουσία τοῦ Κυρίου μέ ἄλλον τρόπο ἀπό ὅ,τι ἦταν ἐδῶ στή γῆ. Ἡ ἵδρυση τῆς ᾽Εκκλησίας ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι καί βεβαίως ἡ διακυβέρνησή της ἀπό Αὐτόν ἀοράτως εἶναι ἡ συνέχεια τῆς ᾽Αναλήψεως τοῦ Χριστοῦ. Σύμφωνα μέ ὅ,τι βεβαίωσε ὁ ῎Ιδιος: ῾Συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγώ ἀπέλθω. ᾽Εάν γάρ ἐγώ μή ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρός ὑμᾶς. ᾽Εάν δέ πορευθῶ, πέμψω αὐτόν πρός ὑμᾶς᾽ (᾽Ιωάν. 16,7). 3. ᾽Ανάληψη καί Δευτέρα Παρουσία. Ἡ ᾽Ανάληψη δέν παραπέμπει μόνο στήν Πεντηκοστή. Παραπέμπει καί στή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Τά λόγια τῶν ᾽Αγγέλων στούς ἔκπληκτους μαθητές τή στιγμή τῆς ᾽Αναλήψεως εἶναι ἐνδεικτικά: ῾῎Ανδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τόν οὐρανόν; Οὗτος ὁ ᾽Ιησοῦς ὁ ἀναληφθείς ἀφ᾽ ὑμῶν εἰς τόν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὅν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτόν πορευόμενον εἰς τόν οὐρανόν᾽ (Πρ. ᾽Απ. 1,11). Ὁ ἐν δόξῃ ἐρχομός τοῦ Κυρίου γιά δεύτερη φορά ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς πρώτης παρουσίας Του, τέλος τῆς ὁποίας ἦταν ἡ ᾽Ανάληψη, ἀλλά καί τῆς μυστηριώδους παρουσίας Του ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι στήν ᾽Εκκλησία. Ἡ Δευτέρα Παρουσία ἀποτελεῖ τήν προοπτική καί τήν προσμονή τῶν Χριστιανῶν. Οἱ Χριστιανοί τρεφόμαστε και ἀπό τό μέλλον. Τό ῾ἔρχου, Κύριε ᾽Ιησοῦ᾽ (᾽Απ. ᾽Ιωάν. 22,20) εἶναι ἡ κραυγή τοῦ πιστοῦ πού νιώθει τήν καρδιά του νά φλέγεται ἀπό τόν ῾᾽Ηγαπημένον᾽ (Πρβλ. ᾽Εφ. 1,6), τόν ᾽Ι. Χριστό. Ἡ Δευτέρα Παρουσία ὅμως θά φέρει καί τήν τελική κρίση τῶν ἀνθρώπων. Στήν κρίση αὐτή καί στή συνέχειά της, τήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, κατά τήν ὁποία θά κυριαρχεῖ πλήρως ὁ Κύριος, βλέπουμε τήν ὁριστική καί τελική ἔκφραση τοῦ βασιλικοῦ ἀξιώματος τοῦ Κυρίου, στοιχεῖο τοῦ ὁποίου εἶναι καί ἡ ᾽Ανάληψή Του. Ὁ Χριστός βασιλέας εἶναι ὁ νικητής Χριστός: κατά τῆς ἁμαρτίας, κατά τοῦ διαβόλου, κατά τῶν παθῶν τοῦ ἀνθρώπου. ῾Δεῖ γάρ αὐτόν βασιλεύειν ἄχρις οὗ ἄν θῇ πάντας τούς ἐχθρούς ὑπό τούς πόδας αὐτοῦ...῞Οταν δέ ὑποταγῇ αὐτῷ τά πάντα, τότε καί αὐτός ὁ υἱός ὑποταγήσεται τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τά πάντα, ἵνα ᾖ ὁ Θεός τά πάντα ἐν πᾶσιν᾽ (Α´Κορ. 15, 25.28).

Σύνδεσμος Επιστημόνων

Σχόλιο: Ορίστε σε ποια χέρια αφήσαμε την Εκκλησία. Στην προηγούμενη ανάρτησή μας υπάρχει ο αντίστοιχος λόγος του Αγίου Γρ. Παλαμά και όποιος θέλει μπορεί να δεί την άβυσσο που χωρίζει τον σύγχρονο κληρικαλισμό από την Πατερική εποχή της Εκκλησίας. Γιατί πρωτοπρεσβύτερε; Άγευστος κάθε εκκλησιαστικής εμπειρίας με γεμάτο το κεφάλι κοσμικές έννοιες γιατί να επιθυμείς να δημοσιευθεί κιόλας; Τι λές στους πιστούς πρωτοπρεσβύτερε; Ότι με την χειροτονία έλαβες το Άγιο Πνεύμα;

Αμέθυστος

Λόγος περί της Αναλήψεως του Χριστού

πηγή : serafeimtousarof

 Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς

Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.

Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.

Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία. Όπως λέγει ο απόστολος γι' αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι' αυτό κι' ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11).

Εάν λοιπόν ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πως θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ' αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του». (Α' Πέτρ. 2:21).

