Διωγμὸς ἀντίστοιχος τῶν σφαγῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ

Πηγή: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Ἀντιγράφουμε ἀπὸ «τὸ Βῆμα τῆς Κυριακῆς» (19-5-2013): «Ἕνα ἑκατομμύριο χριστιανοί – ἐπὶ συνόλου 2,5 ἑκατομμυρίων – καὶ ἀρκετὲς δεκάδες χιλιάδες ἀλεβίτες – ἐπὶ συνόλου 2 ἑκατομμυρίων ἀλεβιτῶν – εἶναι στόχος τῶν μουσουλμάνων ''ἐξεγερμένων'' στὴ Συρία μὲ προτεραιότητα τὴ σφαγὴ τῶν χριστιανῶν κληρικῶν καὶ τὴν καταστροφὴ τῶν ἐκκλησιῶν τους. Ἐκκλήσεις ἀπὸ τὸ Βατικανό, τὰ Ὀρθόδοξα πατριαρχεῖα, ἀπὸ τὴ Γενικὴ Γραμματεία τοῦ ΟΗΕ καὶ τὶς κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδας, τῆς Ρωσίας, τοῦ Καναδᾶ καὶ τῶν ἄλλων χωρῶν μένουν ἀναπάντητες. Τὸ γερμανικὸ ‘‘Spiegel’’ προεξοφλοῦσε στὶς ἀρχὲς Μαΐου ὅτι ἂν συνεχιστεῖ ὁ ἐμφύλιος, ''τὸ μέγα θύμα'' του δὲν θὰ εἶναι οὔτε ὁ πρόεδρος τῆς Συρίας Μπασὰρ ἂλ Ἄσαντ οὔτε τὸ Ἰράν. ''Θὰ εἶναι δυστυχῶς τὸ χριστιανικὸ κομμάτι τοῦ πληθυσμοῦ'' της».

Οἱ εἰδήσεις ποὺ μᾶς ἔρχονται ἀπὸ τὴ Συρία, τὸ Ἰράκ, τὴ Νιγηρία καὶ τὴν Τουρκία σχετικὰ μὲ τὴ θέση τῶν χριστιανῶν στὶς χῶρες αὐτὲς εἶναι ἀλλεπάλληλες καὶ φοβερὰ τραγικές. Ἕξι ἐκκλησίες στὴ Συρία ποὺ ἦταν σὲ λειτουργία ὡς πρόπερσι, ἔχουν πυρποληθεῖ καὶ καταστραφεῖ ἀπὸ «ὁμάδες ἀγνώστων» καὶ ἀπὸ μαχητὲς ἀκραίων μουσουλμανικῶν ὀργανώσεων, ποὺ πολεμοῦν τὸν Ἄσαντ. Πολεμικὸ σύνθημα τῶν «Οὐαχαμπιστῶν», δηλαδὴ τῶν σκληρῶν ἰσλαμιστῶν, ποὺ φαίνεται ὅτι ἔχουν τὸ «πάνω χέρι» στὸ στρατόπεδο τῶν ἀντικαθεστωτικῶν τῆς Συρίας, εἶναι ἡ ἐξόντωση τῶν χριστιανικῶν μειονοτήτων, γράφει τὸ «American Conservative».

Καὶ ἰδοὺ τὰ ἀποτελέσματα: Πέντε Σύροι κληρικοί, ἀπὸ τοὺς ὁποίους δύο Ὀρθόδοξοι, ἔχουν σκοτωθεῖ, καὶ 11 κατέφυγαν στὸ ἐξωτερικό, κυρίως στὸν Λίβανο καὶ στὴν Ἰορδανία. Ἡ τύχη τῶν δύο ἱεραρχῶν ποὺ ἀπήχθησαν στὸ Χαλέπι πρὶν ἀπὸ 7 ἑβδομάδες, τοῦ ἑλληνορθοδόξου Μητροπολίτου κ. Παύλου Γιαζίγκι καὶ τοῦ συροϊακωβίτου Μητροπολίτου κ. Γιοχάνα Ἰμπραχήμ, ἐξακολουθεῖ νὰ ἀγνοεῖται. Ὁ ἀριθμὸς τῶν Σύρων χριστιανῶν ποὺ σκοτώθηκαν, δολοφονήθηκαν ἢ ἀγνοοῦνται, «πιστεύεται ὅτι ἔχει ξεπεράσει τοὺς 1.220», ἀναφέρει δελτίο τῆς ἁρμόδιας ἐπιτροπῆς τοῦ ΟΗΕ στὶς 16-4-2013. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ πολλοὶ Ἰρακινοὶ χριστιανοί, ποὺ κατέφυγαν στὴ Συρία γιὰ νὰ γλυτώσουν ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς στὸ Ἰράκ. «Ἔχουμε διωγμὸ ἀντίστοιχο τῶν σφαγῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ», δήλωσε στὸ ἀραβικὸ CNN συροϊακωβίτης κληρικὸς στὸ Ἀμμὰν πρὶν ἀπὸ 4 ἑβδομάδες καὶ πρόσθεσε: «Ὅσοι δὲν προλάβουν νὰ φύγουν, θὰ ἔχουν τὴν τύχη τῶν ὁμοδόξων μας στὸ Ἰράκ». Ἐξάλλου Σύροι χριστιανοὶ ποὺ κατέφυγαν στὸ Ρεϊχανλὶ τῆς Τουρκίας «δέχονται πίεση» ἀπὸ τοὺς Σύρους μουσουλμάνους.

