«Μιλάνε για την Ελλάδα όπως για τον Μπιν Λάντεν»

Πηγή : Τρελο-Γιάννης

Δύο διακεκριμένοι Ελληνες που ζουν στην Αμερική μεταφέρουν το κλίμα γενικής ανησυχίας που υπάρχει εκεί

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ φοβούνται ότι είμαστε οι επόμενοι Lehman Βrothers, ο Ομπάμα μάς αναφέρει στα τρία μεγάλα του προβλήματα μαζί με το Αφγανιστάν και τον Μπιν Λάντεν. Αυτό το κλίμα μεταφέρουν δύο διακεκριμένοι Ελληνες που ζουν χρόνια στην Αμερική, ξεχωριστοί ο καθένας στον τομέα του. Είναι ο Αλέξανδρος Νεχαμάς, καθηγητής Φιλοσοφίας, Συγκριτικής Λογοτεχνίας και Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, και ο Γιώργος Παυλάκης, διευθυντής του Εργαστηρίου Ανθρωπίνων Ρετροϊών στο Τμήμα Εμβολίων (Vaccine Βranch) του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου (Νational Cancer Ιnstitute) των ΗΠΑ. Και οι δύο τονίζουν το κλίμα γενικής ανησυχίας που υπάρχει στην Αμερική για μας. Λένε χαρακτηριστικά ότι από εκεί που οι Αμερικανοί δεν ήξεραν πού πέφτει η Ελλάδα τώρα διαβάζουν κάθε μέρα γι΄ αυτήν στις εγκυρότερες εφημερίδες της χώρας τους.
O Γιώργος Παυλάκης δίνει το στίγμα αυτής της ανησυχίας: «Η Ελλάδα έχει γίνει το καναρίνι της Ευρώπης. Οπως παλιά τα καναρίνια στα ορυχεία, ο κόσμος παρακολουθεί αν η Ελλάδα θα επιβιώσει ή όχι. Ακουγα χθες τον Ομπάμα να λέει ότι αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, όπως το Αφγανιστάν, τον Μπιν Λάντεν και την ελληνική κρίση. Οταν η ελληνική κρίση μπαίνει στην ίδια πρόταση με τον Μπιν Λάντεν, τα πράγματα δεν πάνε καλά». Ο δε Αλέξανδρος Νεχαμάς επισημαίνει ότι «η Ελλάδα αποτελεί πρόβλημα για τον σκεπτόμενο κόσμο στις ΗΠΑ. Ο κόσμος στην Αμερική φοβάται μήπως είμαστε οι επόμενοι Lehman Βrothers, ο επόμενος αδύναμος κρίκος που θα παρασύρει σε ντόμινο τις οικονομίες του δυτικού κόσμου».
Και οι δύο σκέπτονται ότι δεν φθάσαμε τυχαία ως εδώ. Ο Αλ. Νεχαμάς μιλάει για «τα τεράστια σφάλματα των κυβερνήσεων, οι οποίες έκαναν για χρόνια πολιτική με τα χρήματα από την ΕΕ και χρησιμοποιώντας ψευδείς στατιστικές». Αναφέρει χαρακτηριστικάότι ο περίφημος δημοσιογράφος Μάικλ Λιούις έγραφε για τον επικεφαλής της Στατιστικής Υπηρεσίας στην Ελλάδα ότι ο προσφιλής χαρακτηρισμός του ανάμεσα σε όσους γνώριζαν την κατάσταση ήταν «ο μάγος». Ο Γ. Παυλάκης συμφωνεί και τονίζει ότι «οι υποτιθέμενοι ταγοί του ελληνικού λαού έπρεπε τουλάχιστον να ντρέπονται για την κατάσταση στην οποία έφεραν τη χώρα, αντί να προσπαθούν να διαιωνίσουν τις δυσλειτουργίες και να κρατηθούν στους θώκους τους. Εχουν όλοι ευθύνες».
Τι μπορεί να γίνει σήμερα; Οι δύο διακεκριμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι η κρίση επιβάλλει γενναίες αποφάσεις και ίσως είναι μια ευκαιρία για την υπέρβαση. Ο Γιώργος Παυλάκης αγανακτισμένος λέει ότι «δεν πάει άλλο χωρίς ουσιαστικό κράτος δικαίου και σεβασμό στους νόμους. Πρέπει όλοι να σκεφτούμε τις συμπεριφορές μας και τα “πιστεύω” μας, και να πράξουμε με συνέπεια.Το ερώτημα είναι αν αυτό είναι εφικτό να γίνει προτού έρθουν τα χειρότερα.Υπάρχει ως πιθανότητα η ξεκάθαρη χρεοκοπία που θα έχει ίσως αποτέλεσμα μεγάλη κοινωνική αναταραχή και διάλυση της σημερινής νομενκλατούρας,όπως έγινε στη Σοβιετική Ενωση.Αν γίνει αυτό,αναγκαστικά θα σβήσουν πολλά, και θα αρχίσουμε από την αρχή με νέους κανόνες,που μπορεί να είναι καλύτεροι ή χειρότεροι. Κατ΄ ανάγκην θα υπάρξει μια περίοδος μεγάλης αστάθειας και αβεβαιότητας, πολλοί θα χάσουν τις δουλειές τους, τις συντάξεις τους ή τα εισοδήματά τους». O Αλέξανδρος Νεχαμάς τονίζει ότι «μεγάλη κρίση σημαίνει συνήθως και μεγάλη ευκαιρία,πρέπει όμως να υπάρχει κάποιος να την αρπάξει.Είναι βεβαίως παγκόσμιο φαινόμενο ότι δεν υπάρχουν πια ισχυρές προσωπικότητες που να μπορούν να αναλάβουν το βάρος των περιστάσεων. Χρειάζεται μια πολύ ισχυρή κυβέρνηση». Και οι δύο επιστήμονες επισημαίνουν ότι υπέγραψαν τη «δήλωση των 32» διανοουμένων ακριβώς γιατί πιστεύουν ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία πρέπει να κάνει την υπέρβαση. Ο Α. Νεχαμάς αναρωτιέται «τι διαφορετικό θα κάνει ο Αντώνης Σαμαράς, δικαιολογείται σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση να μην μπορούν τα κόμματα να συνεννοηθούν;» και ο Γ. Παυλάκης τονίζειότι «η εναλλακτική λύση είναι να βρουν τη δύναμη οι άρχουσες τάξεις και οι σημερινές ηγεσίες να χρησιμοποιήσουν πιο σοφά και συντεταγμένα τις ελληνικές δυνάμεις και τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη για να αποφύγουν τα χειρότερα. Με εκπλήσσει το γεγονός ότι τα αστικά κόμματα και η πνευματική ηγεσία δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η στάση τους γενικά δεν πείθει τον λαό ότι οι σημερινές θυσίες θα φέρουν αποτέλεσμα και διέξοδο από την κρίση». Τελικά, «όποια λύση και αν εφαρμοστεί θα είναι δυσάρεστη» λέει ο Αλ. Νεχαμάς, μιας και «δεν υπάρχει λύση χωρίς τεράστιες επιπτώσεις». Η πρότασή του είναι «να κληθούν όσοι έχουν μεγάλες περιουσίες, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, να συνεισφέρουν, να γίνει μια εθελοντική κίνηση για τη σωτηρία της πατρίδας. Να τους δώσει η κυβέρνηση ένα κίνητρο, π.χ. αμνηστία για τη φοροδιαφυγή, και να δημιουργηθεί έτσι μια “πατριωτική κίνηση”.Να δείξουμε έξω ότι είμαστε όλοι από την ίδια πλευρά».
Για το τι θα γίνει τελικά κανείς δεν μπορεί να κάνει πρόβλεψη. Και οι δύο φοβούνται τα χειρότερα, ενώ εκφράζουν ανησυχία για το ότι η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να πείσει τον λαό. Πιο κατηγορηματικός ο Γιώργος Παυλάκης θα πει: «Το σημερινό πολιτικό κατεστημένο είναι νεκρό, παρ΄ όλο που δεν το δέχεται. Αλλά το καινούργιο δεν είναι έτοιμο, και χρειάζεται περίσκεψη για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Μια επόμενη εθνική καταστροφή όπως αυτή της Κύπρου μπορεί να φέρει τη συμφιλίωση και τη συσπείρωση, το ερώτημα είναι αν αυτά μπορεί να γίνουν πιο γρήγορα,ώστε να προλάβουν εθνικές καταστροφές».

«ΘΟΛΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ “ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ”»

Πώς βλέπουν τους «Αγανακτισμένους»; Οι δύο επιστήμονες επισημαίνουν ότι τους κατανοούν χωρίς να έχουν προσωπική εμπειρία,καθώς βλέπουν τα πράγματα μακριά από την αχλύ των δακρυγόνων.Ο Γιώργος Παυλάκης,έχοντας συμμετάσχει στο αντιδικτατορικό κίνημα,συγκρίνει το τότε με το τώρα:«Το αντιδικτατορικό κίνημα ήταν δυστυχώς αδύναμο και ασυντόνιστο,γι΄ αυτό άλλωστε οι φοιτητές βρέθηκαν στην πρωτοπορία.Αυτή η αδυναμία πληρώθηκε ακριβά.Το αδύναμο αντιδικτατορικό κίνημα ουδετεροποιήθηκε εύκολα (αλλά προσωρινά) από τον Ιωαννίδη.Η επικράτηση των πιο αντιδραστικών και ξενόδουλων στοιχείων της χούντας του Ιωαννίδη κόστισε την κατάληψη της Κύπρου και τη μεγαλύτερη ήττα και εθνική συρρίκνωση από τη Μικρασιατική Καταστροφή.Το κίνημα των “Αγανακτισμένων” μοιάζει θολό και δεν είναι ξεκάθαρο το τι σκοπεύει και το αν μπορεί να προτείνει πολιτικές λύσεις. Χωρίς σωστές πολιτικές λύσεις δεν πάμε πουθενά. Η σημερινή χρεοκοπία,με δεδομένη την έλλειψη εναλλακτικών πολιτικών, μπορεί να γίνει απαρχή μεγάλης αστάθειας και νέων δεινών.

Αδυναμία πολιτικών λύσεων και ολιγωρία μπορεί να πληρωθούν πάλι ακριβά» πηγή

Επιστολή προς τους Ελληνες

πηγή : kathimerini.gr
Χωρίς λόγια...

Του Hugo Dixon*

Αγαπητοί Ελληνες

Η οργή που νιώθετε για τα δεινά σας είναι κατανοητή. Βρίσκεστε αντιμέτωποι με διάφορες δυσάρεστες εναλλακτικές λύσεις, εκ των οποίων όλες αφορούν μεγάλες περικοπές στο βιοτικό σας επίπεδο για τα ερχόμενα έτη. Ομως, οι επιλογές αυτές δεν είναι όλες εξίσου κακές. Πρέπει να αποφύγετε μια συναισθηματική αντίδραση που θα σας αφήσει σε ακόμα χειρότερη κατάσταση - και πρέπει να εξοστρακίσετε εκείνους που καταφεύγουν στη βία.

Μια επιλογή ήταν να πείσετε τους πολιτικούς σας να πουν τελικά «όχι» στο πρόγραμμα λιτότητας Ευρωζώνης-ΔΝΤ. Το πρόγραμμα αυτό δεν είναι τέλειο. Ομως, η απόρριψή του χωρίς δεύτερη σκέψη θα ήταν παιδιάστικη. Χωρίς συμφωνηθέν σχέδιο, δεν θα παίρνατε χρήματα. Η συνέπεια δεν θα ήταν μόνο πως η κυβέρνηση θα κήρυσσε έτσι στάση πληρωμών για τα δάνεια που πήρε για λογαριασμό σας. Θα γινόταν επιδρομή στις τράπεζές σας και η ύφεση θα γινόταν ακόμα πιο βαθιά. Πιθανόν επίσης να χάνατε τους εναπομείναντες φίλους σας στην Ευρώπη, οι οποίοι θα σας θεωρούσαν κακομαθημένα παλιόπαιδα.

Δεν σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να εξοφλήσετε όλα τα χρέη σας. Ακόμα και με ηράκλειες προσπάθειες, αυτό δεν θα είναι δυνατό. Μπορείτε, όμως, ίσως να διαπραγματευθείτε μια συντεταγμένη αναδιάρθρωση του χρέους κάποια στιγμή το ερχόμενο έτος. Κάτι τέτοιο θα σημαίνει μείωση των χρεών σας, ας πούμε στο ήμισυ, αλλά στο πλαίσιο ενός συμφωνηθέντος προγράμματος Ευρωζώνης-ΔΝΤ που σας πρόσφερε αρκετά χρήματα για να επιβιώσετε ώσπου να αναρρώσετε.

Ισως ρωτήσετε γιατί δεν μπορείτε να κηρύξετε «τακτική» στάση πληρωμών σήμερα. Δεν θα ήταν αυτό καλύτερο από το να περιμένετε; Η απάντηση θα ήταν «ναι», αν μια τέτοια επιλογή μπορούσε να συμφωνηθεί σήμερα. Δυστυχώς, η υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι ακόμα έτοιμη για τη στάση πληρωμών σας. Επομένως, δεν θα συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο. Και αυτό, εξ ορισμού, σημαίνει ότι μια στάση πληρωμών σήμερα θα ήταν άτακτη και χαοτική.

Περιμένετε λίγους μήνες, ωστόσο, και θα κατανοήσετε ότι η υπόλοιπη Ευρώπη μπορεί να βρίσκεται τότε σε θέση να αντέξει καλύτερα μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ιδίως αν έχει χρησιμοποιήσει καλά τον χρόνο της και έχει στηρίξει τις τράπεζές της. Κι εσείς, άλλωστε, μπορεί να βρίσκεστε σε θέση να διαπραγματευθείτε καλύτερα ένα νέο πακέτο - με την προϋπόθεση ότι θα ενισχύσετε κεφαλαιακά τις τράπεζές σας και θα συρρικνώσετε το δημοσιονομικό σας έλλειμμα, ώστε να εξαρτάστε λιγότερο από ξένα κεφάλαια.

Κανείς δεν αρνείται πως αυτή η πορεία θα είναι δύσκολη. Πρόκληση για σας δεν είναι μόνο η μείωση του ελλείμματος, αλλά και η αποκατάσταση της οικονομικής ανταγωνιστικότητάς σας. Αυτό σημαίνει περαιτέρω υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου.

Υπάρχει άραγε σύντομος δρόμος για να αποφευχθεί όλο αυτό; Η επαναφορά της δραχμής, ίσως; Δεν θα αποκαθιστούσε αυτό την ανταγωνιστικότητα; Η απάντηση είναι πως πιθανότατα όχι. Η αλήθεια είναι πως δεν θα έπρεπε ποτέ να έχετε ενταχθεί στην Ευρωζώνη. Κανείς, όμως, δεν έχει βρει ακόμα τρόπο να ξαναβάλει την οδοντόπαστα πίσω στο σωληνάριο χωρίς να λερωθεί. Και πάλι, ο αδύναμος κρίκος είναι οι τράπεζές σας. Αν οι συμπατριώτες σας πίστευαν πως θα επανερχόταν η δραχμή (σε πολύ χαμηλότερη ισοτιμία, βεβαίως), θα ήταν τρελοί να κρατούσαν τα χρήματά τους σε ελληνική τράπεζα. Θα επικρατούσε πανικός πριν καν κοπούν οι νέες δραχμές.