Η ενυπόστατος Σοφία του υψίστου Πατρός, ο προαιώνιος Λόγος, που από φιλανθρωπία ενώθηκε μ' εμάς και μας συναναστράφηκε, ανέδειξε τώρα εμπράκτως μια εορτή πολύ ανώτερη και από αυτή την υπεροχή. Γιατί τώρα γιορτάζουμε τη διάβαση, της σ' αυτόν ευρισκομένης φύσεώς μας, όχι από τα υπόγεια προς την επιφάνεια της γης, αλλά από τη γη προς τον ουρανό του ουρανού και προς τον πέρα από αυτόν θρόνο του δεσπότη των πάντων.

Σήμερα ο Κύριος όχι μόνο στάθηκε, όπως μετά την ανάσταση, στο μέσο των μαθητών του, αλλά και αποχωρίσθηκε από αυτούς και, ενώ τον έβλεπαν, αναλήφθηκε στον ουρανό και εισήλθε στ' αληθινά άγια των αγίων «και εκάθησε στα δεξιά του Πατρός πάνω από κάθε αρχή και εξουσία και από κάθε όνομα και αξίωμα, που γνωρίζεται και ονομάζεται είτε στον παρόντα είτε στον μέλλοντα αιώνα».(Εφ. 1:20)

Γιατί λοιπόν στάθηκε στο μέσο τους κι' έπειτα τους συνόδευσε; «Τους εξήγαγε, λέγει, έξω έως τη Βηθανία», αλλά «και αφού σήκωσε τα χέρια του, τους ευλόγησε». (Λουκά 24:50). Το έκαμε για να επιδείξει τον εαυτό του ολόκληρο σώο και αβλαβή, για να παρουσιάσει τα πόδια υγιή και βαδίζοντα σταθερά, αυτά που υπέστησαν τα τρυπήματα των καρφιών, τα ομοίως επί του σταυρού καρφωμένα χέρια, την ίδια τη λογχισμένη πλευρά, αν έφεραν πάνω τους, τους τύπους των πληγών, προς διαπίστωση του σωτηριώδους πάθους.

Εγώ δε νομίζω ότι δια του «στάθηκε στο μέσο των μαθητών» δεικνύεται και το ότι αυτοί στηρίχθηκαν στη πίστη προς αυτόν, με αυτή τη φανέρωση και ευλογία του. Γιατί δεν στάθηκε μόνο στο μέσο όλων αυτών, αλλά και στο μέσο της καρδιάς του καθενός, γιατί από εκείνη την ώρα οι απόστολοι του Κυρίου έγιναν σταθεροί και αμετακίνητοι.

Στάθηκε λοιπόν στο μέσο τους και τους λέγει, «ειρήνη σε σας», τούτη τη γλυκιά και σημαντική και συνηθισμένη του προσφώνηση. Την διπλή ειρήνη, προς το Θεό που είναι γέννημα της ευσέβειας και αυτή που έχουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Και καθώς τους είδε φοβισμένους και ταραγμένους από την ανέλπιστη και παράδοξη θέα, γιατί νόμισαν ότι βλέπουν πνεύμα - φάντασμα, αυτός τους ανέφερε πάλι τους διαλογισμούς της καρδιάς των, και αφού έδειξε ότι είναι αυτός ο ίδιος, πρότεινε τη διαβεβαίωση δια της εξετάσεως και ψηλαφήσεως. Ζήτησε φαγώσιμο, όχι γιατί είχε ανάγκη τροφής, αλλά για επιβεβαίωση της αναστάσεώς του.

Έφαγε δε μέρος ψητού ψαριού και μέλι από κηρύθρα, που είναι και αυτά σύμβολα του μυστηρίου του. Δηλαδή ο Λόγος του Θεού ένωσε στον εαυτό του καθ' υπόσταση τη φύση μας, που σαν ιχθύς κολυμπούσε στην υγρότητα του ηδονικού και εμπαθούς βίου, και την καθάρισε με το απρόσιτο πυρ της Θεότητός του. Με κηρύθρα δε μελισσιού μοιάζει η φύση μας γιατί κατέχει το λογικό θησαυρό τοποθετημένο στο σώμα σαν μέλι στη κηρύθρα. Τρώγει από αυτά ευχαρίστως γιατί καθιστά φαγητό του τη σωτηρία του καθενός από τους μετέχοντας της φύσεως. Δεν τρώει ολόκληρο, αλλά μέρος «από κηρύθρα μέλι» επειδή δεν πίστευσαν όλοι και δεν το παίρνει μόνος του, αλλά προσφέρεται από τους μαθητές, γιατί του φέρνουν μόνο τους πιστεύοντες σ' αυτόν, χωρίζοντάς τους από τους απίστους.

Κατόπιν τους υπενθύμισε τους λόγους του πριν το πάθος, που όλοι πραγματοποιήθηκαν. Τους υποσχέθηκε να τους στείλει το άγιο Πνεύμα, τους είπε να καθίσουν στην Ιερουσαλήμ μέχρι να λάβουν δύναμη από ψηλά. Μετά τη συζήτηση ο Κύριος τους έβγαλε από το σπίτι και τους οδήγησε έως τη Βηθανία και αφού τους ευλόγησε, όπως αναφέραμε, αποχωρίσθηκε από αυτούς και ανυψώθηκε προς τον ουρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σαν όχημα και ανήλθε ενδόξως στους ουρανούς, στα δεξιά της μεγαλοσύνης του Πατρός, καθιστώντας ομόθρονο το φύραμά μας.

