Η Κατάρρευση της Δυτικής Δημοκρατίας

Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς

[΄Εκθεση διάγνωσης θανάτου της Δημοκρατίας -στο τμήμα εκείνο του πλανήτη που με τη μάσκα της δημοκρατίας εξαπολύει πολέμους και επισωρεύει νεκρούς και ερείπια- αποτελεί το κατωτέρω άρθρο του καθηγητού, συγγραφέα, τέως υπουργού και γενναίου αγωνιστή της δημοκρατίας και της αλήθειας Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς, η επικοινωνία με τον οποίον εμπλουτίζει πάντοτε την ενημερότητα και την κρίση του αναγνώστη. Ιδού τι γράφει:]

Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Η Δημοκρατία δεν υπάρχει πλέον στη Δύση. Στις ΗΠΑ ισχυρότατες ομάδες συμφερόντων, όπως το σύμπλεγμα άμυνας/ασφαλείας, η Γουώλ Στρητ, το Λόμπυ του Ισραήλ, η αγρομπίζινες και οι βιομηχανίες εξόρυξης ενέργειας, ορυκτών και ξυλείας ανέκαθεν ήλεγχαν την κυβέρνηση περισσότερο από όσο ο λαός. Αλλά τώρα, ακόμη και η προσομοίωση δημοκρατίας έχει εγκαταλειφθεί.

Στις ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ έχει κερδίσει την εκλογή του ως προεδρικού υποψηφίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ωστόσο οι αντιπρόσωποι στη ρεπουμπλικανική σύνοδο συνωμοτούν για να αρνηθούν στον Τραμπ την υποψηφιότητα στην οποία τον ψήφισε ο λαός. Το ρεπουμπλικανικό πολιτικό κατεστημένο δείχνει άρνηση να δεχτεί δημοκρατικά αποτελέσματα.
Ο λαός επέλεξε, αλλά η εκλογή του είναι απαράδεκτη για το κατεστημένο, που προτίθεται να υποκαταστήσει τη δική του επιλογή στην επιλογή του λαού.

Θυμόσαστε τον Ντομινίκ Στρως-Καν; Ο Στρως-Καν ήταν ο Γάλλος επικεφαλής του ΔΝΤ και -όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις- ο πιθανότερος επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας. Είπε κάτι που έμοιαζε πάρα πολύ ευνοϊκό για τον ελληνικό λαό. Αυτό ανησύχησε ισχυρά τραπεζικά συμφέροντα, που φοβήθηκαν πως θα τον εύρισκαν εμπόδιο στη λεηλασία της Ελλάδος, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Εμφανίσθηκε μια καμαριέρα ξενοδοχείου που τον κατηγόρησε για βιασμό. Συνελήφθη και προφυλακίσθηκε, χωρίς δικαίωμα αποφυλάκισης με εγγύηση, μέχρι τη δίκη. Όταν η αστυνομία και οι εισαγγελείς γελοιοποιήθηκαν, όλες οι κατηγορίες κατέπεσαν και αποφυλακίσθηκε. Αλλά ο στόχος είχε επιτευχθεί. Ο Στρως-Καν αναγκάσθηκε να παραιτηθεί από το ΔΝΤ και να αποχαιρετήσει την προεδρία της Γαλλίας.

Δεν είναι περίεργο ότι τώρα εμφανίσθηκε μια γυναίκα που ισχυρίζεται ότι ο Τραμπ την βίασε στα 13 χρόνια της;

Εξετάστε τις αντιδράσεις του κατεστημένου στη ετυμηγορία του Brexit. Μέλη της Βουλής λένε πως το δημοψήφισμα είναι απαράδεκτο και ότι το Κοινοβούλιο έχει το δικαίωμα και την ευθύνη να αγνοήσει την φωνή του λαού.

Η άποψη που καθιερώθηκε τώρα στη Δύση είναι ότι ο λαός δεν διαθέτει τα απαιτούμενα εφόδια για να παίρνει πολιτικές αποφάσεις. Η θέση των αντιπάλων της βρετανικής αποχώρησης από την ΕΕ είναι σαφής: Δεν είναι υπόθεση του βρετανικού λαού να κρίνει εάν η κυριαρχία θα εκχωρηθεί σε μιαν επιτροπή των Βρυξελλών που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

Ο Μάρτιν Σουλτς, πρόεδρος της Ευρωβουλής το έθεσε ξεκάθαρα: « Δεν είναι η φιλοσοφία της ΕΕ ότι το πλήθος μπορεί να αποφασίζει για την τύχη του»

Και τα δυτικά ΜΜΕ κατέστησαν σαφές ότι ούτε αυτά αποδέχονται την απόφαση του λαού. Λένε ότι η ψήφος είναι ρατσιστική και γι’ αυτό μπορεί να αγνοηθεί ως αθέμιτη.

Η Ουάσιγκτων δεν έχει την πρόθεση να επιτρέψει στους Βρετανούς να βγουν από τη ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Δεν δούλεψε 60 χρόνια η Ουάσιγκτων για να βάλει όλη την Ευρώπη στο σακί της ΕΕ ώστε να μπορεί να την ελέγχει, για ν’ αφήσει τώρα την δημοκρατία να της γκρεμίσει το επίτευγμά της.

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα, οι σύμμαχοί της στο χρηματιστήριο, η Τράπεζα της Ιαπωνίας και τα υποχείρια της στις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες θα ρίξουν τη στερλίνα και τις βρετανικές μετοχές και τα εκπορνευμένα ΜΜΕ θα εξηγούν ότι η πτώση των αξιών είναι η ετυμηγορία των «αγορών» πως η ψήφος του Brexit ήταν λάθος. Εάν επιτραπεί πραγματικά στην Βρετανία να αποχωρήσει, οι διετείς διαπραγματεύσεις θα χρησιμοποιηθούν για να δέσουν τους Βρετανούς στην ΕΕ τόσο γερά, ώστε η έξοδος να είναι λέξη κενή περιεχομένου.