Ολα αυτά μπορεί να φαίνονται τρομερά άδικα - και ως ένα βαθμό είναι. Πολιτικοί αμφοτέρων των μεγάλων κομμάτων της Ελλάδας απογοήτευσαν τον κόσμο επί σειρά δεκαετιών. Ηγήθηκαν ενός τερατωδώς αναποτελεσματικού δημοσίου τομέα, συχνά στελεχωμένου με φίλους και πελάτες. Δαπάνησαν πάρα πολλά χρήματα και στη συνέχεια εξαπάτησαν με ψευδή στοιχεία, για να μπορέσει η Ελλάδα να μπει στην Ευρωζώνη. Η διαφθορά και η φοροδιαφυγή οργίασαν - και έμειναν σε μεγάλο βαθμό ατιμώρητες.

Μπορείτε επίσης να κατηγορήσετε τους ξένους για τα δεινά σας. Οι ξένες τράπεζες ήταν από εκείνους που σας δάνεισαν όλα αυτά τα χρήματα. Κάποιες μάλιστα σας βοήθησαν να μαγειρέψετε τα στοιχεία σας. Και η υπόλοιπη Ευρωζώνη έκανε τα στραβά μάτια όταν καταγράφατε αστρονομικά χρέη. Θυμηθείτε, όμως: οι πιστωτές σας (τόσο οι τράπεζες όσο και οι κυβερνήσεις) δεν θα εξέλθουν αλώβητες. Οταν κηρύξετε στάση πληρωμών, εκείνοι θα πληρώσουν βαρύ τίμημα.

Πρέπει επίσης να καταλάβετε ότι φέρετε και εσείς μέρος της ευθύνης. Πολλοί από εσάς φοροδιαφεύγατε. Πολλοί απολαμβάνατε εκείνες τις υψηλόμισθες θέσεις του δημοσίου τομέα. Οι περισσότεροι καταναλώνατε περισσότερα απ’ όσα παρήγατε και συνταξιοδοτούσασταν πάρα πολύ νωρίς. Ψηφίζατε επίσης τους άχρηστους πολιτικούς σας. Ο, τι κάνουμε έχει συνέπειες. Διαμαρτυρηθείτε ελεύθερα. Εστιάστε, όμως, στους σωστούς στόχους, μη «βάζετε τα χέρια σας και βγάζετε τα μάτια σας», απορρίπτοντας την ξένη βοήθεια. Και πάνω απ’ όλα, συνεχίστε ειρηνικά.

* Ο κ. Hugo Dixon είναι αρχισυντάκτης στο «Reuters Breakingviews», το τμήμα απόψεων και σχολίων του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters.

ΣΧΟΛΙΟ: Φαίνεται καθαρά ότι δέν τού πληρώσαμε διακοπές στή Μύκονο, ποτέ!
Ο κύριος είναι σίγουρα μεγάλος μαθητής τού διαφωτισμού, ένα από τά πρότυπα λογικής πού θα επιθυμούσε καί ο Στελάρας γιά μάς.
Στή δυνατότητα νά καταναλώνουμε περισσότερα από όσα κερδίζουμε δέν στηρίζεται ολόκληρο τό τραπεζικό σύστημα;
Αυτό τό 20% τού Ελληνικού λαού πού στήριξε τό ΠΑΣΟΚ κλέβοντας καί τό ίδιο, παίρνοντας παχυλούς μισθούς, πόσα δισεκατομμύρια σφετερίστηκε όλα αυτά τά χρόνια; 370 δισ. ευρώ;
Γιά μπούληδες μάς περνάς, σαλταρισμένε; Τή λογική πού τήν έμαθες; Στίς επιστολές τού Βολταίρου πρός τίς γκόμενες πού τόν εγκατέλειπαν; ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΣΑΚΙΣΤΟ ΕΥΡΩ. ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΦΟΥΣΚΕΣ. ΑΝΩΜΑΛΕ!
ΕΛΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙΣ!!!

Αμέθυστος

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ. ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ.

πηγή: kathimerini.gr

Ανοιχτή επιστολή προς τον Αντώνη Σαμαρά

ο ανέμελος

Του Θανου Bερεμη*

Αγαπητέ κ. Σαμαρά,

Είχα την τύχη να γνωρίσω διαπρεπή στελέχη της οικογένειάς σας, από την προγιαγιά σας Πηνελόπη Δέλτα (μέσα από τα έργα της) ώς την αξέχαστη γιαγιά σας, τη Βιργινία Ζάννα, η οποία υπήρξε ο οδηγός μου στον κόσμο του Μεσοπολέμου και όσων επιζούσαν κατά την πενταετία 1969-1974. Η γιαγιά σας αντιμετώπιζε τότε, με τη γενναιότητα και τη λεβεντιά που βρίσκονται άφθονες στις καταβολές σας, τη δοκιμασία της φυλάκισης του γιου της Παύλου Ζάννα από τη χούντα.

Επεσε σε σας ο κλήρος να συνεχίσετε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης την παράδοση των προγόνων σας.

Ως κατά καιρούς ψηφοφόρος περίπου όλων των κομμάτων που βρίσκονται στη Βουλή των Ελλήνων, αλλά και των προκατόχων τους, παρακολουθώ με λύπη την έλλειψη ομοψυχίας που χαρακτηρίζει τους εκλεγμένους εκπροσώπους μας. Με λίγες εξαιρέσεις, διαγκωνίζονται για να κερδίσουν την προτίμηση των ψηφοφόρων σε στιγμές έκτακτης ανάγκης για το μέλλον της χώρας μας. Είναι περιττό να επισημάνω ότι αν φτάσουμε τελικά σε χρεοκοπία, θα υποβιβαστούμε στο επίπεδο του οικονομικού βίου της γεωγραφικής μας γειτονιάς και ίσως καθηλωθούμε εκεί για πολλά χρόνια. Σε μια τέτοια περίπτωση, το πολιτικό προσωπικό της Βουλής θα αλλάξει ριζικά ώστε να μην υπάρξει χώρος για τους σημερινούς παίκτες.

