Πώς μας πούλησαν και μας αγόρασαν. Του Γιώργου Δελαστίκ

Ανατριχιαστικός είναι ο μηχανισμός με τον οποίον συγκεκριμένοι τραπεζικοί κολοσσοί κερδοσκόπησαν εναντίον της χώρας μας, με αποτέλεσμα αυτοί μεν να κερδίσουν ποσά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, η Ελλάδα δε να τεθεί υπό ξένη οικονομική κηδεμονία. Αξίζει να τον περιγράψουμε σε αδρές γραμμές. Το αποφασιστικό εργαλείο στο παιχνίδι που παίχτηκε εναντίον της Ελλάδας είναι ένα εντελώς πρόσφατο χρηματοπιστωτικό προϊόν που ονομάζεται CDS (από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων credit default swaps).

Πρόκειται για ασφάλιση κατά της περίπτωσης μη αποπληρωμής ενός χρέους. Μια τράπεζα π.χ. που αγοράζει ομόλογα ενός κράτους ασφαλίζει το ποσό που έδωσε σε μια άλλη τράπεζα, η οποία είναι υποχρεωμένη να της δώσει αυτή τα λεφτά της, αν το κράτος χρεοκοπήσει και βρεθεί σε αδυναμία να εξοφλήσει τα ομόλογά του όταν λήξουν ή να πληρώσει ενδιαμέσως τους τόκους.

Εννοείται ότι όσο πιο επισφαλής είναι η οικονομική κατάσταση μιας χώρας τόσο υψηλότερα ασφάλιστρα θα απαιτήσει η τράπεζα που ασφαλίζει το χρέος.

Το στοιχείο που σοκάρει είναι ότι τρεις και μόνο τραπεζικοί κολοσσοί, η γερμανική Ντόιτσε Μπανκ και οι αμερικανικές Γκόλντμαν Ζαξ και Τζ. Π. Μόργκαν ελέγχουν τον 75% (!) της παγκόσμιας αγοράς των CDS.
Πάμε τώρα στην περίπτωση της Ελλάδας. Περί τα μέσα Γενάρη, περίπου δέκα ημέρες πριν η χώρα μας αναζητήσει αγοραστές για το πενταετές ομόλογό της, η Ντόιτσε Μπανκ δημοσιοποιεί μια έκθεση - φωτιά για την ελληνική οικονομία, όπου αναφέρει πως πάμε χάλια και δεν αποκλείεται κατάρρευση.

Αμέσως μετά κινητοποιείται το τμήμα της CDS της Ντόιτσε Μπανκ. Ζητάει πολύ υψηλότερα ασφάλιστρα για το ελληνικό χρέος, αφού υποτίθεται ότι η χώρα μας βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση, όπως λέει το τμήμα μελετών της... ίδιας τράπεζας!

Αφού το επιτόκιο των CDS για την Ελλάδα ανεβαίνει, περνάει αμέσως το μήνυμα παγκοσμίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: τα διεθνή ΜΜΕ που δρουν ως «παπαγαλάκια» των κερδοσκόπων ουρλιάζουν ότι η ελληνική οικονομία παραπαίει, η ανενημέρωτη κοινή γνώμη τρομοκρατείται και οι επαΐοντες καταλαβαίνουν ότι στοχοποιήθηκε η Ελλάδα και οδεύει προς οικονομικό «γδάρσιμο».

Εν συνεχεία η ίδια η Ντόιτσε Μπανκ μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ αναλαμβάνουν να... πουλήσουν τα ελληνικά ομόλογα! Να τα προωθήσουν στους υποψήφιους αγοραστές! Ναι, αυτοί ακριβώς που συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση του κλίματος καταρράκωσης της ελληνικής οικονομίας για να διευκολυνθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις!

Δεν πρόκειται περί κακόγουστου αστείου. Μιλάμε εντελώς σοβαρά. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και πάμπολλες άλλες κυβερνήσεις, υποχρεώνεται αντικειμενικά να προστρέξει στις τράπεζες που ελέγχουν την αγορά CDS, παρ’ όλο που υπονομεύουν την Ελλάδα. Τους πληρώνει ουσιαστικά «προστασία», με τη χυδαία έννοια του όρου, ελπίζοντας να τις εξευμενίσει ώστε να την βοηθήσουν να δανειστεί με ανεκτά επιτόκια.
Η Ντόιτσε Μπανκ λοιπόν ως ανάδοχος τράπεζα μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ και άλλες, που παίζουν πολύ δευτερεύοντα ρόλο, καθορίζουν ουσιαστικά το επιτόκιο με το οποίο θα διαθέσει τα ομόλογά της η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει περιθώρια να μη συμμορφωθεί στις υποδείξεις τους.

Εννοείται ότι η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ έχουν ενημερώσει τους πελάτες τους, οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα με επιτόκιο 6,2%, γιατί φυσικά οι τράπεζες αυτές γνωρίζουν εκ των ένδον πως έχει στηθεί το παραμύθι της δήθεν επαπειλούμενης χρεοκοπίας.

Η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ εισπράττουν παχυλές προμήθειες εκατομμυρίων ευρώ από τους πελάτες τους, ενώ αγοράζουν και οι ίδιες μεγάλες ποσότητες χρυσοφόρων ελληνικών ομολόγων.
Τώρα ετοιμάζουν τον επόμενο γύρο ελληνικού δανεισμού, στήνοντας σκηνικό για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη φυσικά...

ΤΩΡΑ ΤΡΕΜΟΥΝ

Τα κράτη, όμηροι των τραπεζών

ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΥΝ την Ελλάδα οι Γερμανοί. Εχουν όμως ταραχθεί ακόμη και αυτοί από την επίδειξη δύναμης των τραπεζών. «Η Κοινότητα θα έπρεπε να σκεφθεί πώς θα μπορέσει να αποξηράνει αυτόν τον βάλτο (των τραπεζών) που πιάνει ομήρους ολόκληρες χώρες» έγραψε σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Η «Μοντ» είναι εξοργισμένη: «Μόλις έναν χρόνο αφότου τα κράτη έσωσαν τις τράπεζες αφιερώνοντας κολοσσιαία ποσά και στις δύο όχθες του Ατλαντικού -25% του ΑΕΠ σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- τα χρεωμένα κράτη πέφτουν θύματα επιθέσεων από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που διέσωσαν. Αυτό είναι ένα από τα πικρά μαθήματα της ελληνικής κρίσης» ομολογεί η γαλλική εφημερίδα.