Ἀφήνουμε τὸ τί γίνεται ἀπὸ ἐτῶν στὴ Νιγηρία, ὅπου τὸ σύνθημα εἶναι: «Ὅποιος προσβάλλει τὸ Ἰσλάμ, πρέπει νὰ θανατώνεται» καὶ ὅπου δὲν καῖνε μόνο τὶς ἐκκλησίες, ἀλλὰ πρόσφατα καὶ τοὺς χριστιανούς!... Ἀλλὰ καὶ στὴν Αἴγυπτο οἱ Κόπτες χριστιανοὶ ὑφίστανται σκληρὸ διωγμὸ ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους.

Στὸ Ἰρὰκ μετὰ τὸν Μάϊο τοῦ 2005 ἀποκεφάλισαν τὸν Ὀρθόδοξο κληρικὸ Παῦλο Ἐσκαντέρ, σκότωσαν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Παῦλο Ράχος καὶ στὴ διετία 2010-2012 «δολοφονήθηκαν, στραγγαλίστηκαν καὶ ἐξαφανίστηκαν συνολικὰ 2.310 Ἰρακινοί, μέλη θρησκευτικῶν μειονοτήτων, στὴν πλειονότητα Χριστιανοί». Τὰ δὲ Χριστούγεννα τοῦ 2012 «δὲν ὑπῆρχε οὔτε μία ἐκκλησία γιὰ νὰ λειτουργήσει», διότι ὅλες εἶχαν ἰσοπεδωθεῖ ἢ πυρποληθεῖ.

Αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα συμβαίνουν στὸν 21ο αἰώνα ἔπειτα ἀπὸ ἐπανειλημμένες διαθρησκειακὲς διασκέψεις καὶ ἀποφάσεις τοῦ ΟΗΕ καὶ ἄλλων διεθνῶν Ὀργανισμῶν γιὰ τὶς ἀνθρώπινες ἐλευθερίες καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα. Οἱ δὲ ἰσχυροὶ τῆς γῆς περὶ ἄλλα μεριμνοῦν καὶ τυρβάζονται...

Περί Αδώνιδος ιλαρά και φαιδρά

Πηγή: ΡΕΣΑΛΤΟ

Του Γιώργου Σταματόπουλου
Να τους χαιρόμαστε, λοιπόν, για ακόμη μια φορά τους λεβέντες βουλευτές της Βουλής των Ελλήνων, οι οποίοι, με πλήρη αυταπάρνηση, πιστοί στα χιλιόχρονα δημοκρατικά ιδεώδη, απέρριψαν το αίτημα για άρση της ασυλίας του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Αδώνιδος παρακαλώ Γεωργιάδη μετά τη μήνυση που είχε καταθέσει εναντίον του ο πρόεδρος της Ενωσης Συντακτών επειδή ο εν λόγω βουλευτής τον είχε αποκαλέσει αρχηγό των «κουκουλοφόρων».

Σημειώνεται ότι αυτό είχε συμβεί στο βήμα της Ολομέλειας της Βουλής.
 
Οι βουλευτές μας (εξαιρουμένων αυτών των ΑΝ.ΕΛΛ., ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) θεώρησαν ότι αυτό που είπε ο τζιτζιφιόγκος αυτός της εσχάτης πολιτικής ήταν πολιτική κριτική (!), δεν ήταν, προς θεού, κάτι...

προσωπικό, όπως προσωπικό δεν ήταν αυτό που είπε στην αρμόδια επιτροπή, ποιούμενος, ο γελοίος, χιούμορ: «Τον αναβάθμισα γιατί από γραφείο Τύπου των κουκουλοφόρων, τον έκανα αρχηγό».

Ο θρασύδειλος αυτός βουλευτής κάλεσε τους βουλευτές να μην ψηφίσουν υπέρ της άρσης της ασυλίας του διότι, λέει, ό,τι είπε το είπε στο πλαίσιο των βουλευτικών του καθηκόντων. Οι βουλευτές τον άκουσαν, φαίνεται, με πολλή προσοχή. Ο λόγος του τούς έπεισε. Ναι. Αντί, λοιπόν, να τον πιάσουν απ' τ' αυτί και να τον πετάξουν κλοτσηδόν έξω από τον «Ναό της Δημοκρατίας», του προσέφεραν κάλυψιν ωραιοτάτη και τον απήλλαξαν από τη βάσανο να αντιμετωπίσει ως κοινός θνητός (ποιος, αυτός ο γίγας της πολιτικής!) την ετυμηγορία της Δικαιοσύνης. Ολοι αυτοί θα διεκδικήσουν στο μέλλον την ψήφο του ελληνικού λαού. Πολλοί θα την πάρουν.