Κανείς με μυαλό δεν πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι είναι ευτυχείς που η Ουάσιγκτων και το ΝΑΤΟ τους σέρνουν σε σύρραξη με τη Ρωσία. Αλλά οι διαμαρτυρίες τους δεν έχουν καμία επίδραση στις κυβερνήσεις τους.

Κοιτάξτε τις γαλλικές διαμαρτυρίες γι’ αυτό που η νεοφιλελεύθερη γαλλική κυβέρνηση –μασκαρεμένη σε σοσιαλιστική- αποκαλεί «μεταρρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας». Αυτό που κάνουν αυτές οι «μεταρρυθμίσεις» είναι να παίρνουν πίσω όσες μεταρρυθμίσεις πέτυχε ο γαλλικός λαός με δεκαετίες αγώνων. Οι Γάλλοι είχαν καταστήσει την απασχόληση πιο σταθερή και λιγότερο αβέβαιη, μειώνοντας έτσι την αγωνία της αβεβαιότητας και συμβάλλοντας στην ευτυχία της ζωής.

Αλλά τα οικονομικά συγκροτήματα θέλουν περισσότερο κέρδος και θεωρούν τους κανονισμούς και τους νόμους που προστατεύουν τους εργαζομένους ως εμπόδια στη μεγαλύτερη κερδοφορία. Νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι υποστηρίζουν τον περιορισμό των εργατικών δικαιωμάτων με το ψευδές επιχείρημα ότι μια ουμανιστική κοινωνία προκαλεί ανεργία. Οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι το λένε αυτό «απελευθέρωση της αγοράς εργασίας», από μεταρρυθμίσεις που πέτυχε ο γαλλικός λαός. Η Γαλλική κυβέρνηση, φυσικά, εκπροσωπεί τις μεγάλες επιχειρήσεις, όχι τον γαλλικό λαό.

Οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι και πολιτικοί δεν έχουν ενδοιασμούς να θυσιάσουν την ποιότητα της ζωής στη Γαλλία για ν’ ανοίξουν τον δρόμο στην πολυεθνικές να πραγματοποιήσουν περισσότερα κέρδη. Τι αξία έχει η «παγκόσμια αγορά» όταν το αποτέλεσμα είναι η χειροτέρευση της μοίρας των λαών;

Κοιτάξτε τους Γερμανούς. Πλημμυρίζονται από πρόσφυγες των πολέμων της Ουάσιγκτων, τους οποίους διευκόλυνε η βλακώδης γερμανική κυβέρνηση. Ο γερμανικός λαός υφίσταται αύξηση της εγκληματικότητας και των σεξουαλικών επιθέσεων. Διαμαρτύρεται αλλά η κυβέρνηση δεν τον ακούει. Η γερμανική κυβέρνηση νοιάζεται περισσότερο για τους πρόσφυγες παρά για τον γερμανικό λαό.

Κοιτάξτε τους ΄Ελληνες και τους Πορτογάλους, εξαναγκασμένους από τις κυβερνήσεις τους να δεχτούν την προσωπική οικονομική καταστροφή προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη των ξένων τραπεζών. Αυτές οι κυβερνήσεις εκπροσωπούν ξένους τραπεζίτες, όχι τους λαούς της Ελλάδος και της Πορτογαλίας.

Αναρωτιέται κανείς πόσος χρόνος θα χρειασθεί μέχρι να αντιληφθούν οι λαοί ότι μόνο μια Γαλλική Επανάσταση, πλήρης με την Γκιλοτίνα, μπορεί να τους ελευθερώσει.

πηγή

Στο βάραθρο του ισλαμισμού

Η περιδίνηση της χώρας στο χάος δεν αναχαιτίζεται, δεν ελέγχεται, δεν έχει ημερομηνία λήξης. Οσο περνάει ο καιρός θα επιδεινώνεται. Ο εφιάλτης θα λήξει όταν αποφασίσουν οι κατάλληλοι άνθρωποι να ασχοληθούν με τα αληθινά προβλήματα του τόπου - μικρά και μεγάλα. Αλλιώς η πατρίδα μας θα έχει τη μοίρα ενός φλεγόμενου δάσους. Αν δεν μεριμνήσουν οι καθ' ύλην αρμόδιοι για την πυρόσβεση, τότε η φλόγα θα σβήσει όταν δεν θα έχει απομείνει τίποτε άλλο για να κάψει.

Ένας από τα μεγάλους «πονοκεφάλους» της Ελλάδας αποτελεί ταυτόχρονα και παγκόσμιο πρόβλημα. Είναι η επέκταση του ισλαμισμού και η εκδηλωμένη τάση πολλών ισχυρών και ανίσχυρων υποστηρικτών του να κυριαρχήσουν παγκοσμίως και να αντικαταστήσουν όλα τα πολιτεύματα και τα συστήματα δικαίου με τη σαρία.

Το πιο ηχηρό και προκλητικό μήνυμα που οι ισλαμιστές έστειλαν στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα ακούστηκε σε ιερότατο για την Ορθοδοξία έδαφος: Η κυβέρνηση, την οποία ελέγχει απόλυτα ο αφανής αρχηγός του Ισλαμικού Κράτους Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οργάνωσε και πραγματοποίησε μια πρωτοφανή αθλιότητα.
Όπως γράψαμε, μουεζίνης «έπειτα από 85 ολόκληρα χρόνια έκανε εισβολή στον ναό» της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη και «σε ζωντανή σύνδεση απηύθυνε το παραδοσιακό κάλεσμα (το adhan) για την προσευχή!».

Αντί η κυβέρνηση της πατρίδας μας να υψώσει το ανάστημά της εναντίον της ύβρεως και της βαρβαρότητας, συσπειρώνοντας δυνάμεις εντός και εκτός της χώρας, ο υπουργός Παιδείας «προσκύνησε το Ισλάμ και υποσχέθηκε τζαμιά παντού».
Όπως ήδη έχουμε αναφέρει, ο Νίκος Φίλης αναχωρώντας το βράδυ του Σαββάτου από τη Μητρόπολη Αθηνών κατευθύνθηκε στην τελετή των μουσουλμάνων για το Ραμαζάνι. Στους ισλαμιστές διοργανωτές της βραδιάς ο κ. Φίλης υποσχέθηκε δημιουργία μουσουλμανικού τεμένους και νεκροταφείου στην Αθήνα ενώ, όπως σημειώνει η «δημοκρατία», έχει υπογράψει και τις εγκυκλίους, με τις οποίες νομιμοποιούνται τρία τζαμιά στην Αθήνα και ένα στη Θήβα.