Επιμένετε δίκαια ότι η χώρα μας χρειάζεται αναπτυξιακά κίνητρα. Αλλά πώς είναι δυνατόν, ακόμα και αν μηδενίζονταν οι φόροι, να πεισθούν οι επιχειρηματίες να διακινδυνεύσουν την οποιαδήποτε αναπτυξιακή επένδυση με την επικρεμάμενη σπάθα του Δαμοκλέους ενός τεράστιου χρέους, των δομικών ελλειμμάτων του δημοσίου τομέα και της παντελούς μας έλλειψης ανταγωνιστικότητας; Οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας απορούν με την άρνηση του κόμματός σας να συναινέσει, κατά το πορτογαλικό προηγούμενο, σε αποδοχή μιας κοινής προσπάθειας για τη μείωση των δαπανών του Δημοσίου. Σε μια χώρα με τριπλάσια δημοσιοϋπαλληλία εκείνης της Αυστρίας, δεν ακούγεται φωνή, όχι από τους σοσιαλιστές, αλλά ούτε και από τους φιλελευθέρους – συντηρητικούς για τη μείωση του προσωπικού που σωρεύτηκε χωρίς περίσκεψη στον δημόσιο τομέα χάρη στις πελατειακές εξυπηρετήσεις των κομμάτων. Τα δύο μεγάλα κόμματα τα οποία φέρουν ανάλογη ευθύνη για το σημερινό αδιέξοδο (το ΠΑΣΟΚ με περισσότερα χρόνια στην εξουσία και η Ν.Δ. με την πρόσφατη προβληματική της συνεισφορά) έχουν να επιλέξουν το μη χείρον από δύο κακά: τη μεγέθυνση της ανεργίας και τον μηδενισμό της μισθωτής εργασίας. Αν η χώρα μας πτωχεύσει, να είσαστε βέβαιος ότι η σημερινή διαρροή σκοτισμένων ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ, την οποία εισπράττει εν μέρει η Ν.Δ., θα αλλάξει ριζικά πορεία. Καθώς μάλιστα η κατακερματισμένη μας κοινωνία στερείται αξιόπιστων ταγών και η εφαρμογή του νόμου ολισθαίνει, είναι πιθανό ότι θα κατεβαίνει όλο και περισσότερο τη σκάλα της παραβατικότητας και της ανομίας. Νέα γενιά κλεπτοκρατών-αρματολών, σαν αυτούς που διακόπτουν σήμερα την παροχή του ρεύματος για να διασφαλίσουν τα κεκτημένα τους, θα γεννηθεί από το χάος.

Με τους αναξιόπιστους γέροντες να διδάσκουν την ανυπακοή στα προπύλαια του πανεπιστημίου ή στο εκκλησίασμα της βορείου Ελλάδος και τους πατριδοκάπηλους της Δεξιάς και της Αριστεράς να αρθρογραφούν με ανάλογα συνθήματα σε ανυπόληπτα έντυπα, ποιος ήρωας θα αναλάμβανε πλέον την ευθύνη της ηγεσίας;

Είναι πιθανό ότι η Νέα Δημοκρατία θα κέρδιζε σήμερα πολλούς δυσαρεστημένους του ΠΑΣΟΚ σε μια εκλογική αναμέτρηση, αλλά είναι μάλλον απίθανο ότι θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τους συνδικαλιστές οι οποίοι θα διαδηλώνουν και θα απεργούν. Φανταστείτε μια αντιστροφή των σημερινών ρόλων. Η Ν.Δ. να ζητάει από το ΠΑΣΟΚ συναίνεση και αυτό να επικαλείται το παρελθόν της Ν.Δ. για να την αρνείται. Φανταστείτε τους Ανωμερίτες του βαθέος ΠΑΣΟΚ να καταδικάζουν τότε κάθε εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, προφανώς ώστε οι περί αυτούς να μπορούν να εξακολουθούν να τη νέμονται, κατά την πρακτική της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ σήμερα.

Ως μέλος μιας οικογένειας με μεγάλη προσφορά στο έθνος έχετε υποχρέωση να ακολουθήσετε το παράδειγμα της γενναιοφροσύνης, της νοικοκυροσύνης και της ανιδιοτέλειας που επέδειξε ο ήρωας της Δέλτα στο «Παραμύθι χωρίς όνομα». Αν τολμήσετε, να είσαστε βέβαιος ότι οι Ελληνες δεν θα σας ξεχάσουν.

* O κ. Θάνος Βερέμης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΣΧΟΛΙΟ : ΕΛΛΑΔΑ, Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ.
ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΙΚΕΤΙΔΕΣ.
Η ΑΝΩΤΕΡΩ ΙΚΕΤΙΔΑ, Ο κ.Βερέμης πιστεύει, πώς μετά τά όσα έσουρε στόν Κολοκοτρώνη καί στόν Καραϊσκάκη, θά υπάρχει ακόμη έστω καί ένας Έλληνας διατεθειμένος νά τον πάρει στά σοβαρά.
Ο κ.Βερέμης εκτός από ...ομότιμος καθηγητής, υπήρξε καί ομότιμο μαμόθρεφτο τού Κολλεγίου τού Ψυχικού. Μαζί μέ πολλές άλλες ικέτιδες.
Μπορούμε νά αναγνωρίσουμε τό πάθος σας καί νά σάς εξορίσουμε στήν Τουρκία, στό λίκνο τού πολιτισμού!!! 
Εκεί θά μελετήσετε από τίς πηγές τόν μεγάλο Τούρκο ποιητή ΟΜΕΡ. Τό οθωμανικό δίκαιο.
Μπορούμε από τώρα αναγνωρίζοντας τό πάθος σας, νά σάς στείλουμε ένα ταξειδάκι στήν ημισέληνο τής Τουρκίας, νά μείνετε κανα-δυό μέρες.


Αμέθυστος

ΚΑΡΝΕΑΔΗΣ : ΤΗ ΜΙΑ ΣΕ ΠΕΙΘΕΙ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΝ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ.

Στην Ελλάδα προέχει η συναίνεση πάση θυσία
Στέλιος Ράμφος, φιλόσοφος
Ο κόσμος απαιτεί: «Ζητήστε μια συγγνώμη, τιμωρήστε κάποιον»

Της Ολγας Σελλα

Προσηνής, ευγενής, άμεσος, ο φιλόσοφος και στοχαστής Στέλιος Ράμφος απέχει πολύ από την εικόνα του κλειστού και μονήρους διανοητή. Είχε φτάσει πρώτος στο ραντεβού, μια μέρα με πολλή ζέστη στην Αθήνα, και μας περίμενε. Βρισκόμαστε λίγες μέρες μετά τον ανασχηματισμό και την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε η κυβέρνηση, και λίγες μέρες πριν από τη συζήτηση στη Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο. Η κουβέντα δεν άργησε να ξεκινήσει. Πάντα υπό το πρίσμα της κατανόησης και της ερμηνείας των συλλογικών πολιτισμικών συμπεριφορών αυτού του έθνους – αυτό με το οποίο καταπιάνεται σ’ όλη του τη ζωή ο Στέλιος Ράμφος. Και πάντα κουβαλώντας όλη εκείνη την παράδοση των ανθρώπων της γενιάς του, που αφηγούνται μ’ έναν δικό τους τρόπο τα πράγματα και ξεκινούν από πολύ πίσω για να φτάσουν στο σήμερα. Στο τραπέζι, μαζί μας, και η... κρίση. Κοινωνική, πολιτική, οικονομική.

«Aν δεν καταλάβουμε καλά τη θρησκευτική μας παράδοση, δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα βαθύτερα προβλήματα της κοινωνίας μας. Θα σας πω ένα παράδειγμα πολύ χονδρικό: βγαίνει ένας Αμερικανός και λέει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Βγαίνει ένας άλλος και λέει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρόβλημα παραγωγικότητας. Πράγματι, βλέπουμε ότι υστερούμε σ’ αυτό, γιατί η κρίση μάς απέδειξε ότι τρώμε πολύ περισσότερα απ’ όσα παράγουμε. Αυτό έχει μία καταγωγή βαθύτερη. Πρώτον εμείς σαν λαός δεν παρήγαμε ποτέ. Ημασταν έμποροι, ενδιάμεσοι. Κι όχι μόνο εμείς, αλλά όλοι οι ορθόδοξοι ανατολικοί λαοί, συν το γεγονός ότι δεν έχουμε κάποια εμπιστοσύνη και πίστη για τη ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο. Εχουμε μια βαθύτερη πίστη και εμπιστοσύνη για τον άλλον κόσμο. Και το κυριότερο: το πρόβλημα το ανθρώπινο έχει την αρχή του -θρησκευτικά- και τη λύση του στο παρελθόν. Με την έννοια ότι όλα κρίθηκαν στην ιστορία του Αδάμ και της Εύας. Τότε έγινε η αμαρτία, τότε έγινε η πτώση, και αν θα ξαναμοιάσουμε στην αρχική στιγμή, θα σωθούμε. Αυτομάτως όταν είναι μια ψυχή στραμμένη προς τα πίσω, δεν σκέφτεται ποτέ την παραγωγή. Δεν έχει νόημα το παράγειν. Αυτό είναι καθηλωτικό. Σκεφτείτε ότι στη Ρωσία χρειάστηκε ο σταχανοφισμός κάποια περίοδο, ώστε συμβολικά να μπορέσει να αντιπαραταχθεί σ’ αυτό το βάλτωμα των ψυχών. Εχει μεγάλη σημασία να το καταλάβουμε αυτό», λέει με πάθος. «Στον Νότο δεν έχουν μέσα στα κοσμοείδωλά τους τη συνθήκη του μέλλοντος. Για μας το μέλλον είναι η επιστροφή στο παρελθόν», προσθέτει.

