Κώστας Γρίβας: Εάν συνεχιστεί η προσέγγιση Κίνας και Ινδίας, μπορεί να αλλάξει τον παγκόσμιο χάρτη!

Ο κ. Κωνσταντίνος Γρίβας, Καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Τεχνολογιών στη Σχολή Ευελπίδων είναι σήμερα καλεσμένος στο newshub.gr 

Οι πληροφορίες για προώθηση Βορειοκορεατών στρατιωτών στην περιοχή του Κουρσκ, έχει δημιουργήσει ποικίλες αντιδράσεις παγκοσμίως… Αυτό που μας δείχνει το συμβάν, είναι σίγουρα μία κίνηση κλιμάκωσης από την πλευρά της Ρωσίας, μία επικίνδυνη κίνηση που δίνει πάτημα και στη Δύση να κλιμακώσει ανάλογα. Όμως αυτό που επίσης μας δείχνει, είναι το πόσο έχει προχωρήσει η περίφημη Ευρασιατική Συσπείρωση - Συμμαχία. Το πολύ ρευστό και επικίνδυνο γεωπολιτικό πεδίο, έχει οδηγήσει τις μεγάλες δυνάμεις της ευρασίας να βάλουν στην άκρη διαφορές τους και να συσπειρωθούν! Με αποκορύφωμα την εξέλιξη που είχαμε στο Καζάν, με την πολύ σημαντική προσέγγιση που είχαμε ανάμεσα στη Κίνα και την Ινδία. Οι δύο χώρες, με τεράστια αντιπαλότητα μέχρι πρότινος, επιθυμούν έντονα μία πολύ στενή σχέση με την Ρωσία.

 «Εάν Κίνα και Ινδία καταφέρουν να βρουν ένα modus vivendi, το σχήμα παίρνει πολύ μεγαλύτερη δυναμική και θα μπορεί να αλλάξει γεωπολιτικά τον παγκόσμιο χάρτη!» Η κίνηση λοιπόν των Βορειοκορεατών είναι πολύ σημαντική εάν αναλυθεί υπό το πρίσμα της Πανευρασιατικής Συμμαχίας - Συσπείρωσης που τείνει να δημιουργηθεί. Από στρατιωτικής σκοπιάς είναι επίσης μία σοφή κίνηση γιατί δίνει στη Ρωσία, μεγάλη δυνατότητα ευελιξίας, χωρίς να έχει τις απώλειες που θα την έφερναν σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, στο εσωτερικό της χώρας. 

Σχολιάζοντας τα δεδομένα λίγο πριν τις αμερικανικές εκλογές ο κ. Γρίβας μας λέει «Δεν θεωρώ ότι ο Τράμπ είναι η απόλυτη απειλή όπως κάποιοι στην Ελλάδα θέλουν να παρουσιάζουν. Αντιθέτως, γύρω από τον Τραμπ έχουν συσπειρωθεί οι πιο ορθολογικές δυνάμεις του αμερικανικού συστήματος εξουσίας που αντιλαμβάνονται το παγκόσμιο παιχνίδι ώς ένα γεωπολιτικό ανταγωνισμό και μόνο και θέλουν να λειτουργήσουν εθνοκεκντρικά μέσα σε αυτό. Στην πλευρά Χάρις έχουν αντίθετα συσπειρωθεί δυνάμεις που λειτουργούν πολύ πιο ανορθολογικά από τους ρεπουπμλικάνους. Προέρχονται για πολιτικά στοιχεία που προωθούν την κουλτούρα woak και για να λειτουργήσουν έχουν την τάση να δαιμονοποιούν τους γεωπολιτικούς αντιπάλους τους και έτσι καλύπτουν το πολιτικό τους κενό, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως το αντίπαλο δέος στους δαιμονοποιημένους αντιπάλους. Αυτές οι πρακτικές δεν μπορούν να αντικρούσουν τη Κίνα και τη Ρωσία και θα αποδειχθούν αναποτελεσματικές αν όχι καταστροφικές! Στην Ουκρανία ο πόλεμος πρέπει άμεσα να σταματήσει έστω και με μία χαλαρή ηρεμία γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφική κλιμάκωση! Η επίσκεψη Χριστοδουλίδη στις ΗΠΑ και τον Λευκό Οίκο, είναι σίγουρα μία επιτυχία της Κυπριακής διπλωματίας. Μία ακόμα ένδειξη, ότι η κατάσταση στη Ουάσινγκτον αλλάζει αργά αλλά σταθερά και ότι ο αμερικανικός παράγοντας θέλει να έχει μια εποικοδομητική σχέση με την Ελλάδα και τη Κύπρο, ειδικά την ώρα που βλέπει ότι η Τουρκία αποτελεί μία σταθερή απειλή αποσταθεροποίησης στη περιοχή, εις βάρος των δυτικών συμφερόντων. Για αυτό και εμείς στην Ελλάδα πρέπει να κατανοήσουμε ότι οφείλουμε να ορθώσουμε το ανάστημα μας για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα μας έναντι της Τουρκίας και να μην χάσουμε την σημαντική ευκαιρία να γίνουμε ένας δυνατός και στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ στην περιοχή.

 Εάν δεν φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων, τότε θα δώσουμε την εικόνα, «ότι δεν θα είναι η Ουάσιγκτον εκείνη που συνεργάζεται με την Αθήνα, αλλά αυτή που αποφασίζει είναι η Άγκυρα και οι εδώ παραφυάδες της!»

Κώστας Γρίβας: Εάν συνεχιστεί η προσέγγιση Κίνας και Ινδίας, μπορεί να αλλάξει τον παγκόσμιο χάρτη!

