Η γενιά της ντροπής

Πολλές κοινωνίες απέτυχαν, όσον αφορά την ενεργητική αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, επειδή είχαν ξεχάσει τη δική τους ιστορία – βιώνοντας σταδιακά την εξαφάνιση του πολιτισμού τους. Κάποιες προκάλεσαν ακόμη και την «αποτέφρωση» του Έθνους τους, επειδή έκαναν τόσο μεγάλα λάθη, η μελέτη των οποίων σήμερα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, είχαν προσβληθεί από μία ανεξήγητη, μαζική σχιζοφρένεια.

Άποψη

Είμαστε σίγουροι πως κάποια στιγμή στο μέλλον, τα παιδιά μας θα αναρωτηθούν γιατί επιτρέψαμε στη σκιώδη εξουσία της Τρόικας να αναλάβει τα ηνία της Ελλάδας – να τη θέσει αμαχητί υπό την κατοχή των δανειστών της και να μετατρέψει πολλές γενιές Ελλήνων σε σκλάβους χρέους. Γιατί ανεχθήκαμε πρωθυπουργούς-πιόνια, ορισμένους ανεπάγγελτους και καθυστερημένους διανοητικά, η μοναδική ικανότητα των οποίων ήταν να λένε ψέματα – καθώς επίσης να προδίδουν ανερυθρίαστα το κόμμα τους, την ιδεολογία τους, τους εκλογείς και την πατρίδα τους.

Οι μελλοντικές γενιές θα αναρωτηθούν επίσης γιατί δεν αντιδράσαμε στην απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της ελευθερίας μας, γιατί αποδεχθήκαμε αναντίρρητα τη μεθοδική καταστροφή της οικονομίας της Ελλάδας, την επαίσχυντη καταπάτηση του ελληνικού συντάγματος, την κοινοβουλευτική δικτατορία, καθώς επίσης την αποδυνάμωση του Κράτους Δικαίου.

Τέλος, τα παιδιά μας δεν θα λύσουν εύκολα τις απορίες τους, όσον αφορά το γιατί μείναμε απαθείς απέναντι στην καταδίκη εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων στη χρεοκοπία – στην τρομακτική ανεργία, στη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας, στις διεθνείς προσβολές, στην εξαθλίωση καθώς επίσης στην άδικη ποινή της εξορίας, η οποία επιβλήθηκε σε χιλιάδες Έλληνες.

Προφανώς, εάν μπορούσαμε τότε να απαντήσουμε θα λέγαμε ότι, δεν υπήρχαν εναλλακτικές δυνατότητες, αφού τα χρέη της πατρίδας μας ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν – ενδεχομένως ότι έφταιξε το ευρώ, ότι δεν διαθέταμε τους κατάλληλους ηγέτες, ότι η διαφθορά είχε σαπίσει σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, καθώς επίσης ότι είχαμε οδηγηθεί «ενδοτικά» σε έναν μονόδρομο, από τον οποίο δεν υπήρχε διέξοδος.

Η απάντηση των απογόνων μας τότε είναι κάτι περισσότερο από εύλογη – ενώ καμία μελλοντική γενιά δεν πρόκειται να πιστέψει πως ένας ολόκληρος λαός είναι δυνατόν να οδηγηθεί στο «ικρίωμα», από μία μικρή ενδοτική, διεφθαρμένη ομάδα ή από ένα νόμισμα, όσο ελαττώματα και αν έχει. Δεν θα πιστέψει ούτε πως η γενιά μας δεν είχε τα μέσα να αντιδράσει απέναντι στο σύστημα. Πόσο μάλλον όταν γνώριζε ότι η ίδια το συντηρούσε, με την ανοχή και με τη γενικότερα φοβισμένη, δειλή συμπεριφορά της – επειδή τρόμαζε στην ιδέα πως δεν θα υπήρχαν γάζες στα νοσοκομεία ή χαρτί υγείας στα Σούπερ Μάρκετ.

Τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα μας πουν λοιπόν καταρχήν ότι, μία χώρα με ιδιωτικές αποταμιεύσεις της τάξης των 500 δις €, συμπεριλαμβανομένων αυτών σε τράπεζες του εξωτερικού, μεγάλο μέρος των οποίων διώξαμε μόνοι μας, είχε τα μέσα για να εξυπηρετήσει τα χρέη της (ανάλυση) – μεταξύ άλλων, αυτοχρηματοδοτούμενη με εθνικά ομόλογα.