Εντάξει. Σηκώνει κανείς τα χέρια. Ο, κατ” εμέ, αστείος και συνεπώς επικίνδυνος, πολιτικός τούτος σαλτιμπάγκος βρίσκεται στο προσκήνιο πολλά χρόνια τώρα ως ο εκ των αγαπημένων προσωπείων του τηλεοπτικού θεάματος. Εχουν διαίσθηση όσοι εργάζονται στα τηλεοπτικά, το αναγνωρίζουμε… Εκμεταλλευόμενος τη δημοσιογραφική αυτή «διαίσθηση», ο σαχλεπίσαχλος τούτος ανήρ επιδίδεται εις ακατάσχετον φλυαρίαν ότε εμφανίζεται στο κουτί της τηλοψίας, πότε κατακεραυνώνοντας Τούρκους, πότε κομμουνιστές, αλλοδαπούς και λοιπούς που δεν είναι στην εμβέλεια του πολιτικού του εγκεφάλου. Βοήθησε πολύ βέβαια η επικράτηση του life style, το πομπώδες τού φαίνεσθαι, η άνεση να λέει κάποιος και να κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να προκαλεί χαλασμό στον κόσμο τού λάμπειν και του επιχειρείν. Κι ας ήταν και κούτσουρο. Με κάτι αρχαιοελληνικά τιτιβίσματα και μερικά εθνικιστικά πασπαλίσματα καθιερώθηκε στον στιβαρό πολιτικό χώρο, άμα τε και δημοσιογραφικό και πήραν τα μυαλά του αέρα. Τη δουλειά του, όμως, την έκανε.

Βουλευτής από “δώ, βουλευτής από “κεί, υπουργίσκος παρακεί. Τι άλλο να περίμενε; Επιτυχημένος!

Στα δύσκολα φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου, όταν χάνει από τα τετραγωνικά της ασφάλειάς του (της ψευδούς τέτοιας) το πολύτιμο κλειδί της. Τότε εκλιπαρεί για λίγη συμπόνια, χωρίς ντροπή, χωρίς ερυθήματα εν ταις αυτού παρειαίς. Τι θλίψη. Και απ” αυτόν και από τους βουλευτές που τον κάλυψαν!

Οι αδελφοί της κυρίας Ιγγλέζη

Πηγή: City Press-gr

Tου Στεφανου Κασιματη 

Διέλαθε της προσοχής μας, αλλά αξίζει τον κόπο να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο κατά μία εβδομάδα. Θα το κάνουμε για να διαβάσουμε τη δήλωση που έκανε η κ. Αικατερίνη Θεοδώρου Ιγγλέζη, μετά την επίσκεψή της στις φυλακές Διαβατών, όπου είχε την τιμή να συναντήσει τους δύο κρατουμένους, με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, για την καταδρομική επίθεση στις Σκουριές Χαλκιδικής τον περασμένο Φεβρουάριο...

Παραθέτω αυτολεξεί τη δήλωση της περί ης ο λόγος κυρίας, η οποία τυγχάνει βουλευτίνα Χαλκιδικής του ΣΥΡΙΖΑ: «Εκφράζω την αμέριστη (sic) συμπαράστασή μου στους δύο αγωνιστές αδελφούς (sic) μου που με στημένες κατηγορίες βρίσκονται πολιτικοί κρατούμενοι (sic) στις φυλακές Διαβατών γιατί συμμετείχαν σε ένα κίνημα που υπερασπίζεται τη ζωή, τον τόπο του και το μέλλον των παιδιών του». Η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε επίσης ότι το φρόνημα των κρατουμένων «παραμένει υψηλό», όπως και των υπόλοιπων κατοίκων της Χαλκιδικής που «δεν υποκύπτουν στις προσπάθειες της τρικομματικής κυβέρνησης να κάμψει και να ποινικοποιήσει το κίνημα ενάντια στην καταστροφή της Χαλκιδικής από τους χρυσοθήρες». Απέδωσε, δε, την προφυλάκιση των δύο στην πρόθεση του κράτους «να μπορεί να εκβιάσει το κίνημα».
Αμέριστη, λοιπόν, η συμπαράσταση της κυρίας βουλευτίνας στους αδελφούς «πολιτικούς κρατούμενους». Συγγνώμη, πάμε καλά; Αδελφοί της μπορεί να είναι - δεν ξέρω τα οικογενειακά τους κι ούτε μου πέφτει λόγος. Από πού κι ως πού, όμως, είναι «πολιτικοί κρατούμενοι» οι δύο κατηγορούμενοι για την επίθεση στις Σκουριές, όταν εισαγγελέας και ανακριτής έκριναν, βάσει του ποινικού νόμου, ότι πρέπει να κρατηθούν; Δέχομαι ότι, σε τούτη τη χώρα, η διάκριση μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας δεν είναι πάντα ερμητική. Η δημοκρατία μας είναι όντως προβληματική. Από τη στιγμή, όμως, που δεχόμαστε ότι υπάρχουν «πολιτικοί κρατούμενοι» αναλόγως του πολιτικού συμφέροντός μας, αμφισβητούμε ευθέως την ύπαρξη του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αυτό ακριβώς δεν πράττουν διάφοροι αναρχικοί των Εξαρχείων, όταν μουντζουρώνουν τους τοίχους χαρακτηρίζοντας «πολιτικούς κρατουμένους» κάποιους τύπους που συνελήφθησαν να μπουκάρουν με καλάσνικοφ σε τράπεζες; Το ίδιο δεν ισχυρίζονται για τους εαυτούς τους και τα «παιδιά» της ληστείας στον Βελβεντό Κοζάνης; (Ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι παράδοξο ότι οι Αμερικανοί δεν αντιμετωπίζουν ως «παιδί» τον Τσερνάεφ, τον επιζήσαντα βομβιστή της Βοστώνης, ο οποίος δεν είναι καν είκοσι ετών;).
Αραγε, αυτό να εννοεί ο πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας, όταν λέει ότι -όπως είπε προχθές σε παρουσίαση βιβλίου- ότι «μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι απλή αλλαγή διακυβέρνησης»; Αυτό εννοεί όταν μιλά για «αλλαγή καθεστώτος»; Εννοεί ότι θα το κάνουμε «γιούργια στον ταβλά με τα κουλούρια» και μετά βλέπουμε; Προφανώς, ειδάλλως και την κ. Ιγγλέζη και διαφόρους άλλους ιδιόρρυθμους στο κόμμα του θα τους μάζευε. Ομως, είτε δεν μπορεί να το πράξει είτε δεν θέλει. Το πιθανότερο είναι να ισχύουν και τα δύο: ούτε μπορεί ούτε θέλει και την αδυναμία του επιχειρεί να την αναδείξει ως φιλοτιμία. Ο Αλέξης πορεύεται, ελπίζοντας ότι αυτό το εκρηκτικό συνονθύλευμα του οποίου ηγείται δεν θα σκάσει στα χέρια του. Στα παλιά του τα παπούτσια αν θα σκάσει στα χέρια όλων μας - σε τελευταία ανάλυση, το ίδιο έπαθε ο Σάββας Ξηρός και ακόμη είναι μια χαρά, εξόδοις του Δημοσίου...