Όλα είναι υγρά, ή μάλλον ρευστά

του Marcello Veneziani

Ο κόσμος έχει εισέλθει στην τρίτη χιλιετία με μια ενιαία βασική ιδέα, ρευστή και εμμονική, παγκόσμια και άπιαστη: τη ρευστή νεωτερικότητα. Στα τέλη της περασμένης χιλιετίας, ένας κοινωνιολόγος από την Ανατολή, ο Zygmunt Bauman , δημοσίευσε το δοκίμιό του Liquid Modernity, το οποίο μεταφράστηκε σε όλο τον κόσμο στο τέλος της χιλιετίας. Ξεκίνησε μια συναρπαστική φράση, πρώτα πνευματική και μετά στά μέσα ενημέρωσης, σχετικά με την παγκόσμια έλευση της ρευστότητας, στην οποία προστέθηκαν σύντομα περαιτέρω συμπεράσματα που ανέπτυξε ο Bauman σε τόσα βιβλία: υγρή κοινωνία, υγρή αγάπη, υγρή ζωή, υγρή τέχνη, υγρή επιτήρηση, υγρός φόβος και ούτω καθεξής ρευστοποίηση . Ένα επίμονο μάντρα στο οποίο καλούμαι να πνιγώ και που κανείς δεν αμφισβητεί. Η υγρή νεωτερικότητα σύντομα μεταφράστηκε σε ρευστή ταυτότητα, ειδικά αλλά όχι μόνο από σεξουαλική άποψη. Ο Bauman είναι ένας από τους σπάνιους συγγραφείς που διαβάζει και αναφέρει ο Πάπας Bergoglio, ειδικά σε σχέση με άχρηστες ζωές, που εκκαθαρίζονται από την εγωιστική κοινωνία: η αναγωγή της χριστιανικής πίστης στην κοινωνιολογία συνεπάγεται ως συνέπεια την αντικατάσταση της σκέψης, της θεολογίας και της φιλοσοφίας με την ποπ. κοινωνιολογία, ίσως ριζοσπαστική αλλά ρευστή, όπως αυτή του Μπάουμαν. Υπάρχει κάποια ειρωνεία για αυτόν τον νέο λαϊκό Άγιο Gennaro με το θαύμα της καθολικής υγροποίησης.Τι σημαίνει υγρή νεωτερικότητα; Ότι όχι μόνο ο αρχαίος κόσμος ήταν από γρανίτη, αλλά και η σταθερά προοδευτική εποχή έχει τελειώσει. έχουμε μπει σε μια μαγματική φάση, άπιαστη στις σχέσεις της, μεταμοντέρνα, στην οποία τα πάντα γλιστρούν και η ροή καταβροχθίζει κάθε επιμονή, κάθε μονιμότητα, κάθε ακαμψία. Καθολική, ή μάλλον παγκόσμια, πλημμύρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις και οι κοινωνικοί δεσμοί γίνονται ρευστοί και μεταβλητοί, οι πεποιθήσεις και οι ταυτότητες γίνονται ασταθείς, ρευστές και ρέουσες, και ούτω καθεξής. τα σύνορα, τα σύνορα εξαφανίζονται βυθισμένα από τα υγρά κύματα. Η ρευστότητα υπάρχει παντού (εκτός από την οικονομία, όπου υπάρχει έλλειψη).
Θα μπορούσαμε να το απορρίψουμε ως ανακάλυψη του προφανούς, τόσο παλιό όσο ο κούκος, αν σκεφτούμε το νερό ως παγκόσμιο μύθο των θρησκειών, της καθολικής αρχής του Θαλή και του Ηράκλειτου (panta rei, τα πάντα ρέουν). και ταυτόχρονα τόσο κοινότοπο όσο η ανακάλυψη του ζεστού νερού, γιατί οι στοχαστές της πρώιμης νεωτερικότητας σκέφτονταν την επικράτηση του γίγνεσθαι πάνω από το είναι και η στερεότητα για αιώνες. Η επικράτηση της ιστορικότητας έναντι της αιωνιότητας ήταν το σήμα της υπεροχής της ροής. Ο ρομαντισμός ήταν η έλευση του υγρού σε αντίθεση με τον στερεό κλασικό κόσμο. Στο Μανιφέστο τους, ο Μαρξ και ο Ένγκελς προχώρησαν ήδη στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα και θεώρησαν τις πάλαι ποτέ παγιωμένες κοινωνικές σχέσεις, με τις παραδόσεις και τους σιδερένιους κανόνες τους, όχι ρευστές αλλά «αστατικές»: «Όλες οι σταθερές και άκαμπτες σχέσεις διαλύονται, με τη συνέχειά τους σε αρχαίες και σεβαστές ιδέες και έννοιες, και όλες οι νέες ιδέες και έννοιες παλιώνουν προτού μπορέσουν να διορθωθούν. Ό,τι ήταν σταθερό εξατμίζεται».
Το ότι η ρευστότητα αφορά την ανθρωπότητα, είναι η αρχή της ζωής και της ουσίας της ύπαρξής της, υποδεικνύεται και από τη δική μας βιολογική σύνθεση: ο άνθρωπος αποτελείται κυρίως από νερό, σε αναλογία σχεδόν παρόμοια με τον πλανήτη μας, που αποτελείται από επτά δέκατα νερού. Και αυτή η αντιστοιχία μεταξύ μακρόκοσμου και μικρόκοσμου διδάσκει πολύ περισσότερα από την υγρή θεωρία του Bauman. Ο Gaston Bachelard έχει γράψει διεισδυτικές σελίδες για αυτό το θέμα.
Αλλά η χρήση της ρευστότητας ως άλλοθι που καλύπτει τα πάντα για να δικαιολογήσει κάθε απιστία, κάθε μετάλλαξη, κάθε καταπάτηση και κάθε διάδοση δεν εξηγεί τα πολύ πιο σύνθετα μονοπάτια της εποχής μας. Η οποία δεν μπορεί να αναχθεί στη μετάλλαξη από τη στερεά στην υγρή κατάσταση. Μπορούμε επομένως να θέσουμε τουλάχιστον τρεις ομάδες αντιρρήσεων στο δόγμα της ρευστότητας.
Το πρώτο είναι ότι αν παραμείνουμε σε ένα χημικό ή καθαρά γραμμικό σχήμα, μετά τη στερεά και την υγρή κατάσταση υπάρχει η αέρια κατάσταση και επομένως είναι καιρός να κηρύξουμε την υγρή νεωτερικότητα παρωχημένη για να μιλήσουμε για την έλευση ενός αερίου, επιπλέον, κατάλληλου. στην επικράτηση του αιθέρα και των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Βρισκόμαστε σε αέρια υπερνεωτερικότητα. Η δεύτερη ένσταση είναι ότι η ρευστότητα δεν συμπίπτει με την απόλυτη λήθη και την άρνηση κάθε μορφής, γιατί, όπως εξηγεί η μοριακή βιολογία, υπάρχει και η μνήμη του νερού, που διατηρεί το αποτύπωμα των ουσιών με τις οποίες ήρθε σε επαφή. Υπάρχει η Λήθη, το νερό της λήθης αλλά υπάρχει και το νερό της μνήμης, το ποτάμι που οι αρχαίοι ονόμαζαν Eunoè και που ρέει κοντά στη Λήθη. [ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ]Υπάρχει το υπόβαθρο των επιστροφών, το νερό που φέρνει πίσω χαμένες φιγούρες, τόπους, χρόνους. Υπάρχει επίσης κάτι αρνητικό που αντιστέκεται στη ρευστότητα: για παράδειγμα το πλαστικό στις θάλασσές μας, το οποίο δεν είναι ούτε βιοδιασπώμενο ούτε διαλύτης στο νερό.
Η τρίτη ένσταση είναι ότι παρά την κυμαινόμενη, υγρή και αέρια κατάσταση των σχέσεών μας, υπάρχει κάτι στερεό που παραμένει στην καρδιά των πραγμάτων και ονομάζεται Φύση. Υπάρχει κάτι που αντιστέκεται στη ρευστότητα ή αναδύεται ξανά σαν βυθισμένη γη: αυτή είναι επίσης η εποχή των ταυτοτήτων που ανακαλύφθηκαν ξανά, των πατρίδων, των εθνών που ανακαλύφθηκαν ξανά, των κυριαρχιών, των εδαφών, των συνόρων. Πέρα από τη φύση υπάρχει μια ενέργεια, υπάρχει ένας άνεμος που φυσά που οι αρχαίοι τον έλεγαν πνεύμα, υπάρχει μια ψυχή που είναι μια ζωτική πνοή. Και είμαστε φτιαγμένοι από νερό, από σάρκα, από οστά. και του μυαλού, του πνεύματος, της μνήμης. Πολλοί από εμάς τελειώνουν, πολλοί από εμάς μεταμορφώνονται, κάτι από εμάς επιμένει. Κάτω από τα νερά του Μπάουμαν, τα βάθη του Χάιντεγκερ αναδύονται ξανά. Τέλος, μια υγρή κοινωνία χρειάζεται δοχεία που να αποφεύγουν τη διαρροή και τη διασπορά. Όσο πιο ρευστή είναι μια κοινωνία ή ζωή, τόσο περισσότερο χρειάζεται δοχεία και κανάλια. Δηλαδή, της αίσθησης των ορίων, των σωμάτων, της πραγματικότητας και της ικανότητας να διοχετεύονται ροές προς μια κατεύθυνση. Και μια κοινωνία στην οποία όλα ρέουν χρειάζεται κάτι που παραμένει. Άλλωστε, είμαστε πλάσματα της γης, του νερού και του ουρανού, όχι μόνο μιας διάστασης.

Tutto è liquido, anzi fluido - Marcello Veneziani

Εγώ. Το παιχνίδι της ζωής (34) Η ΑΠΟΒΛΕΠΤΙΚΟΤΗΤΑ-Η ΠΡΟΘΕΣΗ, ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ.

 Συνέχεια από  Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2024

Εκλογή α

Τον καιρό τού «λυκόφωτος τής εθνικής κυριαρχίας», οι εξουσίες επιστρέφουν στον άνθρωπο τήν δύναμη

Είναι προς το παρόν το τελευταίο update τού καπιταλισμού τής πληροφορίας: ο εγκέφαλος, η αγορά και το κράτος έχουν γίνει υπολογιστές, και έχουν το ίδιο Software. Η κοινωνία αποδέχεται πως αυτό το δεδομένο είναι πολύ πιθανό, αφού σχεδόν ο καθένας ζει ήδη στα έγκατα της μηχανής. Σήμερα πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τον μηχανισμό και τα γρανάζια του, που κινούν τον κόσμο, όπως κάποτε γνωρίζαμε πως κινούνται τα αυτόματα του Friedrich του μεγάλου.
Σήμερα όμως δεν έχουμε πια την μηχανή που σηματοδότησε μια νέα εποχή μεγάλης προόδου, όπως την δεκαετία του ’90, που υποσχόταν την ουτοπία τής απεριόριστης επικοινωνίας, διαφάνειας, και φιλικών σμηνών (όπως τα σμήνη των πουλιών που έχουν μια χαρακτηριστική, κοινή συμπεριφορά), που γίνονται όλο και πιο έξυπνα. Η αντίληψη περί μιας οικονομίας τής γνώσης, όπου οι άνθρωποι επωφελούνται ο ένας από τον άλλο δια της συνεργασίας και του αλτρουισμού, είναι ακόμα ζωντανή. Αυτός ο τύπος ανθρώπου όμως, επειδή είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί «τεχνικά», δεν έχει προγραμματισθεί (ως λογισμικό). Είναι δυο διαφορετικά πράγματα η παραδοχή πως όλοι οι άνθρωποι ωθούνται από καθαρή ιδιοτέλεια, και ο προγραμματισμός ενός πλήθους με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνουν έτσι οι άνθρωποι.
Η αυτόματη αγορά αναλύει προτιμήσεις. Αν ο καταναλωτής επιλέγει βιβλία ή κυβερνήσεις, είναι για την αγορά αδιάφορο. Αυτή βλέπει μόνο διαφορά στις τιμές. Η επιχειρηματολογία είναι πάντα ίδια: ο καπιταλισμός τής πληροφορίας εκχέει το γενετικό υλικό τού συνθετικού homo oeconomicus σε όλα τα συστήματα-από τον άνθρωπο ως το άτομο μέχρι και τις παγκόσμιες οικονομίες. Με τον τρόπο αυτό κινδυνεύει όλο και περισσότερο να δημιουργήσει αυτοεκπληρούμενες προφητείες.
Το 1992, ο Walter Wriston, διευθυντής της Citibank, και ο ισχυρότερος τραπεζίτης της εποχής του, είχε με χαιρεκακία ανακοινώσει το «λυκόφως τής εθνικής κυριαρχίας», ένα κόσμο δηλαδή στον οποίο το κράτος θα παραδοθεί στην γνώση των αγορών και την λογική τού homo oeconomicus. Προέβλεψε αυτό που επενδυτές τραπεζίτες τής «William Blair» είχαν διαπιστώσει το 2012. Τα κράτη παίζουν μόνο «παιχνίδια κυριαρχίας». «Οι αγορές είναι υπολογιστές εκλογικών κέντρων. Είναι ένα διαρκές δημοψήφισμα»202, έγραψε ο Wriston.
Αυτό είχε γραφτεί πριν την ανατολή του εμπορικού ίντερνετ, σε μια εποχή που η έννοια World Wide Web δεν υπήρχε ακόμα. Ο Wriston επαινεί την αγορά με τα ίδια λόγια που επαινείται σήμερα το εμπορικό ίντερνετ: Οι «πληροφορίες» που παράγουν οι αγορές, «είναι μια αδιάκοπη καταμέτρηση ψήφων, που αποδίδουν την γνώμη που έχει ο κόσμος για την διπλωματική, νομισματική και οικονομική πολιτική ενός κράτους.» Με άλλα λόγια: οι αγορές «επιστρέφουν στον άνθρωπο την δύναμη.203»
Η αγορά ως σύμβολο δημοκρατικής συμμετοχής, ήταν η αρχική ιδέα τών πατέρων τού «νούμερο 2», όπως ήταν οι οικονομολόγοι Kenneth Arrow και Milton Friedman. Από αυτή προέκυψε συνεπώς το εξής: το κράτος θα γίνει αγορά ή θα πάψει να υπάρχει.
Δεν πρέπει να αντιληφθούμε την σύμφωνη με την αγορά πολιτική ενός κράτους τής πληροφορίας-πράγμα που ο Bobbitt τονίζει έντονα-όπως την πολιτική του Reagan ή τηςThatcher. Κάτι τέτοιο είναι αθώωση. Αυτό που το «νούμερο 2» πράγματι θέλει, θα προκαλούσε τρόμο σε οπαδούς τού καθαρού νεοφιλελευθερισμού. «Το κράτος-αγορά είναι αταξικό. Δεν το ενδιαφέρουν οι ράτσες, η καταγωγή ή το φύλο. Αλλά και οι αξίες όπως σεβασμός, αυτοθυσία, πιστότητα ή οικογένεια, του είναι αδιάφορες.»204
Οι εκλογές είναι στην περίπτωση αυτή κατά κάποιο τρόπο συνάξεις τού λαού που αντικείμενο έχουν το αφηρημένο όλο. Το θέλημα των καταναλωτών εκφράζεται μέσω της μαζικής επικοινωνίας στο ίντερνετ και στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και στις «αγορές». Επειδή όμως, τόσο η επικοινωνία στο διαδίκτυο όσο και αυτή στα μέσα, δυστυχώς αξιολογούνται και επιλέγονται από αλγόριθμους βάσει του αριθμού των κλικ που κάνουν οι καταναλωτές, κλείνει έτσι ένας κύκλος αυτοεκπληρούμενης προφητείας.
Όποιος αμφιβάλλει, ας δει τις πρώτες εφαρμογές: ο τρόπος με τον οποίο εκτελέστηκε η ενεργειακή στροφή στην Γερμανία (κλείσιμο πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρισμού και αντικατάσταση με ανανεώσιμες πηγές), το γεγονός πως ως «επιλογή» στις εκλογές προτάθηκε ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που εφαρμόστηκε στην πράξη (μεταρρυθμίσεις στον στρατό, κατώτατος μισθός), ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκαν όχι μόνο το ελληνικό δημοψήφισμα, αλλά και τους Έλληνες, που τους δικαιολόγησαν την καθυστέρηση των εκλογών λέγοντας ότι πρέπει να λάβουν υπόψη και τις «αγορές». Όλα αυτά είναι τα πρώτα βρεφικά κλάματα του νέου κράτους τής αγοράς της πληροφορίας.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μεμονωμένα φαινόμενα. Ότι συμβαίνει είναι αποτέλεσμα τής εξάπλωσης τού «νούμερο 2» στον κόσμο τής κοινωνίας και πολιτικής. Σύμφωνα με ένα στρατηγικό παράγοντα από παλιά, που έδρασε στο πρόγραμμα RAND, που σχετίζεται στενά με την ιστορία μας, ένα κράτος βρίσκεται εκεί που πρέπει, μόνο όταν παράγει την αλήθεια του μέσω του υπολογιστή της αγοράς, ο οποίος αναλύει τα δημοψηφίσματα των καταναλωτών205.
Το «θεώρημα του αδύνατου»(με την έννοια ότι δεν είναι δυνατόν να λάβει χώρα) του «αριστερόφρονος» νομπελίστα καθηγητή Kenneth Arrow, έχει αποδείξει μαθηματικά, ότι οι επιθυμίες όλων των καταναλωτών δεν είναι δυνατόν να συμψηφιστούν σε μια κοινή επιθυμία, η οποία να αποδίδει και την πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει επίσης: οι εκλογές, σε αντίθεση με τις αγορές, δεν είναι μέσο με το οποίο μπορούν να εκφρασθούν οι ατομικές επιθυμίες.
Συνεχίζεται
Αμέθυστος.