Οι υποτιθέμενοι φύλακες ανοίγουν διάπλατα τις πύλες...

Πηγή "Δημοκρατία"

Διαβάστε επίσης: "Που θα γίνουν τα πρώτα τζαμιά"

Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Ναυπάκτου: ''Με εμπειρία και προβληματισμό έφυγα από την Αγία Σύνοδο''

πηγή: ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Να ψηφίζουν και οι τουρίστες στις ελληνικές εκλογές

Είναι υπέροχο που στην επέτειο του δημοψηφίσματος που το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, κεντρικό πολιτικό θέμα στην Ελλάδα είναι ο εκλογικός νόμος, η απλή αναλογική και η ψήφος στα 17.
Ακριβώς πριν από έναν χρόνο, στις Ιουλίου του 2015, αποδείχτηκε πως δεν έχει απολύτως καμία σημασία τι ψηφίζουν οι Έλληνες αλλά σήμερα η κυβέρνηση και τα κόμματα του προτεκτοράτου συζητούν για τον εκλογικό νόμο σε εκλογές που δεν έχουν κανένα νόημα.

Θα ήθελα κι εγώ να πάρω μέρος στον δημόσιο διάλογο για τις εκλογές και να καταθέσω τις προτάσεις μου.

Προτείνω να ψηφίζουν και τα μωρά. Να μην υπάρχει όριο ηλικίας για την ψήφο.

Αφού οι εκλογές δεν έχουν κανένα νόημα -και οι διαταγές έρχονται από τις Βρυξέλλες-, γιατί να μην ψηφίζουν και τα βρέφη;

Μετά από χρόνια, θα δείχνεις στην Αννούλα τη φωτογραφία και θα της λες «να, μωρό μου, εδώ είσαι εσύ που ψηφίζεις για πρώτη σου φορά, όταν ήσουν εννιά μηνών».

Επίσης, προτείνω να ψηφίζουν στις ελληνικές εκλογές και οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.

Τι θα αλλάξει;

Γιατί να μην δώσουμε τη χαρά σε πρόσφυγες και μετανάστες να ψηφίσουν σε εκλογές χωρίς νόημα και να νιώσουν περήφανοι που είναι κι αυτοί πολίτες του προτεκτοράτου;

Αυτοί που θα πρέπει να ψηφίζουν οπωσδήποτε είναι οι τουρίστες.

Μπορούμε να κάνουμε καμπάνια με σύνθημα «Ψήφισε στην Ελλάδα» και να φέρουμε στην Ελλάδα εκατομμύρια τουρίστες.

Βέβαια, θα πρέπει να κάνουμε τις εκλογές πάντα το καλοκαίρι γιατί είναι μάλλον απίθανο να πάει ο τουρίστας να ψηφίσει Φλεβάρη μήνα στη Μύκονο.

Ο εκλογικός τουρισμός μπορεί να φέρει δισεκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα.

Τα ξενοδοχεία θα γεμίζουν από εκλογείς από την Γερμανία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Βρετανία, την Αυστραλία και άλλες πλούσιες χώρες, με αποτέλεσμα οι εκλογές στην Ελλάδα να είναι πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων όλου του κόσμου και να διαφημίζουν τη χώρα μας.

Αν μάλιστα δώσουμε το δικαίωμα στους τουρίστες να ψηφίζουν στις παραλίες -και στήσουμε τις κάλπες δίπλα στις ξαπλώστρες-, θα διαφημίζουμε τις δαντελωτές παραλίες μας με την χρυσή άμμο σε όλο τον πλανήτη.

Σκεφτείτε πόσα εκατομμύρια μπλουζάκια και μαγνητάκια με το σύνθημα «Ψήφισα στην Ελλάδα» θα πουλάμε κάθε χρόνο.

Γιατί θα πρέπει να κάνουμε τις εκλογές κάθε χρόνο.

Αλλά τι πειράζει να κάνουμε εκλογές και δυο φορές τον χρόνο;

Αφού οι εκλογές στην Ελλάδα δεν έχουν κανένα νόημα.

(Όλη αυτή η υστερία με τον εκλογικό νόμο και την ψήφο στα 17, αποδεικνύει πως οι πολιτικοί του προτεκτοράτου έχουν αντιληφθεί πως στις επόμενες εκλογές η αποχή θα φτάσει στο Θεό. Για να δούμε πόσο έξυπνοι είναι οι πολίτες. Μέχρι τώρα, δεν τους λες και πολύ έξυπνους.)

Πηγή: http://pitsirikos.net/

Ανέμελος τουρίστας, θλιβερός κομπάρσος

«Η ανάβαση και η προσπάθεια επιβραβεύονται. Όπως με την ωραιότερη θέα σε ένα από τα θαύματα της ανθρωπότητας»: τα παραπάνω τιτίβισε χθες από το Πεκίνο ο Αλέξης Τσίπρας μετά την άνοδό του στο Σινικό Τείχος.

Δεν είχε βέβαια την τόλμη να το γράψει με το όνομά του, αλλά ο επικοινωνιακός παραλληλισμός που επιχείρησε με αυτή του την ανάρτηση είναι πασιφανής: όπως ο ίδιος επιβραβεύθηκε με αυτή την, πράγματι, μοναδική θέα, έτσι «επιβραβεύεται» και η πορεία του ως πρωθυπουργού, μαζί και της χώρας υπό την ηγεσία του, για την προσπάθεια και την «ανάβαση». Αυτό είναι το πολιτικό / μιντιακό μήνυμα.

Ως ανέμελος τουρίστας, ο Τσίπρας θα είχε στείλει πράγματι ένα ρομαντικούλι τιτιβισματάκι, κατάλληλο για διαφήμιση σοκολάτας ή, έστω, και μπύρας.