Ασε μας καημένε!

«Ενώ η εικόνα της κοινωνίας μας για την κατάσταση στα πανεπιστήμια είναι σε μεγάλο ποσοστό αρνητική, ταυτόχρονα οι πολίτες σέβονται τον θεσμό του πανεπιστημίου και ζητούν τη βοήθεια του». Αυτά τα ωραία είπε ο δικός μου: ο Θεοδόσης Πελεγρίνης, ο πρύτανης, ο ηθοποιός, ο επιστήμων, ο φιλόσοφος, ο άνθρωπος, ο καλλιτέχνης. Τα είπε, κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων δημοσκοπήσεως που χρηματοδοτήθηκε από το Καποδιστριακό. Προκύπτει εξ αυτής ότι ένα 68% κρίνει κακή και μέτρια την κατάσταση της ανωτάτης εκπαίδευσης στη χώρα, ενώ το 83,5% πιστεύει ότι το πανεπιστήμιο θα πρέπει «να παρεμβαίνει πιο ενεργά» στα κοινωνικά δρώμενα. Ως εκ τούτου: Θεοδόση, άσε τις πολιτικούρες και κάτσε να γράψεις κανένα θεατρικό να διασκεδάσουμε. Κανένα μιούζικαλ, βρε παιδάκι μου, κάτι ανάλαφρο...

Από τον βυθό

Λοιπόν, κλείνουμε τη μύτη και καταδυόμαστε βαθιά, όσο πιο βαθιά γίνεται ώστε να φθάσουμε τον βυθό, εκεί όπου μαζεύονται λάστιχα, κονσέρβες, μπουκάλια, σιδερικά πάσης φύσεως, ξοφλημένοι πολιτικοί κ.λπ. Προ ημερών, ένας φουκαράκος τέως της Ν.Δ., ένα περίτριμμα του πολιτικού συστήματος, ανακοίνωσε -το πουλάκι μου- ότι κάνει κόμμα. Ουδείς του έδωσε σημασία - είτε το έκανε είτε δεν τον έκανε, ένα και το αυτό. Πέρασαν μερικές ημέρες και χθες, από τον άλλο κόσμο, ήλθε η αντίδραση ενός Παναγιώτη Ψωμιάδη (ποιος να είναι αυτός;), ο οποίος χαιρέτισε με ανακοίνωσή του την ίδρυση αυτού του πράγματος! Το γεγονός είναι αδιάφορο.
Εντούτοις το σημειώνω, διότι γνωρίζω ότι ορισμένους απασχολεί πολύ σοβαρά το ερώτημα αν υπάρχει μετά θάνατον ζωή και υποθέτω ότι η καταγραφή του γεγονότος ενδέχεται να τους είναι χρήσιμη...