Σημειώσεις
202. Thomas Frank, One Market under God: Extreme Capitalism, Market Populism and the End of Economic Democracy, σ. 55.
203. Thomas Frank, One Market under God: Extreme Capitalism, Market Populism and the End of Economic Democracy.
204. Bobbitt, Terror and Consent, σ. 90.
205. Mirowski, Machine Dreams, σ. 505.

ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΧΑΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ "ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ" ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ.

ΤΟ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΓΙΝΕ ΓΕΝΙΚΟ, ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΙΩΘΗΚΕ ΣΕ ΓΕΝΟΣ, ΕΓΙΝΕ ΜΟΝΟΣΗΜΑΝΤΟ, ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ, ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ,  ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΣΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ  ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ ΠΑΡΟΜΟΙΩΣ ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟΝ ΣΑΝ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΑΙΤΙΩΔΟΥΣ ΑΡΧΗΣ, ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ.

ENRICO BERTI-ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ (4)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Συνέχεια απο : Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2024

Βιβλία Α, α, Β, -Ι, ΙΙ, ΙΙΙ

Και ο Αριστοτέλης συνεχίζει λέγοντας πώς η εμπειρία έχει γιά αντικείμενο τό ιδιαίτερο, τό ξεχωριστό καί μοναδικό. Ή καλύτερα τίς ατομικές πραγματικότητες. Υπάρχει όμως καί μιά παραπάνω μορφή γνώσεως ανώτερης από τήν εμπειρία πού τήν ονομάζει γνώση τού καθολικού, δηλ. αυτού πού είναι κοινό καί ίδιο ανάμεσα σέ πολλές ιδιαίτερες περιπτώσεις ή ατομικές περιπτώσεις. Σ' αυτό τό σημείο ο Αριστοτέλης δίνει μερικά υπέροχα παραδείγματα, τά οποία όμως δέν έχουμε τό χρόνο νά αναλύσουμε : Ο ιατρός δέν γνωρίζει νά γιατρέψει τόν ξεχωριστό άρρωστο, όπως μπορεί νά κάνει ο έμπειρος. Γιατρός είναι εκείνος ο οποίος γνωρίζει πώς όλοι εκείνοι πού έχουν εκείνη τήν συγκεκριμένη ασθένεια ή εκείνη τήν συγκεκριμένη φυσική διάπλαση, χρειάζονται ένα συγκεκριμένο φάρμακο, μιά συγκεκριμένη θεραπεία. Κατορθώνει δηλ. νά αναγνωρίσει τόν σύνδεσμο ανάμεσα στήν ιδιαίτερη περίπτωση καί τό είδος στό οποίο ανήκουν οι άρρωστοι μιάς συγκεκριμένης ασθένειας ή όσοι έχουν μιά συγκεκριμένη φυσική δομή : Νά τό καθόλου.

Τό καθόλου συλλαμβάνεται –λέει ο Αριστοτέλης– μέσω τής τέχνης, ή τής επιστήμης. Τέχνη σημαίνει τεχνική, δηλ. αυτή πού διαθέτουν οι βιοτέχνες, οι επαγγελματίες κάποιου επαγγέλματος. Μιά άλλη διαφορά πού εισάγει επίσης ο Αριστοτέλης, καί η οποία είναι πανέμορφη, είναι ότι η εμπειρία έχει γιά αντικείμενο τό τί, τό ότι, δηλ τό πράγμα, τό ξεχωριστό πράγμα. Ενώ η τέχνη ή η επιστήμη έχουν σάν αντικείμενο τό γιατί, τό διότι, δηλ. τήν εξήγηση, τήν αιτία (981 α 28-29).

Εδώ λοιπόν διαγράφεται μιά τυπική αντίληψη τών πρώτων Ελλήνων φιλοσόφων, θά μπορούσαμε να πούμε από τό ξεκίνημά τους μέχρι τόν Αριστοτέλη, συμπεριλαμβανομένου καί τού Πλάτωνος, δηλ. η αντίληψη τής επιστήμης σάν γνώσεως τής καθολικότητος καί γνώσεως τής αιτίας. Μπορώ νά πώ ότι διαθέτω τήν επιστήμη κάποιου πράγματος, όταν γνωρίζω τήν αιτία, γνωρίζω τόν λόγο, τήν εξήγηση.

Σ’αυτό τό σημείο ο Αριστοτέλης αναρωτιέται : Όμως η επιστήμη πού ερευνούμε, αυτή πού υπάρχει καί η οποία πρέπει να εκτεθεί σ’αυτό τό έργο, ποιά επιστήμη είναι; Ποιάς αιτίας είναι επιστήμη (982 α 4-6). Είναι γεγονός λοιπόν πώς όλες οι επιστήμες γνωρίζουν τίς αιτίες, αλλά εκείνη τήν οποία ερευνούμε τώρα ο Αριστοτέλης τήν ονομάζει Σοφία. Αυτή η λέξη ήταν κοινής χρήσεως στήν Αρχαία Ελλάδα καί δέν δείχνει κάποια ιδιαίτερη φόρμα γνώσεως, είναι μιά έννοια η οποία θα μπορούσε νά έχει μιά σχετική αξία, διότι δείχνει πάντοτε, σέ οποιαδήποτε περίπτωση, τό πιό υψηλό επίπεδο γνώσεως τό πιό προωθημένο. Γιά παράδειγμα ο αρχιτέκτων είναι πιό σοφός από τόν χειρώνακτα, όχι επειδή διαθέτει ποιός ξέρει ποια γνώση, αλλά επειδή γνωρίζει περισσότερα. Ώστε λοιπόν η σοφία δείχνει πάντοτε μέσα από κάθε σύγκριση, τό πιό υψηλό επίπεδο γνώσεως. Υπολογίζοντας λοιπόν όλες τίς δυνατές επιστήμες, ποιά από αυτές είναι η σοφία, δηλ. η πιό υψηλή επιστήμη, η επιστήμη πού μάς βοηθά νά γνωρίσουμε τά περισσότερα, η επιστήμη πού μάς δίνει τίς πιό βαθειές εξηγήσεις, τίς πιό πλήρεις; Αυτή τήν επιστήμη ψάχνει ο Αριστοτέλης. Στό βιβλίο Α μεγάλο τής μεταφυσικής υπάρχει γιά πρώτη φορά ο διάσημος όρισμός: Η Σοφία είναι η επιστήμη τών πρώτων αιτίων (982 b g). Οι πρώτες αιτίες είναι ακριβώς οι αρχές.

Τί σημαίνει ακριβώς πρώτες αιτίες; Σημαίνει τίς αιτίες οι οποίες προηγούνται τών άλλων αιτίων, αιτίες από τίς οποίες εξαρτώνται όλες οι υπόλοιπες. Οι πρώτες αιτίες, λοιπόν, είναι αιτίες οι οποίες δέν είναι μέ τήν σειρά τους αιτιατές, δέν εξαρτώνται από άλλες αιτίες. Είναι οι αιτίες πέρα από τίς οποίες δέν μπορούμε να προχωρήσουμε, διότι πέρα από αυτές δέν υπάρχει πλέον τίποτε να γνωρίσουμε, οι οποίες προσφέρουν μιά πλήρη γνώση. Μιά τελική γνώση. Όποιος γνωρίζει τίς πρώτες αιτίες θεωρείται πιό σοφός από τούς άλλους, δηλ. γνωρίζει περισσότερα από τούς άλλους, λέει ο Αριστοτέλης. Ο σοφός κατά κάποιο τρόπο γνωρίζει τά πάντα, όχι επειδή γνωρίζει κάθε συγκεκριμένο πράγμα – η σοφία δέν είναι η εγκυκλοπαίδεια όπου υπάρχουν τά πάντα – αλλά επειδή γνωρίζει τήν αιτία από τήν οποία εξαρτώνται τά πάντα καί έτσι επομένως κατανοεί τά πάντα. Αυτός ο οποίος κατέχει τήν σοφία είναι αυτός, επίσης, ο οποίος γνωρίζει να διδάξει καλύτερα, αυτός ο οποίος γνωρίζει να οδηγήσει καλύτερα τούς άλλους, διότι ανάμεσα στίς αιτίες υπάρχει επίσης καί τό τέλος τό οποίο πρέπει να κατευθύνει τίς πράξεις τών ανθρώπων, έτσι λοιπόν όποιος γνωρίζει τίς πρώτες αιτίες, γνωρίζει καί τό τέλος (982 b 4-7).