Καθώς οι Απόστολοι δεν σταματούσαν να κοιτάζουν τον ουρανό, με τη φροντίδα των αγγέλων πληροφορούνται ότι έτσι θα έλθει πάλι από τον ουρανό και «θα τον ιδούν όλες οι φυλές της γης, να έρχεται πάνω στις νεφέλες του ουρανού». (Ματθ. 24: 30). Τότε οι μαθητές αφού προσκύνησαν από το Όρος των Ελαιών, από όπου αναλήφθηκε ο Κύριος, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ χαρούμενοι, αινώντας και ευλογώντας το Θεό και αναμένοντες την επιδημία του θείου Πνεύματος.

Όπως λοιπόν εκείνος έζησε και απεβίωσε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε, έτσι κι' εμείς ζούμε και πεθαίνουμε και θα αναστηθούμε όλοι. Την ανάληψη όμως δεν θα πετύχουμε όλοι, αλλά μόνο εκείνοι για τους οποίους ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος, όσοι προ του θανάτου σταύρωσαν την αμαρτία δια της μετανοίας, μόνο αυτοί θα αναληφθούν μετά την κοινή ανάσταση σε νεφέλες προς συνάντηση του Κυρίου στον αέρα. (Α' Θεσ. 4:17).

Ας έρθουμε στο υπερώο μας, στο νου μας προσευχόμενοι, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας για να πετύχουμε την επιδημία του Παρακλήτου και να προσκυνήσουμε Πατέρα και Υιό και άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.

(Πηγή: "Χ.Φ.Ε.")

www.alopsis.gr

Ο κόσμος αγανακτεί γιατί δεν υπάρχει παγκόσμια διακυβέρνηση για τον ΓΑΠ!!!

πηγή olympia//filologos10

Η περίπτωση Παπανδρέου χρίζει ψυχολογικής ανάλυσης. Ο άνθρωπος βρίσκεται σε φάση πλήρους άρνησης μην μπορώντας να καταλάβει γιατί οι πολίτες αγανακτούν και τα βάζουν μαζί του, την ώρα που αυτός σώζει την χώρα… Το παίδεψε πολύ και βρήκε την αιτία!!!

Προσέξτε λογική:
“Ο κόσμος επαναστατεί στην Ελλάδα και σ’ άλλες χώρες διότι, τα εθνικά κράτη δεν είναι ικανά να λύσουν τα σύγχρονα προβλήματα μέσα στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, συνεπώς χρειαζόμαστε μια παγκόσμια διακυβέρνηση ικανή να τα λύσει”!!!

Μας είπε δηλαδή ο ολίγιστος ότι οι νέοι έχουν βγει στους δρόμους γιατί θέλουν παγκόσμια διακυβέρνηση…
Τελικά τον ηλίθιο αν του δείξεις το φεγγάρι αυτός κοιτάει το δάχτυλο; ή κρύβει κάτι άλλο;
Αυτή η λογική να μεταβιβάσει όλες τις εξουσίες των εθνικών κρατών σε παγκόσμια κέντρα εξουσίας είναι η κυρίαρχη ιδεολογία ΓΑΠ εδώ και πάρα πολλά χρόνια… Δεν το έκρυψε και ποτέ, αλλά λίγοι ασχολούνταν με αυτό και αυτοί χαρακτηρίζονταν γραφικοί και συνομοσιολόγοι.
Τώρα ο ΓΑΠ μας σώζει και το πιστεύει!!! Μας ξεπουλάει για το “καλό” μας και μεταφέρει την εθνική κυριαρχία σε διεθνείς οργανισμούς. Το Μνημόνιο και η μυστική διπλωματία με το ΔΝΤ είναι μόνο το μέσον, σκοπός είναι η κατάργηση του ελληνικού έθνους η κατάρρευση της ελληνικής κοινωνίας και η αντικατάστασή της με μια κοινωνία ισοπεδωμένων δούλων, χωρίς φωνή και διαφορετικότητα. Ότι ζούμε σήμερα είναι η αρχή. Θέλουν να μας λοβοτομήσουν, αλλά δεν θα τους περάσει…
αἰέν ἀριστεύειν

Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στο Προσκύνημα της Αγίας Λυδίας (Φώτο)

Σχόλιο : Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

Ο ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

ΟΙ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΕΠΙ ΤΟ ΕΡΓΟΝ

Ο ΛΑΟΣ ΜΑΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ

Αμέθυστος

Max Keiser : Θα σας πάρουν και το χρυσό!

πηγή : Κόκκινος Ουρανός

Από: http://www.youtube.com/user/vasoula2908

Διαβάστε σχετικά:

Τα μυστήρια με το χρυσάφι - Πώς και γιατί η Τράπεζα της Ελλάδος πούλησε 20 τόνους για να αγοράσει ομόλογα

Δείτε την εκπομπή από το Κουτί της Πανδώρας: Τράπεζα της Ελλάδος: Η σιωπή είναι χρυσός;

- Η Τράπεζα της Ελλάδας δεν είναι καν κρατική. Είναι μια ανώνυμη εταιρεία όπου το κράτος έχει ένα ελάχιστο ποσοστό. Οι μέτοχοί της μπορούν να κερδίζουν απ’ αυτήν, όπως οι μέτοχοι όλων των εταιρειών.

