Οι κακοδοξίες των πατριαρχικών με τη ζηζούλια γλώσσα…

Όμηρος η Εκκλησία εις τα δίκτυα της ιστο-παγίδος

Ήδη προ πολλού συζητείται το ζήτημα της συμμετοχής των παρατηρητών εις την Σύνοδον της Κρήτης, βατικανής εμπνεύσεως και απαράδεκτον δια την Ορθοδοξίαν. Ωστόσο υπάρχει και το ζήτημα των εκατομμυρίων παρατηρητών μέσω των ΜΜΕ. Το Πατριαρχείον Κων/πόλεως ως εφρόντισε δια τους παρατηρητάς εμερίμνησε και δια την ελεγχομένην πληροφόρησιν των ΜΜΕ δια κατασκευής επισήμου ιστοσελίδος, εις την οποίαν προπαγανδίζει ανορθοδόξους θέσεις ως θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

 Ο Ο.Τ. φέρει εις το φως κείμενα της ιστοσελίδος, που ήδη κάνουν τον γύρον του κόσμου, αλλά εγγίζουν την κακοδοξίαν!

Η «Ενδημούσα» της Κρήτης!

«Ο θεσμός των Μεγάλων Συνόδων για την Ορθόδοξη Εκκλησία, μετά το Μεγάλο Σχίσμα του 1054, είναι θεμελιωμένος στην Ενδημούσα Σύνοδο της Κων/πόλεως, με το ενδημούσα να δηλώνει τους Επισκόπους που ήταν ενδημούντες στην Πόλη εκείνη τη στιγμή. Αυτό σήμαινε ότι Επίσκοποι από κάθε μέρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μπορούσαν να συμμετέχουν. Μάλιστα, η Ενδημούσα Σύνοδος κατέστη ο θεμελιώδης πυρήνας αυτών των Συνόδων… Οι αποφάσεις από αυτές τις Μεγάλες Συνόδους που αναφέρονταν σε ζητήματα πίστεως εισήχθησαν στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας…».

Εις την παράγραφον αυτήν το Φανάρι επιχειρεί με συγκεκαλυμμένον τρόπον να υποστηρίξη την άποψιν ότι, επειδή έγινε το Σχίσμα εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν απέμειναν μόνον Μεγάλαι Σύνοδοι! Μάλιστα, τον θεσμόν αυτόν των Μεγάλων Συνόδων προσπαθεί να θεμελιώση εις την παράδοσιν που επεκράτει εις την Κωνσταντινούπολιν, εκείνην της Ενδημούσης Συν­όδου, δια να καταδείξη την «εγκυρότητα». Αποκρύπτουν σκοπίμως ότι η Ενδημούσα Σύνοδος ήτο μία Σύνοδος, η οποία καθιερώθη αναγκαστικώς, διότι αρχικώς η Κωνσταντινούπολις δεν είχε υποκειμένας Επισκοπάς και μετείχεν όποιος ετύγχανε να ευρίσκεται εις την Πόλιν. Εδώ όμως προβάλλεται ως «πρότυπον» και μέρος της εκκλησιαστικής παραδόσεως, ενώ απετέλει την εξαίρεσιν, καθ’ ότι όλαι αι άλλαι Εκκλησίαι είχον τακτικήν Σύνοδον! Αυτό προφανώς γίνεται, δια να δοθή εγκυρότης εις την αντικανονικότητα της Συνόδου της Κρήτης, εις την οποίαν δεν θα μετάσχουν όλοι οι Επίσκοποι, όπως και εις την Ενδημούσαν, καθώς και να προσδώσουν κύρος συνδέοντες την Μεγάλην Σύνοδον με τη δράσιν του Πατριαρχείου.

Συνοδική επαναφορά!

Εις πολλά σημεία της ιστοσελίδος επαναλαμβάνεται το σύνθημα «Για πρώτη φορά μετά από 1200 χρόνια…». Αυτό το σύνθημα εννοεί ότι συγκαλείται Σύνοδος όλης της Εκκλησίας δια πρώτην φοράν μετά την τελευταίαν Οικουμενικήν! Επομένως, επιθυμούν να κατατάξουν την Σύνοδον της Κρήτης εις την σειράν των Οικουμενικών, όπως ήτο το αρχικόν σχέδιον του Φαναρίου και όχι όπως τελευταία προσεπάθησεν ο Πατριάρχης να θολώση τα νερά λέγων ότι δεν πρόκειται δια Οικουμενικήν. Μάλιστα εις βίντεο ο π. Ιωάννης Χρυσαυγής ισχυρίζεται ότι «Ποτέ προηγουμένως στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν είχαν συγκεντρωθή τόσες πολλές Εκκλησίες, 14 από όλο τον κόσμο, στο ίδιο μέρος μαζί»! Δεν υπάρχει πιο ψευδής ισχυρισμός από αυτόν! Η αντίληψις ότι με την Σύνοδον της Κρήτης το Πατριαρχείον επιτυγχάνει να επαναφέρη δήθεν την Ορθοδοξίαν εις το συνοδικόν σύστημα διατυπώνεται με σαφέστατον τρόπον εις στο εξής παράθεμα:

«Περισσότερο από πέντε δεκαετίες (1968-2015), μία πραγματικά σπουδαία διεργασία επετεύχθη, όχι μόνο για την αρμόζουσα προετοιμασία των επιλεγμένων θεμάτων, αλλά επίσης για την επανεργοποίηση της συνοδικής αυτοσυνειδησίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριάρχη, ως πρώτου μεταξύ ίσων και κατέχοντος τα πρεσβεία, θα συνεχίσει να κάνει ορατό (manifest) το λειτούργημα του πρωτοκλήτου Ανδρέου, ο οποίος έφερε τον αδελφό του στον Χριστό. Έτσι τώρα, ο διάδοχος του Αγίου Ανδρέου, η Παναγιότητά του ο Βαρθολομαίος, συνεχίζει αυτό το λειτούργημα της αγάπης και διακονίας, και φέρνει τα αδέλφια του στον Χριστό, στην ενότητα της πίστεως και στην κοινωνία της ειρήνης… Είναι ο 269ος διάδοχος του Αγίου Ανδρέου, του πρωτοκλήτου από τους Αποστόλους».

Το κείμενον βρίθει σοφιστιών! Προσπαθούν να πείσουν τους αδαείς ότι είχεν απωλεσθή η συνοδικότης και την επανέφεραν! Κάνουν το μαύρον άσπρον και αλλοιώνουν την εκκλησιολογίαν! Ως και άλλοτε εγράφη από τον π. Δ. Στανιλοάε η συνοδικότης εις την Ορθοδοξίαν είναι ως η αναπνοή και δεν έπαψε ποτέ! Δεν αρκούνται εις το να διατυπώσουν αυτήν την βλασφημίαν ότι το Φανάρι αποκατέστησε την συνοδικότητα (με την αντικανονικήν Σύνοδον της Κρήτης!) εις την Ορθοδοξίαν, αλλά το συσχετίζουν αυτό με το δήθεν «λειτούργημα του Αποστόλου Ανδρέα»! Πρόκειται δια ανύπαρκτον λειτούργημα και χρησιμοποιείται μόνον και μόνον δια να προσεγγίσουν την διδασκαλίαν των Παπικών περί «λειτουργήματος του Αποστόλου Πέτρου»! Η εμμονή μάλιστα εις την επανάληψιν του «Πρωτοκλήτου» δια τον Απ. Ανδρέαν είναι, δια να θυμίζη τον «Πρωτοκορυφαίον» Απ. Πέτρον! Ο παραβολικός λόγος ότι όπως ο Απ. Ανδρέας έφερε τον αδελφόν του εις τον Ιησούν Χριστόν έτσι και ο Πατριάρχης φέρει τας Ορθοδόξους Εκκλησίας εις την ενότητα της πίστεως είναι ανεπίτρεπτον να διατυπώνεται θεολογικώς! Βεβαίως, αυτά πηγάζουν από την παπικήν αντίληψιν περί του ανυπάρκτου «λειτουργήματος του Απ. Ανδρέα», το οποίον έχουν υιοθετήσει εις το Φανάρι. Επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι δις ισχυρίζονται ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι διάδοχος του Απ. Ανδρέου! Αυτό αποτελεί μεγίστην κακοδοξίαν και τα πιστεύουν οι παπικοί, διότι συμφώνως προς την Ορθόδοξον Εκκλησιολογίαν όλοι οι Επίσκοποι είναι διάδοχοι όλων των Αποστόλων!