Τέλος όποιος γνωρίζει τίς πρώτες αιτίες, γνωρίζει από τήν αγάπη τής γνώσεως διότι επιλέγει εκείνο τόν τύπο τής γνώσεως πού μάς δίνει γνώση περισσότερο από όλες τίς άλλες, καί έτσι όποιος αγαπά τήν σοφία, αγαπά τήν γνώση περισσότερο από ό,τιδήποτε (982 b 24-28).

Έτσι από τά πρώτα κεφάλαια ήδη αυτού τού βιβλίου –κεφ 1 και 2– παρουσιάζεται αυτός ο πρώτος ορισμός, τόν οποίο δέν μπορούμε νά πούμε ότι είναι τής μεταφυσικής, διότι ο Αριστοτέλης δέν μιλά γιά τήν μεταφυσική, αλλά αυτής τής γνώσεως τήν οποία γιά τήν ώρα δέν καταδεικνύει μέ μιά τεχνική έκφραση, αλλά την οποία ονομάζει απλώς σοφία, γιά να δείξει τήν πιό υψηλή γνώση. Η ΣΟΦΙΑ είναι εκείνη πού ανάμεσα σέ όλες τις επιστήμες γνωρίζει τίς πρώτες αιτίες. Στήν ερώτηση ποιών ακριβώς αιτίων αποτελεί τή γνώση η Σοφία, ο Αριστοτέλης απαντά : Είναι γνώσις τών πρώτων αιτίων.

Συνεχίζεται

Αμέθυστος

Χρήστος Γιανναράς - Aμφίστομη θρησκοληψία

 Ο Χρήστος Γιανναράς (10 Απριλίου 1935 – 24 Αυγούστου 2024) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διανοητές. Με σπουδές στη Θεολογία και τη Φιλοσοφία, διετέλεσε καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο από το 1982 έως το 2002. Παράλληλα, ήταν πάντα παρών, μέσω και της αρθρογραφίας του στον Τύπο, στον δημόσιο διάλογο για τα μείζονα πνευματικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της χώρας από τη δεκαετία του 1960 έως σήμερα.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

27/04/2014

Aμφίστομη θρησκοληψία

Προσπαθώ να βρω απάντηση στο ερώτημα: Γιατί τόσο αντιθρησκευτικό μένος στην Eλλάδα σήμερα; Γιατί σημαντική μερίδα Nεοελλήνων, η κυρίαρχη στη δημοσιότητα, να συντηρεί τέτοιαν υπόκωφη οργή για την Eκκλησία, τον κλήρο, την ένσαρκη στη λαϊκή παράδοση μεταφυσική – γιατί η παθιασμένη τυφλή απόρριψη;

Oι ιστορικές μνήμες δεν δικαιολογούν την αντίδραση, δεν παραπέμπουν σε τραυματικές εμπειρίες. Σφάλματα ή και εγκλήματα ανθρώπων του κλήρου υπήρξαν και θα υπάρχουν πάντοτε, αλλά εδώ στην «Aνατολή» δεν έγιναν θεσμός, δεν καταξιώθηκαν με σκόπιμη «ιερότητα»: Oι Eλληνες δεν γνωρίσαμε Iερή Eξέταση, βατικάνια κρατική εξουσία, αλάθητη καθέδρα, Tράπεζα του Aγίου Πνεύματος, Προπαγάνδα της Πίστης με συνακόλουθη ιδεολογική τρομοκρατία, Πίνακα Aπαγορευμένων Bιβλίων, υποχρεωτική αγαμία του κλήρου.

H Eκκλησία στην Eλλάδα, παρά τον αλλοτριωτικό εκδυτικισμό της (τη θρησκειοποίησή της, τον εκφυλισμό της σε «επικρατούσα» κρατική θρησκεία) δεν έχασε τον χαρακτήρα του λαϊκού (κοινωνικού) γεγονότος. Tην ταυτότητα της εκκλησιαστικής Oρθοδοξίας στους δύο τελευταίους αιώνες την εξέφρασε περισσότερο ο Παπαδιαμάντης και λιγότερο το επισκοπάτο ή η ακαδημαϊκή θεολογία – η πάγκοινη αυτή διαπίστωση θα δικαιολογούσε μάλλον καύχηση παρά συμπλεγματική εμπάθεια.

Tο σημερινό μένος μοιάζει τεχνητό, ίσως επειδή αρχικά υπαγορεύτηκε από ανάγκες ιδεολογικής συνέπειας: Eπρεπε, ντε και καλά, να είχε λειτουργήσει και στον Eλληνισμό η «θρησκεία» σαν «όπιο του λαού», να είχαμε οπωσδήποτε και στο δικό μας παρελθόν ταύτιση της Eκκλησίας με τις προνομιούχες τάξεις, διωγμούς ιδεών, βιβλία στην πυρά, τυραννική κληρικοκρατία. Γι’ αυτό και ψάρεψαν κάποιοι «ειδικοί» από την περίοδο της Tουρκοκρατίας περιστατικά και συγκυριακά συμβάντα αχρειότητας ατόμων ή αμηχανίας εμπερίστατων θεσμών, για να συγκροτήσουν μιαν εξομοιωμένη εικόνα θρησκευτικού σκοταδισμού (ίδιου «μεσαίωνα») σε Δύση και Aνατολή: Kάποιος αποσπασματικός, αφελής αφορισμός, κάποιο εκδικητικό κάψιμο βιβλίων, μια απαγόρευση διδασκαλίας. Kαι απόκτησε η επαρχιώτικη ιδεολογική ιστοριογραφία φλάμπουρο.

H προκρούστεια προσαρμογή της Iστορίας στον νάρθηκα των εισαγόμενων ιδεολογημάτων κατόρθωσε να μονοπωλήσει τα φτιασίδια για την «προοδευτική» αυτοκαταξίωσή της. Kαι εκφυλίστηκε ταχύτατα σε εφόδιο για επαγγελματική καριέρα, για αξιοβράβευτη «παραταξιακή συνέπεια». H μηδενιστική πόζα έγινε ζηλευτή προϋπόθεση προβολής και δημοσιότητας, κατάκτησης θώκων και λιπαρά αμειβόμενης πολυθεσίας, άνετης εισόδου σε φανταχτερά «στέκια».

Σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου η μαχητική σύγκρουση με τη θρησκεία και η στράτευση στον αντικληρικαλισμό συνοδεύτηκαν με ζήλο για επιστημονική αυστηρότητα και αμεροληψία, στη σύγχρονη Eλλάδα οι μεταπρατικές απομιμήσεις κατέφυγαν στην ημιμάθεια, στους δημοσιογραφικούς δογματισμούς, στον ευνουχισμό κάθε μεταφυσικής ανησυχίας, αναζήτησης ερμηνευτικής περιέργειας. H μεταφυσική αγραμματοσύνη των Nεοελλήνων είναι κάτι που εκπλήσσει. Σπάνιο, σπανιότατο να συναντήσει κανείς Nεοέλληνα που να ξέρει να εξηγήσει γιατί ο Παρθενώνας, ένας ναός, καταγράφει ως τέχνημα το «νόημα» (αιτία και σκοπό) της πολιτικής ή της τραγωδίας, ποια κενά της αρχαιοελληνικής φιλοσοφικής μεταφυσικής προκάλεσαν τον ραγδαίο εκχριστιανισμό των Eλλήνων.

Eγραψε κάποτε στην «Kαθημερινή» η Eλένη Bλάχου ότι για να κουβεντιάσεις μεταφυσικά, υπαρξιακά σου ερωτήματα, πρέπει να βρεθείς σε κοινωνικές αναστροφές στην Eυρώπη – στην Eλλάδα είναι αδιανόητο. Πόσοι καταλαβαίνουν σε ποια δραματική υποβάθμιση της ανθρώπινης εγρήγορσης και ευαισθησίας παραπέμπει αυτή η διαπίστωση, πόσο μειωμένη καλλιέργεια προδίδει; Σίγουρα, ο εξευτελισμός που γνώρισε κάποτε η πνευματική μας παράδοση από τα «ελληνοχριστιανικά» ιδεολογήματα, οδήγησαν πολλούς. «μαζί με τα απόνερα του μπάνιου να πετάξουν και το μωρό». Aλλά το τίμημα γι’ αυτή την επιπολαιότητα είναι σωστή αναπηρία, οδυνηρός παλιμβαρβαρισμός.

Δεν είναι απαραίτητο να θρησκεύει κανείς για να διασώζει μεταφυσική έκπληξη μπροστά στο κάλλος, ερωτική ευαισθησία αποκαλυπτική της ετερότητας, χειραγωγό στον σεβασμό για το άρρητο. Mην ξεχνάμε ότι για να μετάσχει κανείς στο εκκλησιαστικό άθλημα, πρέπει να αποδεσμευθεί από την ορμέμφυτη ανάγκη του για θρησκεία. Nα περάσει από τις εγωκεντρικές ψυχολογικές «βεβαιότητες» στη διακινδύνευση της σχέσης, του έρωτα, της αυτοπροσφοράς. Γι’ αυτό και το λαϊκίστικο αντιθρησκευτικό μένος των εγχώριων «προοδευτικών» είναι, απλά και μόνο, μια άλλη μορφή θρησκοληψίας.