Όμως, ως πρωθυπουργός μίας χώρας στην οποία εξελέγη με το μαζικότερο και επαχθέστερο αριθμό πολιτικών ψευδών που ακούστηκαν ποτέ, δεν είναι, δυστυχώς και για τον ίδιο και, κυρίως, για την Ελλάδα, παρά ένας θλιβερός κομπάρσος.

Φόρεσε το κοστούμι του «επαναστάτη» σπεκουλάροντας στον πόνο των ανθρώπων και του τόπου για να πάρει την εξουσία. Και, στη συνέχεια, το πέταξε και φόρεσε το αντίθετό του, το κουστούμι του καλού παιδιού σε όσα του επιβάλουν για να τον κρατήσουν στην εξουσία.

Ο Τσίπρας προκαλεί άγρια το κοινό αίσθημα γράφοντας τέτοιου είδους παιδαριώδεις εξυπνάδες - αντίστοιχες με αυτές που έκανε και μπροστά στους ευρωπαίους ομολόγους του μετά το βρετανικό δημοψήφισμα κι εκείνοι γελούσαν με τα χάλια του και τα δικά μας…

Ο πρωθυπουργός παίζει με τις λέξεις προκαλώντας την ώρα που οι συντάξεις που δεν θα κόβονταν ήδη κόπηκαν, την ώρα που οι φόροι έχουν εκτοξευθεί, την ώρα που η χώρα έχει απολέσει ακόμα και τις ελάχιστες δημοσιονομικές δυνατότητες που της είχαν απομείνει, με τον κόφτη να έρχεται με μαθηματική πλέον βεβαιότητα από τον Σεπτέμβριο, την ώρα που το Βερολίνο, του οποίου ο Τσίπρας είναι σήμερα ο πιο πιστός yesman απειλεί με ακόμα πιο σκληρή στάση μετά το Brexit.

Την ώρα λοιπόν που, επί της ουσίας, όλα καταρρέουν και που το μοναδικό που έχει να παρατάξει η κυβέρνηση είναι λόγια χωρίς αντίκρισμα και συνεχείς διαψεύσεις και άτακτες οπισθοχωρήσεις, ο πρωθυπουργός το χει ρίξει στην διδακτική αμπελοφιλοσοφία μέσω Πεκίνου.

Με τα ψέματα προς πάσα κατεύθυνση και προς πάσα επιθυμία, ο Τσίπρας θεωρεί εαυτόν κυρίαρχο, ακλόνητο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Και είναι πράγματι, αυτή την ώρα, κυρίαρχος στο τακτικό πεδίο της πολιτικής κουζίνας. Αλλά είναι πάνω σε πήλινα πόδια.

Η λογική αυτή, τον έχει κάνει να χάσει, απ’ ότι φαίνεται, κάθε αίσθηση της πραγματικότητας.

Όμως, η πραγματικότητα είναι εδώ. Και συνεχώς φουσκώνει. Μέχρι που, σύντομα, θα αποδειχθεί ανελέητη. Χωρίς οίκτο. Είναι μονόδρομος.

πηγή

Ο Ερντογάν “τα βρήκε μ΄ όλους” και η Ελλάδα πρέπει ν΄ αλλάξει τη διπλωματική της στρατηγική

Άρθρο του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ

Μπορεί “οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ” να γνώριζαν τις παρασκηνιακές συνομιλίες για την εξομάλυνση των σχέσεων της Τουρκίας και με το Ισραήλ και με τη Ρωσία, αλλά ο συγχρονισμός δημιούργησε οπωσδήποτε εντυπώσεις.

Η πραγματικότητα είναι ότι με την εξωτερική πολιτική του το καθεστώς Ερντογάν είχε ανοίξει πολλά και δύσκολα διαχειρίσιμα μέτωπα.

Το δόγμα Νταβούτογλου για “μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες” είχε στην πράξη μετατραπεί σε “προβλήματα με όλους τους γείτονες”.

Με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία τα προβλήματα είναι γνωστά.

Το ίδιο και με την Αρμενία.

Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, η αντιπαλότητα της Τουρκίας με το Ιράν επανήλθε.

Οι σχέσεις της με το Ιράκ είναι προβληματικές και με την Ιορδανία επιφυλακτικές. ΣτηνΑίγυπτο, η Άγκυρα υποστήριξε δυναμικά τον ισλαμιστή πρόεδρο Μόρσι(Αδελφοί Μουσουλμάνοι) και εξίσου δυναμικά κατήγγειλε το πραξικόπημα που τον ανέτρεψε.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι σχέσεις με το Κάιρο να είναι εχθρικές.

Στην προσπάθειά του να οικοδομήσει το προφίλ του ηγέτη των απανταχού μουσουλμάνων ο Ερντογάν ύψωσε εδώ και χρόνια τη σημαία του προστάτη των Παλαιστινίων.

Η επιλογή του αυτή τον έφερε σε τροχιά σύγκρουσης με το Ισραήλ και διέλυσε την άλλοτε στρατηγική σχέση των δύο χωρών.

Το αποκορύφωμα αυτής της αντιπαράθεσης ήταν η αιματηρή επίθεση Ισραηλινών κομάντος εναντίον του τουρκικού πλοίου Μαβί Μαρμαρά(Μάιος του 2010), το οποίο είχε επιχειρήσει να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας.

Πριν την εκδήλωση της “Αραβικής Άνοιξης”, η Άγκυρα είχε προσπαθήσει να προσδέσει στο άρμα της τη Συρία του Άσαντ.

Η Δαμασκός, όμως, έδειξε απροθυμία να μετατραπεί σε προστατευόμενο κράτος.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, όταν εκδηλώθηκε η αντικαθεστωτική σουνιτική εξέγερση στη Συρία, ο Ερντογάν να κάνει στροφή και να θέσει ως στόχο την ανατροπή του πρώην συμμάχου του.