πηγή  RAMNOUSIA

Η συμπόρευση Οικουμενισμού-Παγκοσμιοποιήσεως. Ο διωκόμενος. Ο εσμός των διωκόντων. Οι "φίλοι" αντι-Οικουμενιστές θεατές και ελεγκτές του από την κερκίδα!!!

ΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Πηγή: Τρελογιάννης

Επιστολή Επισκόπου Ράσκας - Πριζρένης Αρτεμίου

που εξηγεί τον πραγματικό λόγο που διώκεται

Γιατί με διώκουν

Γραφτηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2010

[1]Με κατηγορούν αναποδείκτως ότι κάνω σχίσμα στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία (επίσκοπος Γρηγόριος, νυν Ερτζεγοβίνης), ότι έχω οργανώσει απόπειρα δολοφονίας του γραμματέα μου (επίσκοπος Αθανάσιος Γιέβτιτς), για οικονομικές καταχρήσεις (Μητροπολίτης Ιωάννης και άλλοι), για μη σεβασμό της Συνόδου της Ιεραρχίας και της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (Μητροπολίτης Αμφιλόχιος, Πατριάρχης Ειρηναίος)

Εγώ όμως το μόνο που επιθυμούσα και επιθυμώ είναι ο σεβα­σμός των ιερών κανόνων, του Καταστατικού Χάρτη της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, των κανονικών αρμοδιοτήτων του Επισκόπου και του απαραβιάστου των δικαιωμάτων του, τα οποία μου καταπα­τούν εδώ και πέντε χρόνια.

Ήθελα να μου απαντήσουν σε κάποια ερωτήματα, αμφιβολίες, ασάφειες....... Αντί αυτού, ελάμβανα μόνο αποφάσεις, παραγγελίες, διατάγμα­τα, εντολές, οι οποίες παραβίαζαν τόσο την κανονική τάξη της Ορθο­δόξου Εκκλησίας όσο και τα δικαιώματά του ως κανονικού Επισκόπου.

Πού είναι το πρόβλημα;

Στο γεγονός ότι εδώ και δέκα χρόνια επιμόνως και συνεπώς αγωνίζομαι για τον λαό μου στο Κοσσυφοπέ­διο και για το Κόσοβο και τα Μετόχια μέσα στην Σερβία.

Αυτή η θέση και η προσπάθεια ενοχλούσε το καθεστώς του Slobodan Milosevic, το νυν καθεστώς του Boris Tadic, και ειδικά την Διεθνή Κοινότητα στην ολοκλήρωση των σχεδίων δημιουργίας του λεγομένου ανεξάρτητου Κοσσυφοπεδίου ως δευτέρου Αλβανικού κράτους στα Βαλκάνια.

Και άλλο:

η σαφής και η αποφασιστική στάση μου έναντι του Οικουμενισμού, του Παπισμού και της Παγκοσμιοποιήσεως, έναντι των νεωτεριστών στην ζωή και τη θεολογία (Ιγνάτιος Μίντιτς[2]), ενοχλούσε και ενοχλεί μερικούς στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, οι οποίοι αυτές τις αρχές και στόχους έχουνε ασπαστεί και κοπιάζουν για την πραγματοποίησή τους.

Έτσι, ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ τους οποίους εμποδίζω στην εκπλή­ρωση ΤΩΝ ΑΤΙΜΩΝ ΣΚΟΠΩΝ ΤΟΥΣ, επιτίθενται από κοινού εναντίον μου έτοιμοι να με απομακρύνουν από την θέση μου, είτε να με εξοντώ­σουν.

Ξέρω, ότι όλοι οι προκάτοχoί μου στον θρόνο της Μητροπόλεως Ράσκας-Πριζρένης, όπως και όλος ο Σερβικός λαός στο Κόσοβο και τα Μετόχια, αιώνες τώρα μαρτυρούσαν και μαρτυρούν με την παραχώ­ρηση του Θεού. 
Δεν είναι παράξενο που και εγώ έχω την ίδια τύχη.

Οι διώκτες μου μπορούν να μου στερήσουν τον επισκοπικό θρόνο, ακόμα και το επισκοπικό αξίωμα, μπορούν να με ανακηρύξουν άρρωστο, με γεροντική άνοια, ακόμα και παράφρονα (όπως το έχει ήδη κάνει ο Σάββας Γιάνιτς[3]), μπορούν να κάνουν και πολλές άλλες ανομίες τις οποίες ούτε μπορώ να φανταστώ.

Όλα θα τα αντέξω με την βοήθεια του Θεού.

Παρ΄ όλα αυτά δεν μπορούν να με αναγκάσουν να κάνω το σχίσμα και να διασπάσω τον αγιοσαββίτικο χιτώνα της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν μπορούν να με σπρώξουν στην αγκαλιά του Πάπα Ρώμης, ούτε στην αγκαλιά των ευρωπαίων Οικουμενιστών, διότι δεν πρόκειται να υποχωρήσω από τις θέσεις μου.


Όθεν, κραυγαλέα η προσευχή μου:

 "Γένοιτο, Κύριε, το έλεός σου εφ΄ ημάς, καθάπερ ηλπίσαμεν επί σε".

Αμήν.

Επίσκοπος Ράσκας-Πριζρένης
και Κοσόβου-Μετοχίων

+ ΑΡΤΕΜΙΟΣ

http://www.novinar.de/o-nama/fotografije/news-slike/истина-о-прогону-епископа-артемија/?pid=804#picture_nav http://www.novinar.de/o-nama/fotografije/news-slike/истина-о-прогону-епископа-артемија/?pid=805#picture_nav

Σημειώσεις

[1] Το σημείωμα αυτό έγινε λίγες μέρες πριν να αρχίσει ο διωγμός, αλλά που ήταν ήδη φανερό ότι έπονται δύσκολες μέρες, και ότι η ΔΙΣ ήταν αποφασισμένη να προβεί σε σκληρά μέτρα εναντίον του Επισκόπου Αρτεμίου, ενώ οι συκοφαντίες είχαν πάρει τεράστιες διαστάσεις.

[2] Ιγνάτιος Μίντιτς, Επίσκοπος του Μπρανίτσεβο στην κεντρική Σερβία, είναι καθηγητής Δογματικής στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου.

Είναι γνωστός για πολλούς νεωτερισμούς που εισάγει στα διδασκόμενα και στα γραφόμενά του, πολλά των οποίων αντιβαίνουν στην Ορθόδοξη Παράδοση και στην Πατερική Θεολογία.