Θρησκοληψία λέμε κάθε ψυχολογικού χαρακτήρα «πεποιθήσεις» που υποκαθιστούν την αναζήτηση και την εμπειρική ψηλάφηση (την ανοιχτή ετοιμότητα για κοινωνούμενη γνώση) με αξιωματικές παραδοχές, προκαταλήψεις, ανεξέλεγκτες γνώμες. Eτσι, αυτός που αγκιστρώνεται σε ένα νοητικό είδωλο «Θεού» και το λατρεύει σαν «ταμπού», δεν διαφέρει σε θρησκοληψία από αυτόν που, εξίσου δογματικά και αβασάνιστα, βάζει την αυθαίρετη έννοια της «τυχαιότητας» στη θέση της αιτιώδους αρχής του υπαρκτού ή στομώνει τα ερωτήματα με ιδεολογικά τσιτάτα.

Στις τηλεοπτικές οθόνες γίνεται φανερό πόσο απελπιστικά πανομοιότυποι είναι στην ελλαδική κοινωνία σήμερα οι ιδεολογικά-ψυχολογικά θρησκευόμενοι, οι αξιωματούχοι εκπρόσωποι της «επικρατούσας θρησκείας», από τη μία, και από την άλλη οι «πεφωτισμένοι-προοδευτικοί» του αντιθρησκευτικού μένους. Oλόιδια ξύλινες γλώσσες και οι δύο πλευρές, γλώσσες άσχετες με τα πραγματικά, υπαρκτικά προβλήματα κάθε ζωντανού ανθρώπου. Aμοιβαία και καταθλιπτική η απαιδευσία, ο στρουθοκαμηλισμός της αποφυγής οντολογικών ερωτημάτων. Ψυχοπαθολογικός ο φόβος διακινδύνευσης εξωραϊσμένος με φιοριτούρες ιδεολογικής μαχητικότητας.

Eνας ενεργός μέτοχος του εκκλησιαστικού αθλήματος είναι πολύ εγγύτερα προς έναν τίμιο αγνωστικιστή, παρά σε αναμηρυκάζοντες ιδεολογήματα «αρχιερείς» νοητών ειδώλων. Kαι ένας τίμιος αγνωστικιστής θα βρει συνοδοιπόρο αναζήτησης εμπειρικών ψηλαφήσεων μάλλον στο πρόσωπο ενός αυθεντικού μοναχού, παρά στους επαγγελματίες κεκράχτες του «προοδευτικού» μηδενισμού, εκλεκτούς τηλεοπτικών «παραθύρων».

Περιττό να προστεθεί ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την Eκκλησία, αλλά ούτε και με τη στοιχειώδη ανθρώπινη σοβαρότητα, τα καραγκιοζιλίκια των δήθεν εθίμων «πρώτης ανάστασης» το πρωί του Mεγάλου Σαββάτου. ΄H ο θρησκευτικός πρωτογονισμός του τακτού, κατά παραγγελίαν «θαύματος» της αφής του «αγίου φωτός» στα Iεροσόλυμα – η έκρηξη βίας και αλλοφροσύνης που συνοδεύει την ενστικτώδη ανάγκη για είδωλα.

Σε αυτό τον πρωτογονισμό το κρατικό Eλλαδιστάν αποδίδει τιμές «αρχηγού κράτους». Συμβολικότατα.

«ΚΑΘΑΡΟ ΜΗΔΕΝ: ΣΕΡΒΙΡΕΤΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ» Από Συντακτική ομάδα Inchiostronero

Αυτή η αφήγηση με τίτλο Net Zero είναι απλώς μια άθλια απάτη

NET ZERO: ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙΤΑΙ​

Όταν η Ευρώπη επέτρεψε να συρθεί στον πόλεμο της Ουκρανίας για να ακολουθήσει τις ΗΠΑ με κάθε κόστος, ακόμη και με κόστος τη δική της οικονομική και ηθική αυτοκτονία, έγινε προσπάθεια να καθησυχαστούν οι πολίτες λέγοντας ότι το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο θα βρεθούν αλλού και ότι στη συνέχεια με την πράσινη επανάσταση για τη μείωση του CO2 που είναι αντίθετα πολύτιμο (1) για τη γεωργία και για την ίδια τη ζωή, στο μέλλον η ενέργεια θα λαμβάνεται μόνο από τις λεγόμενες ανανεώσιμες πηγές. Φυσικά αυτή η αφήγηση με τίτλο Net Zero είναι απλώς μια άθλια απάτη μέσα στην επιστημονική απάτη της λεγόμενης κλιματικής αλλαγής, μια σειρά από ιδεολογικές ανοησίες που βασίζονται αποκλειστικά σε μοντέλα προσομοίωσης των οποίων τα αρχικά δεδομένα και οι παράμετροι επιλέγονται προφανώς για να οδηγήσουν σε βρασμό του πλανήτη. Ωστόσο, εκτός από τους χειρισμούς δεδομένων, για τους οποίους υπάρχουν στοιχεία, δεν υπάρχει μελέτη που να αναφέρει με ακρίβεια και ποσοτικοποίηση το φαινόμενο του θερμοκηπίου λόγω του διοξειδίου του άνθρακα και πόσο καθορίζει αυτή την επίδραση καθώς αυξάνεται η συγκέντρωση. Όλα τα άλλα είναι βαρετά θα πει κανείς. Αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μια μελέτη που έγινε από ορισμένους φυσικούς που δείχνει ότι πέρα ​​από μια ορισμένη συγκέντρωση το φαινόμενο του θερμοκηπίου δεν αυξάνεται πλέον. Και επιπλέον, τα εμπειρικά δεδομένα που έφερε η παλαιοκλιματολογία υποδηλώνουν ότι δεν εξαρτάται η θερμοκρασία από το Co2, αλλά η συγκέντρωση του Co2 που εξαρτάται από τη θερμοκρασία.

Ας προχωρήσουμε όμως και ας ξεπεράσουμε προς το παρόν την πίεση που ασκείται για να ακυρωθούν μελέτες που δεν ταιριάζουν στην αφήγηση, των οποίων τα πιο πρόσφατα θύματα είναι ακριβώς τέσσερις Ιταλοί επιστήμονες. Ωστόσο, αν μια εκφυλισμένη και κυριολεκτικά «αγορασμένη» επιστήμη εξακολουθεί να έχει κάποια αξιοπιστία απέναντι στους πιο πολιτιστικά στερημένους ανθρώπους, η απάτη του Net Zero ξεσκεπάζεται εύκολα, γιατί είναι απλά αδύνατη. Αν και αυτή η ηλιθιότητα διαδίδεται από μεγάλους διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων όπως η BlackRock, από μεγάλες τράπεζες, από μεγάλες εταιρείες και τα γραφεία δημοσίων σχέσεών τους, από το WEF, την ΕΕ, τον ΟΗΕ, τον ΠΟΥ και τις εθνικές κυβερνήσεις, είναι φυσικά ανέφικτη, καθώς αυτοί οι οργανισμοί τό γνωρίζουν πολύ καλά, αλλά τής οποίας η συγχρονικότητα στη διάδοση παράλογων ψεμάτων καταδεικνύει την τεράστια συνενοχή και τη σιωπή που απολαμβάνουν τα ψέματα. [ΚΑΘΟΤΙ ΑΠΕΡΡΙΦΘΗ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑ Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΥΝΕΠΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ (ΤΟΝ ΝΕΟ ΘΕΟ ΤΟΥ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ) ΟΤΙ ΤΟ ΨΕΜΑ ΔΕΝ ΤΠΑΡΧΕΙ ΕΦΟΣΟΝ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ]. Το Net Zero είναι αδύνατο γιατί η ζήτηση για πρώτες ύλες όπως ο χαλκός, το κοβάλτιο, το λίθιο, το τσιμέντο και ο χάλυβας υπερβαίνει όλες τις δυνατότητες εξόρυξης και παραγωγής. Με απλά λόγια, δεν υπάρχουν αρκετοί φυσικοί πόροι για την κατασκευή των ανεμοπύργων και των ηλιακών συλλεκτών ικανών να αντικαταστήσουν την ενέργεια που σήμερα προέρχεται από τα ορυκτά καύσιμα. Πάνω απ 'όλα, δεν υπάρχουν αρκετά υλικά για τη δημιουργία του γιγαντιαίου δικτύου μπαταριών που απαιτούνται για τη σταθεροποίηση του δικτύου σε περιόδους χαμηλής ηλιακής ακτινοβολίας ή τη νύχτα ή τις συννεφιασμένες μέρες ή το χειμώνα ή σε περιόδους που ο άνεμος δεν φυσάει με τη βέλτιστη ταχύτητα . Αν ακόμη και με τίμημα την καταστροφή μεγάλων περιοχών, δεδομένου ότι η εξόρυξη είναι ιδιαίτερα επιζήμια για το περιβάλλον, μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε το απαραίτητο υλικό, μετά από περίπου δέκα χρόνια ή ακόμη λιγότερο, θα έπρεπε να αντικαταστήσουμε όλες τις μπαταρίες. χωρίς να υπάρχει πλέον η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί.