- Και τι γίνεται όταν ο μέτοχος θέλει να κερδίζει σε βάρος των υπολοίπων;

- Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι ελληνική;

- Στα θησαυροφυλάκιά της ο χρυσός φυλάσσεται το ίδιο καλά με τα μυστικά της. Ο χρυσός του οποίου πρόσφατα πουλήθηκε κρυφά μέρος του.

- Τι ρόλο έπαιξε στην ελληνική κρίση;

- Υπήρξαν παιχνίδια κερδοσκοπίας που υποστήριξε;

- Μας ανήκει ο ελληνικός χρυσός;

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Το 1997 το περιοδικό Οικονομικος Ταχυδρομος υπο την διεύθυνση του Γιάννη Μαρίνου εξέδωσε ένα καταπληκτικό, κατατοπιστικότατο αφιέρωμα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Με ιστορικά στοιχεία από όλες τις ιστορικές περιόδους. Αλήθειες που πρέπει να τις ξέρουμε όλοι.
Το taxalia και ο sat fox, ψηφιοποίησαν και ανέβασαν στο διαδίκτυο ως ηλεκτρονικό βιβλίο το αφιέρωμα.
Makedonia vs Propaganda

Γιατί Σεβασμιώτατε;

πηγή koukfamily.blogspot

Η θέση του Μητροπολίτη της Εκκλησίας μας είναι λεπτή και με βαριά ευθύνη στην "πλάτη" της.

Ο Μητροπολίτης ως πνευματικός πατέρας της Μητροπόλεως του οφείλει να στέκεται πάντα στο πλευρό του λαού που του εμπιστεύτηκε η Εκκλησία και να κατακεραυνώνει ενίοτε την πολιτική εξουσία όταν φέρεται ανθελληνικά και αντιλαϊκά....

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων αποτελούσε μέσα από τα κείμενα του προσωπικού του ιστολογίου μια όαση στην ανυπαρξία των Ιεραρχών μας. Κατακεραύνωνε σε καθημερινή βάση τους προδότες και κατηγορούσε ονομαστικά κάθε πολιτικό που ήταν ανθέλληνας, ψεύτης ή κλέφτης.....

Μέσα από το ιστολόγιο του πολλές φορές στάθηκε κατακριτικός για τον σημερινό πρωθυπουργό και τον καλούσε να αλλάξει την ανθελληνική πολιτική του.

Ολα αυτά ίσχυαν μέχρι προχθές.....

Ο πρωθυπουργός με την συνοδεία του Καναδού πρωθυπουργού επισκέφθηκε την Μητρόπολη και τα Καλάβρυτα, την Αγία Λαύρα κλπ.
Ο Μητροπολίτης ως όφειλε εκ της θέσης του έπρεπε να τους υποδεχθεί (όπως και το έκανε) με κάθε επισημότητα.

Μέχρι εδώ όμως....

Σεβασμιώτατε τις διακρίσεις, τα μετάλια και τα χειροκροτήματα τι τα θέλατε;
Ο λαός των Καλαβρύτων (το ποίμνιό σας) γιούχαρε σε κάθε ευκαιρία τον ανθέλληνα ΓΑΠ κι εσείς αντί να περιοριστείτε αυστηρά στο πρωτόκολλο και μάλιστα στην πρώτη ευκαιρία να επιπλήξετε με ευγένεια τον αντισυνταγματικό δικτάτορα ... παροτρύνατε και τους παρευρισκόμενους να τον χειροκροτούν;!!!!!!!

Κι όλα αυτά ανήμερα της θλιβερής επετείου της Αλώσεως!!!!

Κρίμα....

Ορισμένα πράγματα είναι πολύ ιερά για να τα παραβλέπετε στα πλαίσια μιας επίσημης εθιμοτυπικής επίσκεψης.....

Τώρα ότι και να λέτε στο ιστολόγιό σας... μοιάζεται πλέον ώς "κύμβαλο αλαλάζον"...

Για του λόγου το αληθές παραθέτω και το σχετικό βίντεο.... του MrGYLIPPOS

ΣΧΟΛΙΟ : Μήπως έστειλε μήνυμα πρός όλες τίς κατευθύνσεις ο πρωθυπουργός;;; Διότι σύμφωνα μέ τήν Ελληνική "μυθολογία " από εδώ, από τή Μεγίστη Λαύρα, ξεκινά η τελευταία Ελληνική επανάσταση. Επομένως πώς συμβαδίζει τό χτεσινό εγερτήριο μήνυμα τού επισκόπου καί τό σημερινό γλείψιμο τού πρωθυπουργού; ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΥΡΩΣΕ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ;

Αμέθυστος

Δημήτρης Καζάκης: Επιστροφή στη Δραχμή – Ξεσκέπασμα της Σπίθας.