Πολύ περισσότερο όταν η Ελλάδα είχε στην ιδιοκτησία της μία δημόσια περιουσία που υπερέβαινε τα 300 δις €, έναν ανυπολόγιστο υπόγειο πλούτο, καθώς επίσης απαιτήσεις απέναντι στη Γερμανία αρκετά υψηλότερες των 300 δις €. Εκτός αυτού, αφού είχε επί πλέον τη δυνατότητα να ζητήσει αποζημιώσεις από όλες εκείνες τις εταιρείες που της πούλησαν πολεμικό εξοπλισμό, διαφθείροντας τους πολιτικούς με δισεκατομμύρια μίζες, δεν έπρεπε να ισχυρίζεται αδυναμία εξόφλησης των οφειλών της.

Στη συνέχεια, οι απόγονοι μας θα μας πουν πως ένα Έθνος, με ιδιωτική ακίνητη περιουσία άνω του 1 τρις €, με εξαιρετικά κερδοφόρους οικονομικούς πυλώνες (τουρισμός, γεωργία, ναυτιλία), στην καλύτερη εποχή της ιστορίας του από γεωπολιτικής πλευράς, δεν θα έπρεπε να επιμένει στο ότι, αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του – τόκους περί τα 6 δις € ετήσια ουσιαστικά, αφού τα χρεολύσια «ανακυκλώνονται».

Προφανώς, τα παιδιά μας δεν θα πιστέψουν πως οι γονείς τους ήταν τόσο ηλίθιοι, ώστε να χάσουν σχεδόν 1 τρις € (μείωση της αξίας των ακινήτων, πτώση των εισοδημάτων, κατάρρευση του χρηματιστηρίου κλπ.), απλά και μόνο επειδή δεν ήθελαν να πληρώσουν τα 300 δις € που όφειλαν (= να ανακυκλώσουν, να εξυπηρετήσουν, αφού καμία χώρα δεν πληρώνει τα χρέη της) .

Σίγουρα δεν θα καταλάβουν γιατί οι γονείς τους δεν ζήτησαν αποζημιώσεις από όλες εκείνες τις εταιρείες και τους διεθνείς τοκογλύφους, οι οποίοι κέρδισαν τεράστια ποσά στοιχηματίζοντας στη χρεοκοπία της χώρας – καταθέτοντας αγωγές του κράτους εναντίον τους. Μία χρεοκοπία την οποία οι ίδιοι οι τοκογλύφοι προκάλεσαν, επιλέγοντας όχι τον αδύνατο, αλλά τον ανόητο κρίκο της Ευρωζώνης –χρησιμοποιώντας τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS), καθώς επίσης πολλά άλλα χρηματοπιστωτικά προϊόντα μαζικής καταστροφής.

Ενδεχομένως οι απόγονοί μας θα συμπληρώσουν ότι, σε εκείνες τις χώρες που βασιλεύει η αυτοκαταστροφικότητα, η μισαλλοδοξία, η διχόνοια και η εμφύλια «καταγγελιομανία», δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον – αφού παύουν να λειτουργούν τα πάντα. Πως στις πολιτισμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι δεν ζητήσαμε καν τη συμμετοχή μας στην ψήφιση των νόμων και στον έλεγχο της εξουσίας (άμεση δημοκρατία), πως δεν υπάρχουν προβλήματα χωρίς λύσεις, καθώς επίσης ότι πάντοτε οι εναλλακτικές δυνατότητες είναι πολύ περισσότερες από δύο.

Τέλος, τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα συμπληρώσουν πως παραδοθήκαμε χωρίς να δώσουμε έστω μία μάχη – καθώς επίσης ότι εμείς είμαστε οι προδότες αυτής της πανέμορφης, πάμπλουτης, ευλογημένης από το Θεό χώρας και κανένας άλλος, οπότε το λιγότερο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να ντραπούμε για τις πράξεις μας, χωρίς να κατηγορούμε κανέναν άλλο.