Επαναδημοτικοποίηση ηλεκτρικών δικτύων στη Γερμανία..Ακούνε τα γίδια της τρικομματικής;;;

Πηγή: Ολυμπία

Πολλοί μικροί γερμανικοί δήμοι έχουν αναλάβει οι ίδιοι τη διαχείριση των δικτύων ηλεκτροδότησης. Στις μεγάλες πόλεις αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο. Θα αλλάξει αυτό στο Βερολίνο;

Στόχος της πρωτοβουλίας πολιτών είναι να περάσει η διαχείριση του δικτύου ηλεκτροδότησης από τα χέρια της σουηδικής Vattenfall, στα χέρια μια νεοϊδρυθείσας δημοτικής επιχείρησης. Οι λόγοι είναι προφανείς,όπως εξηγεί ο Γενς-Μάρτιν Ρόντε, ένας από τους επικεφαλής της πρωτοβουλίας. «Ηλεκτρικά δίκτυα που είναι σε δημόσια χέρια διασφαλίζουν αφενός το κοινωνικό όφελος και αφετέρου έχουν μια τεράστια στρατηγική σημασία».


Αντί να επενδύσει στην ηλιακή ή την αιολική ενέργεια, η Vattenfall παράγει και πουλάει ρεύμα κυρίως μέσα από εργοστάσια λιγνίτη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καταλαμβάνει το Βερολίνο μια από τις τελευταίες θέσεις στη Γερμανία όσον αφορά τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Επιπλέον, επειδή η εταιρία έχει εξασφαλίσει και τις άδειες για το περιφερειακό δίκτυο ηλεκτροδότησης, έχει τρόπον τινά ένα μονοπώλιο, όπως εξηγεί ο ίδιος.
Αυτό ακριβώς το μονοπώλιο προσπαθεί τώρα να σπάσει η πρωτοβουλία των ακτιβιστών. Μετά από 20 χρόνια λήγει το συμβόλαιο για το περιφερειακό δίκτυο με συνέπεια να μπορούν να καταθέσουν και άλλοι ενδιαφερόμενοι τις προσφορές τους για την επόμενη 20ετία. «Είναι αποφασιστικής σημασίας, τι ακριβώς θα συμβεί με τα δίκτυα, πώς θα εκσυγχρονιστούν για τις ανανεώσιμες πηγές. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό το ερώτημα, ποιος θα έχει το δικαίωμα να αποφασίζει: είτε θα είναι η Vattenfall που θέλει ουσιαστικά να συνεχίσει να πουλάει ρεύμα λιγνίτη ή οι πολλοί μικροί πάροχοι, δηλαδή ενεργειακές συμπράξεις και ιδιώτες με τις ηλιακές τους εγκαταστάσεις».
Επαναγορά του δικτύου

“Με τη λήξη των συμβολαίων μπορούμε να επαναγοράσουμε το δίκτυο ηλεκτροδότησης”

Οι ακτιβιστές προσπαθούν να συγκεντρώσουν 200.000 υπογραφές υπέρ της επαναγοράς του δικτύου. Εάν τα καταφέρουν, τότε θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο δημοψήφισμα για την επαναγορά, η οποία θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα εντός του 2014. Ο εκπρόσωπος της πρωτοβουλίας Στέφαν Τάσνερ κάνει λόγο για μια μοναδική ευκαιρία προκειμένου να έλθει η ενεργειακή στροφή στο Βερολίνο: «Με τη λήξη των συμβολαίων μπορούμε να επαναγοράσουμε το δίκτυο ηλεκτροδότησης, τα καλώδια, τους μετασχηματιστές, αλλά και να απασχολήσουμε όλους τους υπαλλήλους της Vattenfall, εφόσον το επιθυμούν».
Ο ίδιος δεν συμμερίζεται τις ανησυχίες που εκφράζουν πολλοί ότι τυχόν «επαναδημοτικοποίηση» θα μπορούσε να έχει συνέπειες στις προσφερόμενες υπηρεσίες ή να οδηγήσει σε πιο συχνά τεχνικά προβλήματα. Και το Μόναχο αυτοδιαχειρίζεται το ηλεκτρικό του δίκτυο χωρίς να γίνονται εκπτώσεις στην ποιότητα, όπως επισημαίνει ο Στέφαν Τάσνερ.
Τα σχέδια για τη δημιουργία επτά νέων λιγνιτικών μονάδων γύρω από το Βερολίνο τροφοδοτούν τους ακτιβιστές με αρκετά επιχειρήματα, στην προσπάθειά τους να πείσουν τους συμπολίτες τους να υπογράψουν. Παρότι τους λείπουν ακόμη αρκετές χιλιάδες υπογραφές, ο Γενς-Μάρτιν Ρόντε είναι αρκετά αισιόδοξος ότι θα συγκεντρώσουν τον μαγικό αριθμό των 200.000 υπογραφών για να γίνει το δημοψήφισμα το ερχόμενο φθινόπωρο: «Εάν σε δυο μεγάλες πόλεις, στο Βερολίνο και το Αμβούργο, επιστρέψουν το Σεπτέμβριο μέσω δημοψηφισμάτων τα ηλεκτρικά δίκτυα σε δημόσια χέρια, τότε αυτό θα στείλει ένα πολύ ισχυρό μήνυμα και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γερμανίας». Fuchs / Κ. Συμεωνίδης. Υπεύθ. Σύνταξης: Σταμάτης Ασημένιος