Και από τη φιλοσοφική ανάλυση, περνάει στο γνωστό, στο σημερινό παράδειγμα. «Προχθές, η συζήτηση ήταν πότε ήρθε η δημοκρατία, αντιπροχθές ήταν η αποστασία... Δηλαδή, όλα έχουν να κάνουν με σκιές ή με λάμψεις του παρελθόντος οι οποίες έρχονται μπροστά στη ζωή και ανάλογα τοποθετούμαστε». Και συνεχίζει με μια επισήμανση που φανερώνει το σφαιρικό του ενδιαφέρον για όλες τις εκφάνσεις της πολιτιστικής ζωής και της πολιτισμικής έκφρασης: «Το ενδιαφέρον, και το πικρό παράλληλα, είναι ότι κρίμα που δεν έχουν γίνει αντιληπτά αυτά τα θέματα της κουλτούρας μας, ώστε να κάνουμε μια λογοτεχνία που θα βοηθούσε. Ενώ έχουμε καλούς συγγραφείς, δεν έχουμε την κλάση των συγγραφέων που ψάχνουν την ψυχή ενός λαού. Αυτό που πήγε να γίνει στα μέσα του 19ου αιώνα στη Ρωσία και όταν έγινε αυτή η καταβύθιση στην ψυχή των λαών, κι έδωσε τεράστια λογοτεχνία».
– Μα και η λογοτεχνία και οι λογοτέχνες είναι μέρος αυτής της κοινωνίας...
– Βεβαίως. Ενώ έχουμε καλούς συγγραφείς, επειδή η κοινωνία δεν έχει πάρει στα σοβαρά τον εαυτό της και προσπαθεί να βγει απ’ τα αδιέξοδά της είτε γυρνώντας πίσω είτε μιμούμενη, το μεγάλο πρόβλημα που είναι η ψυχή δεν έχει τεθεί. Ο Εμφύλιος δεν έχει δώσει, από πλευράς ψυχικών αναλύσεων, τους καρπούς που έπρεπε. Γιατί ακόμη δεν έχουμε εμβαθύνει στο θέμα του διχασμού. Πριν από τον Εμφύλιο υπήρχε διχασμός. Μετά τον Εμφύλιο υπήρχε διχασμός. Η ζωή μας είναι συνυφασμένη με μια διαίρεση.

Ο Στέλιος Ράμφος δέχεται όλες τις ερωτήσεις, είναι έτοιμος να εξηγήσει τις οποιεσδήποτε απορίες και την ίδια στιγμή ο συνομιλητής του κάνει ένα ιδιωτικό σεμινάριο για το πώς ο δυτικός άνθρωπος αποδέχθηκε την ιστορικότητά του, ανέλαβε τις ευθύνες του, ωρίμασε – μια διαδικασία που οδήγησε στην Αναγέννηση, στον Διαφωτισμό. «Ο Διαφωτισμός δεν έφερε μόνο τη Λογική. Eφερε και την κρίση διά του παραλογισμού της Λογικής. Η μεγάλη συνεισφορά του Καντ είναι ότι ήταν ο μεγάλος αναλυτής των παραλογισμών της Λογικής».

Είναι αδιέξοδος ο δρόμος του «όχι» της Αριστεράς

Ο Στέλιος Ράμφος παρατηρεί, παρακολουθεί και σχολιάζει ό,τι γίνεται στην κοινωνία και την πολιτική, σε όλη του τη ζωή, παρ’ ότι απέχει από την πολιτική ένταξη από την ηλικία των 23 ετών. Από φοιτητής ήταν μέλος της ΕΔΑ και βασικό στέλεχος του περιοδικού «Πανσπουδαστική». «Τελείωσα με την Αριστερά από τα 23 μου. Πριν φύγω για το Παρίσι. Με το τέλος του 4ου Πανσπουδαστικού Συνεδρίου, το επόμενο πρωί υπέβαλα την παραίτησή μου. Γιατί δεν άντεχα την άρνηση. Γιατί ο δρόμος του “όχι”, ο δρόμος που δυσκολεύεται να λάβει υπόψη την ψυχή, είναι αδιέξοδος». Τους παλιούς του συνοδοιπόρους, που παρέμειναν στην Αριστερά τα επόμενα χρόνια, δεν τους εντάσσει σ’ αυτό το πλαίσιο αρνητικότητας, «γιατί όλοι έχουν μια θετική συνεισφορά. Η δική μου η γενιά δεν κρατήθηκε στην Αριστερά αρνητικά».
Τον ρωτάω αν έχει περάσει από την πλατεία Συντάγματος. «Εχω περάσει. Θεωρώ ότι το Σύνταγμα εξαντλείται στη σύναξη ανθρώπων που διαδηλώνουν ελεύθερα την έλλειψη εμπιστοσύνης τους. Δεν έχει προοπτική, έχει όμως δυναμική... Και υπ’ αυτήν την έννοια, έδωσε ήδη καρπούς τις προηγούμενες εβδομάδες. Απλώς δεν ελήφθη καλά το μήνυμα, που είναι παράδειγμα και νόημα. Αυτό είναι όλο. Δεν διεκδικούν εξουσία αυτοί οι άνθρωποι, αμφισβητούν ότι αυτό το πράγμα μπορεί να βγάλει τον τόπο από εκεί που βρίσκεται, με τα μυαλά που έχει. Υπό αυτό το πρίσμα, η μαζική παρουσία των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων έχει ενδιαφέρον, γιατί είναι μια πραγματική πολιτική πίεση. Μέχρι εκεί, προς το παρόν, μπορούμε να δούμε τη συνεισφορά αυτών των εκδηλώσεων, και υπ’ αυτήν την έννοια βάζει κανείς ένα “συν”. Εκείνο που ζητείται, άναρθρα ίσως, είναι “ζητήστε μια συγγνώμη”, “τιμωρήστε κάποιον”! Ο κόσμος τι ζητάει; Ζητάει να συμμετάσχει ο διαχειριστής των πραγμάτων στον πόνο του. Να πει την αλήθεια! Δεν είναι δυνατόν αυτή η κρίση να περνάει χωρίς να έχει ειπωθεί η αλήθεια! Οσο λοιπόν σωστά ή αναγκαία μέτρα μπορεί να γράφονται στα μνημόνια τόσο θα αναιρούνται όταν λείπει η αλήθεια».
– Αν ειπωθεί η αλήθεια, θα καμφθεί η άρνηση;
– Τουλάχιστον θα καμφθεί η πηγή που την τροφοδοτεί. Κάθε γεγονός έχει δύναμη από την ηθική ή την επιχειρηματολογική του δικαίωση. Οσο αφαιρείται το επιχείρημα που το δικαιώνει τόσο αυτό αδυνατίζει. Η πολιτική της μερικότητας βασίζεται σε μια επιχειρηματολογία αυτοδικαιώσεως. Η πολιτική της ενότητας βασίζεται σε μια επιχειρηματολογία αυταπαρνήσεως. Με τη συμπεριφορά αυτοδικαιώσεως, ο απέναντι θα θελήσει επίσης να αυτοδικαιωθεί. Και θα φτάσουμε στο φαινόμενο ότι «η δημοκρατία ήρθε το ’81 κι όχι το ’74».

