Μπορούμε να πούμε ότι με τον Αριστοτέλη μπαίνουν οι βάσεις για την ανάπτυξη μια έννοιας του προσώπου όχι ως υπέρβαση της φύσεώς του αλλά ως υποκειμένου που βρίσκεται σε συμφωνία με αυτήν;
Για τον Berti , αν καταλαβαίνω καλά, οι ψυχές είναι αριθμητικά διακριτές αλλά ποιοτικά ταυτόσημες. Αυτό δίνει πραγματικό θεμέλιο στην κοινή ανθρώπινη φύση, χωρίς να την μετατρέπει σε μία αριθμητικά ενιαία πραγματικότητα πάνω από τα άτομα. Στην ανάλυση του Corrigan για τον Γρηγόριο Νύσσης είδαμε οτι η ανθρώπινη φύση είναι υπερκείμενη και δίνεται άνωθεν. Μπορείς Αμέθυστε να αναλύσεις λίγο την διαφορά αυτή;
Aπό τόν BOSS Ίσως φανεί ότι ο Πλάτων αντιφάσκει προς αυτό στις παρατηρήσεις που ακολουθούν και στρέφονται εναντίον της απόψεως ότι οι θεοί φροντίζουν το σύνολο και όχι τις επιμέρους λεπτομέρειες. Το κείμενο αυτό οδήγησε πολλούς χριστιανούς συγγραφείς να υποθέσουν ότι υπάρχει στενή συγγένεια μεταξύ της πλατωνικής και της χριστιανικής θέσεως. Η συγγένεια αυτή, όμως, είναι μόνο φαινομενική. Ο Πλάτων καθιστά σαφές ότι η θεότητα κυβερνά τα πάντα μέσω ενός περιεκτικού «κοσμικού νόμου», σύμφωνα με τον οποίο οι ψυχές «ανέρχονται» ή «εκπίπτουν», ανάλογα με τον βαθμό στον οποίο προσηλώνονται στην Αλήθεια και κατευθύνονται προς την ένωσή τους με τον Νου.⁶³ Γιά τόν Γρηγόριο Στήν μία πλευρά, οι ουσίες είναι ατομικές πραγματικότητες (ο Πέτρος, ο Παύλος...), αλλά είναι άτομα επειδή από την άλλη πλευρά τού νομίσματος, η κοινή τους φύση και η ολοκληρωμένη τους πραγματικότης έρχονται άνωθεν, συγκεκριμένα από τον Θεό. Γι' αυτό και ο όρος «Substance» είναι στ’αλήθεια η πιό λανθασμένη μετάφραση τής ουσίας, διότι εισάγει κάτι το οποίο είναι ξεχωρισμένο, το οποίο βρίσκεται κάτω από τα φαινόμενα, ενώ γιά τον Γρηγόριο ουσία είναι η κοινότης όλων τών όντων η οποία «υπέρκειται» τών ατομικών πραγμάτων, η οποία προέρχεται αμέσως από την υπερκείμενον αιτία, συγκεκριμένα από την Τριάδα (περί ψυχής και αναστάσεως 124b).
4 σχόλια:
Ευχαριστω
Μπορούμε να πούμε ότι με τον Αριστοτέλη μπαίνουν οι βάσεις για την ανάπτυξη μια έννοιας του προσώπου όχι ως υπέρβαση της φύσεώς του αλλά ως υποκειμένου που βρίσκεται σε συμφωνία με αυτήν;
Για τον Berti , αν καταλαβαίνω καλά, οι ψυχές είναι αριθμητικά διακριτές αλλά ποιοτικά ταυτόσημες. Αυτό δίνει πραγματικό θεμέλιο στην κοινή ανθρώπινη φύση, χωρίς να την μετατρέπει σε μία αριθμητικά
ενιαία πραγματικότητα πάνω από τα άτομα. Στην ανάλυση του Corrigan για τον Γρηγόριο Νύσσης είδαμε οτι η ανθρώπινη φύση είναι υπερκείμενη και δίνεται άνωθεν. Μπορείς Αμέθυστε να αναλύσεις λίγο την διαφορά αυτή;
Aπό τόν BOSS Ίσως φανεί ότι ο Πλάτων αντιφάσκει προς αυτό στις παρατηρήσεις που ακολουθούν και στρέφονται εναντίον της απόψεως ότι οι θεοί φροντίζουν το σύνολο και όχι τις επιμέρους λεπτομέρειες. Το κείμενο αυτό οδήγησε πολλούς χριστιανούς συγγραφείς να υποθέσουν ότι υπάρχει στενή συγγένεια μεταξύ της πλατωνικής και της χριστιανικής θέσεως. Η συγγένεια αυτή, όμως, είναι μόνο φαινομενική. Ο Πλάτων καθιστά σαφές ότι η θεότητα κυβερνά τα πάντα μέσω ενός περιεκτικού «κοσμικού νόμου», σύμφωνα με τον οποίο οι ψυχές «ανέρχονται» ή «εκπίπτουν», ανάλογα με τον βαθμό στον οποίο προσηλώνονται στην Αλήθεια και κατευθύνονται προς την ένωσή τους με τον Νου.⁶³
Γιά τόν Γρηγόριο Στήν μία πλευρά, οι ουσίες είναι ατομικές πραγματικότητες (ο Πέτρος, ο Παύλος...), αλλά είναι άτομα επειδή από την άλλη πλευρά τού νομίσματος, η κοινή τους φύση και η ολοκληρωμένη τους πραγματικότης έρχονται άνωθεν, συγκεκριμένα από τον Θεό. Γι' αυτό και ο όρος «Substance» είναι στ’αλήθεια η πιό λανθασμένη μετάφραση τής ουσίας, διότι εισάγει κάτι το οποίο είναι ξεχωρισμένο, το οποίο βρίσκεται κάτω από τα φαινόμενα, ενώ γιά τον Γρηγόριο ουσία είναι η κοινότης όλων τών όντων η οποία «υπέρκειται» τών ατομικών πραγμάτων, η οποία προέρχεται αμέσως από την υπερκείμενον αιτία, συγκεκριμένα από την Τριάδα (περί ψυχής και αναστάσεως 124b).
Δημοσίευση σχολίου