Παράδοξο είναι ότι στη διδασκαλία του έχει πλήρη υποστήριξη και κάλυψη των τριών μαθητών του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (Μπούλοβιτς, Ράντοβιτς και Γιέβτιτς), παρ΄ όλο που εδώ και χρόνια έχουν γίνει πολλές αντιδράσεις από τον κλήρο και τον λαό με επίμονες απαιτήσεις να απομακρυνθεί αυτός από τη Θεολογική Σχολή, και ακόμα να καταδικαστεί η διδασκαλία του.

Στην Σερβική Εκκλησία υπάρχουν Επίσκοποι οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια δεν δίνουν ευλογία στους κληρικούς τους να σπουδάζουν στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, δεδομένου ότι με τις διδασκαλίες του σκανδαλίζονται πολλές ψυχές.

Ο Αθανάσιος Γιέβτις, όμως, τον έχει αποκαλέσει "προφήτη"!

Ο Σεβασμιώτατος Αρτέμιος πριν από μερικά χρόνια έκανε διεξοδική ανάλυση επάνω στη διδασκαλία του, η οποία εκτείνεται σε τρία ογκώδη τετράδια, τα οποία έστειλε στη ΔΙΣ και στην Ιεραρχία, με έκκληση να ασχοληθεί η Ιεραρχία με τη διδασκαλία του, διότι έχει γίνει μεγάλος σάλος στον λαό, και να ληφθεί επίσημη θέση σ΄ αυτό το ζήτημα.

Αυτή η ενέργεια, όμως, του Σεβασμιωτάτου Αρτεμίου προκάλεσε τουναντίον νέες επιθέσεις και μηχανορραφίες εις βάρος του ιδίου, ενώ συστήθηκε μια τριμελής Επιτροπή (Ράντοβιτς, Μπούλοβιτς, Γιέβτιτς) με σκοπό να ασχοληθεί με την υπόθεση αυτή και ύστερα να κάνει έκθεση στην Ιεραρχία, πράγμα που δεν έγινε έως τώρα (ούτε, φαίνεται, πρόκειται να γίνει), παρ΄ όλο που ο Επίσκοπος Αρτέμιος τα τελευταία χρόνια έκανε υπενθυμίσεις στην Ιεραρχία ζητώντας εκκίνηση της υποθέσεως.

Δεν είναι άσχετο να ειπωθεί ότι κυριότερη θέση στη διδασκαλία του Μίντιτς κατέχει στην ουσία η θεολογία του Μητροπολίτου Περγάμου Ι. Ζηζιούλα, του οποίου ο Μίντιτς (ομού με τους Γιέβτις, Ράντοβιτς και Μπούλοβιτς) είναι πιστός ακόλουθος.

Επιπρόσθετη οδύνη προκαλεί το γεγονός ότι του ανεθέτει τη συγγραφή των βιβλίων για το Μάθημα των θρησκευτικών (μετά από τότε που εισήχθη το Μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία της Σερβίας το 2001, ύστερα από 50 χρόνια).

Τα βιβλία αυτά εκτός από το γεγονός ότι είναι δυσνόητα όχι μόνο για τους μαθητές αλλά συχνά και για τους ίδιους τους διδασκάλους, φάνηκαν επιζήμια για τα παιδιά και προκάλεσαν πολλές αντιδράσεις εκ μέρους όχι μόνο του κοινού αλλά και των παιδαγωγών, χωρίς όμως να ληφθούν κατάλληλα μέτρα επάνω σ΄ αυτό το ζήτημα.

Η πρωτοπορία του Σεβασμιωτάτου Ιγνατίου Μίντιτς στη λειτουργική αναγέννηση (με ενεργή υποστήριξη πάλι των ίδιων Επισκόπων), που πολλές φορές συνεπάγεται, εκτός των άλλων, και την κατάργηση των τέμπλων μέσα στους ναούς, έχει προκαλέσει πολλές ταραχές και αντιδράσεις στον σερβικό λαό.

[3] Ο Σάββας Γιάνιτς από τη μονή Ντέτσανη, ο πρεσβευτής των θέσεων για συνεργασία με αλβανικές αρχές στην Πρίστινα και έτσι σταδιακής αναγνωρίσεως της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, είναι μαζί με τον βοηθό Επίσκοπο Θεοδόσιο Σίμπαλιτς ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Σεβασμιωτάτου Αρτεμίου μέσα στον κλήρο Μητροπόλεως Ράσκας-Πριζρένης.

Εδώ και πολλά χρόνια επιδιώκει παντί σθένει να εκδιωχθεί ο Επίσκοπος Αρτέμιος από την έδρα του.

πηγή Πατερική παράδοση

ΣΧΟΛΙΟ : Τό κείμενο αναφέρεται στούς ταγούς τού αντιοικουμενισμού, δηλ. στούς Ζήση, Μεταλληνό, Σαράντο, οι οποίοι αφού απέκτησαν τό κύρος πού ήθελαν, εξαφανίστηκαν. 

Ο ένας ίδρυσε εταιρία παραγωγής βίντεο όπου πρωταγωνιστεί ο ίδιος, ο άλλος χάθηκε στήν μετα-ιστορική Ρωμηοσύνη, καί ο τρίτος ίδρυσε παραεκκλησιαστική οργάνωση καί απ'ότι φαίνεται οδηγεί σιγά-σιγά τούς οπαδούς του σε ένα είδος αυτοκτονίας, όπως όλοι οι αρχηγοί σέχτας.

Ο Πειραιώς είναι απλώς ιδιόρρυθμος, δέν μετράει. 

Αμέθυστος

Ελλάδα: Η μόνη χώρα στον πλανήτη που δεν θα εισπράττει τέλη διέλευσης αγωγού Φ.Α.!

ΠΗΓΗ: DefenceNet

Σε πολιτικό φιάσκο που αποδίδεται στην αγωνία των επικοινωνιολόγων της κυβέρνησης να αναστήσουν το ανύπαρκτο success story, εξελίσσεται η υπόθεση του αγωγού φυσικού αερίου TAΡ. 
Βασική παράμετρος η οποία είχε αποκρυβεί και η οποία αποκαλύφθηκε χθες από το defencenet.gr και εν συνεχεία βέβαια αναπαράχθηκε από τα περισσότερα ΜΜΕ είναι ότι η κοινοπραξία δεν θα πληρώνει ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ από τέλη διέλευσης από το ελληνικό έδαφος!
Την ίδια στιγμή ο South Stream που θα περνά από την τουρκική ΑΟΖ στην Μαύρη Θάλασσα θα δίνει στην τουρκική οικονομία πάνω από 100 εκατ. ευρώ ετησίως.
Είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως που δέχεται μία κυβέρνηση να μην εισπράττει τέλη διέλευσης ενός αγωγού φυσικού αερίου, όταν όλες οι άλλες χώρες της Ευρώπης θησαυρίζουν.
Η συμφωνία και οι όροι της αγγίζουν τα όρια της απιστίας σε βάρος του δημοσίου...
Όσο για τα πραγματικά έστω έμμεσα έσοδα το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών αναφέρει ως εκτιμήσεις το ποσό των 320 εκατομμυρίων ευρώ σε βάθος ... 15ετίας από την έναρξη λειτουργίας του αγωγού!
Δηλαδή μέχρι το 2038 (ο αγωγός θα αρχίσει να λειτουργεί και να στέλνει στην Ιταλία φυσικό αέριο το 2023) η Ελλάδα θα ειπράξει αυτά τα λεφτά και ο Α.Σαμαράς αποκαλεί "επιτυχία της 10ετίας" την συμφωνία!
Αλλά ζήτημα τίθεται και ως προς απαλλοτριώσεις. Θα πληρωθούν τα ακίνητα που θα απαλλοτριωθούν στην πραγματική τους αξία η θα είναι συμβολική η απαλλοτρίωση.
Επίσης δημιουργούνται ερωτήματα γιατί δεν κλείστηκε πριν την υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό συμφωνία αγοράς του αζέρικου φυσικού αερίου σε προνομιακή τιμή έτσι ώστε να πιεστεί και η Gazprom να μειώσει την τιμή στην οποία πουλάει το φυσικό αέριο στην Ελλάδα; Τώρα είναι αργά για οποιαδήποτε ουσιαστική διαπραγμάτευση.
Η Gazprom είναι πολύ ισχυρή για να διακανονίζει αυτή τις εξελίξεις ακόμα και στην τιμή του αζέρικου φυσικού αερίου. Το πρόβλημα της Gazprom ήταν ο Nabucco όπως έχουμε ήδη αναλύσει, ο οποίος θα πλαγιοκοπούσε τον South Stream με πολύ μεγαλύτερη χωρητικότητα από τον ΤΑΡ. Η χθεσινή δήλωση του προέδρου της Gazpom A.Mίλερ για την επιλογή του ΤΑΡ, τα λέει όλα: "Nabucco, τέλος"!
Ακόμα και φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης, μετά τις αποκαλύψεις του defencenet.gr, παραδέχονται τις πραγματικές διαστάσεις του deal, αλλά μακάρι να περιοριζόταν στο ανύπαρκτο ή ελάχιστο οικονομικό όφελος η συμφωνία: 
Ο αγωγός θα λειτουργήσει ως ένα ακόμα μέσο πίεσης των ΗΠΑ και της Τουρκίας για μεταφορά του ισραηλινού και του κυπριακού φυσικού αερίου μέσω της Τουρκίας. Η ευθεία απόσταση από τα ισραηλινά ενεργειακά πεδία της Ανατολικής Μεσογείου μέχρι τον αγωγό TAP είναι περίπου 700 χιλιόμετρα (περιοχή της Άγκυρας) και το κόστος σύνδεσης υπολογίζεται σε 2 έως 3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Αντίθετα, η κατασκευή ενός τερματικού σταθμού υγροποίησης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο υπολογίζεται σε περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια.
Εκτός αυτού θα λειτουργήσει ανταγωνιστικά στην εξαγωγή του κυπριακού και του μελλοντικού ελληνικού φυσικού αερίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές ενέργειας;
Πραγματικά πρέπει να είναι απελπισμένοι στην κυβέρνηση για να πανηγυρίζουν για μα τέτοια συμφωνία. Να τονίσουμε ότι δεν είναι το πρόβλημα ο ΤΑΡ, αλλά τα όσα έχουν συμφωνηθεί από την κυβέρνηση για τον ΤΑΡ που προβληματίζουν...
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΥ (32)

Συνέχεια απο Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

του HENRI DE LYBAC

ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ.

Ο Μόλτμαν διαπιστώνοντας πώς η απώλεια του εσχατολογικού νοήματος επέτρεψε την αφομοίωση των Χριστιανών στον περιβάλλοντα κόσμο και μ’αυτόν τον τρόπο την παράδοση της πίστεως, συμπεραίνει πώς πρέπει να ελευθερώσουμε την εσχατολογική ελπίδα απο τις μορφές σκέψης και απο τους τρόπους συμπεριφοράς που ανήκουν στις παραδοσιακές συνθέσεις της Δύσεως. [Η εσχατολογία και η διάλυση του Οικουμενισμού, πηγάζουν απο την πλήρη απώλεια του σκοπού της Χριστιανικής ζωής, που είναι η μετάνοια και η αγιότης].

Έτσι λοιπόν, αυτός ο σύγχρονος και πρώτος ίσως γκουρού του Χριστιανισμού, αναγκάζεται να φέρει στην επιφάνεια την «πίστη της Εξόδου», σύμφωνα με την οποία ο Γιαχβέ, περιεχόμενος μέσα στην ειρήνη, και στην δικαιοσύνη που αποτελούν την δόξα του, ενδιάθετος, είναι ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Σε αντιπαράθεση στην «θρησκεία των επιφανείων», στην οποία βυθίζεται ο σύγχρονος συγχωνευμένος με τον κόσμο Χριστιανισμός. [Σωτήρες του Χριστιανισμού λοιπόν: ο Ζηζιούλας, ο Ράμφος, ο Γιανναράς. Χωρίς την ανανέωση, λέει ο Ράμφος, το Ευαγγέλιο και η Ορθοδοξία θα χαθούν. Ο Πατριάρχης κηρύττει ότι θα χαθεί η κτίση με την οικολογική καταστροφή. Κανένας τους δέν αποφασίζει πώς έχουμε πάρει όλοι μας λάθος δρόμο].

Και οι Δύο Διαθήκες λοιπόν πρέπει να παραμείνουν κυριαρχημένες απο την «κατηγορία της Υποσχέσεως». Απο εδώ πηγάζει η παρουσίαση permodum unis της «Ιουδαιο-Χριστιανικής Ελπίδος». Απο εδώ (και είναι αυτό που μας ενδιαφέρει) η τάση να δούμε τον Ιησού μόνον σαν προφήτη και ανανεωτή της αρχαίας υποσχέσεως και όχι σαν την ολοκλήρωσί της. Η ακόμη καλύτερα η τάση να μειώσουμε και να υποτιμήσουμε τον χαρακτήρα που διακρίνει την Χριστιανική εσχατολογία απο την Ιουδαϊκή ελπίδα, δηλαδή την ανακήρυξη της Βασιλείας του Θεού ήδη παρούσης στον Ιησού.

Δέν μας εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός πώς ο Μόλτμαν δίνει μεγάλη προσοχή στην μοντέρνα συνέχεια της παραδόσεως του Ιωακείμ. Η σύνθεση που παρουσιάζει δείχνει πώς κατανόησε το εύρος της.

«Η φιλοσοφία της ιστορίας του Ιωακείμ ντα Φιόρε, η ιδέα του μίας Τρίτης Βασιλείας που θα ήταν το Βασίλειο του Πνεύματος, βασανίζει, ξεκινώντας απο τον Λέσσινγκ, την θεωρία της ιστορίας του 19^ου αιώνος και την γεμίζει ενθουσιασμό. Η ιστορία είναι «Το γίγνεσθαι του Θεού», ακουγόταν απο την εποχή του Herder, Μία Τρίτη εποχή του πνεύματος -Το επιστημονικό πνεύμα- πρέπει να ξεκαθαρίσει με το φώς του τις κρίσεις της ιστορίας και έτσι να σβύσει την αινιγματική ιστορία μεταμορφώοντας την σε γνωστή ιστορία: Έτσι στον Λέσσινγκ και στον Κάντ, στον Κόμτε και τον Χέγκελ και τους ακολούθους τους, η κατευθυντήριος γραμμή του προσανατολισμού τους στον κόσμο, δέν ήταν πιά βασικώς μεταφυσικός, αλλά ιστορικός».

Όσον αφορά τον ίδιο, οι εκλεκτικές του συγγένειες, τον οδηγούν να προτιμήσει την μυστικο-κοινωνική παράδοση στην οποία μετά τον Ιωακείμ ντα Φιόρε, τον Thomas Munzer και τον Oetinger, ο κύριος εκπρόσωπος είναι ο «εσωτερικός μαρξισμός». Μ’αυτόν κυρίως, δηλαδή με τον Μπλόχ, ο Μόλτμαν, θέλησε να ανοίξει τον διάλογο, για να οικοδομήσει μία εσχατολογική οντολογία, η οποία θα εισήγαγε το «καυτό ρεύμα» της ελπίδος, μέσα απο την πολυπλοκότητα των θέσεων του Χριστιανικού δόγματος. Στην προσπάθειά του αυτή γίνεται Κύριος της ιδέας (ή κυριαρχείται απο την ιδέα;) πώς εάν ο Θεός είναι για μας ο άγνωστος Θεός, ο deus absconditus, αυτό δέν οφείλεται μόνον, όπως εξηγούσε ο Κάρλ Μπάρτ, στο γεγονός πώς βρισκόμαστε ακόμη κάτω απο το καθεστώς της πίστεως, αλλά στο γεγονός πώς το «μέλλον περιέχει μίαν οδό, μία διαδρομή, που ο Θεός δέν την έχει ολοκληρώσει ακόμη». Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε έναν κάποιο Φουτουρισμό του Θεού.

Οπωσδήποτε ο Μόλτμαν βλέπει κριτικά τον αθεϊσμό του Μπλόχ, για τον οποία το μέλλον του Χριστού και το μέλλον του Θεού δέν είναι τίποτε άλλο απο το μέλλον του κρυμμένου ανθρώπου και του κρυμμένου κόσμου. Επειδή όμως ταυτοχρόνως είναι γοητευμένος απο αυτόν, διατηρεί πολλές απο τις εκφράσεις του, ιδιαιτέρως τις διφορούμενες: απορρίπτοντας την αναπαράσταση της ενυπάρχουσας (Immanenz) Τριάδος, την οποία η αρχαία Εκκλησία σχηματοποιούσε σαν κλειστό στον εαυτό του κύκλο, αρχίζει να την σκέπτεται σαν ιστορία εσχατολογικά ανοικτή, και προσπαθεί να ανακαλύψει τις μεταμορφώσεις του Θεού στις απελευθερώσεις του ανθρώπου. Ας θυμηθούμε ιδιαιτέρως, όσον αφορά τον Ιωακειμισμό του, τον φόβο που εξέφρασε ο Geyer, πώς μειώνει τον συστατικό χαρακτήρα της ιστορίας του Ιησού Χριστού σε μία απλή λεπτομέρεια της βιβλικής ιστορίας της αποκαλύψεως. Όπως επίσης και την παρατήρηση στην οποία ο Fries συνθέτει τις κριτικές του: Δέν θα ήταν δυνατόν να συλλαβίσουμε και να συνδέσουμε το πιστεύω και τα περιεχόμενά του μόνον στο μέλλον.

Ο Μόλτμαν διέθετε έναν πρόδρομο, στον Ολλανδό Noordmans για τον οποίο το πνεύμα, σε αντίθεση στον Χριστοκεντρισμό του Μπάρτ και στην παραδοσιακή σύλληψη του Newman, εμφανίζετο σαν ο ελεύθερος ερμηνευτής του Χριστού, αυτός που μεταφράζει τον Χριστό κατά μήκος της ιστορίας, σε μορφές ολοένα και πιό νέες, δημιουργημένες απο πρίν, για να σπάσουν στην συνέχεια, και όλο αυτό όχι στα ίχνη του Πέτρου ο οποίος στρέφεται πρός αυτό που βρίσκεται πίσω του, αλλά του Παύλου, του Αποστόλου του Πνεύματος.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος. 

