Πηγή: Ρικάρντο Πακόσι
Το "Mια Μάχη μετά την Άλλη (One Battle after Another)" είναι μια αρκετά ευχάριστη ταινία σε καθαρά ψυχαγωγικό επίπεδο, αλλά η σημασία της έγκειται στο γεγονός ότι παρέχει κάποιες ενδείξεις για το πώς η δυτική αριστερά της παγκοσμιοποίησης σκοπεύει να προχωρήσει σε αυτή την ιστορική φάση οπισθοδρόμησης/υποχώρησης που προκαλείται από την ακλόνητη, προς το παρόν, εξουσία του Ντόναλντ Τραμπ.
Στην ουσία, οι καλοί στην ταινία είναι οι παγκοσμιοποιητές και οι αριστεροί φιλελεύθεροι, δηλαδή εκείνοι που, οργανωμένοι σε επαναστατικούς πυρήνες, θέλουν την πλήρη απορρύθμιση της μετανάστευσης, καθώς ταυτίζουν την "ελευθερία" με την απεριόριστη πρόσβαση των επίδοξων εργαζομένων - αλλά και των επίδοξων ανέργων και αστέγων - στις αμερικανικές πόλεις, χωρίς καμία ανησυχία για τις συνέπειες.
Αν υπάρχουν καλοί, προφανώς υπάρχουν και κακοί, δηλαδή οι δεξιοί φιλελεύθεροι, οπαδοί του προστατευτισμού, που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην εξουσία, δηλαδή εκείνοι που ταυτίζουν την "ελευθερία" με την επιστροφή όλων στην οπλοφορία όπως στην Άγρια Δύση και με την ανυπαρξία ενός κοινού αγαθού, όπως αυτό που βασίζεται στην ιδέα ότι η δημόσια υγεία μπορεί να προσφέρει δωρεάν περίθαλψη στους αρρώστους.
Και στις δύο περιπτώσεις, επομένως, η ελευθερία αναγνωρίζεται ως ένα αποκλειστικά ατομικό γεγονός που μπορεί και πρέπει να ξεδιπλωθεί ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται την καταστροφή οποιουδήποτε είδους κοινωνικού δεσμού.
Όταν τελείωσα την προβολή της ταινίας, λοιπόν, εκτός από ένα ειλικρινές «άντε γαμηθείτε» και προς τα δύο φιλελεύθερα στρατόπεδα που παρακολουθούσα να αγωνίζονται ασταμάτητα για δυόμισι ώρες, δεν ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω τίποτα άλλο.
Ενδιαφέρον γεγονός #1: Η ταινία φαίνεται να υποδηλώνει την ιδέα ότι πρέπει να αντιταχθεί κανείς στον τραμπισμό με ένοπλο αγώνα. Δεδομένου ότι ο παράνομος ένοπλος αγώνας δεν είναι δυνατός σήμερα λόγω της ανάπτυξης των τεχνολογιών ελέγχου, ίσως η πραγματική ένδειξη να αφορά γενικότερα το λεγόμενο όραμα του «σκοτεινού ξυπνήματος (dark woke)», το οποίο θεωρητικοποιεί ότι η αριστερά πρέπει να είναι λεκτικά βίαιη και εντελώς μισαλλόδοξη, αντικατοπτρίζοντας το πώς έχει γίνει η Εναλλακτική Δεξιά από τη δεκαετία του 1990.
Ενδιαφέρον γεγονός #2: Παρά το γεγονός ότι δεν παρουσιάζουν καμία ιδέα κοινωνικοοικονομικού σχεδιασμού, οι καλοί της ταινίας φαίνεται να αντλούν περιστασιακά μαρξιστικές επιρροές.
Αν η αμερικανική αριστερά αναβίωνε μαρξιστικές δηλώσεις και σύμβολα στο εγγύς μέλλον, αυτή η νεοφιλελεύθερη παραποίησή της θα έβρισκε ενθουσιώδη υποστήριξη τόσο από τους υποστηρικτές του Τραμπ όσο και από τους δεξιούς: οι τελευταίοι, μάλιστα, θα ενθουσιάζονταν βλέποντας την επιβεβαίωση της θεωρίας του λεγόμενου «πολιτισμικού μαρξισμού» που ισχυρίζονται ότι κατευθύνει την καπιταλιστική ελίτ.
Ενδιαφέρον Γεγονός #3: Η απουσία ομοφυλόφιλων και τρανς ατόμων σε αυτήν την ταινία θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι η αριστερά έχει συνειδητοποιήσει ότι, τουλάχιστον σε αυτό το θέμα, ο κορεσμός και η αποστροφή έχουν πλέον φτάσει στο σημείο να παραβλέπονται, ακόμη και μεταξύ της ίδιας της βάσης των θαυμαστών/υποστηρικτών της.
Επιπλέον, σε αυτήν την ταινία, έχουμε τη συνήθη επίδειξη «γυναικείας δύναμης», αλλά δεν είναι πλέον αποκλειστικό προνόμιο αποσεξουαλικοποιημένων γυναικών όπως η Ρέι Σκαϊγουόκερ ή η Κάπτεν Μάρβελ, αλλά μάλλον γυναικών που είναι πρόθυμες να ζευγαρώσουν με άνδρες όπως ακριβώς και στον πραγματικό κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου