Όσοι έχετε ΛΕΦΤΑ στις ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΔΕΙΤΕ…γιατί πρέπει να παρακαλάτε να κερδίσει το “ΟΧΙ”!

ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΝΑΙ ;;;ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ !!! Αν κερδίσει το ΝΑΙ, επειδή θα… παραιτηθεί ο ΤΣΙΠΡΑΣ και θα βρεθούμε με

ΔΟΤΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, μόλις ανοίξουν οι τράπεζες θα σας ΚΟΥΡΕΨΟΥΝ τις ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ !!!

Θα το κάνουν όμως πολύ sic !!!

Το βαφτίσανε ήδη ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ !!!

Το γράφει σήμερα η ΗΜΕΡΗΣΙΑ, που ψηφίζει ΝΑΙ !!!

kinima-ypervasi

blablaworldnews.

Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος: Η «νέα εκκλησιολογία» της Β΄ Βατικανής Συνόδου

Ὁμιλία κατά τήν παρουσίαση τοῦ βιβλίου του Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χιρς "Η Εκκλησιολογική Αναθεώρηση της Β' Βατικανής Συνόδου. Μια Ορθόδοξη διερεύνηση του Βαπτίσματος και της Εκκλησίας κατά το διάταγμα περί Οικουμενισμού". στήν Θεσσαλονίκη στίς  18-6-2015.    Διάρκεια 2:22:30 - Ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου ἀπὸ τὸ 30:30 μέχρι τό 1:05:30

Ἡ διατριβή τοῦ π. Πέτρου Χίρς μέ τίτλο «ἡ ἐκκλησιολογική ἀναθεώρηση τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου» εἶναι ἀξιόλογη ἀπό κάθε πλευρά καί γι’ αὐτό ὅταν τήν διάβασα, πρίν ἐκδοθῆ, ἔγραψα ἕνα κείμενο τό ὁποῖο δημοσιεύθηκε καί μέ τό ὁποῖο τήν παρουσίασα στό εὐρύ κοινό.

Στήν παροῦσα δημόσια παρουσίαση δέν μπορῶ νά ἀποδεσμευθῶ ἀπό ὅσα ἔγραψα, ἀλλά δέν θά ἤθελα νά ἐπαναλάβω τά ἴδια, ὁπότε θά προσπαθήσω νά τονίσω ἐπιγραμματικά μερικά ἐνδιαφέροντα σημεῖα πού καθιστοῦν σπουδαία τήν διατριβή αὐτή.

Θά ἐμμείνω στήν διατριβή, παρουσιάζοντας τά κεντρικά της σημεῖα, καί δέν θά κάνω δικές μου ἀναλύσεις, γιατί αὐτό εἶναι τό νόημα τῆς παρουσιάσεως ἑνός βιβλίου, δηλαδή πρέπει νά ἀναδειχθῆ ἡ σκέψη τοῦ συγγραφέως. Θά κάνω, ὅμως, δύο παρατηρήσεις μου, τήν μία στήν ἀρχή καί τήν μία στό τέλος.

1. Ἡ προσφορά τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν στήν ἔρευνα συγχρόνων Ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν θεμάτων

Ἡ διατριβή ἔδειξε καθαρά ὅτι ἡ προσφορά τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν εἶναι μεγάλη στόν τομέα τῆς ἔρευνας, ὅταν γίνεται μέ ἀντικειμενικότητα καί στηρίζεται στήν ἀνάλυση τῶν κειμένων, πού κατά καιρούς παρουσιάζονται, καί ὄχι στόν στοχασμό καί τήν προσπάθεια νά στηριχθοῦν μερικές συγκεκριμένες ἀπόψεις πού ἤδη ὑπάρχουν.

Πράγματι, ἡ ἔρευνα στά κείμενα καί στά θεολογικά ρεύματα πού γίνεται μέ ἀντικειμενικότητα καί ψυχραιμία μπορεῖ νά συμβάλη στήν ἀντιμετώπιση κρισίμων θεολογικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων καί μέ αὐτόν τόν τρόπο μπορεῖ νά βοηθηθῆ ἡ ἐκκλησιαστική ζωή.

Ὅπως εἶναι γνωστόν ὑπάρχει διάκριση μεταξύ τῆς χαρισματικῆς καί τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας, ἀλλά δέν μπορεῖ ἡ μία νά ἀντικαταστήση τήν ἄλλη. Ἡ χαρισματική θεολογία εἶναι πρωτογενής θεολογία, πού συνδέεται μέ τήν ἐμπειρία τοῦ μυστηρίου τῆς κατά Χάριν θεώσεως, ἐνῶ ἡ ἀκαδημαϊκή θεολογία διερευνᾶ τά κείμενα τῶν θεουμένων Πατέρων, ἀλλά πολλές φορές φθάνει καί σέ συγκρίσεις μεταξύ τῶν κειμένων τῶν Πατέρων.

Θέλω νά ἐπαινέσω τόν συγγραφέα τῆς παρούσης διατριβῆς π. Πέτρο Χίρς, διότι ἐργάσθηκε μέ ἀντικειμενικότητα καί νηφαλιότητα στό θέμα του καί μᾶς παρουσίασε μιά σημαντική διατριβή, ἡ ὁποία βοηθᾶ ὅλους μας, ὅταν δέν ἔχουμε τήν δυνατότητα, λόγῳ χρόνου καί τρόπου ζωῆς, νά ἔχουμε πρόσβαση στίς πηγές. Ὅμως, θέλω νά ἐπαινέσω καί τόν ἐπιβλέποντα καθηγητή Δημήτριο Τσελεγγίδη, γιατί ἔδωσε τό θέμα αὐτό καί τό παρακολούθησε κατά τήν ἐξέλιξή του, ἀλλά καί γιατί μέ τόν τρόπο αὐτό ἀνέδειξε ἕνα σοβαρό θέμα πού ἀπασχολεῖ τήν ἐκκλησιαστική ζωή.

Οἱ ἀπόψεις πού ἀναπτύχθηκαν ἀπό τούς Λατίνους κατά τήν διάρκεια τῶν αἰώνων, μέ τήν σχολαστική θεολογία καί τήν θεολογία μετά τήν Μεταρρύθμιση ἀνετράπησαν ἀπό τίς ἀποφάσεις τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου.

Ἡ ἀντικειμενικότητα καί ἡ νηφαλιότητα εἶναι ἀπαραίτητες σέ δογματικά καί ἐκκλησιολογικά ζητήματα, γιατί ὑπάρχουν δύο τάσεις σέ θεολογικά καί ἐκκλησιαστικά ζητήματα· ἡ μία τάση ἀσχολεῖται μόνον μέ τήν διανοητική καί στοχαστική ἀνάλυση τῶν θεμάτων καί ἡ ἄλλη τάση ἀσχολεῖται συνθηματολογικά. Ἡ διατριβή πού παρουσιάζεται σήμερα εἶναι γραμμένη μέ ἐπιστημονικό τρόπο, δηλαδή ἀντικειμενικό, ὅμως ἀναδεικνύει καί τήν παράδοση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ὁπότε, ἀποφεύγει καί τόν διανοητικό στοχασμό καί τήν συνθηματολογία.

2. Τρία βασικά θέματα τῆς διατριβῆς

Διαβάζοντας κανείς τήν διατριβή τοῦ π. Πέτρου Χίρς μπορεῖ νά διαπιστώση ὅτι θίγονται διάφορα σοβαρά ζητήματα πού προκαλοῦν τήν προσοχή τοῦ ἀναγνώστη.

Σέ αὐτήν τήν εἰσήγηση θά ἐπισημάνω τρία σημεῖα πού ἔκαναν σέ μένα ἰδιαίτερη ἐντύπωση, χωρίς νά ἀποκλείω καί ἄλλα σημεῖα. Τό ἕνα εἶναι ἡ Βαπτισματική θεολογία ἤ ἡ θεολογία τῆς περιεκτικότητας. Τό δεύτερο σημεῖο εἶναι ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς Communio. Καί τό τρίτο εἶναι ἡ ἀπουσία ἀπό τίς ἀποφάσεις τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου τόσο τῆς διακρίσεως τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅσο καί τῆς δαιμονολογίας.

Τά δύο πρῶτα σημεῖα φαίνονται στόν ὑπότιτλο τοῦ ἔργου του «Μιά ὀρθόδοξη διερεύνηση τοῦ Βαπτίσματος καί τῆς Ἐκκλησίας κατά τό διάταγμα περί οἰκουμενισμοῦ» τῆς Βατικανῆς Συνόδου, τό δέ τρίτο σημεῖο ἐπισημαίνεται στήν ἀνάλυση τῆς θεματολογίας τῆς διατριβῆς.

α) Ἡ Βαπτισματική θεολογία ἤ ἡ θεολογία τῆς περιεκτικότητας

Στό θέμα τοῦ βαπτίσματος πρέπει νά δοῦμε κατ’ ἀρχάς τήν διαφοροποίηση τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ἀπό τήν διδασκαλία τῶν ἄλλων ἀνατολικῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, καθώς ἐπίσης καί τήν διαφοροποίηση τοῦ Θωμᾶ τοῦ Ἀκινάτη καί ἀπό τόν ἱερό Αὐγουστῖνο καί τελικά πῶς πέρασε αὐτό στό Διάταγμα τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου. Νομίζω ὅτι αὐτό εἶναι τό κεντρικό σημεῖο τῆς διατριβῆς αὐτῆς.

Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος, στήν προσπάθειά του νά ἀντιμετωπίση τούς Δονατιστές, οἱ ὁποῖοι ὑποστήριζαν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τους ἔχει τά αὐθεντικά μυστήρια, ἔκανε τήν διάκριση μεταξύ ἐγκυρότητας τῶν Μυστηρίων καί ἀποτελεσματικότητάς τους, ὅτι, δηλαδή, ἄλλο εἶναι ἡ ἐγκυρότητα τῶν Μυστηρίων καί ἄλλο εἶναι ἡ ἀποτελεσματικότητά τους.

Κατά τόν ἱερό Αὐγουστῖνο οἱ αἱρετικοί ἔχουν μέν τό νόμιμο Βάπτισμα, ἐπειδή χρησιμοποιεῖται τό νερό καί προφέρονται τά λόγια τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλά δέν τό ἔχουν νομίμως. Τό μυστήριο ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία εἶναι ἀδιαμφισβήτητο, ἀλλά στερεῖται σωτηριώδους δυνάμεως. Διετύπωσε τήν περίεργη ἄποψη ὅτι ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ κατά τήν στιγμή τοῦ Βαπτίσματος, οἱ ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπου ἐξαλείφονται, ἀλλά οἱ ἁμαρτίες αὐτές γυρίζουν ἀμέσως πίσω στόν βαπτιζόμενο, διότι ἀνήκει σέ ὁμάδα σχισματική καί αἱρετική. Δηλαδή, ὅποιος βαπτίζεται ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας περνᾶ μέσα ἀπό μιά στενή ζώνη φωτός, ἀλλά πάλι εἰσέρχεται στό σκοτάδι.