O ΓΚΟΥΡΟΥ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΒΟΛΟΥ

ΤΑ ΜΕΙΚΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ: ΕΝΑ ΝΕΟΓΝΩΣΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ

ΤΑ ΜΕΙΚΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ: ΕΝΑ ΝΕΟΓΝΩΣΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ

γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

παλαιό γυμνάσιο θηλέων

Σε όλα τα επιστημονικά εργαστήρια εφαρμόζεται η ακόλουθη μέθοδος: Όταν θεωρείς ότι δύο ζωντανοί οργανισμοί είναι όμοιοι μεταξύ τους, τους τοποθετείς μέσα σε ένα περιβάλλον που τους παρέχει τα ίδια συστατικά θρέψης, τις ίδιες συνθήκες θερμοκρασίας και πιέσεως, το ίδιο οξυγόνο κλπ. Δηλαδή, η ποιότητα και η ποσότητα των εξωτερικών στοιχείων που παρέχονται για την ανάπτυξη δύο οντοτήτων, εξαρτάται από μία βασική θεώρηση: Εάν δεχόμαστε ότι αυτές οι δύο οντότητες είναι όμοιες ή διαφορετικές. Φυσικά, ανάγκη θρέψης δεν έχει μόνον η βιολογική υπόσταση μιας οντότητας αλλά και η ψυχική και πνευματική της υπόσταση που χρειάζεται άυλες τροφές. Ποιος λοιπόν, μετά την οικογένεια, παρέχει αυτές τις τροφές στα παιδιά; Το σχολείο φυσικά. Αναφερόμαστε στα γυμνάσια και τα λύκεια, διότι στα δημοτικά σχολεία η συνύπαρξη αγοριών και κοριτσιών δεν αποτελεί πρόβλημα, διότι λόγω της ηλικίας δεν έχουν ακόμη διαμορφωθεί συμπεριφορές, ανάγκες και τάσεις, έντονα διαφορετικές. Ακριβώς σε αυτή τη λέξη εστιάζεται το πρόβλημα: Διαφορετικές οντότητες.

Όπως έχει αναφερθεί και σε προηγούμενο άρθρο στο Θεόδοτο, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της γνωστικής οντολογίας είναι η θέληση για την ριζική ισότητα: η επίτευξη της απόλυτης ισότητας όχι μόνον στο κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι, όχι μόνον μεταξύ των ατόμων, αλλά και μεταξύ των διαφορετικών φύλων. Ο γνωστικός  μισεί το διαφορετικό: το άνισο, το ανόμοιο, του δημιουργούν υπαρξιακό άγχος. (Αυτή η απέχθεια για το  Άλλο, έχει τις ρίζες  της  στην μεταφυσική κατάσταση του γνωστικού, ο οποίος  θέλει να εξαφανίσει το ατομικό εγώ μέσα στο απροσδιόριστο γνωστικό πλήρωμα, δηλαδή, στην ουσία, είναι το μίσος για την ίδια την ποικιλομορφία της ύπαρξης).

εκπαιδευτική "πρόοδος"

Όπως  είπαμε προηγουμένως, εάν δέχεσαι ότι η θηλυκή και αρσενική υπόσταση είναι όμοιες, τότε θα τους προσφέρεις το  ίδιο περιβάλλον, δηλαδή το μεικτό σχολείο. Εάν όμως τις θεωρείς διαφορετικές, αυτό έχει ως άμεση συνέπεια να τις προσεγγίζεις με διαφορετικό τρόπο, να τους προσφέρεις διαφορετικά ερεθίσματα, και φυσικά να τους επιτρέπεις να αναπτυχτούν η κάθε μία στον δικό της χώρο, έτσι ώστε όταν φθάσουν στην ενηλικίωση  θα έχουν αναπτύξει με αρμονία και πληρότητα όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με τα μεικτά σχολεία: Ο καθηγητής απευθύνεται με τον ίδιο τρόπο σε  αγόρια και κορίτσια, κάνει τις ίδιες συζητήσεις, και γενικότερα η συμπεριφορά του δεν μπορεί να έχει διαφορετική χροιά έναντι των κοριτσιών και των αγοριών. Ακόμη πιο προβληματική είναι η μαζική συνύπαρξη αγοριών και κοριτσιών: άλλη η συμπεριφορά, η φρασεολογία και οι τάσεις των αγοριών και άλλες των κοριτσιών. Για να κάνω ένα απλό παράδειγμα, τη λέξη μαλακ…(από τα «ιδιαίτερα» χαρακτηριστικά της φρασεολογίας των νέο-Ελλήνων) παλαιότερα την άκουγες μόνο από τα αγόρια. Τώρα την συνηθίζουν και οι μαθήτριες. Δηλαδή συμπεριφορές και τρόποι ύπαρξης διαφορετικοί μεταξύ τους, αναμιγνύονται αφύσικα σε μία ερμαφρόδιτη κατάσταση.

Και τέλος ερχόμαστε στο θέμα της σεξουαλικότητας. Από πολύ νωρίς οι έφηβοι, με το να έρχονται σε τόσο κοντινή απόσταση, βρίσκονται σε μία συνεχή σεξουαλική ένταση η οποία έχει διάφορα επακόλουθα: από την διάσπαση της προσοχής και του ενδιαφέροντος για την πνευματική τους εξέλιξη, μέχρι την ασύστολη ικανοποίηση της σεξουαλικής ορμής. Είναι γνωστό ότι υπήρξαν περιπτώσεις ζωώδους σεξουαλικής ικανοποίησης, μέσα σε σχολικά προαύλια γυμνασίων κάτω από τα μάτια όλων των παρευρισκόμενων. Σκηνές που δεν εκτυλίσσονταν ούτε…στο  γνωστικό κοινόβιο του Επιφάνη.

Ας δούμε λοιπόν τι λένε οι σύγχρονες παιδαγωγικές έρευνες για το ζήτημα της μεικτής εκπαίδευσης. Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Michel Fize, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο  Επιστημονικής Έρευνας (CNRS), στο βιβλίο του:  Les  Pièges  de la Mixité Scolaire (2003), [Οι παγίδες της μεικτής  σχολικότητας] υποστηρίζει ότι το δόγμα της μεικτής εκπαίδευσης πρέπει να αναθεωρηθεί, διότι τα ερευνητικά αποτελέσματα δείχνουν ότι όταν υπάρχει χωριστή διδασκαλία για αγόρια και κορίτσια, τότε οι μαθητικές  επιδόσεις των παιδιών γίνονται πολύ καλύτερες, και ταυτόχρονα μειώνονται τα κρούσματα ενδοσχολικής βίας.  Η Alessandra La Marca καθηγήτρια παιδαγωγικής στο πανεπιστήμιο του Παλέρμο γράφει: «Τα εμπειρικά αποτελέσματα είναι πιο ευνοϊκά για τα σχολεία που δεν είναι μεικτά και όσον αφορά το ζήτημα της εκμάθησης. Επίσης μέχρι τώρα δεν έχει αποδειχθεί, ότι τα αγόρια και τα κορίτσια που παρακολούθησαν μεικτά σχολεία έμαθαν να έχουν αμοιβαίο σεβασμό πιο γρήγορα από εκείνα που παρακολούθησαν χωριστά σχολεία. Το αντίθετο, φαίνεται ότι η εκτίμηση για το αντίθετο φύλο τείνει να είναι θετική μεταξύ των μαθητών των χωριστών σχολείων παρά αυτών των μεικτών σχολείων, ιδιαίτερα στην προεφηβική και εφηβική περίοδο».     