Η «επηρμένη» καθέδρα

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι η υψηλότερη καθέδρα και το ιερώτερο κέντρο της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας σε όλο τον κόσμο… Αποτελεί το κέντρο όλων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, ως επικεφαλής αυτών όχι διοικητικά αλλά δυνάμει του πρωτείου διακονίας της Πανορθοδόξου ενότητας και του συντονισμού των δραστηριοτήτων συνόλου της Ορθοδοξίας… Το λειτούργημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως κατεξοχήν κέντρου της ζωής συνόλου του Ορθοδόξου κόσμου πηγάζει από την εκατονταετηριών διακονία στην μαρτυρία, διαφύλαξη, και διάδοση της Ορθοδόξου πίστεως. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον κατέχει υπερεθνικό και υπερτοπικό χαρακτήρα. Από αυτή την ευγενή συνείδηση και ευθύνη για τους ανθρώπους του Χριστού, ανεξάρτητα από τη φυλή και τη γλώσσα, γεννήθηκαν οι νέες τοπικές εκκλησίες της Ανατολής στη διασπορά, από την Κασπία ως τις χώρες της Βαλτικής, καθώς και από τα Βαλκάνια μέχρι την κεντρική Ευρώπη. Η δραστηριότητα αυτή σήμερα επεκτείνεται στην Αμερική, την Ασία και την Αυστραλία… Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί σε όλες τις ηπείρους, που δεν υπάγονται στην δικαιοδοσία των αυτοκεφάλων (ανεξαρτήτων) η αυτονόμων (ημι-ανεξαρτήτων) εκκλησιών, υπάγονται απευθείας στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει την ευθύνη του να είναι η Εκκλησία που έχει το έκκλητο στην Ορθοδοξία, και είναι η μόνη Εκκλησία που ιδρύει αυτοκέφαλες και αυτόνομες Εκκλησίες».

Είναι πραγματικά να απορή κανείς, όταν αναγινώσκη τα ανωτέρω, τα οποία δεν θεμελιώνονται ούτε εις την ιστορίαν, παρά τας επικλήσεις του κειμένου εις την μεγάλην ιστορίαν του Πατριαρχείου ούτε πουθενά! Που αναφέρεται ότι είναι η υψηλοτέρα καθέδρα και το ιερώτερον κέντρον; Πως αποτελεί συντονιστικόν κέντρον (πλην βεβαίως του Οικουμενισμού, τον οποίον συντονίζει άριστα!); Η διαφύλαξις της πίστεως δεν έγινε μόνον από το Πατριαρχείον, αλλά απ’ όλας τας Εκκλησίας. Επειδή ήτο η πρωτεύουσα του Αυτοκράτορος, δικαιούται το Πατριαρχείον να ισχυρίζεται αυτά; Αν δικαιούται, τότε σήμερα που δεν είναι πρωτεύουσα ούτε της Τουρκίας τι πρέπει να γίνη με αυτά τα υποτιθέμενα «προνόμιά» του; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Αι δε Εκκλησίαι δεν εγεννήθησαν από το Πατριαρχείον, αλλά απερροφήθησαν έως την Τουρκοκρατίαν από αυτό και εν συνεχεία με τας αυτοκεφαλίας επανήλθον εις την αρχαίαν τάξιν (πλην βεβαίως όσων λαών δεν ήσαν ακόμα Ορθόδοξοι)! Η υπαγωγή όλων ανά τον πλανήτην που δεν υπάγονται εις αυτοκέφαλον Εκκλησίαν εις το Πατριαρχείον είναι μονομερής και παντελώς αυθαίρετος ερμηνεία του 28ου Κανόνος της Δ  Οἰκουμενικῆς Συνόδου! Η ίδρυσις επίσης αυτοκεφάλων Εκκλησιών εμπίπτει εις τα Πανορθόδοξα ζητήματα και όχι εις την δικαιοδοσίαν ενός Πατριαρχείου. Όσον δια το έκκλητον ας μελετήσουν προσεκτικώς τι ακριβώς λέει εις το Πηδάλιον το Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, διότι δεν συμφωνούν με τον Άγιον αλλά και την εκκλησιαστικήν παράδοσιν. Δια το ζήτημα των Αυτονόμων Εκκλησιών φαίνεται ότι θεωρούν αυτάς ως εξηρτημένας Εκκλησίας! Αυτό είναι λάθος. Μία αυτόνομος δεν διαφέρει εις τίποτε από μίαν αυτοκέφαλον παρά μόνον εις την εκλογήν του Προκαθημένου της.

Το Πατριαρχείον Κων/πόλεως με όλα αυτά απλώς επιχειρεί με πλάγιον τρόπον να προπαγανδίση ως θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας τας ιδικάς του θέσεις. Το ίδιον συμβαίνει και όταν εις τα κείμενα αυτά αναφέρη ότι «Η σειρά των διπτύχων της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ως ακολούθως:..» παραθέτον την σειράν όπως εκείνο την μνημονεύει, παρά το γεγονός ότι το ζήτημα των διπτύχων απεσύρθη από τα θέματα της Μ. Συνόδου, διότι υπήρχαν διαφωνίαι.

Τέλος το «πάσης Ελλάδος»!

«Η εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου περιλαμβάνει την Κωνσταντινούπολη, την Μικρά Ασία, το Άγιο Όρος, την Κρήτη, την βόρεια Ελλάδα και τα Δωδεκάνησα… Μία από τις 14 αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες που περιλαμβάνονται στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, η τοπική Εκκλησία της Ελλάδος ιδρύθηκε από τον Άγιο Απόστολο Παύλο. Η δικαιοδοσία της απαρτίζεται από ολόκληρη την Ελλάδα, εκτός από εκείνα τα μέρη τα οποία ανήκουν στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, όπως η Βόρεια Ελλάδα, ο Άθως, τα Δωδεκάνησα και η Κρήτη. Αν και οι Επίσκοποι των «Νέων Χωρών» (εκείνες που ελευθερώθηκαν από το 1912 και έπειτα) είναι μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, μνημονεύουν τον Πατριάρχη της Κων/πόλεως. Προκαθήμενος είναι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β ».