Ήταν η εποχή που και η Δύση είχε τον ίδιο στόχο, προσδοκώντας ότι όχι μόνο θα ξεφορτωνόταν ένα ανεπιθύμητο καθεστώς, αλλά και ότι θα πέταγε τους Ρώσους εκτός Μεσογείου. Υπενθυμίζουμε ότι οι μόνες ρωσικές βάσεις στη Μεσόγειο βρίσκονται στη βορειοδυτική Συρία.

Με τις ευλογίες Αμερικανών και Ευρωπαίων, η Τουρκία έσπευσε να αναλάβει την εργολαβία της ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ. Στο πλαίσιο αυτό ενίσχυσε ποικιλοτρόπως τους κάθε είδους τζιχαντιστές, οι οποίοι και σήκωναν το κύριο βάρος του πολέμου εναντίον του συριακού στρατού. Μεταξύ αυτών και ενίσχυε και το Ισλαμικό Κράτος και την Αλ Νάσρα που είναι το επίσημο παράρτημα της Αλ Κάιντα στη Συρία.

Από την Τουρκία εισήλθαν στη Συρία οι χιλιάδες φανατικοί μουσουλμάνοι από τρίτες χώρες.

Η Τουρκία εκπαίδευε και εφοδίαζε με όπλα και κάθε είδους προμήθειες τις τζιχαντιστικές οργανώσεις.

Σε δικά της νοσοκομεία έβρισκαν περίθαλψη οι τραυματίες ισλαμιστές.

Η σημαντικότερη πηγή εσόδων του Ισλαμικού Κράτους ήταν το λαθρεμπόριο πετρελαίου.

Ο κύριος όγκος του πετρελαίου που αντλείται από τις κατειλημμένες πετρελαιοπηγές διοχετευόταν στην Τουρκία.

Είναι αξιοσημείωτο ότι από τουρκικής πλευράς, την εκμετάλλευση αυτού του λαθρεμπορίου είχε ο Μπιλάλ Ερντογάν, υιός του Τούρκου προέδρου.

Όσο η Δύση, όμως, έδινε προτεραιότητα στην ανατροπή του Άσαντ και έκανε πως δεν έβλεπε τους τζιχαντιστές που φορούσαν το καπέλο του αντι-Άσαντ Ελεύθερου Συριακού Στρατού, η Άγκυρα δεν είχε πρόβλημα.

Οι τελετουργικοί αποκεφαλισμοί, όμως, προκάλεσαν σοκ στη δυτική κοινή γνώμη και υποχρέωσαν την Ουάσιγκτον να στραφεί εναντίον των τζιχαντιστών.

Αλλά ούτε και τότε οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί είχαν στόχο την πλήρη εξουδετέρωση του Ισλαμικού Κράτους, επειδή οι ΗΠΑ δεν είχαν παραιτηθεί από την επιδίωξή τους να ανατρέψουν στρατιωτικά το καθεστώς Άσαντ. Από τότε, όμως, η νεοοθωμανική Τουρκία βρέθηκε να αποκλίνει.

Ενώ η Δύση άρχισε ολοένα και περισσότερο να στηρίζεται στους Κούρδους της Συρίας για να ανασχέσει τουςτζιχαντιστές, η Άγκυρα είχε πρώτη προτεραιότητά της να διαλύσει τα κουρδικά καντόνια στη βόρειο Συρία που ελέγχει ο εκεί κλάδος του PKK.

Για την ακρίβεια, το καθεστώς Ερντογάν είχε αναθέσει αυτή την εργολαβία στο Ισλαμικό Κράτος ως αντάλλαγμα για την πολυποίκιλη βοήθεια που του πρόσφερε. Πράγματι, οι τζιχαντιστές έκαναν σφοδρές επιθέσεις με κορυφαία επιχείρηση την πολύμηνη πολιορκία της στρατηγικής σημασίας κουρδικής πόλης Κομπάνι.

Δεν κατάφεραν, όμως, να την καταλάβουν, γεγονός που άλλαξε τα δεδομένα και στο στρατιωτικό και στο πολιτικοδιπλωματικό επίπεδο.

Το συριακό πρόβλημα τορπίλισε και το ρωσοτουρκικό φλέρτ. Παρά τον παραδοσιακό γεωπολιτικό ανταγωνισμό των δύο χωρών, αφενός η εντυπωσιακή ανάπτυξη των εμπορικών και οικονομικών σχέσεών τους, αφετέρου η τάση του Ερντογάν να αυτονομείται από την Ουάσιγκτον και να κάνει παιχνίδι για λογαριασμό του, διευκόλυναν την πολιτική προσέγγιση Μόσχας-Άγκυρας. Ο Πούτιν είχε κάθε λόγο να ανταποκρίνεται και να υποδαυλίζει την τάση διαφοροποίησης των νεοοθωμανών από τη Δύση.

Όπως προαναφέραμε, όμως, το φλερτ προσέκρουσε στα αντιτιθέμενα συμφέροντα των δύο πλευρών στο συριακό μέτωπο.

Η Ρωσία όχι μόνο συνέχισε να στηρίζει το καθεστώς Άσαντ, αλλά και παρενέβη πιο δυναμικά στο στρατιωτικό επίπεδο.

Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί άλλαξαν τον συσχετισμό δυνάμεων στο έδαφος.

Μετά από αρκετές διαμαρτυρίες ότι οι Ρώσοι βομβάρδιζαν συμμάχους της αντάρτες, το Νοέμβριο του 2015, η Άγκυρα έδωσε εντολή κατάρριψης ενός ρωσικού βομβαρδιστικού με το επιχείρημα ότι για λίγα δευτερόλεπτα είχε εισέλθει στον τουρκικό εναέριο χώρο!

Ο Ερντογάν πίστευε ότι με αυτή την κίνηση θα υποχρέωνε το ΝΑΤΟ να στοιχηθεί πίσω του και κατ’ αυτό τον τρόπο να αποκτήσει πλεονέκτημα στο συριακό μέτωπο.

Αυτό, όμως, δεν συνέβη.

Η Ουάσιγκτον ήλθε σε μία συνεννόηση με τη Μόσχα στο πεδίο της Συρίας, γεγονός που επέτεινε την πολιτικοδιπλωματική απομόνωση της Τουρκίας.