Τελειώνοντας, να επισημάνουμε ότι τα πρώτα μεικτά γυμνάσια-λύκεια δημιουργήθηκαν στην Γαλλία τη δεκαετία του ’60, δηλαδή την εποχή που άρχισε η γνωστική εξέγερση. Βέβαια, αν στην Ελλάδα κάποιος μιλήσει δημοσίως για την ανάγκη επιστροφής στα γυμνάσια θηλέων και αρρένων, αμέσως οι διάφορες διανοούμενες καρακάξες θα αρχίσουν να ουρλιάζουν: «τι πράγματα είναι αυτά», «επιστροφή στο μεσαίωνα», «σκοταδισμός»  κλπ. Βλέπετε το μορφωτικό επίπεδο των διαφόρων παραγόντων στην χώρα μας,  εξαντλείται μέσα σε δύο όρους: «Προοδευτικό» - «Συντηρητικό». Πέραν αυτών των όρων δεν γνωρίζουν τίποτα, μα απολύτως τίποτα άλλο.

πηγή : Θεόδοτος

Δια την αγιότητα και τελειότητα τρία πράγματα απαιτούνται.

Δια την αγιότητα και τελειότητα τρία πράγματα απαιτούνται.

Δια τον καταρτισμόν της πνευματικής προόδου, η οποία οδηγεί τον άνθρωπον εις τον εξαγνισμόν,  την καθαρότητα εκ του μολυσμού του ματαίου τούτου κόσμου και των ανθρωπίνων και σαρκικών παθών και ηδονών, δια την αγιότητα και τελειότητα και ένωσιν του ανθρώπου μετά τού Θεού, τρία πράγματα απαιτούνται : Πρώτον, η κατά Θεόν χριστιανική ζωή και πολιτεία των γονέων και το καλό παράδειγμα αυτών. Δεύτερον, η κατά Θεόν διδασκαλία και διαπαιδαγώγησις των τέκνων υπό των γονέων από μικράς, νηπιακής ηλικίας, αφ’ ης το παιδί αρχίζει να αισθάνεται, να εννοή, να ακούη, να ομιλή, και Τρίτον, η απομάκρυνσις και τελεία αποφυγή εκ των κακών συναναστροφών, διεφθαρμένων, ασεβών, απίστων και διεστραμμένων παιδίων, κορασίδων, νέων, νεανίδων, ακόμη και γεροντισσών και γερόντων. Επειδή,  κατά τη γνώμη αρχαίων σοφών, αι κακαί συναναστροφαί φθείρουν ήθη χρηστά, και κατά τον Απόστ. Παύλον φθείρουν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί. Λοιπόν, ως τέκνα μου αγαπητά, σας δίδω τας ανωτέρω πατρικάς νουθεσίας , και από σήμερον να θέσετε εις εφαρμογήν τας οδηγίας μου δια να αναδείξητε την κόρην σας αγίαν. 
Πρωτίστως να της δώσετε το καλόν παράδειγμα, να γίνεται όσον το δυνατόν αγία, διότι αγίους μας θέλει ο Θεός. Γίνεσθε, είπεν, άγιοι, ότι εγώ Άγιος ειμί. 
Εάν ήτο αδύνατον, δεν θα το έλεγεν ο Θεός, διότι αδύνατα ο Θεός δεν ζητεί από τους ανθρώπους. Θα γίνωμεν δε Άγιοι, εάν αγαπήσωμεν τον Θεόν με όλην μας την ψυχήν και την καρδίαν, αγαπήσωμεν δε και τον πλησίον μας, ακόμη και τους εχθρούς μας, ως τον εαυτόν μας. Τότε και μόνον θα γίνωμεν Άγιοι και παιδιά του Θεού…

Από το βιβλίο : «Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ (Ο ουρανοδρόμος οδοιπόρος, 1884-1980) Ένας σύγχρονος όσιος πατήρ Της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας.

πηγή  Ελληνικά καί Ορθόδοξα

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

ΠΗΓΗ: Ελληνικά και Ορθόδοξα

         Πόσο εφικτή είναι η αγιότητα στην εποχή μας;  Μπορεί να υπάρξει άγιος σήμερα;  Το ερώτημα τίθεται για τον πρόσθετο λόγο ότι η αγιότητα δεν είναι άγνωστο φαινόμενο, όπως όταν πρωτοξεκίνησε η Εκκλησία. Τότε ο κόσμος δεν ήξερε τι σημαίνει Τριαδικός Θεός, τι σημαίνει πίστη, τι σημαίνει χριστιανική ζωή, τι σημαίνει κάποιος να λαμβάνει ως καρπό της καθόδου του Αγίου Πνεύματος την αγιότητα ως την μέγιστη δωρεά και στην παρούσα και στην αιώνια ζωή. Για τον κόσμο η αγιότητα ήταν μία κατάσταση που ούτε κατά λέξιν ούτε κατά διάνοιαν μπορούσε να υπάρξει. Σήμερα, η αγιότητα μπορεί να περιφρονείται από τους πολλούς, ωστόσο θεωρείται μία δεδομένη κατάσταση, έστω και μόνο για τον παρόντα κόσμο από αυτούς που δεν πιστεύουν στο Θεό ή για την μεταφυσική κατάσταση του ανθρώπου, σύμφωνα με όσους πιστεύουν, αλλά θεωρούν ότι η Εκκλησία υπάρχει για το επέκεινα.