Το Πατριαρχείον εις δύο διαφορετικά σημεία, τα οποία συνεπτύξαμεν εις την παρατιθεμένην παράγραφον προσπαθεί να κατοχυρώση εις τους ενδιαφερομένους διεθνώς δια την Μ. Σύνοδον ότι τα της Ελλάδος είναι ιδικά του! Είναι σαφές ότι και εις τα πρακτικά της Μ. Συνόδου, εφ’ όσον δεν κατώρθωσε να έχη αντιπρόσωπον από την Βόρειον Ελλάδα, θα  υποχρεώση την αντιπροσωπίαν της Εκκλησίας της Ελλάδος να υπογράψη ξεχωριστά (πιθανώς υπό τον τίτλον Νέαι Χώραι τους Μητροπολίτας της Β. Ελλάδος), ώστε να μη επιτύχη η Εκκλησία της Ελλάδος μίαν Πανορθόδοξον αναγνώρισιν ότι τα μέρη αυτά μετέχουν οργανικά και πλήρως εις την Αυτοκέφαλον Εκκλησίαν της Ελλάδος. Ποίον το προανάκρουσμα; Από την παράγραφον επιμελώς παρέλειψαν να αναφέρουν ότι ο Μακαριώτατος είναι «Αθηνών και πάσης Ελλάδος»…

Ο Πάπας της Ανατολής

«Η Καθολική διδασκαλία ότι ο πάπας μπορεί να ασκεί απευθείας εξουσία πάνω στην Εκκλησία οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό αποτελεί ένα εμπόδιο στην επανένωση για τους περισσοτέρους μη Καθολικούς Χριστιανούς. Πολλοί μη Καθολικοί θα επιθυμούσαν να αποδεχτούν ένα πρωτείο τιμής, όπως αυτό που κατέχει ο Αρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας της Αγγλικανικής Κοινότητας η μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών ο Πατριάρχης Κων/πόλεως, αλλά όχι παγκόσμια δικαιοδοτική εξουσία, όπως ο πάπας στους Ρωμαιοκαθολικούς».

Αντιλαμβάνεται κανείς τον λόγον δια τον οποίον γίνεται αναφορά γενικώς και αορίστως εις «μη Καθολικούς»… Σκοπίμως αλλά ατυχής είναι η σύνδεσις του πρωτείου τιμής εις Ορθοδοξίαν και Αγγλικανισμόν… Ωστόσο δια να δοθούν περαιτέρω διευκρινίσεις η ιστοσελίς παραπέμπει εις ένα παλαιότερον άρθρον του Σεβ. Ναυπάκτου περί του «πρωτείου» του Κων/πόλεως. Ο Σεβ. Ναυπάκτου επικαλείται συγγραφές τεσσάρων προσωπικοτήτων, δια να θεμελιώση τα προνόμια του Πατριάρχου, όμως χωρίς να το αντιλαμβάνεται αυτοπαγιδεύεται.

Ο πρώτος, ο μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος, μεταξύ των άλλων, τα οποία γράφει, αναφέρει ρητώς ότι ο Πατριαρχικός θεσμός εμφανίζεται, ως γνωστόν, μόλις τον Ε  αἰῶνα. Επομένως, που υπάγονταν έως τον Ε  αἰῶνα αι Τοπικαί Εκκλησίαι; Επιβεβαιώνει δια άλλην μίαν φοράν ότι ήσαν αυτοκέφαλοι! Η δευτέρα είναι η κ. Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, η οποία δεν είναι θεολόγος και ξεχνά να αναφέρη εις τα τόσα εγκωμιαστικά, τα οποία λέει δια τους Πατριάρχας, πόσοι εξ αυτών ήσαν αιρετικοί και εδίχασαν την Εκκλησίαν! Ο τρίτος, ο καθηγητής κ. Βλ. Φειδάς, εις τα όσα παραθέτει ο Σεβασμιώτατος γράφει μίαν πρότασιν κλειδί: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, επειδή ευρισκόταν στην έδρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε επικοινωνία με τον Σουλτάνο, ήταν φυσικό να αναλαμβάνη πρωτοβουλίες για την εύρυθμη λειτουργία όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών»! Τέλος, η αναφορά εις τον Olivier Clement αποβαίνει καταστροφική καθώς εις ένα σημείον αναφέρει πως το Πατριαρχείον Κων/πόλεως λόγω αναληφθείσης εξουσίας τείνει προς τον Παπισμόν: «Σε μία κρίση που παρατηρήθηκε τον 17ο αιώνα στο Ρωσικό Πατριαρχείο, το Οικουμενικό Πατριαρχείο απήντησε: «Αυτό το προνόμιο ήταν προνόμιο του Πάπα πριν η Εκκλησία διασπασθεί από τις επάρσεις και την κακοβουλία. Αλλά αφού η Εκκλησία είναι από εδώ και στο εξής διασπασμένη, όλες οι υποθέσεις των Εκκλησιών κομίζονται ενώπιον του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος αποφαίνεται, επειδή, σύμφωνα με τους κανόνες, έχει το ίδιο πρωτείο με την αρχαία Ρώμη (Πατριαρχικός και συνοδικός τόμος του 1663)».

πηγη:Ορθόδοξος Τύπος
http://trelogiannis.blogspot.gr/

Το τέλος της παγκοσμιοποίησης, η τελική εδραίωσή της και ο κίνδυνος των πολυεθνικών.

Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Γίνεται λόγος για ένα τέλος της παγκοσμιοποίησης και μια αλλαγή στρατηγικής των πολυεθνικών ως προς την αντιμετώπιση του προστατευτισμού στον κόσμο.

Αναλύοντας την σημερινή κατάσταση και έχοντας υπόψη αρκετά δεδομένα δράσεων που

επιχειρούνται, η έντονη και βάσιμη εντύπωση είναι πως όχι μόνο δεν προχωράμε προς το τέλος της παγκοσμιοποίησης, αλλά αντιθέτως και δυστυχώς πηγαίνουμε ή, καλύτερα, γνωστά κράτη και οικονομικά κέντρα θέλουν να μας οδηγήσουν μάλλον προς μια τεραστίων διαστάσεων επέκταση και παροξυσμό της.

Απ' την άλλη πλευρά, αλλά και παράλληλα φαίνεται ότι, κακώς εχόντων των πραγμάτων, οι κρατικές πολιτικές όποιου προστατευτισμού προορίζονται να εκμηδενιστούν μέσα στα απεριόριστα πλαίσια της νέας παγκοσμιοποίησης όπως αυτή μεθοδεύεται.

Μοχλός και κινητήρας βέβαια αυτής της νέας παγκοσμιοποιημένης εποχής δεν μπορεί παρά να είναι, και όντως είναι, οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες οι ενέργειες των οποίων περιλαμβάνουν συνολικά και αθροιστικά τα μεγαλύτερα είδη παραγωγής που βρίσκονται σήμερα στο εμπόριο, είτε είναι βιομηχανικά, είτε είναι αγροτικά, είτε είναι υπηρεσίες, είτε ό, τι άλλο βάζει ο νους.

Η νέα παγκοσμιοποίηση προβλέπει επίσης και την βαθιά συρρίκνωση των κρατικών οντοτήτων και των κυβερνητικών συγκροτημάτων έτσι ώστε ο κατ' εξοχήν δημόσιος τομέας να πάψει οριστικά και αμετάκλητα να ασχολείται με οτιδήποτε έχει σχέση με το διεθνές εμπόριο και business. Επ' ουδενί λόγω το κράτος δεν θα μπορεί πια να είναι κράτος-επιχειρηματίας!

Όλα αυτά τίποτα δεν αποκλείει πως μέλλει να συμβούν - και σε ετούτη τη κατεύθυνση «εργάζονται» μυστικά και πυρετωδώς οι πολυεθνικές - εφόσον έχουν αίσια έκβαση οι κινήσεις τους και συνομολογηθούν οι διάφορες Συνθήκες που, με απαραίτητο πρωταγωνιστή και άκρως ένθερμο ενδιαφερόμενο τις ΗΠΑ, ρίχτηκαν στη τράπεζα των διαπραγματεύσεων.

Έως τώρα είναι τέσσερις οι κρίσιμες Συνθήκες δαμόκλειες σπάθες: ο ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investments Partnership), ο ΤΤΡ (Trans Pacific Partnerdhip), η CETA (Comprehensive Economic Trade Agreement) και η TiSA (Trade inServices Agreement).