Και για τους Αμερικανούς και για τους Ευρωπαίους, άλλωστε, ο Ερντογάν ήταν πλέον ένας τυχοδιώκτης και απρόβλεπτος ηγέτης.

Ναι μεν δεν ήθελαν να στραφούν ανοικτά εναντίον του για να μη αποξενώσουν την Τουρκία, αλλά δεν χάνουν ευκαιρία να του βάζουν τρικλοποδιές.

Με άλλα λόγια, η Άγκυρα κατάφερε να φθάσει στα όρια της σύγκρουσης με τη Μόσχα, να υποστεί επώδυνες κυρώσεις και ταυτοχρόνως να αντιμετωπίζεται με ψυχρότητα από την Ουάσιγκτον.

Η προσπάθεια του Ερντογάν να πιέσει την Ευρώπη με το προσφυγικό-μεταναστευτικό κύμα για να αποσπάσει ανταλλάγματα έφερε κάποιο αποτέλεσμα, αλλά δεν άλλαξε ποιοτικά τη μεγάλη εικόνα.

Η αποτυχία του Ισλαμικού Κράτους να διαλύσει τα κουρδικά καντόνια, σε συνδυασμό με τις ασφυκτικές πιέσεις των Αμερικανών να σταματήσει την υποστήριξη προς τους τζιχαντιστές, υποχρέωσαν την Άγκυρα να αλλάξει ρότα.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι άλλοτε άτυποι προστατευόμενοι του Ερντογάν να θεωρήσουν τη στάση του προδοσία και να του κηρύξουν τον πόλεμο.

Αυτό επιβεβαιώθηκε από το εξής περιστατικό: Στην επαρχία Ούρφα, στη νοτιοανατολική Τουρκία, οι τουρκικές αρχές είχαν επιτρέψει σε εμίρη του Ισλαμικού Κράτους να ασκεί εξουσία στον τοπικό αραβικό πληθυσμό με σκοπό τη δημιουργία ενός τοπικού αντίβαρου στο κουρδικό PKK.

Όταν, όμως, οι σχέσεις με τους τζιχαντιστές χάλασαν, οι τουρκικές αρχές ασφαλείας συνέλαβαν τον εμίρη και από την έρευνα στον υπολογιστή του διαπίστωσαν ότι είχε εντολές να οργανώσει την παρακολούθηση στόχων και να εξασφαλίσει πληροφορίες με σκοπό την οργάνωση βομβιστικών επιθέσεων.

Οι διαδοχικές βομβιστικές επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους απέδειξαν πως δεν επρόκειτο μόνο για σχεδιασμούς επί χάρτου. Έχουν κοστίσει πολύ σε αίμα και έχουν μετατρέψει την Τουρκία σε επικίνδυνη χώρα. Τελευταίο κρούσμα η πολύνεκρη επίθεση στο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.

Ο τουρισμός, που αντιπροσωπεύει το 12% του τουρκικού ΑΕΠ, έχει υποστεί καθίζηση. Στην απώλεια των Ρώσων τουριστών ήλθε να προστεθεί και η ανασφάλεια που διώχνει τους τουρίστες. Ο φετινός Μάιος είχε πτώση 35% σε σύγκριση με τον περσινό. Και οι επόμενοι μήνες αναμένεται να πάνε ακόμα χειρότερα.

Η Τουρκία είναι εύκολος στόχος για το Ισλαμικό Κράτος. Οι δράστες της τελευταίας βομβιστικής επίθεσης ήταν τζιχαντιστές καταγόμενοι από το Νταγκεστάν της Ρωσίας, από το Ουζμπεκιστάν και από την Κιργιζία. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτής της κατηγορίας τα άτομα είχαν βρει όχι μόνο καταφύγιο, αλλά και πολύπλευρη υποστήριξη στην Τουρκία. Οι νεοοθωμανοί τους θεωρούσαν “αγωνιστές αδελφούς”.

Εκτός αυτού, όμως, είναι πολλοί πλέον και οι Τούρκοι που έχουν προσχωρήσει στον τζιχαντισμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικά δύσκολη η αποτροπή επιθέσεων αυτοκτονίας.

Αντιμέτωπος με αυτό το πολιτικό τοπίο, ο Ερντογάν συνειδητοποίησε ότι δεν είχε άλλα περιθώρια να διατηρεί ανοικτά τόσα πολλά μέτωπα.

Πρώτη κίνησή του ήταν να ολοκληρώσει τις εδώ και χρόνια διεξαγόμενες παρασκηνιακές συνομιλίες με σκοπό την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ.

Η Άγκυρα είχε θέσεις τρεις όρους: Πρώτον, το Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη για την επίθεση στο Μαβί Μαρμαρά το 2010.

Δεύτερον, να αποζημιώσει τα θύματα.

Και τρίτον να άρει τον αποκλεισμό της Γάζας. Πιεζόμενος και από τους ισχυρούς Εβραίους της Τουρκίας, ο Νετανιάχου είχε ζητήσει συγγνώμη και αργότερα είχε δεχθεί την καταβολή αποζημιώσεων. Αρνιόταν, όμως, την άρση του αποκλεισμού της Γάζας παρότι δεχόταν σχετικές πιέσεις και από τη Δύση.

Η Ουάσιγκτον επιδιώκει εδώ και χρόνια να κλείσει το ρήγμα ασφαλείας που δημιούργησε στην Ανατολική Μεσόγειο η ρήξη Τουρκίας-Ισραήλ.

Υπό την αμερικανική πίεση τελικά βρέθηκε ένας συμβιβασμός.

Θα επιτραπεί στην Τουρκία να κάνει κάποια έργα στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά μέσα από ισραηλινό λιμάνι και υπό την εποπτεία των ισραηλινών αρχών.

Ο λόγος που ο Ερντογάν δεν επέμεινε στον τρίτο όρο του είναι ότι θέλει να κλείσει μέτωπα.

Ο λόγος που το Ισραήλ έκανε υποχωρήσεις είναι διπλός: Στο πολιτικό επίπεδο θέλει την Τουρκία ως πρόσθετο παράγοντα ανάσχεσης του Ιράν.

Οι Ισραηλινοί έχουν ομολογήσει δημοσίως πως γι’ αυτούς ο κύριος αντίπαλος δεν είναι το Ισλαμικό Κράτος, αλλά το καθεστώς Άσαντ και η Χεζμπολά του Λιβάνου που συνδέονται στενά με την Τεχεράνη.

Στο οικονομικό επίπεδο ο λόγος είναι κυρίως η διοχέτευση του φυσικού αερίου προς την Τουρκία και από εκεί προς την Ευρώπη. Όσο καθυστερεί η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων τόσο αυξάνει το κόστος για τις εταιρείες. Η ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων στην ΑΟΖ της Αιγύπτου καθιστά προοπτικά αυτή τη χώρα αυτάρκη και άρα όχι πελάτη. Ούτε η Ιορδανία μπορεί να απορροφήσει τη συνολική παροχή.

Οι εταιρείες θεωρούν πως η πιο συμφέρουσα λύση είναι η διοχέτευση 30 περίπου δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου τον χρόνο στην Τουρκία. Αυτή θα χρησιμοποιεί για τις ανάγκες της το ένα τρίτο και τα υπόλοιπα δύο τρίτα θα τα διοχετεύει στην Ευρώπη.

Εδώ εμπλέκεται η Κυπριακή Δημοκρατία. Χωρίς λύση του Κυπριακού ο δρόμος προς την Τουρκία θα πρέπει να περάσει από τη Συρία. Αυτό είναι αδύνατο όσο δεν βρίσκεται βιώσιμη πολιτική λύση στο Συριακό που να αποκαταστήσει τη σταθερότητα.

Ο Νετανιάχου έσπευσε να διαβεβαιώσει τη Λευκωσία και την Αθήνα ότι δεν αλλάζει τίποτα στην τριμερή στρατηγική σχέση που έχει διαμορφώσει μαζί τους τα τελευταία χρόνια. Υπενθυμίζουμε ότι η Κύπρος και η Ελλάδα εξασφαλίζουν στο Ισραήλ το στρατηγικό βάθος που έχει ζωτική ανάγκη.

Η εξομάλυνση των ισραηλινοτουρκικών σχέσεων δεν αποκλείεται να προσλάβει δυναμική επαναπροσέγγισης. Εμπόδιο σ’ αυτό είναι η άτυπη, αλλά ξεκάθαρη υποστήριξη του Ισραήλ προς τον αγώνα των Κούρδων για ίδρυση δικού τους κράτους. Εάν, πάντως, η εξομάλυνση εξελιχθεί σε επαναπροσέγγιση οι ισορροπίες θα αλλάξουν σε βάρος του Ελληνισμού.

Είναι ενδεικτικό ότι το τελευταίο διάστημα η Τουρκία όχι μόνο συνεχίζει τις παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου, αλλά πραγματοποιεί πτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά.

Εκτός αυτού, έχει δεσμεύσει καλοκαιριάτικα μία θαλάσσια περιοχή μεταξύ Σκύρου και Ψαρών για την πραγματοποίηση αεροναυτικής άσκησης. Με άλλα λόγια, στέλνει το μήνυμα ότι η πίεση προς την Αθήνα δεν πρόκειται να χαλαρώσει.

Οι ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο θα καταστούν ακόμα δυσκολότερες για τον Ελληνισμό εάν ευοδωθούν οι μυστικές συνεννοήσεις για εξομάλυνση των σχέσεων της Άγκυρας και με το Κάιρο. Ο όρος που έχει θέσει το καθεστώς Σίσι είναι η Τουρκία να σταματήσει την υποστήριξή της προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους.

Αντίστοιχο όρο είχε θέσει και το Ισραήλ όσον αφορά την τουρκική πολιτική υποστήριξη προς τη Χαμάς. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο Ερντογάν έχει ρίξει γέφυρες ακόμα και προς το καθεστώς Άσαντ! Ρόλο μεσολαβητή παίζει το Αλγέρι.

Παράλληλα με τα παραπάνω ανοίγματα, η Άγκυρα τον τελευταίο καιρό κίνησε γη και ουρανό για να εξομαλύνει τις σχέσεις της και με τη Μόσχα. Ρόλο μεσολαβητή έπαιξαν το Αζερμπαϊτζάν και το Καζακστάν. Οι συνεννοήσεις κατέληξαν και η αποκατάσταση των σχέσεων δρομολογήθηκε με την επιστολή συγγνώμης που έστειλε τις προηγούμενες ημέρες ο Ερντογάν στον Πούτιν για την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού τον περασμένο Νοέμβριο.

Όπως είχε προσυμφωνηθεί, ο Ρώσος πρόεδρος απάντησε θετικά με τηλεφώνημά του στον Τούρκο ομόλογό του.

Το επόμενο βήμα ήταν η συνάντηση των δύο υπουργών Εξωτερικών Λαβρόφ και Τσαβούσογλου στο Σότσι και η ρωσική ανακοίνωση για σταδιακή άρση των κυρώσεων.

Σταθμός σ’ αυτή τη διαδικασία θα είναι η συνάντηση των δύο ηγετών πιθανότατα τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Για την Τουρκία το κλείσιμο του μετώπου με τη Ρωσία δεν θα έχει μόνο θετικές επιπτώσεις στο οικονομικό επίπεδο. Παρά το τσαλάκωμα σε επίπεδο κύρους, επιτρέπει στον Ερντογάν να διευρύνει τα περιθώρια κινήσεών του και έναντι της Δύσης.

Για τη Μόσχα τα οφέλη είναι επίσης σημαντικά. Ουσιαστικά, εξουδετερώνει την Άγκυρα ως αντίπαλο παίκτη στο συριακό μέτωπο. Εκτός αυτού, αναβιώνει το σχέδιο κατασκευής του νότιου αγωγού για τη μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, το οποίο είχε παγώσει.