Πρόκειται γιά ἕναν στοχασμό περί τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος, πού διαφέρει σαφῶς ἀπό τήν πατερική διδασκαλία τῆς ἐποχῆς του, ἡ ὁποία πατερική παράδοση συνεχίζει τήν πάγια ἰσχύουσα ἀρχή τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ταυτίζονται τά κανονικά μέ τά χαρισματικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἄποψη τοῦ Αὐγουστίνου ὅτι εἶναι ἔγκυρο κάθε βάπτισμα πού τελεῖται ἀπό σχισματικούς καί αἱρετικούς ὡς τό ἕνα Βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας, διαφοροποιεῖται ἀπό τήν διδασκαλία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὁ ὁποῖος ἀπορρίπτει τό βάπτισμα ὁρισμένων αἱρετικῶν. Ἐπίσης, ἡ ἄποψή του ὅτι πρέπει νά διακρίνουμε τά δόγματα τῶν αἱρετικῶν ἀπό τό πῶς κάνουν χρήση τῶν Μυστηρίων πού ἀνήκουν στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία, διαφοροποιεῖται ἀπό τήν διδασκαλία τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο παρ’ ὅτι οἱ αἱρετικοί χρησιμοποιοῦν τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί κάνουν χρήση τοῦ ὀρθοδόξου τυπικοῦ, ἐν τούτοις τό Βάπτισμα μολύνει μᾶλλον παρά καθαίρει.

Πρέπει νά ἐπισημανθῆ ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς δέχονταν μιά ἄσκηση οἰκονομίας καί ἐπιείκειας γιά τήν ἐπιστροφή τῶν μετανοημένων σχισματικῶν καί αἱρετικῶν στήν Ἐκκλησία, ἀλλά, ὅπως λέγεται στήν διατριβή, «οὐδέποτε ἀνέπτυξαν μιά νέα θεολογία οὔτε χώρισαν τήν μυστηριακή θεολογία ἀπό τήν ἐκκλησιολογία, προκειμένου νά ὁραματιστοῦν ἐκ νέου τήν Ἐκκλησία καί τό στάτους τῶν σχισματικῶν».

Στήν διατριβή ὑποστηρίζεται ὅτι ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος παρ’ ὅτι δεχόταν ὅτι κάποιος αἱρετικός ἤ σχισματικός θά μποροῦσε νά ἔχη τό ἐξωτερικό σημεῖο τοῦ Βαπτίσματος, δηλαδή νά ἔχη τό μυστήριο μέ τό νόημα καί τήν ἱερότητά του, ἐν τούτοις αὐτό τό βάπτισμα δέν ἔχει τήν ἐσωτερική σωτηριώδη δύναμη πού ὑπάρχει μόνο στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τά ἀνίσχυρα ἐξωτερικά σημεῖα. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος, παρ’ ὅλες τίς ἀπόψεις του γιά τήν ἐγκυρότητα τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, ποτέ δέν ἐπεξέτεινε στούς αἱρετικούς καί τούς σχιμαστικούς τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τήν θεωρία του αὐτή προσπάθησε νά δεχθῆ στήν Ἐκκλησία ὄχι μόνον λαϊκούς Δονατιστές χωρίς νά τούς βαπτίση, ἀλλά καί Κληρικούς τους χωρίς νά τούς χειροτονήση.

Στήν συνέχεια, ὅμως, ὁ σχολαστικός Θωμᾶς ὁ Ἀκινάτης τόν 13ο αἰώνα διαφοροποιεῖ αὐτήν τήν σκέψη τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ὡς πρός τό Βάπτισμα. Ἐνῶ γιά τόν Αὐγουστῖνο τό Βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν εἶναι ἕνα ἐξωτερικό σημεῖο πού εἶναι ἕνα σημάδι πάνω στό σῶμα τοῦ βαπτιζομένου, καί γιά νά ἐξηγήση τήν ἐγκυρότητα τοῦ σημείου τοῦ Βαπτίσματος, λάμβανε εἰκόνα ἀπό τό σημεῖο πού ἐγχαράσσουν σέ ἐκείνους πού ἐντάσσονταν στίς τάξεις τοῦ στρατοῦ, ἐν τούτοις γιά τόν Θωμᾶ τόν Ἀκινάτη αὐτός ὁ χαρακτήρας εἶναι ἕνα ἀνεξάλειπτο σημάδι στήν ψυχή πού δέν μπορεῖ ποτέ νά ἀφαιρεθῆ.

Αὐτό σημαίνει ὅτι, κατά τόν Θωμᾶ τόν Ἀκινάτη, τό Βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν παράγει πνευματικά ἀποτέλεσματα. Στό σημεῖο αὐτό φαίνεται ἡ διαφοροποίηση τοῦ Θωμᾶ τοῦ Ἀκινάτη καί ἀπό τήν ἄποψη τοῦ Αὐγουστίνου. Αὐτή ἡ θεωρία καταλήγει στήν πλήρη ἀποδοχή τῆς παρουσίας καί ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, στά «μυστήρια» τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν.

Στό διάστημα ἀπό τήν σχολαστική θεολογία τοῦ Θωμᾶ τοῦ Ἀκινάτη μέχρι τήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο ἔγιναν πολλές διεργασίες καί ἀλλαγές ἐντός τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ στά θέματα τοῦ Βαπτίσματος, καθώς ἐπίσης ἔγιναν πολλές διεργασίες καί στό τί σημαίνει νά εἶναι κανείς μέλος τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ ἀπόψεις τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου, ὁ ὁποῖος ὅμως, ὅπως ἔχει σημειωθῆ, παρά τό ὅτι ἀνεγνώρισε ἐγκυρότητα τοῦ Βαπτίσματος καί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, οὐδέποτε ἐπεξέτεινε τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας στούς αἱρετικούς καί τούς σχισματικούς, διεστράφησαν καί θά ἦταν ἀγνώριστες καί ἀπό αὐτόν τόν ἴδιο, ἄν ζοῦσε. Ὅπως σημειώνεται στήν διατριβή «ὁ Αὐγουστῖνος θά ἔφριττε γιά τό βάθος στό ὁποῖο ἡ μεταγενέστερη θεολογία ὁδήγησε τήν δική του "στένωση" στά οὐσιώδη τῆς ἐγκυρότητας».

Οἱ ἀπόψεις τῶν «Ρωμαιοκαθολικῶν θεολόγων» καί τοῦ Βατικανοῦ στά θέματα τοῦ Βαπτίσματος καί στό ποιός ἀνήκει στήν Ἐκκλησία πέρασαν ἀπό διάφορα στάδια, ἀπό τήν περίοδο τῆς σχολαστικῆς θεολογίας μέχρι τίς παραμονές τῆς συγκλήσεως τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου. Στίς Συνόδους τοῦ Λατερανοῦ (Α΄ 1123, Β΄ 1139, Γ΄ 1179 καί Δ΄1215) καί τῆς Φλωρεντίας (1438-1439) ἀπέκτησε θεσμικό κύρος ἡ ἄποψη ὅτι ἀκόμη καί ἕνας ἄπιστος μποροῦσε νά βαπτίζη σέ περίπτωση ἀνάγκης. Στόν Κανόνα 87 τοῦ Κώδικα τοῦ 1917 ὁ ὁποῖος στηρίζεται σέ ἐπίσημο ἔγγραφο τοῦ Πάπα Βενεδίκτου XIV (1740-1758), ὁ ὁποῖος μέ τήν σειρά του στηρίχθηκε στόν Ἰησουΐτη μοναχό Francisco Suarez, ἀποφασίζεται ὅτι αὐτός πού βρίσκεται ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία μπορεῖ νά γίνη μέλος τῆς Ἐκκλησίας (ἐννοεῖται τόν Παπισμό) μέ ἕνα ὀρθῶς μεταδιδόμενο Βάπτισμα, ὅταν δέχεται τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τήν δικαιοσύνη καί τόν χαρακτήρα τοῦ Χριστοῦ, πράγμα πού εἶναι διαστρέβλωση τῶν ἀπόψεων τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου. Ἡ ἐγκύκλιος τοῦ Πάπα Πίου τοῦ XII Mystici Corporis Christi παρουσιάζει τήν ἔννοια τῆς «ἀποκλειστικότητας», δηλαδή παρ’ ὅτι ἀναγνωρίζεται ἡ ὕπαρξη Χριστιανῶν ἐκτός τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐν τούτοις «δέν χαρακτηρίζονται "πραγματικά καί ἀληθινά" μέλη τῆς Ἐκκλησίας "οὔτε μποροῦν νά ζοῦν τήν ζωή τοῦ δικοῦ τους Ἁγίου Πνεύματος"».

Οἱ ἀπόψεις πού ἀναπτύχθηκαν ἀπό τούς Λατίνους κατά τήν διάρκεια τῶν αἰώνων, μέ τήν σχολαστική θεολογία καί τήν θεολογία μετά τήν Μεταρρύθμιση ἀνετράπησαν ἀπό τίς ἀποφάσεις τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, ὁπότε ἀπό τήν «ἀποκλειστικότητα» τῆς Παπικῆς ἐγκυκλίου Mystici Corporis Christi (1943) φθάσαμε στήν ἔννοια τῆς «περιεκτικότητας» τῶν κειμένων τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου.

Στήν διατριβή γίνονται συγκρίσεις μεταξύ τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου γιά τήν ἐπαναφορά τῶν Δονατιστῶν στήν Ἐκκλησία, καί τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ Congar γιά τήν ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου στήν ἐποχή μας.

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτες οἱ ἀπόψεις τοῦ Congar πού θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθῆ ὡς ὁ Πατέρας τῆς ἐκκλησιολογίας τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, καί ὅπως λέγεται θά μποροῦσε ἡ Β΄ Βατικανή Σύνοδος νά μετονομασθῆ ὡς Σύνοδος τοῦ Congar. Σκοπός τοῦ Congar ἦταν ἡ ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου.

Στήν διατριβή γίνονται συγκρίσεις μεταξύ τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου γιά τήν ἐπαναφορά τῶν Δονατιστῶν στήν Ἐκκλησία, καί τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ Congar γιά τήν ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου στήν ἐποχή μας. Ὅπως ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος δέν ἀκολούθησε τούς Ἀναστολικούς Πατέρες καί θεωρεῖται ὡς «πρωτοπόρος τῆς θεολογίας» ἤ ὅπως τόν χαρακτήρισε ὁ Harnack ὡς «τόν πρῶτο μοντέρνο ἄνθρωπο», καί ἀπέκλινε ἀπό τήν καθιερωμένη ἐκκλησιολογία τῆς ἐποχῆς του, ἔτσι καί ὁ Congar προέτεινε μιά δική του ἰδιόμορφη ἰδέα ὅτι οἱ σχισματικές κοινότητες διατηροῦσαν στοιχεῖα τῆς Ἐκκλησίας, καί ὅτι ὑπῆρχε ἑνότητα ἔστω καί ἀτελής. Αὐτή ἡ ἄποψη ἔγινε ἡ νέα θεολογία τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου.

β) Ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Communio

Στό θέμα τῆς ἐκκλησιολογίας παρατηρεῖται μιά διαφοροποίηση στό Διάταγμα περί οἰκουμενισμοῦ τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου ἀπό προγενέστερες ἀποφάσεις τοῦ Βατικανοῦ, προκειμένου νά τεθῆ μέσα στήν οἰκουμενιστική νοοτροπία τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος. Αὐτό φαίνεται καθαρά στό θέμα τῆς Communio (ἑνότητας). Πρόκειται γιά μιά νέα ἐκκλησιολογία, τήν λεγομένη ἐκκλησιολογία τῆς «communio» πού διαφέρει σαφῶς ἀπό τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Στήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία καθορίζονται τά ὅρια τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας μέ τίς «γραμμές τοῦ αἵματος», δηλαδή μέ τήν μετοχή τῶν Χριστιανῶν στό Ποτήριο τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ στήν ἐκκλησιολογία τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου τά ὅρια τῆς ἑνότητας καθορίζονται μέ βάση τό ὕδωρ τοῦ Βαπτίσματος. Κατά τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μυστηριακή βάση τῆς κοινωνίας στηρίζεται σέ ὅλα τά Μυστήρια, ἀφοῦ ὑπάρχει ἑνότητα μεταξύ τῶν Μυστηρίων, ἐνῶ κατά τήν ἀπόφαση τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου ἡ μυστηριακή ἑνότητα στηρίζεται στό ἕνα Βάπτισμα, ἡ δέ μετοχή στήν θεία Εὐχαριστία εἶναι τό ἀποκορύφωμα τῆς ἑνότητας πού ἐπιφυλάσσεται σέ αὐτούς πού θά ἀποκτήσουν πλήρη κοινωνία.

Ἐπίσης, μέ τήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο καθορίζεται ἡ διπλή ἑνότητα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἰδιότητας τοῦ μέλους, ἀφοῦ ἀναγνωρίζονται ὡς Ἐκκλησίες καί αὐτές πού εἶναι ἐκτός τοῦ Βατικανοῦ, οἱ ὁποῖες, ὅμως, χαρακτηρίζονται ὡς ἀτελεῖς, διότι δέν ἔχουν ἀκόμη κοινωνία μέ τόν Πάπα. Ἔτσι, ἀναγνωρίζεται ἡ ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας μέ τό ἅγιο Βάπτισμα σέ ἕναν πού βρίσκεται καί ἐκτός τοῦ Βατικανοῦ, καί ἡ πλήρης ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας σέ αὐτόν πού ἀναγνωρίζει ὡς κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας τόν Πάπα. Ἑπομένως, μέ τά κείμενα τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου γίνεται διάκριση μεταξύ πλήρους καί ἀτελοῦς κοινωνίας στήν Ἐκκλησία.

Κατά τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, ἡ μυστηριακή βάση τῆς κοινωνίας στηρίζεται σέ ὅλα τά Μυστήρια, ἀφοῦ ὑπάρχει ἑνότητα μεταξύ τῶν Μυστηρίων, ἐνῶ κατά τήν ἀπόφαση τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου ἡ μυστηριακή ἑνότητα στηρίζεται στό ἕνα Βάπτισμα.

Τό θέμα αὐτό εἶναι σοβαρό, γιατί μέ τίς ἀποφάσεις τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου γίνεται διάκριση μεταξύ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. Ἄλλο εἶναι νά εἶναι κανείς μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί ἄλλο νά εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι ὅσοι βαπτίζονται, ἀκόμη καί Χριστιανοί ἐκτός τοῦ Βατικανοῦ, εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἔστω καί ἀτελῶς, ἀλλά συγχρόνως λόγῳ τοῦ ὅτι δέν ἔχουν κοινωνία μέ τόν Πάπα δέν ἀνήκουν πλήρως στήν Ἐκκλησία. Αὐτή ἡ θεωρία εἶναι πρωτοφανής στήν πατερική ἐκκλησιολογία.

Ἤδη στήν σχολαστική θεολογία, ὕστερα ἀπό μιά διεργασία, οἱ θεολόγοι κατέληξαν στό νά διακρίνουν μεταξύ «ἀληθινοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ» πού εἶναι ἡ θεία Εὐχαριστία, καί «μυστικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ» πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ὁ Πάπας Βονιφάτιος Η΄ τήν 8η Νοεμβρίου 1302 ὀνομάζει τήν Ἐκκλησία «μυστικό σῶμα» καί διακηρύσσει ὅτι αὐτό τό σῶμα ἔχει ὡς κεφαλή τόν Χριστό καί τόν ἀντιπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ Πέτρο καί τόν διάδοχο τοῦ Πέτρου, τόν ἑκάστοτε Πάπα.

γ) Ἡ ἀπουσία τῆς διακρίσεως τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῆς δαιμονολογίας

Στήν διατριβή πού παρουσιάζεται σήμερα ἐπισημαίνεται ὅτι στά κείμενα τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου δέν γίνεται ἰδιαίτερος λόγος γιά τήν διάκριση τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθώς ἐπίσης ἀπουσιάζει καί «ἡ διάκριση τῶν μεθόδων τῶν πεπτωκότων πνευμάτων, ἡ δαιμονολογία» πού τά θεωρῶ πολύ ἀξιοπρόσεκτα σημεῖα.

Σέ εἰδικό κεφάλαιο τῆς διατριβῆς μέ τίτλο «Ἡ διάκριση τοῦ Πνεύματος στό UR» (διάταγμα τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν οἰκουμενικότητα) ἐπισημαίνεται ὅτι στήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο σχεδιάσθηκε ἡ νέα ἐκκλησιολογία «γιά νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τίς αὐστηρές καί ἀποκλειστικές διακρίσεις τῆς Mystici Corporis, πού τοποθετοῦσαν τούς "χωρισμένους ἀδελφούς" "ἔξω ἀπό τήν ζωή τοῦ Θείου Πνεύματος"» καί μέ τόν τρόπο αὐτό νά ἐπιστρέψουν στίς πηγές. Παρά ταῦτα δέν γίνεται καμμιά μνεία γιά τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν μέθεξη τῆς Χάριτος ἀπό τόν ἄνθρωπο.

Γνωρίζουμε ὅτι στήν σχολαστική θεολογία ταυτίζεται ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἄκτιστη οὐσία Του, τό γνωστό actus purus, καί πιστεύεται ὅτι ὁ Θεός ἐπικοινωνεῖ μέ τόν κόσμο καί τούς ἀνθρώπους μέ κτιστές ἐνέργειες. Τελικά, κατά τήν δυτική σχολαστική θεολογία, ὁ ἄνθρωπος στά Μυστήρια ἐπικοινωνεῖ μέ κτιστές ἐνέργειες, καί ὄχι μέ τίς ἄκτιστες ἐνέργειες. Γιά τό σοβαρό αὐτό θέμα δέν γίνεται εἰδικός λόγος στήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο. Ὁπότε, διερωτᾶται κανείς πῶς μπορεῖ νά γίνεται λόγος γιά μυστήρια καί θέωση.

Ὅλοι ὅσοι βαπτίζονται, ἀκόμη καί Χριστιανοί ἐκτός τοῦ Βατικανοῦ, εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἔστω καί ἀτελῶς, ἀλλά συγχρόνως λόγῳ τοῦ ὅτι δέν ἔχουν κοινωνία μέ τόν Πάπα δέν ἀνήκουν πλήρως στήν Ἐκκλησία.

Ἔπειτα, στά κείμενα τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου δέν γίνεται λόγος γιά τήν διάκριση μεταξύ τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ μία εἶναι ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διακρίνεται ἀνάλογα μέ τό ἀποτέλεσμά της σέ δημιουργική, προνοητική, καθαρτική, φωτιστική καί θεωτική. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μετέχουν στήν δημιουργική, τήν συνεκτική καί τήν προνοητική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἡ μετοχή σέ αὐτές τίς ἐνέργειες δέν σημαίνει ὅτι καθιστᾶ τούς ἀνθρώπους μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ καθαρτική, φωτιστική καί θεοποιός ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ δίδονται μέσα στήν Ἐκκλησία, χωρίς βέβαια νά ἀποκλείωνται οἱ ἰδιαίτερες ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ.

Ἐπίσης, στά κείμενα τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου ἀπουσιάζει ἐντελῶς κάθε ἀναφορά στίς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου πρίν καί μετά τό Βάπτισμα. Αὐτό σημαίνει ὅτι χωρίς τήν γνώση τῶν μεθόδων τῶν δαιμόνων καί τῆς ἀντιμετωπίσεώς τους, εἶναι ἀκατανόητες καί ἡ χριστολογία καί ἡ ἐκκλησιολογία.

Ἑπομένως, μιά ἐκκλησιολογία χωρίς τήν ἀναφορά στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἄν εἶναι κτιστή ἤ ἄκτιστη, καί τό κυριότερο μέ τήν ἐμμονή στά περί κτιστῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, καθώς ἐπίσης καί χωρίς ἀναφορά στήν πολεμική ἐναντίον τοῦ διαβόλου καί τῶν παθῶν, δέν συνιστᾶ ἐκκλησιαστική διδασκαλία γιά τό Βάπισμα καί τήν Ἐκκλησία.

3. Τά συμπεράσματα τῆς διατριβῆς

Ὁ π. Πέτρος Χίρς ἐργάσθηκε μεθοδικά μελετώντας τόσο τά θεολογικά ρεύματα πού προηγήθηκαν τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, ὅσο καί τά πλαίσια μέσα στά ὁποῖα ἐργάσθηκε αὐτή ἡ Σύνοδος, καθώς ἐπίσης μελέτησε ἐπισταμένως τά κείμενα τῆς Συνόδου, ἀλλά καί τίς ἀναλύσεις πού ἔγιναν μετά τήν Σύνοδο ἀπό διαφόρους θεολόγους τοῦ Βατικανοῦ. Στόν ἐπίλογο τῆς διατριβῆς του καταγράφει τά συμπεράσματα πού ἀποτελοῦν τήν πεμπτουσία τῆς ὅλης διατριβῆς.

Τό βασικό συμπέρασμά του εἶναι ὅτι ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου δέν εἶναι ἐπιστροφή στήν πατερική παράδοση, δέν εἶναι ἐπιστροφή στίς πηγές, ὅπως διαφημίσθηκε, ἀλλά εἶναι παρέκκλιση ἀπό αὐτήν, στήν πραγματικότητα εἶναι ἕνα «νέο δόγμα ἤ μᾶλλον αἵρεση». Οἱ ἀποφάσεις αὐτές, ὅπως ὑποστηρίζει ὁ συγγραφεύς ἐρευνητής τῆς παρούσης διατριβῆς, μᾶλλον συνιστοῦν μιά νέα μεταρρύθμιση πού ὁδηγεῖ «τήν Ρώμη πλησιέστερα στόν Προτεσταντισμό».