Ήδη ο ΤΤΡ είναι σε εφαρμογή στη περιοχή του Ειρηνικού και Άπω Ανατολής, ενώ ο CETA έχει συμφωνηθεί μεν αλλά ακόμη ίσως να μη βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Εξάλλου, από το 2012 άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για το ΤΤΙΡ και σχετικά πρόσφατα δρομολογήθηκε και η TiSA.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο σκοπός των Συνθηκών είναι η «παγκόσμια ιδιωτικοποίηση» και ο τελικός θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού: τα δυο κεντρικά στοιχεία ανάπτυξης της νέας παγκοσμιοποίησης.

Ασφαλώς οι πολυεθνικές, ακυρώνοντας τις όποιες θέσεις προστατευτισμού των κυβερνήσεων, θέλουν όχι μόνο να αποκλείσουν αυτές από όλα όσα αφορούν τον πολυσχιδή και απέραντο τομέα του εμπορίου, αλλά πολύ περισσότερο να τις αντικαταστήσουν ιδρύοντας μια απόλυτη πλανητική παγκοσμιοποίηση του χρήματος, απολύτως ελεύθερη από οποιαδήποτε ενδεχόμενη περιοριστική κρατική επέμβαση.

Και όλα αυτά τα ακρώνυμα (ΤΤΙΡ, ΤΡΡ, TiSA, CETA, κλπ.) τίποτα άλλο δεν σημαίνουν παρά μια υπερ-παγκοσμιοποίηση των πολυεθνικών εις βάρος των κρατών, των κυβερνήσεων και των λαών(πολιτών).

Παγκοσμιοποίηση όμως σημαίνει και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό και καταλυτικό: καταβαράθρωση της εντοπιότητας, από ανέκαθεν ζωτική επιδίωξη των αμερικανών, και ισοπέδωση όλων των παραγωγών στα μέτρα και στις απαιτήσεις των πολυεθνικών.

Όπως ξέρουμε, η αληθινή εντοπιότητα συνίσταται στο να γίνεται παραγωγή κάποιου προϊόντος, οποιασδήποτε φύσης, σε ένα συγκεκριμένο τόπο, και μόνο σε αυτό, και με μια συγκεκριμένη ονομασία, και μόνο με αυτή. Αντιθέτως, δεν συνίσταται ασφαλώς στο ό, τι μια πολυεθνική διατηρεί παραγωγές σε 50 χώρες στο κόσμο και η κάθε παραγωγή της, οποιασδήποτε μορφής, αντιπροσωπεύει ή εκφράζει μια εντοπιότητα της πολυεθνικής.

Από τώρα κιόλας, όπως διαβάζουμε στον τύπο, «καταστήματα πολυεθνικών καταβροχθίζουν το εμπορικό κέντρο της Βαρκελώνης», ένα εμπορικό κέντρο σίγουρα από τα πιο ελκυστικά παγκοσμίως για την «εντοπιότητά» του.

Έτσι, με πάτρωνες τις πολυεθνικές με τις σχεδόν ανεξάντλητες οικονομικές τους δυνατότητες, η εντοπιότητα των παραγωγών, η οποία στην Ευρώπη κατέχει εξέχουσα θέση και αποβλέπει στη διατήρηση μιας ιδιαίτερης ποιότητας προϊόντων, θα πρέπει να υποστεί περίπου μια ολική εξόντωση προς όφελος μιας παραγωγικής γενίκευσης προς τα κάτω που οι πολυεθνικές θα ορίζουν με την πιο συμφέρουσα γι' αυτές εμπορική και οικονομική πειθαρχία.

Εάν η σημερινή παγκοσμιοποίηση κατηγορείται - και σωστά - για αμέτρητες διαφυγές θέσεων εργασίας, για την συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, για το όλο και μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ πλούτου και φτώχειας, ενώ οι θιασώτες της παγκοσμιοποίησης κατηγορούν τα κράτη για τη δημιουργία δυσμενών γι' αυτούς καταστάσεων εξαιτίας του υπερβολικού προστατευτισμού εκείνων, έρχονται τώρα με μεγαλύτερο θράσος και δύναμη οι πολυεθνικές και ζητούν από τις κυβερνήσεις «γη και ύδωρ», δηλαδή να τις αφήσουν εντελώς ελεύθερο το πεδίο και να συμφωνήσουν την ακύρωση όλων των προστατευτικών μέτρων ώστε να επιτευχθεί η ιδιωτικοποίηση των πάντων, δηλαδή με άλλα λόγια η εμπορευματοποίηση των πάντων.

Σε αυτή τη γενικευμένη, παγκόσμια εμπορευματοποίηση είναι φανερό πως θα επιζήσουν μόνο όσοι διαθέτουν επαρκή χρηματικά προσόντα για να μπορούν να αντιμετωπίσουν την ακρίβεια και την αλαζονεία της αγοράς που οι πολυεθνικές θα έχουν εδραιώσει παντού.

Και τότε είναι επόμενο ό, τι έμεινε απ' τη μεσαία τάξη να εξαφανιστεί και ένας νέο-αποικισμός να σαρώσει τα πάντα στο πέρας του , όπου μόνο δυο θα είναι οι υπάρχουσες τάξεις: οι φτωχοί και υποτακτικοί και οι πλούσιοι και άρχοντες, ή όπως λέει παραστατικά ο Αμερικανός οικονομολόγος, καθηγητής και συγγραφέας Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς: «καθεστώς φεουδαρχίας: λίγοι ληστοβαρώνοι και πολλοί κολλήγοι: το ένα τοις εκατό των εχόντων και το 99% των ακλήρων».

Βέβαια, είναι απορίας άξιο πώς συμβαίνει με τέτοιες προοπτικές κράτη και κυβερνήσεις να κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τις άρπαγες πολυεθνικές και να συζητούν την ίδια τους την εκμηδένιση και τον θρίαμβο των πολυεθνικών «εχθρών»!

Αλλά όλα εξηγούνται όταν διαβάζουμε πώς το αφεντικό της General Electric φτάνει στο σημείο να «αποκηρύσσει την κριτική των πολιτικών εναντίον των μεγάλων εταιρειών και πολυεθνικών κολοσσών» και να λέει ότι «δεν πρόκειται να δώσει σημασία σε απόψεις ατόμων που δεν διαθέτουν παγκόσμια αντίληψη»!(Δ. Γ. Απόκη, «Το τέλος της Παγκοσμιοποίησης: ώρα για μια νέα στρατηγική και νέα μοντέλα»).

Δηλαδή οι κυβερνήσεις και τα κράτη (οι «πολιτικοί») δεν διαθέτουν αντίληψη παγκόσμιας εμβέλειας, την οποία όμως διαθέτουν οι πολυεθνικές!

Ποια μεγαλύτερη απόδειξη ότι όχι μόνο δεν ήρθε το τέλος της παγκοσμιοποίησης, αλλά και η παγκοσμιοποίηση τόσο σταθεροποιήθηκε που, με τους διάφορους Δούρειους Ίππους ΤΤΙΡ, ΤΡΡ, TiSA, CETA, μπήκε για τα καλά στην διαδικασία της οριστικής της επικράτησης με συγχρόνως τον υποβιβασμό και την αυτοχειρία των κρατών και κυβερνήσεων.

Τώρα, ποιος θα αντέξει; Ιδού μια καλή ερώτηση!

*Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Συγγραφέας, Ελληνιστής

Πηγή:  neakriti.gr

Πηγή: http://hassapis-peter.blogspot.gr/

Καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και αναβολή πληρωμών

Η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας είναι ασφαλώς κάτι περισσότερο από απελπιστική –  χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να πανικοβληθεί κανείς. Ειδικότερα τα εξής:

(α) Εσωτερικό: Το δημόσιο έχει προβεί σε στάση πληρωμών απέναντι στον ιδιωτικό τομέα, πληρώνοντας ουσιαστικά μόνο μισθούς και συντάξεις – ενώ τα χρήματα που εισπράττει από την τελευταία δανειακή σύμβαση χρησιμοποιούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου για την εξόφληση αυτών που του τα δίνουν (ανακύκλωση χρεών).  

Δυνατότητες ανάπτυξης δεν υπάρχουν, αφού όλοι οι συντελεστές της είναι αρνητικοί (ΑΕΠ = κατανάλωση + ιδιωτικές επενδύσεις + δημόσιες επενδύσεις + εμπορικό πλεόνασμα), οπότε δεν μπορεί να λυθεί κανένα πρόβλημα της χώρας – ενώ οι επιχειρήσεις χρεοκοπούν η μία μετά την άλλη, έχοντας φτάσει πλέον η σειρά των μεγαλυτέρων, όπως φαίνεται από τη Μαρινόπουλος. Η Ελλάδα συνεχίζει λοιπόν να βρίσκεται σε κατάσταση κυλιόμενης πτώχευσης (ανάλυση), χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον – ενώ οι τράπεζες της έχουν ουσιαστικά χρεοκοπήσει.

(β)  Εξωτερικό: Το βρετανικό δημοψήφισμα έχει ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου στην ΕΕ, ενώ η κατάσταση των ιταλικών τραπεζών είναι πολύ επικίνδυνη για την Ευρωζώνη – παράλληλα η Γαλλία απειλείται με εμφύλιο πόλεμο, με πολλές άλλες χώρες να δηλώνουν πως θα διενεργήσουν ανάλογα δημοψηφίσματα με αυτό της Βρετανίας.

Την ίδια στιγμή οι κίνδυνοι για τη Γερμανία κορυφώνονται, αφενός μεν λόγω της Deutsche Bank, αφετέρου επειδή είναι ο μεγαλύτερος δανειστής της ΕΕ, εξαιτίας της καταστροφικής πολιτικής που έχει υιοθετήσει (φτωχοποίηση του γείτονα – υπερβολικά μεγάλα πλεονάσματα, στα οποία αντιστοιχούν ανάλογα υπερβολικά ελλείμματα των εταίρων της). Η κατάσταση αυτή φαίνεται καλύτερα από την εξέλιξη του Target 2 στο γράφημα που ακολουθεί:

Επεξήγηση γραφήματος: Ισοζύγιο του Target 2, το οποίο διατηρείται στις εθνικές κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης.

Ειδικότερα, πρόκειται για το σύστημα διακανονισμού πληρωμών μεταξύ των κρατών της Ευρωζώνης – ταυτόχρονα όμως για έναν γιγαντιαίο μηχανισμό «εσωτερικής διάσωσης» των χωρών μεταξύ τους, αφού ουσιαστικά μεταβιβάζονται τα πλεονάσματα του ενός (κυρίως της Γερμανίας), για να καλύψουν τα ελλείμματα του άλλου, έστω σαν δάνεια και χρέη.

Όπως φαίνεται από το γράφημα, το ύψος του Target 2 κορυφώθηκε μετά το ξέσπασμα της κρίσης – αφού οι Γερμανοί (επάνω μαύρη επιφάνεια) έπαψαν να επενδύουν τα πλεονάσματα τους στις υπόλοιπες χώρες (λοιπές επιφάνειες κάτω), λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν.

Στη συνέχεια όμως, όταν ο διοικητής της ΕΚΤ εγγυήθηκε πως θα κάνει τα πάντα για να διασώσει το ευρώ, οι Γερμανοί άρχισαν ξανά να τοποθετούν τα πλεονάσματα τους στις άλλες χώρες – οπότε το ύψος του Target 2 μειώθηκε, από σχεδόν 1 τρις € κάτω από 500 δις €. Μετά το 2015 τώρα, προφανώς λόγω των προβλημάτων της Ελλάδας, η ροές των χρημάτων, από τη Γερμανία κυρίως προς την περιφέρεια, σταμάτησαν – με αποτέλεσμα να αρχίσει ξανά να αυξάνεται το ύψος του Target 2, έχοντας πλέον υπερβεί τα 800 δις €.

Εύλογα λοιπόν συμπεραίνει κανείς πως η κρίση χρέους της Ευρωζώνης αναζωπυρώθηκε – με συνέπειες που είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Κατά την άποψη μας βέβαια, τόσο η ΕΕ, όσο και η Ευρωζώνη οδηγούνται στη διάλυση τους – ένα ενδεχόμενο καθόλου ευχάριστο για την Ελλάδα, η οποία όμως είναι καλύτερα να αντιμετωπίσει κατάματα την πραγματικότητα, παρά να αρκεσθεί σε ουτοπίες.

Επίλογος

Περαιτέρω, εύλογα αναρωτιέται κανείς τι θα έπρεπε να κάνει σήμερα η χώρα μας, για να μην καταστραφεί εντελώς – με δεδομένες τις επικίνδυνες συνθήκες τόσο στο εσωτερικό, όσο και στην Ευρώπη,χωρίς να υποτιμούμε αυτά που συμβαίνουν στον υπόλοιπο πλανήτη, όπου δεκάδες μαύροι κύκνοι έχουν κάνει την εμφάνιση τους.

Στα πλαίσια αυτά, εάν είχε μία ορθολογική και επαρκή πολιτική ηγεσία, η πρώτη ενέργεια της όφειλε να είναι η αναβολή (στάση) πληρωμών (άρθρο) – ακολουθούμενη από την καταγγελία των παράνομων δανειακών συμβάσεων στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, καθώς επίσης από την έκδοση υποσχετικών εκ μέρους του δημοσίου (IOU), με ισοτιμία 1:1 με το ευρώ και με αντίκρισμα τα φορολογικά έσοδα για να μην υποτιμούνται.

Έτσι το κράτος θα προστατευόταν από τους δανειστές (η χρεοκοπία δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα), ενώ θα αποκτούσε τη δυνατότητα να εξοφλήσει τον ιδιωτικό τομέα, καθώς επίσης να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις του στο εσωτερικό, αυξάνοντας τη ρευστότητα – η οποία πιθανότατα θα του χρειαζόταν επί πλέον για τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος, όπου χρειάζεται απαραίτητα η διαγραφήμέρους των ιδιωτικών χρεών που είναι αδύνατον να εισπραχθούν κοκ.

Εάν απειλούταν τότε η Ελλάδα με την εκδίωξη της από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, δεν θα έπρεπε να τρομοκρατηθεί – αφού μόνο η ίδια μπορεί να καταθέσει ένα ανάλογο αίτημα, όπως τεκμηριώθηκε ήδη από τη Βρετανία, οπότε δεν μπορεί κανένας να τη διώξει. Άλλωστε δικαιούται να προβεί σε τέτοιου είδους ριζικές ενέργειες, επειδή η σημερινή της τουλάχιστον κατάσταση οφείλεται στα λάθη των δανειστών της (ανάλυση) – ενώ το έχει παραδεχθεί πολλές φορές το ίδιο το ΔΝΤ (άρθρο).