Για τη Μόσχα το σχέδιο αυτό είναι ζωτικής σημασίας. Δεν επιθυμεί το ρωσικό φυσικό αέριο να πηγαίνει στην Ευρώπη αποκλειστικά και μόνο μέσω Γερμανίας. Ας σημειωθεί ότι μέσω του νότιου αγωγού, που θα περάσει και από την Ελλάδα σχεδιάζεται να διοχετεύονται στην Ευρώπη 49 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, το παιχνίδι ανοίγει πολύ, γεγονός που υποχρεώνει την ελληνική διπλωματία να επαναξιολογήσει τα δεδομένα και να χαράξει τη στρατηγική και τις τακτικές της.

ΠΗΓΗ: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑ

πηγη

https://national-pride.org/

ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗ ΤΟ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο μεγάλος πατέρας και άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, του οποίου την μνήμη εορτάζει σήμερα η Εκκλησία, έδωσε μεγάλο αγώνα να επανέλθουν οι χριστιανοί στην ευλογημένη συνήθεια της συχνής προσέλευσης στο Άγιο Ποτήριο, συνήθεια που επί των ημερών του είχε ατονήσει. Για τον σκοπό αυτό μάλιστα συνέγραψε, μαζί με τον Άγιο Μακάριο Νοταρά Μητροπολίτη Κορίνθου, και το πόνημα "Περί της Συνεχούς Μεταλήψεως", το οποίο γνώρισε αρκετές επανεκδόσεις μέχρι σήμερα.
Η συνήθεια αυτή πολεμήθηκε και πολεμείται μέχρι της μέρες μας, με πρόφαση μια "ειδική" νηστεία, άνευ της οποίας τάχα δεν δικαιούται ο πιστός να λάβει ως έπαθλο την Θεία Κοινωνία, ασχέτως αν η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη στο ότι η Θεία Κοινωνία είναι φάρμακο προς θεραπεία και όχι έπαθλο των δήθεν "αξίων".
Στο πρόλογο της γ΄ εκδόσεως του παραπάνω εγχειριδίου, που έγινε από τον λόγιο μοναχό Κωνστάντιο Δουκάκη στην Αθήνα το 1895, διαβάζουμε το εξής γεγονός, που συνέβη στον μοναχό αυτόν, το οποίο αποτέλεσε μάλιστα αφορμή για την τρίτη έκδοση του πατερικού έργου:
"Ημέραν τινά Κυριακήν ετελείτο αγρυπνία εν τινι ενταύθα ιδιοκτήτω εκκλησιδίω του προφήτου Ελισσαίου. Παρευρεθείς και εγώ εν τη αγρυπνία, περί το τέλος της θείας λειτουργίας, ακούσας του ιερέως εκφωνήσαντος "μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε" προσήλθον όπως μεταλάβω των αχράντων μυστηρίων, προητοιμασμένος βεβαίως ων. Άλλ' ο εφημέριος ιδών με προσεγγίσαντα, ητοιμάσθη να στρέψει τα νώτα, ότε εγώ προλαμβάνω και λέγω "Δέσποτα μου, με προστάξατε να προσέλθω, και ιδού ήλθον, διά τί τώρα φεύγετε;". Λέγει ο ιερεύς: "τι σε επρόσταξα;". "Να προσέλθω να μεταλάβω" τω απεκρίθην. Αυτός δε μοι λέγει, "ενήστευσες τρεις ημέρας από λάδι;". Τότε και εγώ απολέσας την υπομονήν, απεκρίθην μετά ψυχικής ταραχής: "Δεν με ερωτάς, δέσποτά μου, εάν εξωμολογήθην; δεν με ερωτάς αν έκλεψα, αν εμοίχευσα, αν εφόνευσα, αν εβλασφήμησα, αν επιώρκησα, αν εσυκοφάντησα, αν παρέβην τας εντολάς του Θεού, εν γένει, αλλά μοι λέγεις αν έφαγα λάδι. Συ δεν τρώγεις λάδι το Σάββατον ή την Κυριακήν;". "Εγώ είμαι, λέγει, παπάς και μη με εξετάζεις, αλλά σε, δεν σε μεταλαμβάνω!".
Η ιστορία αυτή μου θύμισε την περίπτωση ενός καλού καγαθού πνευματικού στην επαρχία πριν μερικά χρόνια, την οποία μου διηγήθηκε ένας ευσεβής αδελφός και η οποία φανερώνει την άγνοια και την σύγχυση που υπάρχει ακόμη και σήμερα.
Μια Δευτέρα προσήλθε ένας πιστός για να κοινωνήσει. Ο ιερέας τον αγριοκοίταξε και σκύβοντάς κοντά του του είπε: "Νήστεψες χθες το λάδι;". Ο πιστός του απάντησε αρνητικά και τότε ο ιερέας του είπε: "Δεν νήστεψες το λάδι; Δεν σε μεταλαμβάνω!".
Μετά από λίγο καιρό προσήλθε ένας άλλος πιστός, πάλι ημέρα Δευτέρα για να μεταλάβει και η ερώτηση του ιερέως επαναλήφθηκε. Ο πιστός σε αυτήν την περίπτωση του απάντησε θετικά και τότε ο ιερέας του είπε: "Νήστεψες ημέρα Κυριακή; Δεν σε μεταλαμβάνω!".
Αντίδοτο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τόσο η μελέτη των πατερικών βιβλίων, όσο και ο σεβασμός στους πνευματικούς. Όταν ένας πιστός έχει ευλογία από τον πνευματικό του, καλό θα είναι να μην εμποδίζεται να κοινωνάει.
Αν και η αγία συνήθεια της συχνής προσελεύσεως έφθασε στο σημείο να χαρακτηρισθεί από τους πολεμίους της ως "αίρεση" και "μακρακισμός", οι Άγιοι Κολλυβάδες, διά στόματος του Αγίου Αθανασίου του Παρίου αποφάνθηκαν ότι "όντως αίρεσις και πλάνη εστί το διώκειν και κωλύειν τους πιστούς της θείας Τραπέζης ότε βούλοιντο".
Κλείνοντας και με αφορμή την μνήμη του Αγίου Νικοδήμου αναρτούμε την β΄ έκδοση του έργου του, προς ωφέλεια των Ορθοδόξων Χριστιανών.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

πηγή