Να δώσουν το παράδειγμα όσοι ήσαν στα πράγματα αυτά τα χρόνια
– Σήμερα υπάρχει διχασμός στην κοινωνία;
– Μα βέβαια. Οι ευτελείς ανάγκες συναινέσεων βλέπουμε ότι δεν γίνονται. Πρέπει να καταλάβουμε ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους αισθάνεται άνετα η ελληνική ψυχή μέσα στον διχασμό.
– Εσείς τους έχετε εντοπίσει;
– Εχω μια εικόνα, χωρίς να είναι βέβαιο ότι είναι η σωστή. Πιστεύω ότι η κουλτούρα μας, όπως λένε οι ανθρωπολόγοι και οι ιστορικοί, είναι μια κουλτούρα κατακερματισμού, δηλαδή μικρών ενοτήτων -οικογένεια, χωριό, μικρή πόλη κ.λπ.-, η οποία δεν διευκολύνει την ατομική ωρίμανση και η οποία ταυτοχρόνως είναι συνδεδεμένη και κρατάει τη συνοχή της πάντοτε με όρους συναισθήματος, πράγμα που εμποδίζει τους όρους καθολικότητας. Ποιοι είναι οι όροι καθολικότητας; Ο Λόγος. Δηλαδή, το μεγάλο κεκτημένο που μας έφερε ο Διαφωτισμός ήταν η λογική. Το μεγάλο τίμημα που έφερε ο Ρομαντισμός ήταν η μερικότητα. Εμείς ποτέ δεν προσχωρήσαμε στον Λόγο. Επομένως τι μας μένει; Η διαίρεση. Αρα αυτό είναι πολύ εύκολο να εκφραστεί: επειδή δεν έχουμε εσωτερική ωρίμανση να πάρουμε από μόνοι μας την εικόνα του εαυτού μας, την παίρνουμε από τον εχθρό μας ή από το θύμα μας.
– Δηλαδή αισθανόμαστε εμείς καλά με την εικόνα μας, όταν έχουμε απέναντί μας κάποιον με τον οποίο είμαστε σε σύγκρουση ή τον μισούμε;
– Βεβαίως. Και τώρα η αδυναμία του καθολικού μεταβάλλεται σε βαθιά αρρώστια. Εχουμε αδυναμία να αγκαλιάσουμε καθολικά. Αυτό το βλέπουμε και σε άλλα επίπεδα: στο ρουσφέτι, στη δομή του κράτους, στον συνδικαλισμό, στο πελατειακό σύστημα, σε όλα αυτά τα φαινόμενα που είναι φαινόμενα διασπάσεως. Είναι φαινόμενα μερικοτήτων. Εάν αυτό μπορούσε να αντιμετωπιστεί, θα ξεπερνούσαμε την κρίση. Ενα παράδειγμα πολύ χαρακτηριστικό: βλέπουμε την αντιπολίτευση, η οποία προσπαθεί να κάνει ό,τι μπορεί για να μη συναινέσει. Επικαλούμενοι λάθη που γίνονται, λένε δεν θα συναινέσουμε σε λάθη. Ομως το μεγαλύτερο λάθος που γίνεται είναι το «δεν θα συναινέσουμε».
– Διακρίνετε κάποια διέξοδο; Υπάρχει ελπίδα να αντιστραφεί αυτό το κλίμα;
– Πιστεύω ότι αυτή η περίσταση είναι μια καλή, αλλά δύσκολη ευκαιρία. Θεωρώ ότι πρέπει να πάμε όπου είναι να πάμε, μέσα από αυτό που είμαστε. Δεν μπορούν να γίνουν βιασμοί. Ποια χειρονομία θα ήταν η ενδεδειγμένη; Αυτό που ζητάει ο κόσμος, μέσα σ’ αυτή την κρίση της γενικής αναξιοπιστίας που βρέθηκε, συνοψίζεται σε δύο λέξεις: παράδειγμα και νόημα. Το ένα είναι να πείσουν αυτοί οι άνθρωποι που τις τελευταίες δεκαετίες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είχαν τα πράγματα στα χέρια τους, συμμετέχοντας στον κοινό πόνο. Μια τέτοια κίνηση θα έχει λογική και πολύ αίσθημα. Ο λαός θα το εισπράξει σαν συμμετοχή στην οδύνη του. Και το δεύτερο, νόημα. Δηλαδή, δικαιοσύνη. Τι θα έχει γίνει τότε; Θα υπάρχει κίνηση εσωτερικής επικοινωνίας και επαφής με τους ανθρώπους. Ο,τι και να γίνει σήμερα, τα μέτρα και οι πρωτοβουλίες που προσπαθούν να πάρουν θα μειονεκτούν γιατί δεν θα υπάρχει συμπαράσταση. Ακόμα κι αν γίνουν εκλογές, εάν έρθει η αντιπολίτευση στα πράγματα, κι αν έχει δίκιο, επειδή ακριβώς κι αυτή θα στερείται της εμπιστοσύνης του λαού, πάλι θα ναυαγήσει. Επομένως προέχει η συναίνεση, πάση θυσία. Πάση θυσία...
– Θα ήταν παράδειγμα αυτό;
– Βεβαίως. Θα ήταν παράδειγμα, και παράδειγμα κρίσιμο.
– Τόση ώρα μόνο ζοφερές εικόνες περιγράφετε. Την ελπίδα σας δεν βλέπω...
– Πιστεύω ότι η κατανόηση είναι η αφετηρία κάθε ελπίδας. Το ακατανόητο είναι η απελπισία. Αν σ’ αυτά που λέω υπάρχει μια δόση αληθείας, τότε νομίζω ότι μπορούμε να ελπίζουμε, υπό την έννοια ότι φαίνεται φως. Η απελπισία αρχίζει όταν «δεν βλέπω». Η απελπισία δεν έχει να κάνει με το «βλέπω, αλλά δεν είμαι «διατεθειμένος». Ε, θα γίνει κάποιος άλλος διατεθειμένος! Γι’ αυτό επιμένω: πρέπει να το καταλάβει η αντιπολίτευση. Πρέπει να συναινέσει, διατηρώντας όλες της τις επιφυλάξεις. Αλλά θα έχει κερδίσει το ουσιώδες: τον συμβολικό και βαθύ παραδειγματικό χαρακτήρα μιας συμφωνίας, γιατί τότε θα γίνει κοινός ο σκοπός. Τι θέλω να πω: τι εμποδίζει κάθε φορά ν’ αποκτήσει ένας σκοπός καθολικότητα; Εμποδίζει στο μέτρο που είναι πρακτικός και δεν μας δίνει ταυτότητα.
– Δηλαδή;
– Τώρα έχουμε μια κρίση εμπιστοσύνης, που έχει οδηγήσει σε μια τρομακτική απώλεια αυτοπεποίθησης. Εχουμε έναν λαό που έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά κι έχει παραδοθεί. Λέει ότι η Ελλάδα δεν υπάρχει πια. Επομένως αυτή τη στιγμή ενδιαφέρουν πρακτικά μέτρα που έχουν ταυτότητα, δηλαδή που έχουν προοπτική. Αυτά τα μέτρα είναι άλλης τάξεως από τη σωστή, αριθμολογική αντιμετώπιση των προβλημάτων. Τότε, σε επίπεδο αισθήματος, θα υπάρξει -έστω για μικρό διάστημα- η καθολικότητα. Τι έγινε το ’40;
– Και η ελάσσων αντιπολίτευση;
– Η ελάσσων αντιπολίτευση δεν έχει μάθει στη θετικότητα. Δεν έχει μάθει να αντιπολιτεύεται θετικά. Εχει μάθει να αντιπολιτεύεται μόνο καταστροφικά. Αυτό είναι που την κρατάει μονίμως αντιπολίτευση. Γιατί η ζωή έχει ανάγκη από «ναι».