Ολοκληρώνοντας, μετά το βρετανικό σοκ, καθώς επίσης μετά τις μεγάλες παραχωρήσεις που έγιναν στην Ιταλία (150 δις €), ίσως πρόκειται για μία μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα – την οποία δεν θα έπρεπε να χάσει, αφού δεν διαφαίνεται να έχει καμία καλύτερη επιλογή. Μπορεί φυσικά να κάνουμε λάθος, καθώς επίσης να υπάρχουν ορθολογικότερες εναλλακτικές δυνατότητες που εμείς δεν διακρίνουμε, αλλά αυτή είναι η άποψη μας – η οποία θα έπρεπε βέβαια να αναλυθεί με κάθε λεπτομέρεια, έτσι ώστε να σχεδιαστούν σωστά τα βήματα που θα ακολουθούσαν.

Βασίλης Βιλιάρδος

http://www.analyst.gr/

ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης.Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης. Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ.Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.Ὅταν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρωτοκαθεδρία, νὰ καθήσουν ὁ ἕνας δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος ἀριστερά του (Μάρκ.ι´35-38), ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον, διότι τὴν πρωτοκαθεδρία τὴν ἔχω δώσει στὸν Πέτρο, ἀλλά, ὅτι «ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται διάκονος ὑμῶν, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος».Ὅταν οἱ ἀπόστολοι κατὰ τὸν μυστικὸν Δεῖπνον ἔπεσαν σὲ φιλονικία, διὰ τὰ πρωτεῖα, ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε πὼς ὁ Πέτρος εἶναι ὁ μεγαλύτερος, ἐπειδὴ αὐτὸν ἀφήνω ἐπίτροπον εἰς τὸ ποίμνιον, αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ ὅλων σας. (Λουκ. κβ’ 24-26). Ἀλλὰ τοὺς εἶπε ὅτι “οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται, ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾽ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γενέσθω ὡς ὁ νεώτερος καὶ ὁ ἀνακείμενος ὡς ὁ διακονῶν”. Ἔφερε καὶ παράδειγμα ὁ Κύριος τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ λέγονται Ραββί, ὅμως ἐσεῖς, οἱ δικοί μου μαθηταὶ μὴν πέσετε στὸ πάθος αὐτό, μὴ ζητεῖτε τὸ πρωτεῖον αὐτό, ὑμεῖς μὴ κληθῆτε καθηγηταί, «εἷς γάρ ἐστιν ὁ καθηγητὴς Χριστός, καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ἐπὶ τῆς γῆς. Εἷς ἐστιν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὑμεῖς δὲ πάντες ἀδελφοὶ ἐστέ».Οἱ  Ἀπόστολοι ἔπεμψαν τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην στὴν Σαμάρεια, ὅταν ἄκουσαν πὼς ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἄρχων πάντων, πῶς πέμπεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους; πράγμα ποὺ δὲν τὸ δέχεται οὔτε ἡ συνήθεια οὔτε τὸ δίκαιον; Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι τοῦτοι οἱ καπνοὶ τῆς φιλοδοξίας, καὶ πρωτοκαθεδρίας δὲν ἐχώρησαν μέσα εἰς τὰς θεοφόρους κεφαλὰς τῶν Ἀποστόλων, ἀλλ᾽ ὅλοι ἦταν ὁμοταγεῖς, ἀδελφοὶ κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίοu, ἐπίσης διδάσκαλοι πάσης τῆς οἰκουμένης. Ὄχι διῃρημένως ὁ ἕνας στὴ Ρώμη, ὁ ἄλλος ἀλλαχοῦ, ἀλλὰ πανταχοῦ καθ᾽ ἕνας τὴν αὐτὴ ἐξουσία εἶχε καὶ τὸ αὐτὸ Ἀποστολικὸ προνόμιο.Ἔτσι ὁ Πάπας διὰ νὰ στήση τὴν κεφαλήν του, ὄχι μόνον συκοφαντεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ καταφρονεῖ καὶ τὸν μακάριο Πέτρο σμικρύνοντάς του τὸ Ἀποστολικόν του προνόμιο, ἐπειδὴ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦταν χειροτονημένος διδάσκαλος πάσης της οἰκουμένης καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι, αὐτὸς τὸν περικλείει εἰς τὴν Ρώμην. Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἀρχή, πῶς ὁ Παῦλος ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς δώδεκα ἀντεστάθη κατὰ πρόσωπον εἰς τὸν Πέτρον; Πῶς τὸν ἐλέγχει καθὼς ὁ ἴδιος γράφει στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολήν του; «ὅτε ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ ἀντέστην» (Γαλατ. β΄11).Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν πρῶτος πῶς εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Σύνοδον δὲν ἀποφασίζει ὁ Πέτρος ὡς κεφαλὴ πάντων, ἀλλὰ ὁ Ἰάκωβος; (Πράξ. ιε΄10-28). Οἱ Ἀπόστολοι ἦσαν οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι, καὶ ἰσότιμοι πάντες, καὶ οὐδένας εἶχε διωρισμένον θρόνον. Οἱ Ἀπόστολοι χειροτονοῦσαν παντοῦ Ἀρχιερεῖς, καὶ ἔδιδαν εἰς αὐτοὺς τέσσαρα χαρίσματα: πρῶτον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, δεύτερον τὴν Ἱερωσύνην, τρίτον τὴν χειροτονίαν, τέταρτον τὴν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Καὶ αὐτὰ μερικῶς, καὶ ὄχι οἰκουμενικῶς, ἀλλὰ καθένας εἰς τὴν ἐπαρχίαν του ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο, ἐνεργοῦσε τὰ τῆς Ἱερωσύνης, ἔπραττε τὰ τῆς χειροτονίας, ἐτέλει τὰ τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν του οὐδείς. Ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν ἀποστολικὸ χάρισμα. Οἱ Ἀπόστολοι Ἀρχιερεῖς χειροτονοῦσαν, καὶ ὄχι Ἀποστόλους. Οὐδεὶς τῶν χειροτονηθέντων ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἔγινε διάδοχος καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματος. Δόγμα τῶν Παπικῶν εἶναι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπαν, ταυτὸν ἐστὶ τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν», ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν, δηλαδὴ θεοποιεῖ τὸν ἑαυτόν του. Ὁ Πάπας εἶναι κτίσμα, καὶ ἐπειδὴ ζητεῖ προνόμιον ὁπού τὸ ἔχει μόνος ὁ Θεός, τὸ νὰ πιστεύουν εἰς αὐτὸν τὰ κτίσματα, εἶναι ἱερόσυλος, καὶ παντάπασι τυφλός, ὅταν θέλει νὰ εἶναι ἀνώτερος τῶν Συνόδων; ὅταν φαντάζεται πὼς εἶναι ἀναμάρτητος; τί ἄλλο ὅταν διδάσκει πὼς εἶναι μονάρχης τῶν Ἐκκλησιῶν; παρὰ τὸ ὅτι εἶναι Θεός; καὶ διὰ τοῦτο μὲ ἀναίσχυντον καὶ ἄθεον ἀπόφασιν θέλει νὰ προσκυνῆται καὶ νὰ πιστεύεται ὡς Θεός; Τοῦτο τί ἄλλο εἶναι παρὰ φαντασία ἀθεΐας, τύφλωσις νοὸς εἰδωλολάτρου;Ὁ 35ος Ἀποστολικὸς κανὼν βοᾶ : «Εἴ τις Ἐπίσκοπος τολμήσειε χειροτονίαν ποιῆσαι ἐν ταῖς μὴ ὑποκειμέναις αὐτῷ χώραις καὶ πόλεσι, παρὰ γνώμην τῶν κατεχόντων αὐτάς, καθαιρείσθω, ὅ τε χειροτονήσας καὶ χειροτονηθείς».