Εάν θέλουμε επίσης να αντικαταστήσουμε τον παγκόσμιο στόλο οχημάτων (1,4 δισεκατομμύρια) μετατρέποντας τα πάντα σε ηλεκτρικά, θα χρειαστεί μια συνολική ετήσια πρόσθετη ισχύς ηλεκτρικής ενέργειας άνω των 37 χιλιάδων τεραβάτ, η οποία, για την ιστορία, θα απαιτούσε 221.594 νέα παραδοσιακή ισχύ. εγκαταστάσεων ή δυσανάλογου αριθμού αιολικών ή ηλιακών εγκαταστάσεων. Εξάλλου, μπορείτε εύκολα να κάνετε τα μαθηματικά: μια τελευταίας γενιάς ηλιακή μονάδα παραγωγής ενέργειας που εκτείνεται σε 25 τετραγωνικά χιλιόμετρα παράγει 0,85 terawatt στις καλύτερες καταστάσεις . – Κάνε λίγα μαθηματικά. Το 2021, ο καθηγητής Simon P. Michaux του Γεωλογικού Ινστιτούτου της Φινλανδίας δημοσίευσε μια ολοκληρωμένη μελέτη σχετικά με το κόστος υλικών των πρώτων υλών για την παραγωγή μιας παγκόσμιας οικονομίας μηδενικών εκπομπών άνθρακα. Τα δεδομένα είναι ανησυχητικά: μόνο για τη μετάβαση στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, θα χρειαζόταν το 48,2% των παγκόσμιων αποθεμάτων νικελίου και το 43,8% των παγκόσμιων αποθεμάτων λιθίου , ενώ τα αποθέματα κοβαλτίου δεν θα ήταν επαρκή . Μόνο για τον χαλκό θα χρειαστούν 4,5 δισεκατομμύρια τόνοι . Αυτή είναι περίπου εξαπλάσια από τη συνολική ποσότητα που έχει εξαγάγει ο άνθρωπος από τη γη μέχρι στιγμής και περιλαμβάνει την επεξεργασία 2,25 τρισεκατομμυρίων τόνων μεταλλεύματος . Όμως μετά από δέκα χρόνια θα έπρεπε να αντικατασταθούν όλα και να εξαντληθεί το υπόλοιπο από ό,τι μπορεί να προσφέρει ο πλανήτης. Η εναλλακτική λύση είναι να προσπαθήσουμε να ανακυκλώσουμε μερικά από αυτά τα υλικά και να καταλήξουμε να μολύνουμε τη Γη, καθώς η ανακύκλωση γίνεται μέσω δαπανηρών, ενεργοβόρων και ρυπογόνων διαδικασιών. Και αν δεν υπάρχουν αρκετά υλικά για το Net Zero, δεν υπάρχουν καν τα απαραίτητα κεφάλαια: για παράδειγμα, μόνο το κόστος των μπαταριών που προορίζεται να αντισταθμίσει την ακανόνιστη ροή ενέργειας από αιολικές και ηλιακές εγκαταστάσεις στις ΗΠΑ κυμαίνεται από 37 τρισεκατομμύρια δολάρια ανά έτος (διπλάσιο του ΑΕΠ των ΗΠΑ) σε πολύ υψηλότερα νούμερα αν ληφθούν υπόψη οι απώλειες: ο μηχανικός Ken Gregory φτάνει στα 258 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Εν ολίγοις, αυτοί είναι αδύνατοι αριθμοί στους οποίους πρέπει να προσθέσουμε εκείνους της κατασκευής δυσανάλογα ακριβών αιολικών πύργων και ηλιακών σταθμών: όλα τα πράγματα που πρέπει να αντικατασταθούν μετά από δέκα χρόνια. Γίνεται σαφές ότι ο σκοπός της απάτης για το κλίμα και του Net Zero έχει σχεδιαστεί για να προκαλέσει κοινωνική αναστάτωση και πιθανώς σημαντική μείωση του πληθυσμού . Αλλά προφανώς -αυτή είναι η κακή έκπληξη για τους Μαλθουσιανούς δισεκατομμυριούχους της Βόρειας Αμερικής- δεν θα μπορέσουν να επιβάλουν αυτή την παράλογη συνταγή ή μάλλον αυτό το ψέμα σε όλο τον κόσμο και μάλλον θα προκαλέσουν μόνο την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση των ΗΠΑ και της Ευρώπης και άρα το τέλος των ελίτ που σχεδίασαν τις ψευδείς καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Γι' αυτό προσπαθούν να ξεκινήσουν μια παγκόσμια σύγκρουση, γιατί καταλαβαίνουν ότι έχουν σημειώσει μεγάλες επιτυχίες, αλλά ότι τώρα η πεποίθηση αποτυγχάνει λίγο και είναι καιρός να προχωρήσουμε στον καταναγκασμό.

«NET ZERO: L’IMPOSSIBILE È SERVITO» - Inchiostronero

ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΦΤΩΧΗ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΥΒΕΡΝΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ. 

Ο ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ, ΞΕΠΟΥΛΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΞΑΝΑΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ.

Ανώνυμος είπε...

Λκ 11:42 – 46
Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους· οὐαὶ ὑμῖν τοῖς Φαρισαίοις, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ πήγανον καὶ πᾶν λάχανον, καὶ παρέρχεσθε τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ· ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι, κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι. οὐαὶ ὑμῖν τοῖς Φαρισαίοις, ὅτι ἀγαπᾶτε τὴν πρωτοκαθεδρίαν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς. οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἐστὲ ὡς τὰ μνημεῖα τὰ ἄδηλα, καὶ οἱ ἄνθρωποι περιπατοῦντες ἐπάνω οὐκ οἴδασιν. Ἀποκριθεὶς δέ τις τῶν νομικῶν λέγει αὐτῷ· διδάσκαλε, ταῦτα λέγων καὶ ἡμᾶς ὑβρίζεις. ὁ δὲ εἶπε· καὶ ὑμῖν τοῖς νομικοῖς οὐαί, ὅτι φορτίζετε τοὺς ἀνθρώπους φορτία δυσβάστακτα, καὶ αὐτοὶ ἑνὶ τῶν δακτύλων ὑμῶν οὐ προσψαύετε τοῖς φορτίοις.

Φιλ 1:12 – 20
Ἀδελφοί, γινώσκειν ὑμᾶς βούλομαι, ὅτι τὰ κατ᾽ ἐμὲ μᾶλλον εἰς προκοπὴν τοῦ εὐαγγελίου ἐλήλυθεν, ὥστε τοὺς δεσμούς μου φανεροὺς ἐν Χριστῷ γενέσθαι ἐν ὅλῳ τῷ πραιτωρίῳ καὶ τοῖς λοιποῖς πᾶσι, καὶ τοὺς πλείονας τῶν ἀδελφῶν ἐν Κυρίῳ πεποιθότας τοῖς δεσμοῖς μου περισσοτέρως τολμᾶν ἀφόβως τὸν λόγον λαλεῖν. τινὲς μὲν καὶ διὰ φθόνον καὶ ἔριν, τινὲς δὲ καὶ δι᾽ εὐδοκίαν τὸν Χριστὸν κηρύσσουσιν· οἱ μὲν ἐξ ἐριθείας τὸν Χριστὸν καταγγέλλουσιν, οὐχ ἁγνῶς, οἰόμενοι θλῖψιν ἐπιφέρειν τοῖς δεσμοῖς μου· οἱ δὲ ἐξ ἀγάπης, εἰδότες ὅτι εἰς ἀπολογίαν τοῦ εὐαγγελίου κεῖμαι. τί γάρ; πλὴν παντὶ τρόπῳ, εἴτε προφάσει εἴτε ἀληθείᾳ, Χριστὸς καταγγέλλεται. καὶ ἐν τούτῳ χαίρω, ἀλλὰ καὶ χαρήσομαι· οἶδα γὰρ ὅτι τοῦτό μοι ἀποβήσεται εἰς σωτηρίαν διὰ τῆς ὑμῶν δεήσεως καὶ ἐπιχορηγίας τοῦ Πνεύματος Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ἀποκαραδοκίαν καὶ ἐλπίδα μου

ΑΙΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΣΤΗΝ ΣΑΡΔΗΝΙΑ. MIA ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΣΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ. Από τον Pino Cabra

Η Σαρδηνία βρίσκεται σε κίνδυνο. Δέχεται επίθεση, δεν υπάρχει πια αμφιβολία

                                             ΘΥΕΛΛΑ ΑΙΟΛΙΚΗ ΣΤΗ ΣΑΡΔΗΝΙΑ :
                                             ΜΙΑ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ
                                             ΣΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ​

                                                                                    από τον Pino Cabra

Η Σαρδηνία βρίσκεται σε κίνδυνο. Δέχεται επίθεση, δεν υπάρχει πια αμφιβολία .Και είναι θύμα του πιο ακραίου και παράδοξου εκφυλισμού ενός θέματος που γεννήθηκε υγιές, δηλαδή του περιβάλλοντος και της βιωσιμότητας, μεταμορφωμένο πλέον σε μια καταστροφική απειλή.

Υποστηριζόμενη από την «πράσινη» ιδεολογία σε συνδυασμό με τη δυσαναλογία των οικονομικών ακρίδων, διαμορφώνεται μια κερδοσκοπική επίθεση με στόχο να παραμορφώσει για πάντα ολόκληρο το τοπίο της Σαρδηνίας.

Πλοία φορτωμένα με γιγάντιες ανεμογεννήτριες φτάνουν με την ίδια απειλητική μεταλλική μεγαλοπρέπεια όπως τα φορτία των πυραύλων και των τεθωρακισμένων οχημάτων που βλέπουμε στα πολωνικά λιμάνια που προορίζονται για την Ουκρανία. Δεν είναι τυχαίο: η επιμελητεία όσων θέλουν να ελέγξουν μια περιοχή με ολοκληρωμένο τρόπο τείνουν να μοιάζουν μεταξύ τους και οι στρατηγοί που τους διοικούν έχουν το ίδιο σύνολο σκέψεων, συχνά τους ίδιους τρεχούμενους λογαριασμούς. Περνούν από τις ίδιες περιστρεφόμενες πόρτες με το Νταβός. Ως εκ τούτου, τα μεγάλα φορτία των ελίκων και των χαλύβδινων πύργων εμφανίζονται με την ίδια θλιβερή στοίβαξη όπως μια μπαταριά πυραύλων που πρέπει να μεταφερθεί μπροστά. Αλλά εδώ είμαστε μπροστά. Είναι ένας πόλεμος για το τοπίο και την ανάσα μας.

Μυστικές προσγειώσεις και απόκρυφες στρατηγικές

Τα νερά του λιμανιού του Oristano τις τελευταίες ημέρες έχουν δει την άφιξη του "Uhl Frontier", ενός πλοίου που, παρά την προσπάθεια να φτάσει κρυφά, δεν κατάφερε να κρύψει την αλήθεια του φορτίου του: γιγαντιαίες ανεμογεννήτριες, προοίμιο εισβολής προγραμματισμένο . Οι φωτογραφίες που δημοσιεύει η L'Unione Sarda είναι ξεκάθαρες. Αυτή η κίνηση όχι μόνο κρύβει επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, αλλά αντιπροσωπεύει την κορυφή του παγόβουνου μιας ευρύτερης και πιο ανησυχητικής στρατηγικής. Είναι η ορατή πλέον πρωτοπορία κάτι που ίσως από συνήθεια δεν θέλαμε να πιστέψουμε πλήρως, παρά το γεγονός ότι ανακοινώθηκε στα έγγραφα που κατήγγειλαν πολλοί δήμαρχοι δημοσιευμένα στα χαρτιά του Sack of Sardinia. Κανείς, πριν φτάσει ο πόλεμος, δεν μπορεί πραγματικά να φανταστεί το ακριβές εύρος του. Τώρα είναι αδύνατο να μην δεις, να μην ξέρεις, να μην νιώσεις την απειλή με μια εγγύτητα που μετρά πλέον τα λεπτά.