Η συνάντηση
Την «Brasserie» επέλεξε για το γεύμα ο Στέλιος Ράμφος, στην οδό Βαλαωρίτου, στο κέντρο της Αθήνας. Είναι φανερό ότι είναι το αθηναϊκό στέκι του. Ο ίδιος παρήγγειλε μια σαλάτα διαίτης και τη συνόδευσε με νερό -δεν πίνει σχεδόν καθόλου και ποτέ- κι εγώ μια σαλάτα για πρώτο και μια στραπατσάδα για κύριο, μ’ ένα ποτήρι κρύας μπίρας. Οσο κι αν επιμείναμε, ήταν ανένδοτος: το γεύμα ήταν δικό του.

ΣΧΟΛΙΟ : ΘΑ ΕΙΧΕ ΜΕΓΑΛΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΑΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ κ.ΡΑΜΦΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΙΤΣΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΘΕΩΡΟΥΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟ.
Ψεύτης φιλόσοφος δέν υπήρξε ΠΟΤΕ. Μόνο κομμισσάριοι. Γι αυτό καί είναι τόσο επιφανειακός διανοούμενος. Γιαυτό καί ερμηνεύει τόν Λόγο σάν λογική.
Όλα τά υπογραμμισμένα μέρη είναι ψεύτικα.
Δυστυχώς από τούς νεο-ορθοδόξους απέκτησε μιά φανταστική αυθεντία στά τής εκκλησίας μας. Όλοι νομίζουν ότι ξέρει τί λέει ... Ο ΑΣΧΕΤΟΣ ! ! !
Ο δυστυχής πιστεύει πώς μπορεί νά επηρεάσει τά πράγματα, πώς τά πράγματα ταυτίζονται μέ τίς σκέψεις του.
Εκείνο πού μάς πονάει περισσότερο γιά τή δυστυχία τού ανθρώπου είναι πώς ονομάζει τούς προδότες, διαχειριστές.
Πού κατηγορεί : "Αυτό το βλέπουμε και σε άλλα επίπεδα: στο ρουσφέτι, στη δομή του κράτους, στον συνδικαλισμό, στο πελατειακό σύστημα, σε όλα αυτά τα φαινόμενα που είναι φαινόμενα διασπάσεως. Είναι φαινόμενα μερικοτήτων".
Ρέ συ Στελάρα εσύ δέν συμμετείχες στά ρουσφέτια;;;  Δέν τό παίζεις τόσα χρόνια ο άσσος στό αμάνικο τού ΠΑΣΟΚ;;
Νίπτεις τάς χείρας σου;;
Αυτό τό εκφυλισμένο είδος άνδρα δέν μπορεί νά επηρεάσει ούτε τίς καμαριέρες.
ΕΡΩΤΗΣΗ : ΣΕ ΟΛΟΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;;
ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;
ΔΈΝ ΜΑΣ ΕΠΡΗΞΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΛΟΓΙΑ;
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗ-ΜΟΝΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ;
Ή ΜΗΠΩΣ ΣΕ ΓΟΗΤΕΥΕΙ Η ΛΕΞΗ;;;
ΣΤΕΛΑΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΑΛΑΤΕΣ ΣΟΥ!
ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΟΥΣ ΑΣΚΗΤΕΣ!!!

Υ.Γ Ο μόνος "φιλόσοφος" ο οποίος δέν έχει μάτια αλλά επιμένει νά μάς μάθει νά βλέπουμε.
Αμέθυστος

Οι Γερμανοί Είναι Φίλοι μας (Νο2). Ο Χημικός θάνατος Έρχεται Αεροπορικά από τη Γερμανία!

πηγή : Olympia // newdimensioncosmos

Και χρεώνεται φυσικά στούς ελληνες πολίτες!Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του STOPCARTEL από τη Γερμανία,τις τελευταίες μέρες έρχονται αεροπορικά απο τη Γερμανία έκτακτες ποσότητες απαγορευμένων χημικών προκειμένου να σπείρουν κυριολεκτικά το θάνατο στούς έλληνες διαδηλωτές και όχι μόνο.
Οι εισαγωγές χημικών αερίων που προκαλούν άμεσα ασφυξία και εμετό -το STOPCARTEL είχε πρώτο καταγγείλει την απαγορευμένη χρήση τους σε συγκεκριμένες παριπτώσεις στην Κερατέα- από τη Γερμανία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.
Οι μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειές τους στον ανθρώπινο οργανισμό οι οποίες είναι κυριολεκτικά τραγικές περιλαμβάνουν μόνιμη μη αντιρροπούμενη αναπνευστική ανεπάρκεια,σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια και καρκινογένεση.
Το STOPCARTEL έχει επανειλημένα καταγγείλει δημόσια τη χρήση των απαγορευμένων σε όλον τον κόσμο χημικών με την αποκάλυψη της χρήσης τους τόσο στα γεγονότα της Κερατέας, όσο και κατά τις μεγάλες πορείες του Νοέμβρη 2010 στην Αθήνα με την σοβαρή επισήμανση ότι απο την εισπνοή τους δεν κινδυνεύουν μόνο οι διαδηλωτές εναντίον των οποίων εκτοξεύονται, αλλά και κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στην περιοχή όπως και ασθενείς νοσοκομειων..
Η εταιρία η οποία τα παρασκευάζει λέγεται Carl Hoernecke και τα τιμολόγια κόβονται στο όνομα της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας!
Στη συνέχεια, το υπουργείο οικονομικών της σύμμαχης χώρας, εγγράφει το κόστος στο ελληνικό χρέος προς τη Γερμανία..
Τα κύρια προϊόντα που παραδίδονται στην Ελλάδα είναι τα αέριο της τάξης CS.
stopcartel

Οι Αμερικάνοι προετοιμάζονται για καταστροφές (video)

πηγή : ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ


Όλο και αυξάνει ο αριθμός των Αμερικανών που κάνουν ό, τι μπορούν για να είναι έτοιμοι σε περίπτωση που δεχτούν κάποιο καταστροφικό κτύπημα. Είτε πρόκειται για μια φυσική καταστροφή όπως ένας σεισμός ή τυφώνας ή μια σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης και του αμερικανικού λαού, αυτοί οι τύποι θέλουν να διασφαλίσουν ότι δεν πρέπει να βασιστούν σε κανέναν σε μια κατάσταση καταστροφής.

Αποκαλούν τους εαυτούς τους "preppers" και πολλοί δεν είναι ευχαριστημένοι με την κατεύθυνση που κατευθύνονται οι ΗΠΑ. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα αφαιρεί τις ελευθερίες τους δίνοντας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπερβολικό έλεγχο.