Βάζουμε στὴ θέση τοῦ Θεοῦ φαντασιώσεις π.Λουδοβῖκος Νικόλαος

Συνέντευξη στὸ Γιῶργο Κιούση 
«Τὸ πραγματικὸ πρόβλημα τῶν καιρῶν μας δὲν εἶναι ἡ ἀθεΐα, ἀλλὰ ἡ πολυθεΐα καὶ μάλιστα μὲ τὴ μορφὴ τῆς εἰδωλολατρίας. Δημιουργεῖται κίνδυνος ἐπειδὴ τοποθετοῦμε στὴ θέση τοῦ ἀγαπητικοῦ καὶ θυσιαζόμενου ταπεινοῦ Θεοῦ τοῦ Χριστοῦ τὰ ἀλαλάζοντα Τέρατα τῶν ναρκισσιστικῶν μας φαντασιώσεων γιὰ Ἰσχὺ καὶ Κυριαρχία». Μιλᾶμε μὲ τὸν π. Νικόλαο Λουδοβίκο, ὁ ὁποῖος διδάσκει Θεολογία καὶ Φιλοσοφία στὸ Ὀρθόδοξο Ἰνστιτοῦτο τοῦ Κέμπριτζ καὶ στὴν Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστικὴ Ἀκαδημία Θεσσαλονίκης. Βαθὺς γνώστης τῆς εὐρωπαϊκῆς σκέψης, ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους Ἕλληνες θεολόγους.

Πῶς βιώνει ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος τὸ γεγονὸς τοῦ Πάσχα; 
«Πέρα ἀπὸ τὸ συγκινησιακὸ καὶ ἑορταστικὸ διάκοσμο, συντελεῖται στὶς μέρες αὐτὲς μία συγκλονιστικὴ ὑπαρξιακὴ ἀποκάλυψη: πῶς ὁ Θεὸς κατέρχεται στὴ συνθήκη τοῦ χάους καὶ τοῦ παραλογισμοῦ μου, ἀγαπώντας με, μὲ τίμημα τὴ σταύρωσή του ἀπὸ μένα. Ὁ Θεὸς μὲ νοιάζεται καὶ αὐτὸ τοῦ στοιχίζει -ὅταν ὅλοι θέλουν νὰ μοῦ ἐπιβληθοῦν, αὐτὸς ἀσκεῖ τὴν ἐλευθερία του γιὰ σχέση μαζί μου ὄχι ὡς θέληση γιὰ δύναμη ἀλλὰ ὡς ἀγάπη, θυσιάζεται, ταπεινώνεται, γίνεται ὁ μεγάλος χαμένος, γιὰ μένα. Ὁ Χριστὸς σταυρώνεται γιατί μόνον ἔτσι ἀγαπᾶς πραγματικὰ τὸν πραγματικό, θρυμματισμένο ἄνθρωπο. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἔτσι ὁ τελικὸς προσωπικός του θρίαμβος τῆς ἐπώδυνης περιχώρησης ὅλων: τῶν Ἰουδαίων, τῶν Ρωμαίων, τῶν Ἑλλήνων, καθὼς φυσικὰ καὶ τῶν τρομαγμένων καὶ μπερδεμένων μαθητῶν. Ὁ θάνατος καὶ τὸ κακὸ νικιοῦνται ταυτόχρονα μέσα στὸν ἀγαπητικὸ ἐναγκαλισμὸ τοῦ Γολγοθᾶ: "ἤπλωσας τὰς παλάμας καὶ ἥνωσας τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα"».

Τί θὰ λέγατε σ' ἕναν συνάνθρωπο ποὺ αὐτὲς τὶς μέρες ζεῖ τὸ δικό του Γολγοθᾶ (ἄστεγος, ἄνεργος, ἄρρωστος); 
«Βρισκόμαστε ὅλοι σταυρωμένοι στὸν Γολγοθᾶ τῆς ἱστορίας. Νὰ κάνουμε τὸν προσωπικό μας σταυρὸ ἀναζήτηση τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ μόνος μὴ τραγικὸς σταυρός, διότι εἶναι ὁ Ἀναστάσιμος σταυρὸς τῆς αὐτοπροσφορᾶς στὸν Θεὸ καὶ στοὺς ἄλλους. Δὲν τρομάζει τὸν ἄνθρωπο ὁ πόνος ἀλλὰ ἡ ἔλλειψη νοήματος, ἔλεγε ὁ Ἐπίκτητος. Νὰ γίνουν οἱ συμφορὲς ἀναζήτηση βαθιά τοῦ Θεοῦ, γιατί αὐτὸς εἶναι τὸ πραγματικὸ ἀντικείμενο τῆς ἐπιθυμίας τοῦ ἀνθρώπου, πέρα ἀπὸ τὰ ποικιλώνυμα αἰτήματα, τὸ βαθὺ νόημα ποὺ θεραπεύει ὅλες τὶς ἐλλείψεις».