Μια ανησυχητική ανισότητα

Η Σαρδηνία βρίσκεται στο στόχαστρο των ενεργειακών κερδοσκόπων, με τα αιολικά έργα να ξεπερνούν τον εθνικό μέσο όρο έξι φορές σε αιτήματα σύνδεσης. Σε σύγκριση με μια συνολική προβλεπόμενη ισχύ 58 Gigawatts μόνο για τη Σαρδηνία, το νησί βρίσκεται αντιμέτωπο με μια εθνική πραγματικότητα που βλέπει περιοχές όπως η Σικελία και η Friuli-Venezia Giulia να σταματούν στα 16,8 (όχι λίγα ούτως ή άλλως) και 1 αντίστοιχα, 2 gigawatts . Η Λομβαρδία (η οποία είναι η βιομηχανική και πολυπληθής περιοχή που γνωρίζουμε) είναι ο αποδέκτης έργων που είναι σαράντα φορές μικρότερα από την επίθεση στη Σαρδηνία. Το νησί θα μετατραπεί σε μια εξορυκτική αποικία από την οποία θα μπορούσε να ληφθεί ένας όγκος ενέργειας επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες περισσότερων από 50 εκατομμυρίων ατόμων. Ολόκληρη η Ισπανία. Ή Νότια Κορέα Ή Αργεντινή και Ουρουγουάη μαζί. Μια ανισότητα που φωνάζει για εκδίκηση και εγείρει αμφιβολίες για το ποιος θα ωφεληθεί πραγματικά από αυτή την πλεονάζουσα ενέργεια. Σίγουρα όχι ο τοπικός πληθυσμός, ο οποίος θα έπρεπε να ξεπουλήσει ολόκληρη την ιστορία του σε μια βάναυση εκμετάλλευση του εδάφους, του αέρα, των κοινωνικών διασυνδέσεων με μια συντριπτική δύναμη που χρησιμοποιεί το φρικτό εξορυκτικό στυλ οποιουδήποτε βελγικού Κονγκό.

Παραβιάσεις και μη αναστρέψιμες επιπτώσεις

Η περίπτωση που αφορά τη Βασιλική της Σακκάργιας είναι εμβληματική: στρόβιλοι ψηλοί σαν ουρανοξύστες απειλούν να παραμορφώσουν το πλαίσιο ενός υπέροχου ιστορικού μνημείου, για να μην αναφέρουμε τη συστηματική και ατρόμητη παραμόρφωση του τοπίου Nuragic, καθώς και κάθε άλλου στοιχείου ταυτότητας. Εκατοντάδες πύργοι διακοσίων μέτρων που προορίζονται να αφαιρέσουν κάθε κομμάτι της ψυχής που ενώνει τους ανθρώπους, τον πολιτισμό και τη φύση: μια γενοκτονία που στοχεύει στην καταστολή σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ενός στρατιωτικού αιφνιδιασμού κάθε οικονομικής και ηθικής ανεξαρτησίας μιας κοινότητας σε παρακμή, η οποία είναι επιθυμητή συμφωνία το τελικό χτύπημα.

Ένα νησί σαν αυτό είναι ένας κόσμος και είναι ένας κόσμος που σύντομα θα χαθεί και θα ξεχαστεί στα ψηφιακά ρεύματα των δυτικών χρηματιστηρίων. Η απόφαση να συνεχιστεί, παρά τις αντίθετες απόψεις, επιβλήθηκε μέσα από ένα σύστημα κουβάρι, αδιαφανείς εταιρείες, κινεζικά κουτιά, που αναπόφευκτα λυγίζει στις επιθυμίες των εταιρειών με κυρίαρχη αδιαφορία για τις ανάγκες των πολιτών και με πλήρη περιθωριοποίηση των τοπικών αρχών.

Το κέρδος πίσω από το «έργο»

Ένα μόνο αιολικό πάρκο 1 μεγαβάτ μπορεί να αποφέρει έως και 150.000 ευρώ ετησίως σε κίνητρα. Με συνολική χωρητικότητα που υπόσχεται οικονομικές αποδόσεις άνω των 8 δισεκατομμυρίων ευρώ , είναι σαφές ότι η ώθηση προς την αιολική ενέργεια στη Σαρδηνία είναι μόνο η γκροτέσκα καρικατούρα μιας «πράσινης» πρωτοβουλίας, ενώ μοιάζει περισσότερο με έναν σύγχρονο αγώνα γιά τόν χρυσό, ένα Φαρ Ουέστ χωρίς έπος, μια βάναυση εισβολή που πραγματοποιείται σε βάρος του περιβάλλοντος και της κοινότητας.

Η εξέγερση του νησιού

Μόλις ξεκινάμε. Οι κοινότητες της Σαρδηνίας δεν θα παραμείνουν νά παρακολουθήσουν. Η λαϊκή αντίδραση οδηγεί σε κινητοποιήσεις και αιτήματα για μορατόριουμ. Το Περιφερειακό Συμβούλιο πρέπει να παρέμβει αποφασιστικά για να αποτρέψει τη θυσία της κληρονομιάς αυτής της γης στο βωμό της ενεργειακής κερδοσκοπίας. Είναι η ώρα να ακούσουμε τη φωνή των πολιτών. Στο μεταξύ, οι κερδοσκόποι έχουν κινητοποιήσει τα πιο επιθετικά δικηγορικά γραφεία. Είναι έτοιμοι να επαναλάβουν και εδώ τις πολλές ιστορίες κακής δικαιοσύνης στις οποίες οι καθολικοί κύριοι εξαπλώνουν στη δημόσια σφαίρα. Ο Ντράγκι, στο όνομα των απλουστεύσεων, είχε δημιουργήσει το νομικό πλαίσιο για να ενθαρρύνει τον βιασμό περιοχών. Αντιδρούμε σε μια απόπειρα βιασμού υπερασπιζόμενοι το σώμα μας. Τότε θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τα κεφάλια των τυράννων.

Σε ποια κατεύθυνση πηγαίνει η ενέργεια; Η υπόθεση Thyrrenian Link

Τοπικές επιτροπές και πολλοί πολίτες της Σαρδηνίας αναδεικνύουν έντονα την περίπτωση του «Τυρρηνικού Δεσμού». Αυτό το σούπερ ηλεκτρικό καλώδιο αποτελεί μέρος ενός έργου υποδομής που στοχεύει στη βελτίωση της διανομής ενέργειας μεταξύ της Σαρδηνίας και της ηπείρου, προς τις δύο κατευθύνσεις. Οι επιτροπές έχουν κινητοποιηθεί κατά της προσγείωσης αυτής της υποδομής στο Terra Mala , εκφράζοντας φόβους για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και τις επιπτώσεις στο τοπίο που θα μπορούσαν να προκύψουν από την υλοποίηση αυτών των μεγάλων ενεργειακών παρεμβάσεων. Η τοπική κοινωνία έχει ζητήσει συνάντηση με τον πρόεδρο της Περιφέρειας για να συζητηθούν περαιτέρω εξελίξεις. Το θέμα είναι ξεκάθαρο: αν μόνο στην αιολική ενέργεια σχεδιάζεται μια ισχύς που θα τροφοδοτούσε μια Κορέα και αν συνδυάσουμε τα τρομακτικά φωτοβολταϊκά πεδία που θα εκτοπίσουν τους φτωχούς αγρότες και θα προσθέσουν άλλους βιασμούς του τοπίου, τότε η κατεύθυνση του ηλεκτρισμού πηγαίνει μόνο προς μία κατεύθυνση . Και επίσης η κατεύθυνση των παροχών. Η υποψία είναι ότι το καλώδιο είναι το τελικό και οριστικό αποτέλεσμα αυτού του είδους στρατιωτικής απόβασης που προς το παρόν βλέπουμε στο λιμάνι του Oristano.

Η βασική παρεξήγηση για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας

Υπάρχει μια πιο θεμελιώδης σκέψη. Τα μεγάλα αιολικά και φωτοβολταϊκά πεδία, λειτουργώντας ως μεγα-ηλεκτρικοί σταθμοί, κινδυνεύουν να συγκεντρώσουν τον έλεγχο της ενέργειας στα χέρια λίγων, απομακρύνοντας το ιδανικό ενός δημοκρατικού ενεργειακού συστήματος προσβάσιμου σε όλους. Αυτό το μοντέλο περιορίζει τη συμμετοχή μικρών παραγωγών και κοινοτήτων, οι οποίοι αντίθετα θα μπορούσαν να επωφεληθούν πολύ από μικρές και πολύ μικρής κλίμακας μονάδες που διανέμονται σε όλη την επικράτεια.

Τα αποκεντρωμένα συστήματα μετατρέπουν κάθε κτίριο, από σπίτια έως γραφεία, σε ένα αυτόνομο μίνι εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας, μειώνοντας την εξάρτηση από απομακρυσμένες, τεράστιες υποδομές, καθώς και ελαχιστοποιώντας τις απώλειες ενέργειας λόγω μεταφοράς μεγάλων αποστάσεων. Η ενσωμάτωση με έξυπνα δίκτυα ενισχύει περαιτέρω αυτήν την προσέγγιση, βελτιστοποιώντας την κατανάλωση και την κοινή χρήση ενέργειας με βάση τις πραγματικές ανάγκες, καθιστώντας το σύστημα πιο αποτελεσματικό και βιώσιμο.
Η υιοθέτηση αυτού του οράματος σημαίνει όχι μόνο προώθηση της αποδοτικότητας, αλλά και υποστήριξη της αυτάρκειας, της τοπικής καινοτομίας και ενός πιο δίκαιου και βιώσιμου ενεργειακού μέλλοντος για όλους.

Παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ: 2030, δεν θα έχετε τίποτα και θα είστε ευτυχισμένοι

Η επίθεση στη Σαρδηνία δεν ενδιαφέρεται για αυτή την αυθεντικά περιβαλλοντική προσέγγιση, γιατί το πράσινο που θέλει να επιβάλει είναι αυτό του μοντέλου του Νταβός, του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ: αυταρχικό, αδιαφανές, κάθετο, καταστροφικό. Εάν εξαλείψετε τους αγρότες και τους ανθρώπους από το έδαφός τους, θα μειώσετε την τιμή των αγροτικών αγαθών, αλλά θα έχετε πολλή ενέργεια που θα καυχιέται για μια ψεύτικη απανθρακοποίηση για την παραγωγή τροφίμων κακής ποιότητας, για τους νέους φτωχούς. Από αυτό περνά και ο νέος ολοκληρωτισμός.