Αὐτή ἡ ἐκκλησιολογία στηρίζεται στήν λεγόμενη «Βαπτισματική θεολογία» πού ἀποτελεῖ «μιά ἐκκλησιολογία τῆς περιεκτικότητας» καί ἀποβλέπει στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας «σέ ἕνα μίνιμουμ τῶν ἐλάχιστων κοινῶν σημείων». Ἡ «Βαπτισματική θεολογία» παραβλέπει τήν ἑνότητα στήν θεία Εὐχαριστία, τήν ἑνότητα μεταξύ τῶν Μυστηρίων. Ὅμως, δέν εἶναι δυνατόν νά στηρίζεται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας μόνον στό Βάπτισμα, ὅπως αὐτό τελεῖται διαφοροτρόπως, καί νά παρακάμπτη τήν θεία Εὐχαριστία.

Ἐπίσης, ἕνα ἄλλο σημαντικό σημεῖο εἶναι ὅτι ἡ νέα ἐκκλησιολογική σύγκλιση μεταξύ τῶν Χριστιανῶν «ἐπικεντρώνεται στήν ἀποδοχή μιᾶς διηρημένης Ἐκκλησίας ἐντός τοῦ χρόνου» πού θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθῆ ὡς «μία Νεστοριανίζουσα ἐκκλησιολογία», ὅτι δηλαδή, «ἡ Ἐκκλησία διαιρεῖται σέ δύο διαφορετικές ἑνότητες», ἡ μιά εἶναι στόν οὐρανό ἐκτός τοῦ χρόνου πού εἶναι «ἡ μόνη ἀληθινή καί καθολική», καί οἱ ἄλλες εἶναι οἱ «Ἐκκλησίες» ἐντός τοῦ χρόνου, οἱ ὁποῖες εἶναι «ἐλλειματικές καί σχετικές» πού ἀναζητοῦν νά πλησιάσουν μεταξύ τους. Μέ μιά τέτοια θεωρία «ἡ ἀνθρώπινη φύση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι διηρημένη καί σκορπισμένη καί ἔχει χωρισθῆ ἀπό τήν Θεανθρώπινη κεφαλή». Μιά τέτοια ἐκκλησιολογία πού εἶναι «μιά Νεστοριανίζουσα ἐκκλησιολογία» ἤ «ἕνας ἐκκλησιαστικο-ιστορικός δοκητισμός», ὅπως ἐπισημαίνει ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, εἶναι ἀντίθετη μέ τήν διδασκαλία τῶν Ὀρθοδόξων γιά τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.

Ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου δέν εἶναι ἐπιστροφή στήν πατερική παράδοση, δέν εἶναι ἐπιστροφή στίς πηγές, ὅπως διαφημίσθηκε, ἀλλά εἶναι παρέκκλιση ἀπό αὐτήν, στήν πραγματικότητα εἶναι ἕνα «νέο δόγμα ἤ μᾶλλον αἵρεση».

Τό σημαντικό, ὅπως ἐπισημαίνεται στόν ἐπίλογο τῆς διατριβῆς, εἶναι ὅτι μερικοί ὀρθόδοξοι θεολόγοι δέν βλέπουν αὐτήν τήν ἐκτροπή τῆς ἀποφάσεως τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου ἀπό τήν ὀρθόδοξη πατερική θεολογία, δέν ἀσκοῦν κριτική σέ αὐτήν τήν θεωρία, μάλιστα δέ «ἡ βιβλιογραφία τῶν ὀρθοδόξων κριτικῶν ἀναλύσεων καλύπτει λιγότερη ἀπό μισή σελίδα», ἀλλά καί ἔχουν προσχωρήσει σέ αὐτήν τήν «νέα αἱρετική ἐκκλησιολογία», πού εἶναι ἀνατρεπτική τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων. Διάφοροι ὀρθόδοξοι θεολόγοι καί Ἱεράρχες, ὅπως γράφεται, «ἔχουν ἐκφρασθεῖ ἔργῳ καί λόγῳ περί τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Βαπτίσματος μέ σχεδόν ταυτόσημους ὅρους μέ ἐκείνους στά κείμενα τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου καί τῆς σύγχρονης Ρωμαιοκαθολικῆς θεολογίας».

Εἶναι, ἐπίσης, ἐκπληκτικό ὅτι μερικοί σύγχρονοι ὀρθόδοξοι θεολόγοι δέν βλέπουν ὅλες αὐτές τίς ἐκτροπές, «ἀλλά μᾶλλον ἔχουν περιορίσει τό ἐκκλησιαστικό ἐρώτημα σέ αὐτό τοῦ πρωτείου». Καί θά μποροῦσα νά προσθέσω ὅτι καί αὐτό τό πρωτεῖο δέν τό βλέπουν μέσα στήν δογματική σημασία πού τοῦ δίνουν οἱ Παπικοί, σύμφωνα μέ τούς ὁποίους ὁ Χριστός ἔδωσε τήν ἀρχιερωσύνη Του στόν Ἀπόστολο Πέτρο καί ἐκεῖνος στόν Πάπα, ἀλλά τήν ἐντάσσουν ἁπλῶς σέ ἕνα κανονικό καί εὐχαριστιακό πλαίσιο, ὡσάν ὁ Πάπας νά εἶναι ἁπλῶς προεστώς τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως. Ἀλλά τό λεγόμενο Πέτρειο ἀξίωμα εἶναι ἀναίρεση ὅλης τῆς βάσεως καί τῆς ὑποδομῆς τοῦ σύγχρονου θεολογικοῦ διαλόγου.

Στό τέλος τῆς διατριβῆς ὁ π. Πέτρος Χίρς θέτει τόν ἐπαναπροσανατολισμό καί τήν ἐπανατοποθέτηση τῆς συμμετοχῆς τῶν ὀρθοδόξων μέ τούς ἑτεροδόξους σέ τρία σημεῖα.

Τό πρῶτο σημεῖο εἶναι νά ἐξετασθῆ διεξοδικῶς ἡ λεγόμενη «Βαπτισματική θεολογία» ἤ ἡ «Βαπτισματική ἐκκλησιολογία» πού ἐστερνίσθηκαν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, τό Παγμόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν καί ὀρθόδοξοι θεολόγοι μέ βάση τήν κεντρικότητα τῆς θείας Εὐχαριστίας στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Μιά ἐκκλησιολογία χωρίς τήν ἀναφορά στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἄν εἶναι κτιστή ἤ ἄκτιστη, καί τό κυριότερο μέ τήν ἐμμονή στά περί κτιστῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, καθώς ἐπίσης καί χωρίς ἀναφορά στήν πολεμική ἐναντίον τοῦ διαβόλου καί τῶν παθῶν, δέν συνιστᾶ ἐκκλησιαστική διδασκαλία γιά τό Βάπισμα καί τήν Ἐκκλησία.

Τό δεύτερο σημεῖο εἶναι νά μελετηθῆ ἀκόμη περισσότερο ἡ ἱστορική πορεία τῆς θεολογικῆς ἐξέλιξης τῆς νέας ἐκκλησιολογίας, ὥστε νά προσδιορισθοῦν «εὐκρινῶς οἱ θεολογικές καταβολές στήν μετασχισμαστική Δύση».

Καί τό τρίτο σημεῖο εἶναι νά μελετηθῆ ἡ παρέκκλιση τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ἀπό τήν πρό αὐτοῦ πατερική ὁμοφωνία, καθώς ἐπίσης καί ἡ παρέκκλιση τοῦ Θωμᾶ τοῦ Ἀκινάτη ἀπό τήν ἐκκλησιολογία τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου σχετικά μέ τό Βάπτισμα τῶν σχισματικῶν καί τῶν αἱρετικῶν.

4. Συμπερασματικό μου σχόλιο

Διαβάζοντας αὐτήν τήν σημαντική διατριβή πολλές φορές καί νομίζω ὅσον ἦταν δυνατόν προσεκτικά, διεπίστωσα πῶς ἐξελίχθηκε ἡ παπική θεολογία μετά τήν ἀπομάκρυνσή της ἀπό τήν ὀρθόδοξη πατερική θεολογία καί παράδοση· πῶς ἐξελίχθησαν οἱ ἀπόψεις τῶν Παπικῶν γιά τό Βάπτισμα καί τήν ἐκκλησιολογία ἀπό τόν ἱερό Αὐγουστῖνο, τόν Θωμᾶ τόν Ἀκινάτη καί τούς μετέπειτα θεολόγους· πῶς ἡ ἐξέλιξη αὐτή πέρασε μέσα ἀπό διάφορες ἀποφάσεις καί τελικά ἔφθασε στήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο, ἡ ὁποία παρήγαγε μιά νέα ἐκκλησιολογία.

Ὅμως, αὐτή ἡ νέα ἐκκλησιολογία δέν ἐπανῆλθε στήν πατερική παράδοση –γιά παράδειγμα, στήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου καί τοῦ ἁγίου Εἰρηναίου Ἐπισκόπου Λουγδούνου– παρά τό ὅτι διαφημίσθηκε «ὡς ἐπιστροφή στίς πηγές», ἀλλά ἔφθασε σέ μιά διαστρέβλωση καί τῶν ἀπόψεων τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου. Εἶναι μιά «νέα ἐκκλησιολογία» πού τίθεται μέσα στήν προοπτική τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Καί τό σπουδαιότερο εἶναι ὅτι οἱ Παπικοί μέ τίς ἀποφάσεις τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου δέν ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τήν αἵρεση τοῦ actus purus, δέν ἀποδεσμεύθηκαν ἀπό τό αἱρετικό filioque, δέν ἀποστασιοποιήθηκαν ἀπό τό Πρωτεῖο τοῦ Πάπα, πού ἐκλαμβάνεται ὡς δογματικό θέμα, ὅτι δῆθεν ἡ ἀρχιερωσύνη ὅλων τῶν Ἐπισκόπων ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἀρχιερωσύνη τοῦ Πάπα, τήν ὁποία τοῦ τήν ἔδωσε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, τό λεγόμενο Πέτρειο ὑπούργημα.

Ἡ διατριβή πού παρουσιάζεται σήμερα εἶναι πολύ σημαντική καί πρέπει νά διαβαστῆ ἀπό τούς θεολόγους καί τό εὐρύ κοινό. Κυρίως νά διαβαστῆ ἀπό τούς Ἐπισκόπους, ἰδιαιτέρως ἐκείνους πού ἀσχολοῦνται μέ τά θεολογικά καί διαχριστιανικά θέματα καί μέ τούς θεολογικούς καί διαχριστιανικούς διαλόγους.
Ἀπρίλιος 2015 - parembasis.gr

Εκκλησιαστική Παρέμβαση Ἰούνιος 2015 - Τεῦχος 227

ΑΚΤΙΝΕΣ

Εξαιρετικό βίντεο του καθηγητή Παναγιώτη Ήφαιστου

Ένα εξαιρετικό Ντοκιμαντέρ ανέβασε ο Αγαπητός καθηγητής και Γκουρού της γέωστρατηγικής σκέψεις ανά το παγκόσμιο αναγνωρισμένος Π.Ηφαιστος.