Η ομάδα έχει οργανώσεις σχεδόν σε κάθε πολιτεία στις ΗΠΑ και σε αυτές συμμετέχουν άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και κοινωνικοοικονομικής τάξης
Προετοιμαστείτε να είστε αυτάρκης. Ξεφορτωθείτε όσο πιο πολλά μπορείτε. Και ελπίστε σε μια κοινότητα που θα ενωθεί σε μια στιγμή ανάγκης. Ότι ο καθένας έχει κάτι να προσφέρει. Θα πρέπει να είναι προφανές σε οποιονδήποτε που δίνει προσοχή ότι η Αμερική καίγεται οικονομικά από τώρα.

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Preppers: ζουν με αυτάρκεια, ετοιμάζονται για καταστροφή και δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση

Όλο και περισσότεροι Αμερικάνοι προετοιμάζονται για μία κοινωνική αναταραχή

Δείτε το βίντεο:

 


Πηγή

Ο Wladimir Klitschko ΝΙΚΑ ΤΟΝ David Haye

ΣΧΟΛΙΟ : Θέλοντας καί μή θέλοντας η Ανατολή καί η Δύση αναμετρήθηκαν ξανά στό μπόξ.
Στό σπόρ τό οποίο γεμάτο συμβολισμούς εικονίζει τόν άνθρωπο καί τίς ιδιότητές του σέ κάθε εποχή.
Ο Κλίτσκο συμπαγής, σταθερός, μέ ανδρικό παρουσιαστικό καί βάδισμα, μέ παληά τεχνική όπως κατηγορείται, δηλ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΞΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΞΙ, αποφασισμένος νά νικήσει καί νά συμμορφώσει τόν αντίπαλο γιά την ανήθικη καί δυσφημιστική διαφήμιση τής ανωτερότητός του, νίκησε τόν χολλυγουντιανό, αεράτο, ασταθή αντίπαλό του, τόν επιδειξία Χέϊ, ο οποίος σάν μόνο προσόν διαθέτει ταχύτητα, τό προσόν καί τό ζητούμενο τού μοντέρνου κόσμου.
Ο Χέϊ εικονίζει τέλεια τόν νέο ανθρωπολογικό τύπο, όπως καί ο προπονητής του, μέ τήν πολυλογία, τόν ναρκισσισμό, τό φλέγμα ή τήν απελπισμένη προσπάθεια νά κάνουμε τόν έξυπνο, μέ τήν ανήθικη χρησιμοποίηση τών πάντων γιά νά κατακτηθεί η δόξα τής εικονικής πραγματικότητος πλέον, στήν οποία μάς έχει μυήσει ήδη ο δικός μας πρωθυπουργός, καί τήν αβάσταχτη ελαφρότητα τού νοήματος τής ζωής. ENA IΔANΙΚΟ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ.

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΣΤΕΛΙΟ ΜΕ ΤΑ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΟΥ.

Αμέθυστος

π.Ανανίας : «η Ορθοδοξία είναι αναρχία»...

πηγή : Μisha



(Η αφορμή δόθηκε από τό Ζωντανό Ιστολόγιο)

Πατριδίλα!..

Πηγή : Σεισάχθεια

Πατριδίλα! Αυτό είναι η κολόνια, το άρωμα, ο φερετζές του φασίστα. Που δεν σηκώνει, δε φέρει, δεν τιμά τη σημαία της πατρίδας. Την κραδαίνει ως ρόπαλο. Και σκούζει σαν πορτιέρης σε ύποπτο κέντρο συναλλαγών, που απλώς έχει τα χρώματά της σε θολό λογότυπο.

Πατριδίλα! Αυτό είναι το επικοινωνιακό κάδρο των κληρονόμων της εξουσιαστικής εταιρείας Ελλάδα ΑΕ, που τραβάει τάχα μου την προσοχή απ’ το θέμα και το περιεχόμενο του έργου – πίνακα. Είναι η καλά μελετημένη από ειδικούς εικόνα για μάζα ηλιθίων, που θέλει το Καστελόριζο φόντο για την «πρόσκληση» του ΔΝΤ και τη «φιλοξενία» του με τα …κλειδιά στο χέρι.

Πατριδίλα! Αυτό μυρίζει όταν οι νταβραντισμένοι από την καταπίεση, την πλύση εγκεφάλου, την απελπισία της έλλειψης πολιτικής και κοινωνικής παιδείας, φέρουν τη στολή ως κουκούλα στο όνομα ενός λαού που δεν τον αναγνωρίζουν για να του ανήκουν και να τον υπερασπιστούν.

Πατριδίλα! Αυτή είναι η μυρουδιά της υποκρισίας. Η αποφορά. Απ’ όλες τις δημόσιες εικόνες, η θλιβερότερη είναι των υποκριτών εκείνων που υπερασπίζονται το τιμολόγιο με το λεξιλόγιο της τιμής. Είναι η μουντζούρα που αφήνει πίσω της η λογιστική του χαμαιλεοντισμού και ο πολιτισμός – χαρτοπετσέτα.

Πατριδίλα! Είναι η βοθρώδης αντίληψη ότι όλοι οι άλλοι είναι αναλώσιμοι εκτός απ’ τ’ αφεντικά. Και τότε τα ταυτίζεις με την πατρίδα για να ‘χουν κι άλλοθι οι πραιτοριανοί, τα τσιράκια, οι σύγχρονοι δωσίλογοι.

Πατριδίλα! Είναι η σαπισμένη ανάσα των ιδιοτελών που επιζούν και κυβερνούν εις υγείαν των κορόιδων κλέβοντας στο ζύγι το φαΐ και επιτιμώντας τους πελάτες γιατί δεν κάνουν ακόμα υγιεινότερη δίαιτα.

Πατριδίλα! Δεν είναι μόνον οσμή σεσηπότων φίλων, φυλών της νομής της εξουσίας και φύλλων αγρίως υλοτομημένων δέντρων. Δεν είναι μόνον η εικόνα των νάρκισσων που νομίζουν ότι οι φτυσιές στα μούτρα τους είναι κόμποι ιδρώτα τίμιας αγωνίας για την τιμή των CDS.

Πατριδίλα είναι μια στάση ζωή και η ιδεολογία μιας τάξης που θεωρεί ότι φτιάχτηκε απ’ άλλο υλικό απ’ ό,τι η μάζα και η πλέμπα, η φτιαγμένη – όπως λένε – από κρέας και ξίγκι.

Είναι η σύγχρονη μορφή των κάπηλων που προσπαθούν να πείσουν ότι η πατρίδα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας χωράφι, αν δεν βγει στον πλειστηριασμό της παραγωγής σύγχρονων δούλων εγκαίρως, δεν θα έχουν αυτοί λόγο ύπαρξης και υποτελή λαό να κάνουν την γκουβερνάντα.

Στα μοντέρνα ράφια των μιντιακών εντυπώσεων, η Πατριδίλα κυκλοφορεί σε πολλές συσκευασίες. Από ονόματα – σήματα να ‘χουν να φάνε κι οι επόμενες γενιές. Ξέρετε. Αυτές οι εκπαιδευμένες να μαθαίνουν το λαό και τον τόπο τους μέσα από υπέροχα επιτραπέζια παιχνίδια σαν τη «μονόπολη».

Μην ανησυχείτε όμως. Η Πατριδίλα δεν είναι, ούτε και πρόκειται να γίνει ποτέ προϊόν ευρείας κατανάλωσης. Γιατί οι λαοί που έχουν πατρίδα, τη φέρουν εντός ψυχής και νοός, την πληρώνουν με αίμα και δεν την κάνουν τατουάζ για να μην την ξεχνάνε στην επιδερμίδα της ιδεοληψίας τους. Πουφ! Ξεβρωμίζουμε σιγά σιγά.

ΠΗΓΗ: rizospastis.gr