πηγή olympia

Από το anti-ntp.blogspot.com/// newdimensioncosmos

Ξεσκέπασμα της Σπίθας. 2o video

Σεμινάριο:«Θωμισμός και Παλαμισμός στο Ύστερο Βυζάντιο»

Πηγή : Αmen.gr

Την Πέμπτη 19η Μαΐου 2011, στην βιβλιοθήκη της κοινότητας των Ιησουιτών Πατέρων της Αθήνας, πραγματοποιήθηκε θεολογικό σεμινάριο με θέμα «Θωμισμός και Παλαμισμός στο Ύστερο Βυζάντιο». Το σεμινάριο που διοργάνωσαν από κοινού οι Δομινικανοί Πατέρες των Αθηνών εκπροσωπώντας το Οικουμενικό Κέντρο «P. Salvatore Manna» (Μπάρι-Αθήνα) και το Κέντρο Ανθρωπιστικών Σπουδών (Αθήνα), εντάσσεται σε μια σειρά συναντήσεων προβληματισμού και μελέτης που πλαισιώνουν την κριτική έκδοση των ελληνικών μεταφράσεων έργων του Αγίου Θωμά του Ακινάτη, οι οποίες εκπονήθηκαν από τον Δημήτριο Κυδώνη και άλλους βυζαντινούς λογίους τον 14ο αιώνα.

Οι συγκεκριμένες κριτικές εκδόσεις, που βρίσκονται ήδη εν εξελίξει, περιλαμβάνουν την Summa Theologiae, που εδώ και δεκαετίες δημοσιεύεται σε τεύχη στη σειρά Corpus Scriptorum Graecorum Recentiorum (υπό τη διεύθυνση του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ευαγγέλου Μουτσοπούλου) το έργο Summa contra Gentiles και άλλα γραπτά του Ακινάτη, αποτελούν δε μέρος ενός ευρύτερου ερευνητικού εκδοτικού προγράμματος υπό τον τίτλο “Thomas de Aquino Byzantinus” («Ο βυζαντινός Θωμάς Ακινάτης). Αυτό το πρόγραμμα το οποίο τελεί υπό την αιγίδα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Αθήνα) φιλοδοξεί να εκδώσει σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή αφενός τα μεταφρασμένα στα ελληνικά έργα του Θωμά του Ακινάτη που πραγματοποίησαν φιλολατίνοι βυζαντινοί λόγιοι και αφετέρου τις πραγματείες που συντάχθηκαν με αφορμή τις προαναφερθείσες μεταφράσεις είτε για να υπερασπιστούν είτε για να ανασκευάσουν την σκέψη του μείζονος δυτικού σχολαστικού.

Αποδεικνύοντας έμπρακτα τον ζήλο τους για τέτοια εγχειρήματα οι Δομινικανοί πατέρες των Αθηνών, και συνεργαζόμενοι με το δραστήριο Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Σπουδών, διοργάνωσαν αυτό το σεμινάριο προκειμένου να προκαλέσουν το ερευνητικό ενδιαφέρον και τη δίψα για περαιτέρω σπουδή γύρω από τις επιμέρους ιστορικές και θεολογικές πτυχές που σχετίζονται με τα υπό έκδοσιν έργα. Ανάμεσα σ’ αυτές τις πτυχές, αξίζει να επισημανθούν οι θετικοί και αρνητικοί κραδασμοί που προκάλεσαν οι μεταφράσεις του Ακινάτη στο πνευματικό έδαφος του Ύστερου Βυζαντίου, το οποίο, ως γνωστόν, ήταν βαθιά σφραγισμένο από τη λεγόμενη «παλαμική διαμάχη», η οποία ξέσπασε ήδη πριν από τον θάνατο του αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Γρηγορίου του Παλαμά (1359) για να συνεχιστεί και στα κατοπινά χρόνια.
Στην εισαγωγική του ομιλία, ο π. Rosario Scognamiglio, δομινικανός αδελφός και καθηγητής Πατερικής θεολογίας στο Ινστιτούτο Οικουμενικής Θεολογίας “San Nicola” του Μπάρι χάραξε αδρομερώς το ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο καθώς και τα θεολογικά ζητήματα της εποχής, κατά την οποία είδαν το φως της δημοσιότητας οι ελληνικές μεταφράσεις των έργων του Θωμά του Ακινάτη, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τις ερμηνευτικές και πνευματικές παρατάξεις που μάχονταν μεταξύ τους στους κόλπους της Εκκλησίας του βυζαντινού 14ου αιώνα.


Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών και φιλόπονος συνεργάτης του προγράμματος “Thomas de Aquino Byzantinus” κ. Ιωάννης Δημητρακόπουλος επιχείρησε να δείξει πως ανάμεσα στους υποστηρικτές του Παλαμά δύσκολα εντοπίζει κανείς κάποιον που συμμεριζόταν στην ουσία τις θεολογικές θέσεις του λογίου αρχιεπισκόπου. Ο εισηγητής χώρισε τους οπαδούς του παλαμισμού σε δύο ομάδες. Στην πρώτη ενέταξε τον Δαβίδ Δισύπατο, τον Νείλο Καβάσιλα, τον Φιλόθεο Κόκκινο και τον Ιωσήφ Βρυέννιο, οι οποίοι καταφεύγουν συχνά στον όρο επίνοια (γνώση κατά τα ανθρώπινα μέτρα)· η δεύτερη ομάδα συγκροτείται από θεολόγους που ενώ υποστηρίζουν ανοιχτά τον παλαμισμό, στην πραγματικότητα δεν τον ακολουθούν (Ιωάννης Στ’ Καντακουζηνός, Θεοφάνης Νικαίας, Μανουήλ Β’ Παλαιολόγος και Μάρκος Ευγενικός), εφόσον επικαλούνται τα μεταφρασμένα στα ελληνικά έργα του Ακινάτη προκειμένου να υπερασπιστούν τη διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργειών στον Θεό. Ο Παλαμάς θεωρούσε πραγματική και αντικειμενική αυτή τη διάκριση, ενώ οι προαναφερθέντες θεολόγοι την κατανοούσαν στο φως της θωμιστικής αντίληψης γύρω από την analogia entis. Κατά τη γνώμη τους, η αδυναμία του ανθρώπου να εννοήσει την απόλυτη απλότητα του Θεού, μας επιβάλλει να στοχαστούμε και να μιλήσουμε για τον Θεό υιοθετώντας αυτή τη διάκριση· επιπλέον, ανάμεσα στον Θεό και στην κτίση υπάρχει μια άπειρη απόσταση την οποία γεφυρώνει ένα διάμεσο μέγεθος. Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύεται πώς αυτοί οι θεολόγοι, παρότι παρέμεναν ρητά οπαδοί του παλαμισμού, ενέτασσαν στα γραπτά τους αποσπάσματα και σκέψεις από τις βυζαντινές μεταφράσεις των έργων του Ακινάτη (le due Summae, il De potentia ). Η αδυναμία του ανθρώπου να κατανοήσει τον Θεό, γι’ αυτούς, συνάδει με τον αποφατισμό των Πατέρων. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι τόσο η σκέψη του Ακινάτη όσο και εκείνη των συγκεκριμένων βυζαντινών συγγραφέων βύθιζαν τις ρίζες τους στο κοινό θεολογικό υπέδαφος, που διαμόρφωναν, μεταξύ άλλων, τα αρεοπαγιτικά συγγράμματα και τα έργα του Ιωάννη του Δαμασκηνού. Ολοκληρώνοντας την ανακοίνωσή του, ο εισηγητής κατέδειξε πως στην πραγματικότητα και οι ορθόδοξοι νεοπαλαμιστές θεολόγοι του 20ου αιώνα, όπως ο ρώσσος Νικόλαος Λόσκυ, ξαναδιάβασαν τον Παλαμά κάτω από το ίδιο ερμηνευτικό πρίσμα, δίχως να γνωρίζουν, πιθανόν, ότι κάτι ανάλογο είχε ήδη συντελεστεί στο Βυζάντιο, υπό την επίδραση των έργου του Ακινάτη που είχαν μεταφραστεί στα ελληνικά. Πράγμα που επιβεβαιώνει τους ισχυρούς ιστορικούς δεσμούς που συνδέουν τον Θωμισμό και στον Παλαμισμό, παρά τις πρόδηλες ασυμφωνίες του περιεχομένου τους.

Οι παραπάνω εισηγήσεις προκάλεσαν ζωηρές συζητήσεις μεταξύ των παρισταμένων. Αξιομνημόνευτες είναι οι σημαντικές παρατηρήσεις του ομότιμου Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Στυλ. Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε στο παρελθόν μελετήσει τις ελληνικές μεταφράσεις των έργων του Ακινάτη και το έργο των βυζαντινών θεολόγων της εποχής.
Το απόγευμα συνεχίστηκαν οι εργασίες του Σεμιναρίου με δύο ακόμη εισηγήσεις. Στην πρώτη, ο καθηγητής κ. Χρήστος Τριανταφυλλόπουλος (Ελληνικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου), ανέπτυξε το θέμα Η θωμική βάση του αντιπαλαμισμού του Πρόχορου Κυδώνη και ο συνοδικός τόμος του 1368. Ο Πρόχορος, αδελφός του Δημητρίου Κυδώνη, είχε ανοιχτά αντιπαρατεθεί στον Παλαμισμό με μια πραγματεία υπό τον τίτλο Περί ουσίας και ενεργείας του Θεού (De essentia et operatione Dei) θεμελιωμένη πάνω στη διδασκαλία του Ακινάτη. Η παλαμική παράταξη της βυζαντινής Εκκλησίας δεν άργησε να αντιδράσει κατά του θωμισμού του Πρόχορου, όπως αποδεικνύει το κείμενο της συνοδικής διακήρυξης του 1368 που τον αναθεματίζει με αφορμή τις απόψεις που είχε διατυπώσει στην προαναφερθείσα πραγματεία.