                Η εορτή των Αγίων Πάντων μας δείχνει ότι για το Ευαγγέλιο και τον αψευδή λόγο του Χριστού η αγιότητα χαρακτηρίζει τον άνθρωπο κάτω από τρεις προϋποθέσεις: την ομολογία, την υπέρβαση των δεσμών συγγένειας με τον κόσμο και τους οικείους και την ανάληψη του σταυρού, που συνεπάγεται η ακολούθηση του Χριστού. Ομολογία σημαίνει τη συνειδητή απόφαση του ανθρώπου να δηλώνει με το λόγο και την βιωτή του ότι πιστεύει στο Χριστό ως τον Θεό, τον Σωτήρα και τον Αναγεννητή της ύπαρξής Του, αλλά και ολόκληρου του ανθρώπινου γένους. Η υπέρβαση των δεσμών της συγγένειας με τον κόσμο και τους οικείους σημαίνει την συνειδητή απόφαση του ανθρώπου να μην αγκιστρώνεται στις προτεραιότητες της ζωής αυτής, ακόμη κι αν χρειάζεται η παραίτηση από την πρόταξη της αγάπης στα οικεία πρόσωπα. Να μην θεωρεί δηλαδή ο άνθρωπος ότι του ανήκουν είτε πρόσωπα είτε αγαθά και ότι η ζωή του εξαρτάται αποκλειστικά από αυτά, αλλά να τα βλέπει στην προοπτική της κοινωνίας με το Χριστό. Αυτό σημαίνει ότι αποδίδει την τιμή και την αγάπη σ’  αυτά, αλλά βλέπει ευρύτερα τη ζωή. Όλοι συμπορευόμαστε προς την αιωνιότητα. Στόχος μας είναι η κοινωνία με το Χριστό. Αν το συναίσθημα, η οικειότητα, ακόμη και η αγάπη προς τα πρόσωπα με τα οποία συνδεόμαστε μας χωρίζουν από την αγάπη του Θεού, μας κρατούνε δηλαδή καθηλωμένους στο τώρα, η συγγένεια λειτουργεί ως εμπόδιο ή πειρασμός στην αγιότητα. Ο δρόμος της αγιότητας, εξάλλου, δεν είναι δρόμος εύκολος. Προϋποθέτει την ανάληψη του σταυρού που αναλογεί στον καθέναν. Και σταυρός σημαίνει θυσία, παραίτηση από το ίδιον θέλημα και ταύτιση της πορείας μας με τον δρόμο του Ευαγγελίου και των εντολών που καταγράφονται σ’  αυτό και βιώνονται στην Εκκλησία.

                Αυτές οι τρεις προϋποθέσεις βιώθηκαν από μυρίους μυριάδων Αγίους ανά τους αιώνες. Αποτελεί αυτό το γεγονός παρήγορη διαπίστωση σε όσους αισθανόμαστε ότι η αγιότητα δεν είναι εφικτή στο σήμερα. Η ανθρώπινη φύση δεν έχει αλλάξει εντός της. Τυραννιέται από την ανάγκη να αναζητήσει νόημα για την ύπαρξη, να ερμηνεύσει την πορεία της, να βρει ελπίδα για την αιωνιότητα. Παλεύει εναντίον του κακού με τις πολυποίκιλες μορφές του. Οργανώνει κοινωνίες, για να μπορέσει να το τιθασεύσει. Θέλει να απαντήσει στο ερώτημα περί του Θεού. Συναντά τις εξουσίες του αιώνος του κόσμου τούτου και καλείται να διαμορφώσει στάση έναντί τους. Αξιοποιεί το νου και τις ιδέες που γεννά και διατυπώνει κοσμοθεωρίες, στην προσπάθεια για απαντήσεις. Και ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, εξακολουθεί να συμβαίνει και σήμερα. Μόνο που στις ημέρες μας ο κόσμος έχοντας υπερβολική πεποίθηση στον πολιτισμό και τα επιτεύγματά του, λειτουργεί με την οίηση  ότι μπορεί τα πάντα χωρίς το Θεό. Έτσι, η αγιότητα δεν συμπεριλαμβάνεται στις πιθανές απαντήσεις στις υπαρξιακές αναζητήσεις του σύγχρονου ανθρώπου.  

                Ωστόσο, δεν έπαψαν ούτε θα πάψουν να υπάρχουν πλείστοι όσοι συνεχίζουν και θα συνεχίζουν να δίδουν την απάντηση της αγιότητας που ο Χριστός προσφέρει στον κόσμο και τον άνθρωπο. Και είναι γεγονός ότι ακόμη και όσοι δεν πιστεύουν στην αγιότητα, θαυμάζουν, φανερά ή κρυφά, τα όσα αυτή περιλαμβάνει. Παρότι δεν θεωρούν ότι είναι για αυτούς, εντούτοις απορούν πώς άνθρωποι ομολογούν το Χριστό, ανεξαρτήτως των συνεπειών που μια τέτοια ομολογία μπορεί να έχει, κυρίως στο κοινωνικό επίπεδο, όπου η ομολογία συνοδεύεται συνήθως από περιφρόνηση και απόρριψη και ειρωνεία που γίνεται αφορμή συνεχούς μείωσης της αξίας της ανθρώπινης υπόστασης. Απορούν πώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν βάζουν το συμφέρον, αλλά και την συγγένεια και την ανάγκη για πρόταξη των οικείων δεσμών, αλλά είναι ζούνε με απόφαση η Αλήθεια και η Δικαιοσύνη που φέρει η πίστη να είναι πιο πάνω από τα συναισθήματά τους, ακόμη κι αν αυτό μοιάζει ιδιαίτερα σκληρό και ακατανόητο, αληθινό μαρτύριο. Απορούν πώς υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι έτοιμοι να φέρουν το σταυρό τους, αρνούμενοι να υποκύψουν στα «γιατί»  που τον συνοδεύουν, αλλά εμπιστευόμενοι το Χριστό και την Εκκλησία και ζώντας σε ένα ήθος αυταπάρνησης και αφιέρωσης που τους κάνει να αγαπούνε το Θεό και τον συνάνθρωπο όχι απλώς όπως τον εαυτό τους, αλλά και περισσότερο.

                Μπορεί ο δρόμος της αγιότητας να φαίνεται ακατόρθωτος ή ξεπερασμένος στην εποχή μας. Όμως η Εκκλησία παραμένει η πόλις επάνω όρους κειμένη και στην εποχή μας και σε κάθε εποχή. Και οι Άγιοί της είναι τα λυχνάρια που φέγγουν σε όλο τον κόσμο, δίδοντάς μας τη δυνατότητα να παραδειγματιζόμαστε από την ομολογία, την υπέρβαση των δεσμών με τον κόσμο, αλλά και την πορεία του σταυρού που ακολουθούν και να τους έχουμε πρεσβευτές και στον δικό μας αγώνα. Ας είναι λοιπόν η δική τους πορεία η αφορμή για να ξαναβλέπουμε τη ζωή μας στην προοπτική της κοινωνίας με το Χριστό εν τη Εκκλησία. Και η χάρις του Πνεύματος θα μας ενισχύει, για να μη νικιόμαστε από την αντίρροπη νοοτροπία, όπως κι αν αυτή εκφράζεται.

ΣΧΟΛΙΟ: Η Αγιότης, όπως καί η Εκκλησία είναι έννοιες, αυτόνομες. Ο ίδιος δεν ποθεί την αγιότητα. Η αγιότης είναι απλά η κάθοδος τού Αγίου Πνεύματος.
Αμέθυστος