Ἐὰν ἦταν ὁ Ρώμης πρῶτος, πὼς αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κλήμης ἔγραφε τὸν Ἀποστολικὸ κανόνα ποὺ λέει:«Τοὺς Ἐπισκόπους ἑκάστου ἔθνους, εἰδέναι χρὴ τὸν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καὶ ἡγεῖσθαι αὐτὸν ὡς κεφαλήν, καὶ μηδέν τι πράττειν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης. Ἐκεῖνα δὲ πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ ἐπιβάλλει καὶ ταῖς ὑπ᾽ αὐτὴν χώραις. Ἀλλὰ μηδὲ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποείτω τι. Οὕτω γὰρ ὁμόνοια ἔσται, καὶ δοξασθήσεται ὁ Θεός». Ἀλλ᾽ ἡ φιλαρχία τοῦ Πάπα καὶ τοῦτον τὸν κανόνα καθὼς καὶ ἄλλους πολλοὺς καταπάτησε (9ον τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου). Ὁ Πάπας ἀπὸ κενὴ φιλοδοξία, διὰ νὰ στήσῃ τὴν μοναρχικὴ ἐξουσία, ἰδιοποιῆται τὰ Ἀποστολικὰ χαρίσματα. Ἡ φιλοδοξία τοῦ Πάπα τὸν ἔφερε σὲ τέτοιο σημεῖο νὰ λέῃ ὅτι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπα, ταυτὸν ἔστι τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν, ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν”. Θεοποιεῖ τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸς ὁ ὑπερβολικὸς τύφος τοῦ Πάπα, αὐτὴ ἡ μοναρχομανία του ἐγέννησε τόσας αἱρέσεις. Ποῦ ἡ χρυσὴ παραγγελία ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ Κύριος, «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»; Ποῦ ὁ μακαρισμὸς «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι», δηλαδὴ οἱ ταπεινοὶ ; Ποῦ τόσα καὶ τόσα παραδείγματα χρυσὰ καὶ λαμπρά τῆς ταπεινοφροσύνης;           

Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἄρνησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, μίμησις τοῦ διαβόλου, διότι οἱ ἀποστατικὲς δυνάμεις, καθὼς ἔλεγε ἡ μακαρία Συγκλητική, τὶς ἄλλες ἀρετὲς δύνανται κατά τινα τρόπον, νὰ μιμηθοῦν, τὴν δὲ ταπεινοφροσύνη οὐδέποτε. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι γεννήτρια τροφὸς πασῶν των ἀρετῶν, μίμησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Σὲ ἕναν θνητὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον συγκεντρώθηκε ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ τὸ ἀλάθητο. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο.

Ἁγ. Νεκταρίου: «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος», ἐκδ. Ν. Παναγοπούλου, τόμ. Α’., Ἀθῆναι
Πηγή: http://elekklesia.blogspot.gr/

Λεμεσού Αθανάσιος: ''Για λόγους συνειδήσεως δεν υπέγραψα το κείμενο Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον"'

Επειδή παρατηρήθηκε σύγχυση στην πληροφόρηση των πιστών χριστιανών για το εάν υπέγραψα τελικά το κείμενο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου σχετικά με το θέμα "Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικός κόσμον", επιθυμώ να ενημερώσω τους ενδιαφερομένους ότι για λόγους συνειδήσεως, επειδή διαφωνώ με το κείμενο αυτό όπως τελικά διαμορφώθηκε, δεν το υπέγραψα. Δίδω προς δημοσιεύση και τη γραπτή γνώμη μου που κατατέθηκε στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο για το κείμενο αυτό,ΕΔΩ
Πηγή: ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΤΕ ΗΜΕΡΕΣ ΘΑ ΑΡΑΙΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ

Αμέθυστος

Το αγγλο-αμερικανικό “Διευθυντήριο” και το παρασκήνιο του Brexit: Υπήρχε σχέδιο;

Του Νίκου Σταματάκη 

Πρόσφατη ανάλυσή μου προκάλεσε σχόλια και συζητήσεις σχετιζόμενες με το παρασκήνιο του Brexit. Δικαιολογημένα κάποιοι αναγνώστες αναρωτήθηκαν εάν πράγματι η έκβαση του δημοψηφίσματος μπορούσε να σχεδιασθεί από κάποιο «αγγλοαμερικανικό διευθυντήριο», στο οποίο παρέπεμπα μιλώντας για «άδυτα της εξουσίας του δυτικού κόσμου» που έλαβε την απόφαση να περικοπεί η ανεξέλεγκτη ισχύς της Γερμανίας. 

Αναρωτήθηκαν επίσης κάποιοι εάν επρόκειτο απλά για «λάθος» χειρισμούς του κ.Κάμερον, που οδήγησαν στο αποτέλεσμα τούτο… Και τελικά αυτό το υποτιθέμενο διευθυντήριο στα «άδυτα» της εξουσίας του δυτικού κόσμου έχει άραγε τη δύναμη να προβλέπει την έκβαση των πολιτικών εξελίξεων;

Εάν δεν είχαμε μόλις πριν λίγα χρόνια την εμπειρία της απόπειρας δολοφονίας Ελληνα πρωθυπουργού (του Κώστα Καραμανλή) για καθαρά γεωπολιτικούς λόγους και συγκεκριμένα για την προσέγγιση του με τη Ρωσία, τότε ίσως να είχαμε κάποιες αμφιβολίες για την αποφασιστικότητα του συγκεκριμένου «διευθυντηρίου» να προστατέψει τα ύψιστα συμφέροντά του – τα οποία είναι πρωτίστως γεωπολιτικά και δευτερευόντως οικονομικά. Αλλά στην περίπτωση μας, η απόφαση του δυτικού «διευθυντηρίου» για σύγκρουση με τη Γερμανία είχε ληφθεί πιθανότατα από πέρυσι στη διάρκεια της κορύφωσης της ελληνικής κρίσης ή και ακόμα προγενέστερα.

Τιμωρητικός πόλεμος κατά εταιρειών-συμβόλων της γερμανικής δύναμης

Το παράδειγμα της «τιμωρίας» της Volkswagen για το σκάνδαλο των καταλυτών των αυτοκινήτων της που κινούνται με diesel, καταδεικνύει ακριβώς την απόφαση αυτή. Γιατί; Πολύ απλά δεν θα ήταν ποτέ δυνατή η στοιχειοθέτηση της ενοχής της VW σε ένα τόσο τεχνικά περίπλοκο ζήτημα, χωρίς την συνδρομή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ασφαλείας με τις τεράστιες δυνατότητές τους για συλλογή και επεξεργασία στοιχείων. Η τελική συμφωνία για αποζημιώσεις $15 δις η οποία περιέργως συνέπεσε με το δημοψήφισμα για το Brexit, δεν απεικονίζει παρά μικρό μόνο μέρος της οικονομικής καταστροφής που έπαθε η VW και η Γερμανία. Μια σύντομη αναζήτηση στο ίντερνετ αποκαλύπτει ότι ήδη άλλες χώρες ζητούν παρόμοιες αποζημιώσεις. Ενώ οι παράπλευρες απώλειες θα είναι πολλαπλάσιες.