Δείτε τι λένε οι Γκουρού της Γεωοικονομίας συγκρίνετε τι λέει η Μηντιοκρατια (Δεν υπάρχουν τα ελληνικά Μηντια είναι μεταξύ Ουγκάντας και Σομαλίας σε αξιοπιστία δεν το λέω αυθαίρετα είναι τελευταία σε βαθμολογία αξιοπιστίας είναι απλά μια κάστα μαφιόζων που δεν διστάζουν να τραβήξουν την σκανδάλη αν δεν συμφωνείς προς τας υποδείξεις τους)Μιλάμε για μιντιοκρατια πλέων ξεκάθαρα.. Δεν υπάρχουν πολιτικοί και δεν παράγεται πολιτική εξαιτίας της Μιντιοκρατιας αυτή είναι η αλήθεια.

Φανταστείτε ότι ο κάθε άσχετος (πχ Π. Θέμα παραγωγός τσοντας, σπέρματος αίματος και κολου) να κάνει αναλύσεις Γεωοικονομίας.

Ωστόσο κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις τόσο από την Αριστερά όσο και από την Δεξιά μιλούν νηφάλια και όμορφα.

Έλληνα δεν είναι ώρα να διχαστής είναι ώρα να σκεφτείς να τα δεις σφαιρικά και να αποφασίσεις.

Δείτε τις εξαιρετικές αναρτήσεις του Γκουρού του πανεπιστημίου Πειραιώς τι λέει . Σπάνιες φωνές που δεν μιλούν αλλά αναπαράγουν επιστημονική σκέψη.

Ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα το έχεις εσύ Έλληνα κανένας άλλος.

Σκέψου και ψήφησε.

olympia

Ένας τραγικός άνθρωπος: Καίει την Ελλάδα για να… αλλάξει την Ευρώπη!

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Με τις συνθήκες να γίνονται ώρα με την ώρα όλο και πιο ασφυκτικές για την Ελλάδα, ο πρωθυπουργός μίλησε χθες το απόγευμα επί δέκα λεπτά απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό, επιχειρώντας να εξηγήσει την πολιτική του.

Στην ομιλία αυτή τουλάχιστον ο μισός χρόνος αφιερώθηκε στην Ευρώπη και στις πολιτικές της, στο τι σημαίνει να είναι κανείς ευρωπαίος και τι δεν σημαίνει, στο που πάει η Γηραιά Ηπειρος και που δεν πάει.

Είναι δικαίωμα του πρωθυπουργού να θέλει να αλλάξει την Ευρώπη. Δεν είναι δικαίωμά του να χρησιμοποιεί γι αυτό το σκοπό την Ελλάδα. Αν θέλει, ας ξεκινήσει την επανάσταση αλλιώς, όχι έτσι. Δεν εξελέγη γι αυτό. Αντίθετα, δουλειά του είναι να σώσει πρώτα την Ελλάδα. Όχι να την κάνει προσάναμα σε μια φωτιά που, ούτως ή άλλως, δεν μπορεί να ανάψει…

Δυστυχώς, όμως, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, καθίσταται όλο και πιο βέβαιο, ότι θα αποτύχει και στα δύο. Γι αυτό άλλωστε και ακόμα και ο αρχηγός των φίλων του Ισπανών Ποντέμος έσπευσε χθες να πει ότι ο ίδιος δεν θα έθετε ποτέ σε κίνδυνο την Ισπανία. Τα είπε όλα…

Η εμμονή με το στόχο αλλαγής της Ευρώπης μέσα από την Ελλάδα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κωμικός μικρομεγαλισμός, ο οποίος, δυστυχώς, όταν επιχειρείται την ώρα που διαλύεται η Ελλάδα, καθίσταται από κωμικός τραγικός.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει την Ευρώπη και δεν θα την αλλάξει. Αυτό δεν έγινε ποτέ, δεν μπορεί να γίνει ούτε τώρα και δεν θα γίνει ποτέ. Το γιατί είναι τόσο προφανές που είναι περιττό και να το αναλύσει κανείς. Το να πιστεύει κάποιος τέτοιου είδους πράγματα, σημαίνει απλώς ότι δεν συνειδητοποιεί στοιχειωδώς την πραγματικότητα.

Η Ευρώπη βαδίζει όπως βαδίζει υπό τη γερμανική ηγεμονία, τα χαρακτηριστικά της οποίας ο επαναστάτης Τσίπρας προφανώς ούτε καν έχει καταφέρει ή θελήσει να διακρίνει. Γιατί ούτε καν τόλμησε να ψελλίσει τη λέξη Γερμανία στα όσα είπε χθες. Αντίθετα, δεν ήταν λίγες οι φορές κατά τις οποίες τους τελευταίους μήνες χαριεντίστηκε με την Γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ και στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Τότε, δεν της είπε φυσικά τίποτα για όλα αυτά. Τώρα τα λέει, στους Ελληνες τους οποίους έχει ξαφνικά οδηγήσει στο αδιέξοδο χωρίς σχέδιο και χωρίς προετοιμασία. Που τους εγγυάται τα χρήματά τους, καταθέσεις, μισθούς και συντάξεις, αλλά δεν λέει το πώς τα εγγυάται. Όπως δεν είχε πει – το είχε αντιθέτως πολλάκις αποκλείσει – ότι θα έφταναν ως εδώ. Και που τους οδηγεί σε ένα βαθύτατα διχαστικό δημοψήφισμα, για αποφάσεις που δεν τολμά ο ίδιος να λάβει, ενώ έχει τόσο πρόσφατη και τόσο ισχυρή πλειοψηφία. Και που, τέλος, τους… διαβεβαιώνει ότι όλα όσα λένε αυτή την ώρα όχι οι Γερμανοί αλλά τόσοι και τόσοι ευρωπαίοι ηγέτες για την ουσία του δημοψηφίσματος, είναι δήθεν μπλόφα, ενώ ο ίδιος ξέρει την αλήθεια…

Όταν ένας πρωθυπουργός δεν συνειδητοποιεί στοιχειωδώς την πραγματικότητα και μάλιστα σε τέτοιες συνθήκες, είναι αυτόματα επικίνδυνος. Όχι φυσικά για την Ευρώπη και για την πορεία της, καλή ή κακή, αλλά για τον τόπο του και τον λαό του.

Αν ο κ. Τσίπρας έχει πράγματι στο μυαλό του ότι θα αλλάξει εκείνος την Ευρώπη και δρα με αυτό το σκοπό όπως φάνηκε καθαρά χθες από τα λόγια του είναι πλέον ένας τραγικός άνθρωπος που καίει την Ελλάδα για να αλλάξει την Ευρώπη.

Και πρέπει να κάνει μια μεγάλη χάρη και στον εαυτό του και στην Ελλάδα: να φύγει χθες.

Γιατί αύριο, θα είναι πια πολύ αργά: η Ευρώπη, αυτή που διευθύνουν οι Γερμανοί, δυστυχώς ή ευτυχώς, θα είναι εκεί. Η Ελλάδα όχι…

Πηγή 

 kostasxan

Μια τεκμηριωμένη ανάλυση του Γιάννη Ξένου, πέρα από ιδεοληψίες και διχαστικά διλήμματα:Ύβρις και Νέμεσις

Ο Γιάννης Ξένος έγραψε μια τεκμηριωμένη ανάλυση, ψύχραιμη πέρα από ιδεοληψίες και τεχνικούς διχασμούς. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλοι έχουμε ευθύνη -σε διαφορετικό βαθμό βέβαια- για την σημερινή εξέλιξη του τόπου μας. Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο της αλήθειας ή του ήθους. Επιπρόσθετα υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην θεωρία και στην πράξη, γι' αυτό οι διανοούμενοι ενώ μπορεί να τα καταφέρνουν στην θεωρία αποτυγχάνουν στην πράξη. Ούτε το ευρώ ήταν η τελειωτική λύση για την χώρα μας, αλλά και η έξοδος από αυτό με μια οικονομία χρεοκοπημένη και κατεστραμμένη δεν θα προσθέσει σε ανεξαρτησία ή σε ευημερία, όπως κάποιοι ισχυρίζονται . Αντίθετα θα συνοδευτεί με αύξηση της ανεργίας, υψηλότατο πληθωρισμό , περαιτέρω αφαίρεση ανεξαρτησίας και ανάδυση πολλαπλών γεωπολιτικών κινδύνων που θα είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας , ενώ δεν θα έχουμε να προσφέρουμε κάποιο όφελος στην Κίνα ή στην Ρωσία δίχως την στενή μας σχέση με την Ε.Ε, ώστε να κτίσουμε μαζί τους στρατηγικές συμμαχίες Ο ρόλος της χώρας μας πρέπει να είναι ενδιάμεσος ανάμεσα σε Δύση και σε Ανατολή , Βορρά και Νότο. Με αυτόν τον τρόπο θα είναι αναγκαία στην Ρωσία για την μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου και στην Κίνα για την μεταφορά εμπορευμάτων στην Ευρώπη. Όμως η απομόνωση της από την Ευρώπη ακυρώνει τέτοιου είδους επιλογές και την καθιστά εξαιρετικά ευάλωτη για παράδειγμα στις φιλοδοξίες του νεο-οθωμανισμού ή του αλβανικού εθνικισμού.

Στις ατέρμονες συζητήσεις που γίνονται τα τελευταία πέντε χρόνια για την κατάσταση της οικονομίας και την φτωχοποίηση της χώρας, ελάχιστα ασχολούμαστε με το τι συνέβαινε στην χώρα τα προηγούμενα χρόνια, πριν την κρίση,τα χρόνια της «ευμάρειας». Για παράδειγμα δεν συναντάμε συχνά αναλύσεις για την ελληνική κοινωνία και οικονομία της πρώτης εξαετίας της εισόδου στο ευρώ (2002-07), πολύ περισσότερο για την προγενέστερη περίοδο του εκσυγχρονισμού (1996-2002) ή και πιο πριν από τις αρχές του 1980 και τις πρώτες κυβερνήσεις του Πασόκ. Δεν αναλύεται πως είχε επιτευχθεί εκείνη η «ευμάρεια», αν είχε στέρεες βάσεις ή αν ήταν αναπόφευκτο κάποια στιγμή η φούσκα να σκάσει.