Δημοκρατία ή TNT

Είναι επιτακτική ανάγκη η Σαρδηνία να ξαναβρεί τη δύναμη του συνειδητού και ισορροπημένου σχεδιασμού. Οι μελλοντικές αποφάσεις πρέπει να εξισορροπούν τις δυνατότητες της τεχνολογίας και την ακεραιότητα της κληρονομιάς, διασφαλίζοντας ότι η παραγόμενη ενέργεια εξυπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες του νησιού και όχι εκείνων των οντοτήτων των οποίων η καρδιά βρίσκεται σε ποιος ξέρει ποιο επενδυτικό ταμείο. Θα χρειαστεί μια μεγάλη δημοκρατική δύναμη. Διαφορετικά η TNT θα κερδίσει, εάν δεν δοθούν άλλες επιλογές.

«TEMPESTA EOLICA IN SARDEGNA: UN ASSEDIO SPECULATIVO AL PATRIMONIO DELL’ISOLA» - Inchiostronero

Θαύμα του Αγίου Δημητρίου ανήμερα της μνήμης Του

“Καλημερα σε όλους και χρόνια πολλά!
Μέγα γεγονός αυτό που βίωσα σήμερα το οποίο θα ήθελα να μοιραστω μαζί σας, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ θαύμα του Αγίου Δημητρίου που γιορτάζουμε σήμερα και εύχομαι όλοι μας να έχουμε τις πρεσβείες του.
Σήμερα το πρωί στην εφημερία μου στο Ιπποκρατειο ήρθε μία επίτοκος να γεννήσει
η οποία είχε πολλές επιπλοκές κατά τη διάρκεια της κύησης και έτσι θα έμπαινε για καισαρική τομή.
Μέχρι πριν να ξεκινήσει το χειρουργείο όλα κυλούσαν ομαλά και στον υπέρηχο άκουγα
καθαρά την καρδούλα του εμβρύου.

Ξεκινάει το χειρουργείο, βγαίνει το μωράκι και διαπιστώνουμε ότι δεν έχει σφυγμό.
Είναι νεκρό.
Το βάζουμε στην ανάνηψη και ξεκινάμε καρπα μαζί με χορήγηση οξυγόνου ώστε να πετύχουμε αναταξη.
Περνάνε 10′ χωρίς κανένα σημάδι ζωής και οι αναιθσησιολογοι διασωληνωνουν.
Προσπαθούμε να αναταξουμε για αλλά 10 λεπτά αλλά φαίνεται να μην υπάρχει καμία ελπίδα.
Στα 25 λεπτά σταματάμε καθώς φαινόταν πλέον να είναι μάταιο.

Αποφασίζουμε να το αεροβαπτισουμε επικαλουμενοι τη βοήθεια του Αγίου.
Και με το που λέμε “βαφτίζεται ο δούλος του Θεού Δημήτριος, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος” το μωράκι παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξεκινάει να κλαίει!!!
Ενώ ήταν νεκρό για 25 ολόκληρα λεπτά!!

Οι μισοί κλαιγαμε και οι άλλοι μισοί κοιταζοντουσαν μεταξύ τους σαστισμενοι.
Ακόμη δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω αυτό που βίωσα και νιώθω τόσο μικρή μπροστά σε αυτό το μεγαλείο..
Εύχομαι ολόψυχα ο Άγιος μας
να σκεπάζει τις ζωές όλων σας!!
Δόξα τω Θεώ!

Μαρία Γκίκα
26/10/2024

https://www.exapsalmos.gr/thavma-tou-agiou-dimitriou-animera-tis-mnimis-tou/

Πατερικός: Θαύμα του Αγίου Δημητρίου ανήμερα της μνήμης Του

Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

                            

                        Ποτέ κανένας δεν βρήκε προσευχή
                             χωρίς προσοχή και νήψη.
                           Κανένας ποτέ δεν αξιώθηκε
                               να ανεβεί προς τα άνω
                   χωρίς πρώτα να καταφρονήσει τα κάτω.

Άγιος Ιωσήφ Ησυχαστής

Αναστάσιος: Ποτέ κανένας δεν βρήκε προσευχή - Άγιος Ιωσήφ Ησυχαστής

Μακάριος όποιος σωθεί από τις σαρκικές αμαρτίες

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Σήμερα είναι η εορτή της οσίας μητρός ημών Πελαγίας, που έζησε αμαρτωλή ζωή, ύστερα όμως έγινε αγία, και της αγίας Ταϊσίας που επίσης έζησε αμαρτωλή ζωή.

Η Εκκλησία μάς παρουσιάζει τη ζωή των αγίων αυτών γυναικών όχι τόσο από την πλευρά της πτώσεως – αυτό το δείχνει, το λέει, έτσι είναι – όσο από την πλευρά της μετανοίας, της σωτηρίας και του αγιασμού. Αγίασαν. Οι δύο αυτές γυναίκες, αν δεν είχαν πέσει όσο έπεσαν, ίσως να γίνονταν χριστιανές, αλλά θα ήταν συνηθισμένες χριστιανές. Έχοντας όμως μέσα στη συνείδησή τους αυτό το καρφί ότι έπεσαν τόσο πολύ, ότι αμάρτησαν τόσο πολύ, ότι μόλυναν τις ψυχές τους τόσο πολύ, ταπεινώθηκαν, μετενόησαν και έμειναν σ’ αυτή την ταπείνωση, έμειναν σ’ αυτή τη μετάνοια. Έφυγε εκείνο που έχει ο κάθε άνθρωπος, ένεκα του οποίου παγιδεύεται: Μη χάσω τίποτε, μην τυχόν δεν απολαύσω και τούτο κι εκείνο. Στις ψυχές αυτές, βλέπετε, μετά την αμαρτία τους, πάει πια αυτό. Σαν να μην υπήρχε η ζωή τους. Σαν να μη ζούσαν σ’ αυτό τον κόσμο. Σαν να μην τους χρειαζόταν τίποτε. Μετενόησαν κατ’ αυτό τον τρόπο και όχι απλώς σώθηκαν, αλλά έγιναν άγιες της Εκκλησίας. Για όλα τα αμαρτήματα έτσι να μετανοεί κανείς, αλλά ιδιαίτερα γι’ αυτά τα σαρκικά αμαρτήματα, γι’ αυτά τα αμαρτήματα που θεωρούνται ακαθαρσία.

Άνετα μπορούμε να σκεφθούμε ότι οπωσδήποτε θα έχουμε στη ζωή μας αυτές τις δύο γυναίκες και όλους τους αγίους της Εκκλησίας – υπάρχουν και άλλες άγιες γυναίκες που έζησαν έτσι, όπως και άνδρες – προστάτες και βοηθούς στον ειδικό αυτό αγώνα μας, στη μετάνοιά μας, στην αλλαγή μας αυτή.

Πιστεύω, κάτι μου λέει να σας το πω, ότι όποιος στις ημέρες μας θα σωθεί απ’ αυτά τα αμαρτήματα – καλό είναι να μην πέσει ποτέ ή όποιος έπεσε να μετανοήσει έτσι όπως είπαμε – αυτός ο άνθρωπος θα είναι μακάριος.

Οι Πατέρες μιλούν για την εποχή τη δική μας, για τις ημέρες τις δικές μας, τις έσχατες αυτές ημέρες, που θα γίνει τούτο, θα γίνει εκείνο, και θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Σήμερα δεν έρχεται η αμαρτία με το ξίφος, με τη φωτιά, οπότε κάποια στιγμή σε βοηθάει η Χάρις και γίνεσαι παλικάρι και μαρτυρείς και σώζεσαι και αγιάζεσαι. Σήμερα δεν είναι απλώς ότι αγωνίζεσαι μερικές ώρες ή μερικές ημέρες και τα παίζεις όλα για όλα, αλλά χρειάζεται σήμερα ν’ αγωνίζεσαι μια ολόκληρη ζωή, και δεν ξέρουμε πόσο θα ζήσει ο καθένας μας.

Η αμαρτία σήμερα δεν έρχεται σαν φωτιά να σε απειλήσει, αλλά έρχεται γλυκά-γλυκά και, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, ευκολότερα μπορεί να πει κανείς «χτύπα με το ξίφος, χτύπα με το μαχαίρι», παρά να πει όχι στην αμαρτία αυτή, που έρχεται κατ’ αυτόν τον τρόπο και δελεάζει και σκλαβώνει και αιχμαλωτίζει τον άνθρωπο πριν καν προλάβει να σκεφθεί, πριν καν προλάβει να αντιδράσει. Γι’ αυτό λένε οι Πατέρες για τα δικά μας χρόνια που θα είναι τόσο δύσκολο να ζήσει κανείς χριστιανικά, ότι αυτοί που τελικά θα αποδειχθούν δόκιμοι – είτε θα αγωνισθούν και δεν θα παρασυρθούν, είτε αν παρασύρθηκαν θα μετανοήσουν αληθινά – θα θεωρηθούν από τον Θεό ως μάρτυρες. Έτσι θα τους λογαριάσει ο Θεός.

Και πρέπει να το δούμε και αλλιώς. Σήμερα ή θα είσαι μάρτυρας ή θα πέσεις στην αμαρτία. Ή θα είσαι μάρτυρας ή θα είσαι αιχμάλωτος της αμαρτίας. Φαίνεται, δεν υπάρχει μέση οδός. Μόνο εκείνος που έχει αυτό το πνεύμα μέσα του, που έχει αυτή τη γενναιότητα μέσα του, που έχει το κουράγιο να ζήσει ζωή κατά Θεόν σαν να μαρτυρεί, θα σωθεί. Ή όποιος, όπως είπα – συνέβη ό,τι συνέβη – μετανοήσει, όπως μετενόησαν οι δύο αυτές γυναίκες.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 133, 148.

https://www.koinoniaorthodoxias.org/martiria-kai-didaxi/makarios-opoios-stothei-apo-tis-sarkikes-amarties/

Πατερικός: Μακάριος όποιος σωθεί από τις σαρκικές αμαρτίες