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες ὁ π. Φιλόθεος Φάρος εἶπε ὅτι «οἱ περισσότεροι ἱερωμένοι εἶναι ποιμαντικὰ ἀνύπαρκτοι, δὲν ἔχουν σταθεῖ στὸ πλευρὸ ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἔχει ἀνάγκη». Συμφωνεῖτε; 
«Ἡ συνεχὴς διατυμπάνιση τοῦ κακοῦ προκαλεῖ ἀνασφάλεια, βία, ἐπιθετικότητα, καθὼς καὶ ἀντίρροπες τάσεις αὐτοπροβολῆς. Νὰ δείξουμε καὶ λίγο τὸ καλό; Συνάντησα προσωπικὰ σειρὰ ὁλόκληρη ἁγίων κληρικῶν καὶ μοναχῶν ποὺ κατόρθωσαν νὰ μεταβάλουν τὸν ἄσχετο πρὸς τὴν ἐκκλησία μαθητὴ τοῦ Φρόιντ καὶ τοῦ Χάιντεγκερ σὲ θεολόγο καὶ κληρικό. Αἰσθάνομαι δραματικὰ ἐλλιπὴς ἀπέναντί τους».

«Νὰ μὴ χάσουμε τὰ πάθη. Νὰ τὰ μεταβάλλουμε», ἔχετε πεῖ. Πῶς τὸ ἐννοεῖτε;

«Ὁ χριστιανισμὸς εὐτυχῶς δὲν εἶναι οὔτε πλατωνισμὸς οὔτε στωικισμός. Τὸ καθετὶ πάνω στὸ σῶμα μας καὶ τὴν ψυχὴ μας εἶναι θεόπλαστο καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπολύτως ἱερό. Ἀπομένει στὴν ἐλευθερία μου νὰ θυμώνω, νὰ ἐρωτεύομαι, νὰ παίζω, νὰ δημιουργῶ, νὰ τρώγω, νὰ χαίρομαι καὶ νὰ λυπᾶμαι μ' ἕναν τρόπο ποὺ μὲ φέρνει ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ στὴ θεία πηγὴ τοῦ εἶναι μου: αὐτὸ σημαίνει ἡ Ἐνσάρκωση. Ὁ Θεὸς δὲν μὲ καλεῖ νὰ δραπετεύσω ἀπὸ τὸν κόσμο του ἀλλὰ νὰ τὸν μεταβάλλω σὲ τόπο φανέρωσής του».

«Ἑορτῶν ἑορτὴ καὶ πανήγυρις πανηγύρεων», ἡ Ἀνάσταση; 
«Ὁ χριστιανισμὸς εἶναι βαθὺς ἐχθρὸς κάθε εἴδους ἰδεαλισμοῦ, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἱερὸς ὑλισμός. Ἡ Ἐνσάρκωση δὲν εἶναι παρὰ ἡ καταξίωση τῆς ὕλης καὶ τῆς ἱστορίας ὅταν αὐτὰ προσφέρονται στὸν Θεὸ καὶ στοὺς ἄλλους. Ὕλη (ἀκόμα καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ τοὺς Πατέρες, εἶναι λεπτότατης ὑλικῆς ὑφῆς!), ἱστορία καί, ἐν τέλει, ὑπαρξιακὴ κοινότητα ἐν τῷ Θεῷ (ὡς Σῶμα Χριστοῦ, θεολογικότερα) συναποτελοῦν τὸ ὑπαρξιακὸ καὶ ὀντολογικὸ γεγονὸς τῆς Ἐκκλησίας».

Σᾶς ἐνοχλεῖ ποὺ πολλὲς φορὲς κοσμικὲς ἀκρότητες καὶ ἀνέσεις «ποιμεναρχῶν» γίνονται στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ; 
«Πράγματι, ὁ Ἰούδας ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Πολὺ περισσότερο προσωπικὰ ἐνοχλοῦμαι ὅταν στὴ θέση τῆς παραπάνω ἀντίληψης γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἐγκαθίσταται μία τελείως ἀνόητη θεώρησή της ὡς κοσμικοῦ Ἱδρύματος, ποὺ εἴτε δῆθεν ἐθναρχεύει εἴτε ἀσχολεῖται νευρωτικὰ μὲ τὴν ἀστυνόμευση τῶν ἠθῶν τῶν ἄλλων: αὐτὴ εἶναι μία Ἐκκλησία χωρὶς καμιὰ πρόταση ζωῆς».

Τελικὰ πῶς θὰ καταφέρουμε τὴν Ἀνάσταση νὰ τὴ βιώσουμε κάθε στιγμὴ ὡς κατάσταση αἰωνιότητας, ὡς ἡ αἰωνιότητα τῆς κάθε στιγμῆς μας; 
«Ἀνάσταση εἶναι τὸ ἄνοιγμα στὴν περιχώρηση (τὴ συν-χώρηση), ἡ ἐλευθερία ποὺ γίνεται ἀγάπη μέσω τοῦ σταυροῦ: νὰ ἡ αἰωνιότητα. Πρόκειται γιὰ τὸ τέλος τῆς βασιλείας τοῦ μαρκησίου Ντὲ Σάντ: οἱ ἄλλοι παύουν νὰ εἶναι "ἀντικείμενα τοῦ ἑαυτοῦ" μου (γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Κόχουτ) καὶ εἰσερχόμαστε στὴν ὑπαρξιακὴ αὐθεντικότητα μέσω τῆς ἀνακάλυψης τῶν ἄλλων μέσα στὸν ἑαυτὸ καὶ τοῦ ἑαυτοῦ μέσα στοὺς ἄλλους».