Σταδιακά ένας κύκλος που άνοιξε με την είσοδό μας στο ευρώ το 2002 κλείνει, ειδικά τις τελευταίες μέρες που οι συζητήσεις περί Grexit δεν είναι πια ταμπού για κανέναν (συζητείται ακόμα και σε επίσημες συσκέψεις του euro-working Group). Αν σε αυτή τη συγκρουσιακή φάση με την Ευρωζώνη αποφευχθεί η έξοδος μας, είναι πολύ πιθανό στο επόμενο διάστημα να επέλθει μια νέα κρίση και τότε η αποπομπή της Ελλάδας να είναι πιο ώριμη, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη τους τελευταίους μήνες ζυμώνεται εντατικά μ’ αυτή την ιδέα. Είναι κατάλληλη η συγκυρία να συζητήσουμε έναν πρώτο απολογισμό της περιόδου του ευρώ, να στοχαστούμε τα λάθη των ελληνικών πολιτικών εξουσιών, τις παγίδες που μας έστησαν οι Ευρωπαίοι εταίροι, αλλά και τις ευθύνες της ελληνικής κοινωνίας.

Η περίοδος 2002-2015 χωρίζεται σε δύο σχεδόν ισομερείς υποπεριόδους. Η πρώτη από το 2002 έως το 2008, που άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σύννεφα, είναι η φάση της διόγκωσης της οικονομίας και των προσδοκιών της κοινωνίας. Η δεύτερη από το 2009 έως και σήμερα είναι η φάση της χρεοκοπίας και των κοινωνικών αντιδράσεων.

Η ελληνική οικονομία την επταετία 2001-2007 αναπτύχθηκε με μέσο ετήσιο ρυθμό 4,2%, ένα ομολογουμένως εντυπωσιακό ποσοστό[1]. Ήταν μια γιγάντωση που στηρίχθηκε σε πήλινα πόδια, αφού προερχόταν κυρίως από την ιδιωτική κατανάλωση που είχε μέση ετήσια αύξηση 4,2% (το 2001 στην Ευρωζώνη μόλις που άγγιζε το 2%) και τις αγορές κατοικιών (μέσος ετήσιος ρυθμός 9,7%). Ιδιωτική κατανάλωση και αγορές κατοικιών χρηματοδοτήθηκαν από την πληθώρα των χαμηλότοκων καταναλωτικών και στεγαστικών δανείων.

Η εγχώρια ζήτηση κάθε χρόνο αυξανόταν κατά 4,5% μ.ό. και δεν μπορούσε να καλυφθεί από την εγχώρια παραγωγή, έτσι στράφηκε στις εισαγωγές αγαθών που αυξήθηκαν με μέσο ετήσιο ρυθμό 4,5% την εξεταζόμενη περίοδο. Η εγχώρια παραγωγή είχε πτωτική πορεία, για παράδειγμα το 2001 οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών είχαν μηδενική αύξηση σε σχέση με το 2000, ενώ τον επόμενο χρόνο (τον πρώτο στην ΟΝΕ) κατέρρευσαν, είχαν μείωση -8,4%[2]. Οι ελληνικές εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (23,8% του ΑΕΠ το 2007) ήταν πολύ χαμηλότερες από ότι σε άλλες προβληματικές χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Ισπανία (26,9%), η Πορτογαλία (32,2%) ή η Ιταλία (28,9%).

Ο συνδυασμός αύξησης των εισαγωγών και στασιμότητας ή πτώσης των εξαγωγών είχε σαν αποτέλεσμα έναν σταδιακάδιευρυνόμενο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της τάξης του 8,5% ΑΕΠ, που το 2007 ξεπέρασε το 10% του ΑΕΠ και το 2008 εκτινάχθηκε στο 14,9%. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, την προηγούμενη εξαετία 1994-99 το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών ήταν ετησίως κατά μ.ό. 3% του ΑΕΠ, που ήταν και πάλι σημαντικό, αλλά διαχειρίσιμο. Για να έχουμε και ένα απτό παράδειγμα, τα Ι.Χ. επιβατικά αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν πρώτη φορά στην Ελλάδα (δηλαδή εισαγόμενα) κάθε χρόνο αυξήθηκαν από 148,1 χιλ. κατά μέσο όρο την περίοδο 1990-1998 σε 270,2 χιλ την περίοδο 1999-2008, δηλαδή ο ετήσιος μ.ό. σχεδόν διπλασιάστηκε!

Οι εισαγωγές χρηματοδοτήθηκαν από το φθηνό ιδιωτικό και δημόσιο δανεισμό. Το δημόσιο χρέος, παρότι το ΑΕΠ όλη αυτήν την περίοδο αυξανόταν σημαντικά ως ποσοστό επί του ΑΕΠ και θα ανέμενε κανείς να υποχωρήσει, παρέμενε σταθερά γύρω στο 100% του ΑΕΠ και το 2008 σκαρφάλωσε στο 112,9%. Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης δεν ήταν ποτέ κάτω από 4,4% και με την πάροδο των χρόνων αυξανόταν μέχρι το 2008 να αγγίξει το 10%. 

Η είσοδος στην Ευρωζώνη με τον τρόπο που έγινε, σε πολύ υψηλή ισοτιμία (1 ευρώ =340 δραχμές[3]) κατέστρεψε και την τελευταία ικμάδα της ελληνικής παραγωγής, αλλά εκείνα τα χρόνια όλοι ήταν αποχαυνωμένοι από τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού που για πρώτη φορά έβρισκε η ελληνική οικονομία. Κανείς δεν ασχολούνταν με τη διάλυση της εγχώριας παραγωγής, οι λίγοι που μιλούσαν γι’ αυτά θεωρούνταν ότι είχαν απαρχαιωμένες ιδέες.

Αντιθέτως, η Γερμανία την ίδια περίοδο, όταν λίγο πολύ σε όλη την Ευρωζώνη επικρατούσε δημοσιονομική χαλαρότητα, όχι όμως στην έκταση της Ελλάδας, εφάρμοζε από το 2003 την «ατζέντα 2010», ένα πολύ σκληρό πακέτο μέτρων λιτότητας. Η Γερμανία εφαρμόζοντας λιτότητα στο εσωτερικό της, έστρεφε την ενισχυμένη παραγωγή της στο εξωτερικό και ένα σημαντικό μέρος στον παραγωγικά αποσαθρωμένο Νότο της Ευρώπης, που για να το πούμε σχηματικά δανειζόταν φθηνά για να μπορεί να αγοράζει γερμανικά βιομηχανικά προϊόντα. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat η Γερμανία διεύρυνε το εμπορικό της πλεόνασμα με σχέση με την υπόλοιπη ΕΕ από 46,4 δισ. ευρώ το 2000 σε 126,5 δισ. ευρώ το 2007. Τα πλεονάσματα της σε σχέση με τον Ευρωπαϊκό Νότο διογκώθηκαν, με την Ελλάδα το ετήσιο πλεόνασμα τα έτη 2000-2007 αυξήθηκε από 3 δισ. ευρώ σε 5,5 δισ. ευρώ, με την Ιταλία από 9,6 δισ. ευρώ σε 19,6 δισ., με την Ισπανία από 11 δισ. σε 27 δισ. και την Πορτογαλία από 1 δισ. σε 4,2 δισ. ευρώ.Στο εσωτερικό της Γερμανίας η εγχώρια κατανάλωση μεταξύ 2001 και 2009 περιορίστηκε από το 78,5% του ΑΕΠ σε 74,5% και ακαθάριστο ποσοστό της αποταμίευσης αυξήθηκε από το 19% του ΑΕΠ σε σχεδόν 26%[4]. Τα πρώτα χρόνια χρήσης του ευρώ η Γερμανία ενίσχυσε σημαντικά τη θέση της και προετοιμάστηκε για την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε από το 2008 και μετά, αντιθέτως ο Νότος και ειδικά η Ελλάδα βρέθηκε πλήρως απροετοίμαστος μπροστά στο τι θα επακολουθούσε.

Κάποια πρώτα ανησυχητικά μηνύματα άρχισαν να δίνονται μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, εξαιτίας της υπερκοστολόγησης των έργων. Τότε οι Καραμανλής – Αλογοσκούφης λάνσαραν ως λύση την «ήπια δημοσιονομική προσαρμογή» που όμως αντί να συγκρατήσει τα δημόσια ελλείμματα τα διόγκωσε και αντί να νοικοκυρέψει το Δημόσιο προχώρησε σε 150.000 νέες προσλήψεις την πενταετία 2004-09. Με το ξέσπασμα της διεθνούς κρίσης το 2008 η χώρα ήταν εντελώς απροετοίμαστη, αλλά σπατάλησε και δύο ολόκληρα χρόνια μέχρι να αντιληφθεί τι έρχεται. Στις εκλογές του 2009 η ελληνική κοινωνία πίστεψε τις ανοησίες του ΓΑΠ και των κηπουρών του ότι «λεφτά υπάρχουν» και ότι θα μπορούσαμε να ζούμε σαν παράσιτα πολυτελείας για ακόμα πολλά χρόνια. Η εγκληματική διαχείριση της κρίσης από τον ΓΑΠ και το περιβάλλον του πολλαπλασίασε τους κινδύνους.

Η κρίση που ξέσπασε από το 2009 μοιάζει με ένα τσουνάμι που έπληξε τους πάντες, δίκαιους και αδίκους, αδιακρίτως. Το ΑΕΠ την εξαετία 2008-13 μειώθηκε 26,2% (-0,2% το 2008, -3,1% το 2009, -4,9% το 2010, -7,1% το 2011, -7% το 2012 και -3,9% το 2013), ό,τι κέρδισε την προηγούμενη περίοδο (το διάστημα 2002-07 μεγεθύνθηκε αθροιστικά 25%) χάθηκε[5]. Το δημόσιο χρέος, ως αποτέλεσμα και της μείωσης του ΑΕΠ, εκτοξεύτηκε στο σχεδόν 180% που είναι σήμερα. Η ανεργία όμως από το 2002 έως το 2013 αυξήθηκε κατά 173% (από 10% το 2002 σε 27,3% το 2013). Η ιδιωτική κατανάλωση την εξαετία 2008-13 ξεφούσκωσε, αφού μειώθηκε 26,5%, σχεδόν όσο και το ΑΕΠ. Οι εισαγωγές την περίοδο 2008-13 μειώθηκαν κατά 52% απόρροια της κατάρρευσης της εσωτερικής κατανάλωσης με αποτέλεσμα και το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο να περιοριστεί αρκετά.

Οι εξαγωγές όμως την περίοδο 2008-2013 παρουσίασαν μικρή αύξηση και δεν δικαίωσαν τις προβλέψεις των εμπνευστών των μνημονίων ότι αρκεί η μείωση του εργατικού κόστους για να πάρει μπρος ο εξαγωγικός τομέας. Οι εξαγωγές αγαθών εκπροσωπούν μόλις το 15% του ΑΕΠ όταν ο μέσος όρος στην Ευρωζώνη είναι 35%[6]. Ο εξαγωγικός τομέας δεν μπορεί να αναπτυχθεί εξαιτίας της δυσκολίας που αντιμετωπίζει στην εξεύρεση χρηματοδότησης. Οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά είχαν καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες τον Δεκέμβριο του 2009 ύψους 237,531 δισ. ευρώ και στα μέσα Ιουνίου 2015 δεν πρέπει να είναι πάνω από 125 δισ. ευρώ. Με τέτοιο τεράστιο πρόβλημα ρευστότητας που αντιμετωπίζουν οι τράπεζες συν το γεγονός ότι τα κόκκινα δάνεια προσεγγίζουν τα 100 δισ. ευρώ, είναι αδύνατο να χρηματοδοτηθούν οι εξαγωγικές επιχειρήσεις, μόνο ένα ειδικό ταμείο μπορεί να έδινε μια κάποια λύση. Ο άλλος βασικός λόγος είναι ότι για δεκαετίες ο εξαγωγικός κλάδος έχει παραμεληθεί και τώρα δεν διαθέτει την οργάνωση που απαιτείται για να διοχετεύσει τα ελληνικά προϊόντα σε καλές αγορές.