Εκτός από την VW ο «τιμωρητικός» οικονομικός πόλεμος κατά της Γερμανίας περιλαμβάνει ακόμα ένα εθνικό γερμανικό σύμβολο, την Deutsche Bank, που την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές κυριολεκτικά ψυχορραγεί και κατά πολλούς αναλυτές είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη, και μόνο η κρατική στήριξη την κρατά ζωντανή…. Δεν είμαι ειδικός στα χρηματοπιστωτικά θέματα, αλλά τα όσα κατενόησα με κάνουν να υπολογίζω ότι πρόκειται για επιθετικές ενέργειες κυρίως από αμερικανικής πλευράς που έχουν σκοπό να τιμωρήσουν παραδειγματικά τη γερμανική τράπεζα για πρακτικές που καθρεπτίζουν την ίδια ασυγκράτητη γερμανική αλαζονεία και απληστία που μας αηδίασε όλους στις διάφορες φάσεις της ελληνικής κρίσης. Θα μπορούσε να πεί κανείς, χωρίς να κινδυνεύει ιδιαίτερα να κριθεί υπερβολικός, ότι το δυτικό «διευθυντήριο» ήταν απολύτως δικαιολογημένο να κηρύξει ένα τέτοιο οικονομικό πόλεμο κατά της Γερμανίας, όσο δικαιολογημένο ήταν και στην κήρυξη των δύο παγκοσμίων πολέμων…

Ο Ντέιβιντ Κάμερον κλειδί της ερμηνείας

Ο βρετανός πρωθυπουργός κ.Κάμερον είναι ασφαλώς ο «αδύνατος κρίκος» στην υπόθεση/σενάριο ότι το Brexit σχεδίασε κάποιο δυτικό «διευθυντήριο». Πρόκειται για ένα έμπειρο πολιτικό που έχει αντιευρωπαϊκό παρελθόν και – όσο και εάν θεωρούσε τα δημοψηφίσματα «ειδικότητά» του – δεν επρόκειτο να κάνει αυτό το «σφάλμα» να προκηρύξει δημοψήφισμα εάν δεν υπήρχε κάποιος η κάτι να τον σπρώξει προς τα εκεί… Δεν μιλάμε για κάποιο «παιδαρέλι» της πολιτικής, έναν «νεοφώτιστο» σαν τον Αλέξη Τσίπρα (αλλά για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να πούμε ότι και ο κ.Τσίπρας έπεσε νωρίς στα βαθειά και έμαθε κουτσά-στραβά να κολυμπάει.. «Στου κασίδη το κεφάλι έγινε μπαρμπέρης» θα λέγαμε, αλλά πάντως πολλά έμαθε…) Ο κ.Κάμερον είναι πολιτικός που μετέχει πλήρως των τεκταινομένων του διεθνούς συστήματος, μυημένος στα βαθιά μυστικά της διεθνούς πολιτικής… Εάν δεν υπήρχε σοβαρός «αποχρών λόγος» δεν νομίζουμε ότι ο κ.Κάμερον θα προχωρούσε στο δημοψήφισμα… Οι εκ των υστέρων δηλώσεις των Κάμερον, Ομπάμα αλλά κυρίως του Τζάκ Λιού για το Brexit με δυσκολία κρύβουν τα υπομειδιάματα για το πάθημα της Γερμανίας και εν χορώ διαβεβαιώνουν για «σύσφιξη των αγγλοαμερικανικών σχέσεων» και (από πλευράς του καθαρά αγανακτισμένου με τους Γερμανούς κ.Λιού) για «επεκτατική» οικονομική πολιτική…

Το αμαρτωλό παρελθόν και τα σχέδια-πρότυπα των μυστικών υπηρεσιών

Μα, αναρωτήθηκαν κάποιοι, ήταν δυνατόν αυτό τα «διευθυντήριο» να προβλέψει την έκβαση του δημοψηφίσματος για το Brexit; Ασφαλώς και δεν ήταν σε τέτοια θέση. Απλώς όμως έπαιξε ένα από τα πολλά χαρτιά που είχε στη διάθεσή του για να πετύχει το σκοπό του, δηλ. να περικοπεί η γερμανική ισχύς. Ας θυμίσουμε εδώ ότι στα συρτάρια του «διευθυντηρίου» παρόμοια σχέδια δεν είναι καθόλου καινούρια. Το σπουδαιότερο απ’όλα αφορά και την Ελλάδα… Μεταξύ 1981-83 εξελέγησαν στη Νότια Ευρώπη πέντε (5!!) σοσιαλιστές πρωθυπουργοί/πρόεδροι – Μιτεράν (Γαλλία – 1981), Κράξι (Ιταλία – 1983), Σοάρες (Πορτογαλία 1976 και 1983), Γκονζάλες (Ισπανία – 1982) και Παπανδρέου (Ελλάδα – 1981)… (Να σημειώσω εδώ και πάλι την τεράστια στρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ των πέντε αυτών παραθαλάσσιων χωρών;)

Δεν επρόκειτο για σύμπτωση, ούτε τόσο για κοινωνικό ρεύμα, όσο για εφαρμογή ενός από τα πολλά σχέδια της CIA… Το ονόμασαν “Δούρειος Ίππος” και είχε στόχο να ξεφουσκώσει τα κομμουνιστικά κόμματα της νότιας Ευρώπης μέσω της ανόδου των σοσιαλιστικών. Το σχέδιο σημείωσε εκπληκτική επιτυχία καθώς στο τέλος της δεκαετίας του 1980 και λίγο πριν την οριστική πτώση του κομμουνισμού τα πανίσχυρα στη δεκαετία του 1970 «ευρω-κομμουνιστικά» κόμματα είχαν ξεψυχήσει… Ανάλογο σχέδιο έγινε προσπάθεια να εφαρμοστεί πρόσφατα στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή (και για τούτο χρειάζονταν την δήθεν “κοσμική” Τουρκία) ώστε να ξεφουσκώσουν τους ακραίους ισλαμιστές… Αλλά οι αδέξιοι χειρισμοί και οι πολυδιάσπαση των αποφάσεων στα αμερικανικά κέντρα εξουσίας το καταδίκασε σε αποτυχία.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι οι λαοί είναι αδύναμοι, ότι δεν εξέφρασαν την αγανάκτησή τους για τα λογής κατεστημένα κλπ.. Αλλά σημαίνουν ότι οι δυνάμεις που έχουν τα μέσα να κατευθύνουν τις εξελίξεις προς εξυπηρέτηση των συμφερόντών τους (εξαγοράζοντας η εκβιάζοντας πολιτικούς η διοχετεύοντας χρήματα και δημοσιότητα) μπορούν πράγματι να επηρεάζουν τις εξελίξεις… Και ποτέ δεν χρησιμοποιούν ένα μόνο τρόπο αλλά πολλούς, όπως φάνηκε και στο θέμα μας… Κάποιες φορές οι εξελίξεις τις βοηθούν να πετυχαίνουν ταχύτερα τον σκοπό τους και κάποιες φορές όχι και τόσο… Αλλά η ανάμιξή τους δεν χωρεί πολλές αμφισβητήσεις, ειδικά για μας τους ελαφρώς παλαιότερους που μάθαμε να ερμηνεύουμε την πολιτική στα τελευταία χρόνια της δικτατορίας και στα πρώτα της μεταπολίτευσης…

Η ανάλυση των εξελίξεων με το βλέμμα του ιστορικού

Θα κλείσω σημειώνοντας κάτι σημαντικό που ασφαλώς έχουν επισημάνει οι αναγνώστες των κειμένων μου. Τούτο αφορά την προσέγγιση των εξελίξεων του παρόντος με το βλέμμα του ιστορικού δηλαδή:
1) Με συναίσθηση του συνολικού ιστορικού υποβάθρου πάνω στα οποία κοινωνικά φαινόμενα και πρόσωπα κινούνται.
2) Με την άρση τρόπον τινά στο επίπεδο του «ιστορικού του μέλλοντος» και την θεώρηση από εκεί, από κάποια χρονική απόσταση, των παρόντων.
Με τον τρόπο αυτό αποφεύγονται οι συναισθηματικές οράσεις, όπως επίσης και η ανάλυση των δευτερευόντων, έτσι ώστε η ουσία των πραγμάτων να καθίσταται ορατή.

Πηγή MIgnatiou 
kostasxan.