Ο εισηγητής ανέπτυξε το θέμα του, διαρθρώνοντάς το στα ακόλουθα ερευνητικά ζητούμενα: Η Σύνοδος γνώριζε το θωμικό υπόστρωμα του κειμένου του Πρόχορου; Και αν ναι, για ποιους λόγους δεν καταδίκασε άμεσα τον Ακινάτη; Η ανάλυση του ιστορικού και πολιτισμικού πλαισίου, εντός του οποίου συγκλήθηκε η συγκεκριμένη σύνοδος δείχνει πως τα μέλη της γνώριζαν σε βάθος τις θωμικές πηγές που ενέπνευσαν τον Πρόχορο, όμως απέφυγαν να καταδικάσουν ανοιχτά τη σκέψη του Ακινάτη. Πράγμα που θα πρέπει να αποδοθεί όχι μόνο στις σκοπιμότητες της εκκλησιαστικής διπλωματίας αλλά και στην ευρεία αποδοχή των ελληνικών μεταφράσεων του έργου του Ακινάτη εκ μέρους της βυζαντινής διανόησης. Στη συνέχεια, πήρε τον λόγο ο νέος ερευνητής κ. Θάνος Σαμαρτζής, υποψήφιος διδάκτορας στη Σορβόννη), ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Ο ιδιάζων παλαμισμός του Γεώργιου Σχολάριου – Γεννάδιου Β΄: μεταξύ Παλαμά, Θωμά Ακυινάτη και Duns Scotus». Ο βυζαντινός λόγιος θεωρούσε τη διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργειών στον Θεό πραγματική, και όχι απλώς σύμφωνα με την ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα, δηλαδή κατ’ επίνοιαν, αντιπαρατασσόμενος με τις θέσεις τους εναντίον των οπαδών του Βαρλαάμ και του Ακινδύνου. Μολονότι αποτελεί έναν από τους πιο αφοσιωμένους μαθητές του Ακινάτη, παρουσιάζεται αναγκασμένος να «διορθώσει» τη σκέψη του σχολαστικού επί του θέματος, ως ο καταλληλότερος να συμφιλιώσει τον θωμισμό και τον παλαμισμό. Συγκεκριμένα, ο νεαρός εισηγητής επιχείρησε να αποδείξει με ποιον τρόπο ο Σχολάριος υποστήριξε την πραγματική διάκριση μεταξύ των ενεργειών μεταξύ τους και προς την ουσία του Θεού. Εκκινώντας από την πολυσημία του όρου «ενέργειαι», ο βυζαντινός στοχαστής αξιοποιεί τη διδασκαλία του Duns Scoto σχετικά με τη distinctio formalis, προκειμένου να ισχυριστεί ότι η πραγματική πληθώρα των γνωρισμάτων της ουσίας του Θεού δεν μπορεί να αρνηθεί την εξίσου πραγματική απλότητά της. Ωστόσο, εντέλει, ακολουθώντας μια τέτοια θεολογική διαδρομή καταλήγει να απαντά σε ένα ζήτημα διαφορετικό από εκείνο που βρισκόταν στο επίκεντρο της πραγματικής διαμάχης μεταξύ των παλαμιστών και των αντιπάλων τους.

Το σεμινάριο διεξήχθη σε μια εγκάρδια ατμόσφαιρα, διανθισμένη με σημαντικές παρεμβάσεις και καίριες ερωτήσεις του ακροατηρίου. Καθολικοί και ορθόδοξοι συζήτησαν πάνω σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος, δίχως ομολογιακές προκαταλήψεις καθώς οι απόψεις τους ήταν θεμελιωμένες πάνω στις σχετικές πηγές. Με τον τρόπο αυτό αποκαλύφθηκε ότι κατά τη διάρκεια του Βυζαντίου υπήρχε μια όσμωση θεολογικών ρευμάτων και σχολών σκέψης, οι οποίες συχνά είναι δύσκολο να κατανοηθούν βάσει αντιθετικών σχημάτων ή πολεμικών στρατοπέδων. “Το να διαπιστώνω με ποιον τρόπο κάποιοι παλαμιστές θεολόγοι προσπάθησαν να υπερβούν τα αδιέξοδα της παλαμικής θεολογίας μέσω των κειμένων του Ακινάτη –τόνισε ο δομινικανός π. Fabio Gibino, ο πρώτος εισηγητής–, δεν αποτελεί μόνο μια θαυμαστή διανοητική περιπέτεια, αλλά και μια οδό στην οποία καλούμαι να διανύσω και εγώ ο ίδιος με μεγαλύτερη τόλμη μελετώντας τις πηγές του Τάγματός μου. Η διαπίστωση ότι με τον άγιο Θωμά αναπτύχθηκε και μπορεί να αναπτυχθεί οικουμενική σκέψη δεν μπορεί παρά να με ενθαρρύνει στην κριτική μελέτη των ίδιων των έργων του Ακινάτη”.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και το μήνυμα του αδελφού Lorenzo Lorusso, Διευθυντή του Ινστιτούτο Οικουμενικής Θεολογίας του Μπάρι, το οποίο διάβασε εξ ονόματός του ο π. Ροζάριο. Μεταξύ άλλων, ο π. Lorusso επεσήμανε: «Το σεμινάριο προτείνει μια διερεύνηση του παλαμισμού και του θωμισμού και της εξέλιξής τους κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο. Με τον τρόπο αυτό καταβάλλεται προσπάθεια να προσανατολιστεί το ενδιαφέρον των μελετητών προς μια συγκριτική σπουδή της σκέψης του Παλαμά και εκείνης του αγίου Θωμά, προκειμένου να εντοπιστούν ενδεχόμενα σημεία της μεταξύ τους σύγκλισης. Είναι πιθανή μια συμφιλίωση ανάμεσα στον θωμισμό και στον παλαμισμό; Η γνώση αυτών των δύο κολοσσών της χριστιανικής σκέψης θα υπηρετήσει αναμφισβήτητα τον οικουμενικό διάλογο. Είναι μάλλον ανάγκη να κλονίσουμε τις βεβαιότητές μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι ο οικουμενισμός δεν είναι μια δραστηριότητα ανάμεσα στις άλλες, αλλά αφορά το ίδιο το είναι της Εκκλησίας. Η εξασθένηση της λαχτάρας για την ενότητα θα έχει πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα για όλους τους χριστιανούς».