Την επταετία της κρίσης πολιτικές δυνάμεις από όλο το πολιτικό φάσμα ανέλαβαν την ευθύνη της διαχείρισης της κρίσης και λίγο πολύ όλες απέτυχαν. Ο ΓΑΠ και οι κηπουροί του μας έβαλαν στην Κόλαση της Τρόικας και αυτές τις μέρες ο Τσίπρας και οι δικοί του κηπουροί είναι κοντά να δώσουν τέλος στην ελληνική τραγωδία με την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την ολοκληρωτική χρεοκοπία. Ευθύνες φυσικά έχει και η ΝΔ επί Καραμανλή ή επί Σαμαρά, αλλά αυτή έχει το ελαφρυντικό ότι ο Καραμανλής καθυστερημένα το 2009 ξύπνησε και ήθελε να λάβει μέτρα πριν φτάσουμε στην προσφυγή στο ΔΝΤ. Ο Σαμαράς τον Νοέμβριο του 2011 πέρασε από το αντιμνημονιακό στρατόπεδο στο μνημονιακό και αυτό αποδείχτηκε καθοριστικό για τις μετέπειτα εξελίξεις, αν δεν υποχωρούσε τότε θα γινόταν εκλογές το 2011 πριν διασπαστεί το αντιμνημονιακό κίνημα και ίσως να αποφεύγαμε το δεύτερο μνημόνιο. Παρόλα αυτά το 2013-2014 περιόρισε κάπως την οικονομική καταστροφή και αν δεν υπήρχε η προεδρική εκλογική τον Δεκέμβριο και η μανία των Τσίπρα-Παππά να κυβερνήσουν με οποιοδήποτε κόστος για την χώρα, το ερχόμενο φθινόπωρο μπορεί και να έβγαζε τη χώρα από τα μνημόνια και έτσι να πάτσιζε για το ιστορικό λάθος που διέπραξε το 2011 και να πέρναγε μετά στην κρίση της Ιστορίας.

Αλλά μεγάλη ευθύνη φέρει και ο ελληνικός λαός, αφενός δεν αντιλήφθηκε ότι ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κόσμος τελείωσε και παρήκμασε την χώρα, αφετέρου τις πιο κρίσιμες στιγμές πίστευε όσους του υπόσχονταν ότι θα του φέρουν και πάλι τον ψεύτικο παράδεισο της Μεταπολίτευσης. Αρνούνταν να πιστέψει ότι η κρίση ήρθε για να μείνει και ότι δεν υπήρχε τρόπος επιστροφής. Όταν στις αρχές του 2012 το Άρδην[7] και άλλοι πρότειναν τη λύση ενός εσωτερικού ομολογιακού δανείου που θα μπορούσε να φέρει στα κρατικά ταμεία 30-40 δισ. ευρώ γιατί τότε υπήρχαν ακόμα καταθέσεις, ελάχιστα την πήραν στα σοβαρά, οι περισσότεροι τη λοιδόρησαν είτε ως μη ρεαλιστική λύση είτε ως μη επαναστατική. Φυσικά οι καταθέσεις χάθηκαν από την υπερφορολόγηση που επέβαλλε το δεύτερο μνημόνιο ή μεταφέρθηκαν σε γερμανικές τράπεζες για την ενίσχυση της γερμανικής οικονομίας!

Ο κύκλος αυτής της περιόδου των 14 χρόνων κλείνει, τελικά την χρεοκοπία δεν την αποφύγαμε, το ζητούμενο είναι το μέγεθός της. Αν βγούμε από το ευρώ θα μειωθεί άλλο ένα 30-40% το ΑΕΠ και η χρεοκοπία δεν θα περιοριστεί μόνο στην οικονομία, θα επεκταθεί και σε άλλους τομείς, για παράδειγμα θα απομακρυνθούμε από την Κύπρο, αλλά και από τις βαλκανικές χώρες που είναι στην ΕΕ ή είναι σε τροχιά ένταξης σε αυτή. Το γεωπολιτικό περιβάλλον στην περιοχή με την επιθετική νεο-οθωμανική Τουρκία και με διαλυμένες τη Συρία, το Ιράκ και τη Λιβύη από τον τζιχαντισμό είναι τέτοιο που θα κάνει πιθανά τις ελληνικές ελίτ να στραφούν αποκλειστικά στοΙσραήλ ως μόνη χώρα στην περιοχή που μπορεί να μας συνδράμει. Μια επιλογή αποκλειστικής συνεργασίας με το Ισραήλ θα ήταν ότι χειρότερο λαμβάνοντας υπόψη τι σημαίνει για τους τζιχαντιστές το Ισραήλ και πόσο ευάλωτη είναι η Ελλάδα. Αν συνυπολογίσουμε και τις άλλες δύσκολες παραμέτρους για την Ελλάδα, όπως το δημογραφικό, τη φυγή του ελληνικού πληθυσμού (δεν θα είναι μόνο νέοι, όπως και τώρα δεν είναι μόνο νέοι), τις μεταναστευτικές εισροές που ήδη είναι ανεξέλεγκτες και τη πλήρη διάλυση που θα έχουν οι κρατικές δομές (νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες, στρατός, αστυνομία κ.ά.), τότε η επιλογή της εξόδου από το ευρώ αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να αποκλείεται από κάθε άνθρωπο που διαθέτει ελάχιστη λογική.

Από την άλλη η παραμονή στο ευρώ, αν δεν τα αλλάξουμε όλα και πρώτα τα μυαλά μας, δεν θα μας σώσει. Η μάχη που θα δοθεί τα επόμενα χρόνια θα είναι για τη διατήρηση του ελληνικού κράτους και της κοινωνικής συνοχής του. Αυτό οι λογικοί άνθρωποι το συμμερίζονται και εκεί οφείλουμε να στραφεί η προσπάθεια μας στην ενίσχυση προσπαθειών και εγχειρημάτων που αντιστρατεύονται το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που στήνεται και ενισχύουν την κοινωνική συνοχή. Το τρίπτυχο παραγωγική ανασυγκρότηση, ενίσχυση της δημογραφίας και ανάσχεση της μετανάστευσης των νέων είναι εγχειρήματα που μπορούν τα επόμενα χρόνια να περιορίσουν τις αρνητικές επιπτώσεις της χρεοκοπίας. 

 [1] Τα στοιχεία για την περίοδο 2001-2007 προέρχονται από την έκδοση της Τράπεζας της Ελλάδος, Το χρονικό της Μεγάλης Κρίσης: Η Τράπεζα της Ελλάδος 2008-2013, σσ. 15-18

[2] Τα στοιχεία τα πήραμε από το βιβλίο του Μιχάλη Ιγνατίου, Τρόικα, ο δρόμος προς την καταστροφή, εκδόσεις Λιβάνη, 2015

[3] Ίσως αν η ισοτιμία κλείδωνε πολύ χαμηλότερα στο 1 ευρώ= 500 δραχμές όπως πρότειναν οι Γερμανοί να διατηρούνταν κάτι από την εγχώρια παραγωγή, αλλά οι εκσυγχρονιστές του Πασόκ, μετά το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ήθελαν υψηλή ισοτιμία για να ξεγελάσουν την κοινωνία ότι έχει νόμισμα με υψηλή αξία για να καταναλώνει περισσότερα αγαθά.

[4] Matthias Matthijs και Mark Blyth, «Οι ευθύνες της Γερμανίας για την κρίση του Ευρώ», Foreign Affairs, διαδικτυακή έκδοση  http://www.foreignaffairs.gr/articles/68549/matthias-matthijs-kai-mark-blyth/oi-eythynes-tis-germanias-gia-tin-krisi-toy-eyro

[5] Τα στοιχεία για την περίοδο 2008-13 προέρχονται από την τριμηνιαία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή (Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2014) που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2015. www.pbo.gr

[6] ΔΉΜΗΤΡΑ ΜΑΝΙΦΆΒΑ, «ΤΑ ΔΎΟ «ΒΑΡΊΔΙΑ» ΠΟΥ ΒΆΖΟΥΝ ΦΡΈΝΟ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΈΣ ΕΞΑΓΩΓΈΣ», ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ,

[7] Άρδην , «Μόνη λύση η οικονομική αυτοδυναμία, Εσωτερικός Δανεισμός τώρα», http://ardin-rixi.gr/archives/3271

ΠΗΓΗ:http://koutroulis-spyros.blogspot.gr/

geromorias

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Με μια πολυ αυστηρή δήλωση της η Τεχεράνη απεύθυνε προειδοποίηση προς την Τουρκία ότι αν προχωρήσει σε ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση μέσα στη Συρία, αυτό θα προκαλέσει την άμεση στρατιωτική αντίδραση του Ιράν κατά της Τουρκίας.
Σύμφωνα με τι δημοσιογραφικές πληροφορίες από την Άγκυρα, των Wikileaks, η ιρανική κυβέρνηση παρακολουθώντας στενά τις τελευταίες κινήσεις των τουρκικών στρατευμάτων στα σύνορα Συρίας Τουρκίας και με την εκδηλωμένη πρόθεση της τουρκικής πλευράς να εισβάλλει μέσα στην Συρία για την δημιουργία ζώνης ασφαλείας, προειδοποίησε με διπλωματική νότα την τουρκική κυβέρνηση ότι θα αντιδράσει άμεσα με αντίστοιχη στρατιωτική επέμβαση κατά της Τουρκίας.
Υπενθυμίζεται ότι το Ιράν έχει συνάψει πριν από χρόνια στρατιωτική συμφωνία με την Συρία σύμφωνα με την οποία αν η Συρία δεχτεί ξένη στρατιωτική επίθεση αυτό θα θεωρηθεί σαν επίθεση κατά του Ιράν, με συνέπεια την κήρυξη πολέμου από την Τεχεράνη στον επιτιθέμενο.
Esad’ı vurursanız türkiye yi vururuz = Αν χτυπήσετε τον Άσαντ, εμεις χτυπαμε την Τουρκία.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ: To OXI πρώτο βήμα προς την έξοδο από την Ευρώπη

Το μήνυμα ότι την Κυριακή οι πολίτες πρέπει να ψηφίσουν ΝΑΙ -καθώς το ΟΧΙ ισοδυναμεί με έξοδο της χώρας από το ευρώ- έστειλε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής με δημόσια παρέμβαση του, την πρώτη έπειτα από 6 χρόνια.