πηγή   Ελληνικά καί Οορθόδοξα

ΣΧΟΛΙΟ : Πρέπει νά τού αναγνωρίσουμε πώς ξέφυγε από τήν προσοχή τών ορθοδόξων καί πουλάει πίστη. Συμμετέχει στούς διαλόγους, αλλά τόσα χρόνια τώρα δέν μάς έχει ενημερώσει γιά τά σκοτεινά παρασκήνια καί τή δικτατορία τού Ζηζιούλα, στά οποία συμμετέχει. Εκμεταλλέυτηκε τό όνομα Καίμπριτζ, όπως ο Παπανδρέου τό όνομά του.

Εργάζεται σέ μιά εκκλησιαστική σχολή πού διευθύνεται από τόν Κάλλιστο Γουέαρ καί χρηματοδοτήθηκε από τόν Σόρος, η οποία βρίσκεται στήν πόλη τού Καίμπριτζ.

Άς δούμε όμως τί σόϊ θεολόγος είναι μέ τά δεδομένα πού μάς έδωσε :

«Ὁ Χριστὸς σταυρώνεται γιατί μόνον ἔτσι ἀγαπᾶς πραγματικὰ τὸν πραγματικό, θρυμματισμένο ἄνθρωπο

Τὸ καθετὶ πάνω στὸ σῶμα μας καὶ τὴν ψυχὴ μας εἶναι θεόπλαστο καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπολύτως ἱερό. Ἀπομένει στὴν ἐλευθερία μου νὰ θυμώνω, νὰ ἐρωτεύομαι, νὰ παίζω, νὰ δημιουργῶ, νὰ τρώγω, νὰ χαίρομαι καὶ νὰ λυπᾶμαι μ' ἕναν τρόπο ποὺ μὲ φέρνει ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ στὴ θεία πηγὴ τοῦ εἶναι μου: αὐτὸ σημαίνει ἡ Ἐνσάρκωση.

ὁ Θεὸς κατέρχεται στὴ συνθήκη τοῦ χάους καὶ τοῦ παραλογισμοῦ μου, ἀγαπώντας με, μὲ τίμημα τὴ σταύρωσή του ἀπὸ μένα.

Ὁ Θεὸς δὲν μὲ καλεῖ νὰ δραπετεύσω ἀπὸ τὸν κόσμο του ἀλλὰ νὰ τὸν μεταβάλλω σὲ τόπο φανέρωσής του.

Ὁ χριστιανισμὸς εἶναι βαθὺς ἐχθρὸς κάθε εἴδους ἰδεαλισμοῦ, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἱερὸς ὑλισμός.»

Πώς αρμόζουν όλα αυτά μαζί καί οι χριστιανοί συμπεραίνουν ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ορθόδοξος; Πώς φαίνεται ότι είναι ιερεύς; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ; Χωρίς τήν οποία δέν υφίσταται ενσάρκωση; Δέν προηγείται η πίστη τής αγάπης; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ; Δέν υποτίθεται ότι είναι ιερεύς;

Είμαστε θρυμματισμένοι ή ελεύθεροι; Η ιστορία καί ο κόσμος τών ανθρώπων είναι ιερά ή προϊόντα τής υπερηφανείας μας;

Εάν είναι ιερά, καί τά πάθη ανήκουν στήν ελευθερία, τότε ποιός είναι ο σταυρός; Τά πάθη τής ψυχής στήν αρχαία φιλοσοφία μεταμορφώνονται μέ τήν γνώση σέ αρετές καί αποκτούν τό μέτρο τού αρχαίου εαυτού.

Τί σχέση έχουν τά πάθη καί οι αρετές μέ τίς εντολές τού Κυρίου;

Τό είναι μας, η ουσία μας, είναι ο τόπος Θεού; Αυτή δέν είναι η διδασκαλία τού Ακινάτη;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΤΩΣΗ; Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ;

Νά προσφέρω τόν κόσμο στόν Θεό, είναι τό νόημα τής εκκλησιαστικής ζωής; Αυτό δέν έκανε ο Φαρισαίος;

Πώς είναι υλισμός η χριστιανική ζωή; Ο ιδεαλισμός καί ο υλισμός δέν ταυτίζονται στήν φιλοσοφία; Τί σχέση έχει ο γερμανικός ιδεαλισμός μέ τόν Νού;

Ο εαυτός καί ο άλλος  δέν είναι απόηχος τής διδασκαλίας τού Αυγουστίνου; Δέν πήρε τή θέση τού όλου η σχέση τού Αυγουστίνου;

Υλιστής είναι ο Χάϊντεγκερ καί ο Φρόϋντ. Πώς σέ βοήθησαν οι γέροντες νά γίνεις χριστιανός αφού συνεχίζεις νά είσαι υλιστής.

Ο Πορφύριος φεύγοντας μάς προειδοποίησε : κανένας δέν μέ ρώτησε γιά τόν Χριστό. Δεν σέ εξαίρεσε Λουδοβίκο.

Παραμένουμε στήν απορία μας : Γιατί αυτός ο άνθρωπος θεωρείται ορθόδοξος;

Αμέθυστος