Σε αυτό το πνεύμα, απ’ όλους εκφράστηκε η επιθυμία να εκδοθούν τα πρακτικά τέτοιων συναντήσεων και να επαναληφθούν ανάλογες προσπάθειες, προκειμένου να φωτιστούν ερμηνευτικά και άλλες πτυχές του διαλόγου ανάμεσα στη θεολογία της Δύσης και στη θεολογία της Ανατολής.

Σχόλιο: Λίγοι από εμάς θα γνωρίζουν ότι οι συμφοιτητές του Ακινάτη τον ονόμαζαν "Βόδι". Και πραγματικά ήταν κακάσχημος. Ίσως μόνο ο Ζηζιούλας να είναι πιο άσχημος. Το πιό ενδιαφέρον τμήμα της αναρτήσεως αυτής είναι η λογική του καθηγητού πανεπιστημίου κ.Δημητρακόπουλου.  Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών και φιλόπονος συνεργάτης του προγράμματος “Thomas de Aquino Byzantinus” κ. Ιωάννης Δημητρακόπουλος επιχείρησε να δείξει πως ανάμεσα στους υποστηρικτές του Παλαμά δύσκολα εντοπίζει κανείς κάποιον που συμμεριζόταν στην ουσία τις θεολογικές θέσεις του λογίου αρχιεπισκόπου.
Αγαπητέ κύριε Δημητρακόπουλε, νομίζουμε ότι τσάμπα σας πληρώνουμε. Πώς είναι δυνατόν να συμμερίζεται κάποιος τον Λόγο ενός Αγίου ο οποίος μιλά βασιζόμενος στην εμπειρία του. Ούτε και εσείς τον κατανοείται. Όπως αποδείξατε και στο προχειρολόγημα σας "Αυγουστίνος και Γρηγόριος Παλαμάς" πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που διαβάζει που δέν ελέγχει την προαίρεση του να κατανοεί τα εμπειρικά Πατερικά κείμενα; Ούτε οι σύγχρονοι Πνευματικοί μας δέν τα καταλαβαίνουν. Και δέν μπορούν να τα διαβάσουν κάν.
Για όποιον ενδιαφέρεται έχουμε μεταφέρει στο blog μας σε νεοελληνική απόδοση, το κείμενο κάποιου που κατανοούσε πολύ καλά τον Γρηγόριο Παλαμά.  Του Κάλλιστου Αγγελικούδη. Ο οποίος ξεβράκωσε τον θείο Ακινάτη και φιλοσοφικά καί θεολογικά. Για όποιον θέλει. Ο Δημητρακόπουλος, ο Σαμαρτζής, το Amen, οι μεταπτυχιακοί θεολόγοι και επίσκοποι της σχολής του Βατικανού, δέν θέλουν. Η βλακεία έχει επεκταθεί τόσο που φέρνει απελπισία μερικές φορές.

Αμέθυστος

Ψηφιοποίησαν και ανέβασαν στο διαδίκτυο ως ηλεκτρονικό βιβλίο ,κατατοπιστικότατο αφιέρωμα για την ελληνικότητα της Μακεδονιας .

πηγή ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Ψηφιοποίησαν και ανέβασαν στο διαδίκτυο ως ηλεκτρονικό βιβλίο ,κατατοπιστικότατο αφιέρωμα για την ελληνικότητα της Μακεδονιας .

Το 1997 το περιοδικό Οικονομικος Ταχυδρομος υπο την διεύθυνση του Γιαννη Μαρινου εξέδωσε ενα καταπληκτικό, κατατοπιστικότατο αφιέρωμα για την ελληνικότητα της Μακεδονιας. Με ιστορικά στοιχεία από όλες τις ιστορικές περιόδους. Αλήθειες που πρέπει να τις ξέρουμε ολοι.
Το taxalia και ο sat fox , ψηφιοποίησαν και ανέβασαν στο διαδίκτυο ως ηλεκτρονικό βιβλίο το αφιέρωμα. Διαβάστε ΕΔΩ

Σχόλιο: Ένας καλός μας φίλος μας ενημέρωσε πώς στην Αγγλία σε παιχνίδι ερωτήσεων απαντήσεων τέθηκε η ερώτηση τί εθνικότητος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος. Ο παίχτης απάντησε Έλληνας και τον ακύρωσαν διότι η απάντηση του ήταν λάθος γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδών. Και βεβαίως χωρίς πρεσβείες η Χώρα μας μένει ανυπεράσπιστη. Και η ιστορία μας γελοιογραφία.

Αμέθυστος

Η επανάσταση των "αγανακτισμένων

Untitled from Άρδην - Ρήξη on Vimeo.

• Δήμητρα Παπαλεοντίου
• Καραμπελιάς Γιώργος
• Ρακκάς Γιώργος
• Σέργιος Βλαχινός

Πηγή : Άρδην Ρήξη