Όπως επεσήμανε, ο κ. Καραμανλής: «Η παραμονή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια δεν επιβάλλεται μόνο για λόγους οικονομικούς και κοινωνικούς.

Τυχόν έξοδος μας από αυτήν θα συνεπαγόταν αδιανόητο κόστος και θυσέις για τους αδύναμους».

Σύμφωνα με τον ίδιο, «όποιος έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε αυτή τη δύσκολη και ασταθή γειτονιά του κόσμου ξέρει από μικρό παιδί ότι η εθνική ασφάλεια είναι το υπέρτατο κριτήριο των αποφάσεων μας».

Επίσης ξεκαθάρισε ότι δεν έχει καμία προσωπική επιδίωξη και πως το τελευταίο που επιθυμεί είναι να εμπλακεί σε κομματικές διενέξεις.

«Θέλω να σας πω όπως πάντα την αλήθεια. Εκθέτουμε την χώρα μας σε κινδύνους. Όσοι νομίζουν ότι ψηφίζοντας όχι ενισχύουν την διαπραγματευτική θέση της χώρας, σφάλλουν και σφάλλουν σοβαρά».

ΟΛΗ Η ΔΗΛΩΣΗ
«Ελληνίδες, Έλληνες,

Έρχονται κάποιες στιγμές στις οποίες διακυβεύονται πάρα πολλά, μέσα σε λίγες μέρες.

Όποτε τέτοιες ιστορικές προκλήσεις τις αντιμετωπίσαμε με ομοψυχία και ψυχραιμία, επιτύχαμε ως Έθνος. Αντίθετα, όποτε πρυτάνευσε η απερισκεψία και ο διχασμός υποστήκαμε συμφορές.

Η πρόσφατη ιστορία μας του 20ου αιώνα περιέχει επαρκή παραδείγματα και των δύο εκδοχών.

Μία τέτοια ιστορική πρόκληση αντιμετωπίζουμε σήμερα. Και η έκβαση της θα εξαρτηθεί από την δική μας επιλογή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αναμφίβολα, έχει πολλές αδυναμίες στη λειτουργία της.

Και, προφανώς, οι εταίροι μας έκαναν σφάλματα σοβαρά στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Βεβαίως, λάθη κάναμε και εμείς.

Και οι οδυνηρές συνέπειες αυτών των λαθών έχουν επιβαρύνει πολλούς συμπολίτες μας.

Όμως, η πραγματικότητα αυτή δεν μεταβάλλει τη ζωτική ανάγκη της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και, ακόμη περισσότερο, στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης.

Η παραμονή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια δεν επιβάλλεται μόνο για οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους, αφού τυχόν έξοδός μας από αυτήν θα συνεπαγόταν αδιανόητα μεγαλύτερο κόστος και θυσίες, πρωτίστως από τους πιο αδύναμους.

Επιβάλλεται, πάνω από όλα, για λόγους εθνικούς.

Όποιος έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε αυτή τη δύσκολη και ασταθή γειτονιά του κόσμου, όπως όλοι εμείς οι Έλληνες, ξέρει από μικρό παιδί ότι η εθνική ασφάλεια πρέπει να είναι το υπέρτατο κριτήριο των αποφάσεών μας.

Μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις μαζί σας, όχι γιατί έχω οποιαδήποτε προσωπική επιδίωξη.

Το τελευταίο που επιθυμώ είναι να εμπλακώ σε κομματικούς ανταγωνισμούς και διαμάχες.

Αισθάνομαι όμως την υποχρέωση να σας πω, όπως πάντα, την αλήθεια.

Εξωθώντας την Ελλάδα εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου εκθέτουμε τη χώρα μας σε κινδύνους.

Και αυτό δεν πρέπει να γίνει με κανέναν τρόπο.

Όσοι, καλοπροαίρετα, νομίζουν ότι ψηφίζοντας ‘’όχι» την Κυριακή ενισχύουν τη διαπραγματευτική θέση της χώρας, σφάλλουν.

Και σφάλλουν σοβαρά.

Διότι η επικράτηση του ‘’όχι» θα ερμηνευθεί από όλους, σε όλον τον κόσμο, ως επιλογή αποχώρησης από την καρδιά της Ευρώπης. Θα είναι το πρώτο βήμα προς την έξοδο.

Πιστεύω βαθειά ότι η Ευρώπη είναι το σπίτι μας.

Πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Ενωμένης Ευρώπης. Και αυτό πρέπει να το επιβεβαιώσουμε αποφασιστικά.

Την Κυριακή λέμε ΝΑΙ στην Ευρώπη.

Με σύνεση, με ενότητα, με εθνικό φρόνιμα, με σεβασμό στις θυσίες των Ελλήνων.»

πηγη

 national-pride

Δήλωση στην κάμερα θα κάνει ο Κώστας Καραμανλής σε λίγο.

…για να υποστηρίξει όλα αυτά που προσπάθησε να αποτρέψει με την πολιτική του;
Για να συνταχθεί με αυτούς που τον γκρέμισαν και μαζί του γκρέμισαν και το μέλλον του λαού;
Για να συνταχθεί με αυτούς που έκαναν το ολοκαυτωμα του 2007 δολοφονώντας δεκάδες Έλληνες και παρολίγον τον ίδιο;
Για να συνταχθεί με τους υβριστές του ιδίου και της οικογένειας του;
Για να συνταχθεί με όσους μοίραζαν μαύρα εκατομμύρια μίζας στους πολιτικούς του αντιπάλους;
Για να συνταχθεί με τον Παπανδρέου, τον Σημίτη και τον Ρόντος;
Ή μήπως θα την κάνει για την Πατρίδα;
Εάν το συμφέρον της πατρίδας εκπροσωπείται από όλους τους ανωτέρω, τότε έχει πάψει να υπάρχει.

olympia

 

Απόρρητο έγγραφο του ΔΝΤ: Το χρέος της Ελλάδας θα είναι στο 118% του ΑΕΠ το 2030 όσο σκληρά μέτρα κι αν ληφθούν

Σύμφωνα με τον Guardian, που επικαλείται απόρρητο έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όσο σκληρά κι αν είναι τα μέτρα λιτότητας που θα ληφθούν, η Ελλάδα θα συνεχίσει να έχει ένα μη βιώσιμο χρέος. 

Αυτό αποκαλύπτουν τα μυστικά έγγραφα του ΔΝΤ, που δείχνουν ότι η βασική εκτίμηση των πιστωτών θέτει το ελληνικό χρέος στο 118% του ΑΕΠ το 2030, ακόμα και αν η ελληνική κυβέρνηση υπογράψει όλα τα σκληρά μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνει το πακέτο των δανειστών.

Ο Guardian αναφέρει ότι το συγκεκριμένο - μη δημοσιευμένο - έγγραφο του ΔΝΤ, αποκαλύπτει ότι η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα μη βιώσιμο χρέος έως το 2030, όσο επώδυνα μέτρα κι αν υιοθετήσει.

Το απόρρητο έγγραφο που καταρτίστηκε από την τρόικα, επιβεβαιώνει ουσιαστικά το επιχείρημα ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους, ώστε να επιτύχει μια βιώσιμη οικονομική ανάκαμψη. Ακόμα κι αν η οικονομία γνωρίσει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης για τα επόμενα 15 χρόνια, η χώρα θα έχει, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Ταμείου, ένα μη βιώσιμο χρέος.

"Συνεχίστε έτσι! Βρίσκεστε στα μισά...! Θα σας δοθεί κι άλλος χρόνος...! Αν συνεργαστείτε!"

Η βασική εκτίμηση του ΔΝΤ είναι ότι το χρέος στην χώρα θα εξακολουθεί να βρίσκεται στο 118% του ΑΕΠ έως το 2030.  Ουσιαστικά, πολύ μεγαλύτερο από το 110% του ΑΕΠ που θεώρησε το ΔΝΤ ως βιώσιμο χρέος για τα δεδομένα της Ελλάδας, το 2012. Το χρέος της Ελλάδας βρίσκεται σήμερα στο 175% του ΑΕΠ με τάση να αυξηθεί δεδομένης της ύφεσης.
Ακόμη και με το πιο αισιόδοξο σενάριο, το οποίο περιλαμβάνει ανάπτυξη της τάξης του 4% ετησίως για τα επόμενα πέντε χρόνια, το επίπεδο του χρέους στην Ελλάδα θα μειωθεί στο 124% μέχρι το 2022. Στην καλύτερη περίπτωση, τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα φτάσουν τα 15 δις ευρώ, ποσό πέντε φορές μεγαλύτερο από την πιο ρεαλιστική εκτίμηση.

επιμέλεια: Για το enallaktikos.gr, Βιβή Συργκάνη

logia-tou-aera

“Οι Έλληνες θα σφαχθούν μεταξύ τους και θα τους καταλάβουμε”

Ένας καλός φίλος από την πΓΔΜ, που είναι, φυσικά, αξιόπιστος, μας είπε ότι άκουσε προσωπικά  τα λόγια ενός αξιωματικού, στην περιοχή ‘Καφάνα’ των Σκοπίων (αξιωματικός  του ‘στρατού’ των Σκοπίων) να σχολιάζει τα γεγονότα στην Ελλάδα με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Είπε ο αξιωματικός αναφερόμενος στην Ελλάδα: «Τώρα θα ακολουθήσει πληθωρισμός, όπως  ακριβώς έγινε στη Γιουγκοσλαβία, όπως έγινε και παλαιότερα και στη Γερμανία, οπότε θα αλλησφαχθούν (θα κόψει ο ένας το λαιμό του άλλου, επί λέξει) και τότε θα είναι η σειρά μας να τους καταλάβουμε»…

«Έχε υπόψη σου ότι περιβάλλεστε από τέτοιους κακόψυχους, δεν μου αρέσει που το ακούω, αλλά οφείλω να στο καταθέσω».

[ είπε ο αξιωματικός ακριβώς: «sega inflacija, kako vo Jugoslavija, kako sto imase vo Germanija, pa ke se ispozakolat, kako i tamu, potoa ke gi okupirame»]

 

 antipliroforisi.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΩΝΑΣΚΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΝΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ;

«Δείτε τι κάναμε (ναι εμείς) στην Ελλάδα. Θα ήθελα πολύ αν μπορούσε κάποιος να δώσει μια εξήγηση», έγραψε στο Twitter ο καθηγητής Διεθνών Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Μιλάνο, Fabio Sdogati, με αφορμή τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις. Μάλιστα, συνόδευσε...

 

 

την ανάρτησή του και από το σχετικό γράφημα για την ανάπτυξη της χωρών της ευρωζώνης την τελευταία πενταετία. Μεταξύ αυτών και η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, τα «θαύματα των προγραμμάτων λιτότητας» , όπως πολλοί υποστηρίζουν. Μια σύγκριση αρκεί....

dynati-ellada.gr

Πηγή: http://pisoapothnkoyrtina.blogspot.com/2015/07/blog-post_43.html#ixzz3ejvwxI00

 

 logia-tou-aera