Πού θα καταλήξουμε εάν δεν αντιδράσουμε; Εκεί που κατέληξαν οι πάμπλουτες χώρες της Λατινικής Αμερικής την πρώτη αποικιοκρατική εποχή: όπου οι νέοι ιδιοκτήτες τους έβαζαν τους ιθαγενείς να εργάζονται μέρα-νύχτα έναντι πινακίου φακής και κοινωνικών επιδομάτων, παρακολουθώντας τους με τα μαστίγια για να παράγουν όσο το δυνατόν περισσότερο πλούτο για τους ίδιους.

Ολοκληρώνοντας, υπενθυμίζουμε τα εξής: “Υπάρχει ένα ορισμένο «επίπεδο ανεντιμότητας» στην κοινή ανάγνωση της ιστορίας από τους ανθρώπους – άρρηκτα συνδεδεμένο με τη χώρα, με τον πολιτισμό, με την εισοδηματική τάξη των πολιτών, με τα συμφέροντα, με την ωριμότητα, με τη γνώση, με την καλλιέργεια και με την ιδιοσυγκρασία τους.

Στα πλαίσια αυτά πολλοί, κοιτάζοντας πίσω στις αποκρουστικές τυραννίες του παρελθόντος, στις τερατώδεις κυβερνήσεις, στους καταστροφικούς πολέμους, στα απίστευτα εγκλήματα, καθώς επίσης στις οδυνηρές χρεοκοπίες και στις εξ αυτών γενοκτονίες, αναρωτιούνται πώς μπόρεσαν να συμβούν. Πώς ήταν δυνατόν οι άνθρωποι της συγκεκριμένης γενιάς να επέτρεψαν τέτοιες «ανισορροπίες»; Γιατί δεν έκαναν κάτι για να τις αποφύγουν; Γιατί δεν αντέδρασαν; Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκαν; Γιατί παρέμειναν ουδέτεροι παρατηρητές της ίδιας τους της καταστροφής; Γιατί δεν διδάχθηκαν από την ιστορία και τις εμπειρίες των προγόνων τους; 

Χωρίς καμία αμφιβολία, πολλές κοινωνίες απέτυχαν, όσον αφορά την ενεργητική αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, επειδή είχαν ξεχάσει τη δική τους ιστορία – βιώνοντας σταδιακά την εξαφάνιση του πολιτισμού τους. Κάποιες προκάλεσαν ακόμη και την «αποτέφρωση» του Έθνους τους, επειδή έκαναν τόσο μεγάλα λάθη, η μελέτη των οποίων σήμερα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, είχαν προσβληθεί από μία ανεξήγητη, μαζική σχιζοφρένεια”.

από Βασίλης Βιλιάρδος

analyst

Αντιεξουσιαστές και οργανωμένο έγκλημα στρατολογούν λαθρομετανάστες, Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Είναι αποδεδειγμένο πλέον ότι αντιεξουσιαστές και οργανωμένο έγκλημα στρατολογούν μαζικά νεαρούς μετανάστες. Αξιωματικός της ΕΛΑΣ εκφράζει την ανησυχία του για το που μπορεί να οδηγήσει αυτή η στρατολόγηση. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν και πολλά να χάσουν. Η ενεργοποίησή τους σε συμμορίες ποινικών...
αλλά και σε ομάδες αναρχοαυτόνομων που πραγματοποιούν επιδρομές, πιθανότατα θα προσδώσει άλλη διάσταση και στις δύο αυτές απειλές για τη δημόσια ασφάλεια.

Το πάντρεμα αυτό επιβεβαιώθηκε τόσο από προσαγωγές κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στα Εξάρχεια όλο το προηγούμενο διάστημα, όσο και από κάποια περιστατικά ληστειών, με τα οποία ήρθε αντιμέτωπη η αστυνομία. Εντοπίστηκαν όχι μόνο παλιάς κοπής, αλλά και πρόσφατοι μετανάστες σε κατά καιρούς καταλήψεις, επεισόδια και βιαιοπραγίες στην Αθήνα.

Η αστυνομία, πάντως, εκτιμά ότι ο συγχρωτισμός μεταναστών με ομάδες αναρχοαυτόνομων έχει πραγματοποιηθεί στο περιθώριο της δράσης αλληλέγγυων που προέρχονται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Είναι αξιοσημείωτο ότι κατειλημμένα κτίρια έχουν εδώ και καιρό μετατραπεί σε ιδιότυπα κέντρα φιλοξενίας μεταναστών, αλλά και σε αποθήκες βομβών μολότοφ. Σε κάποιες περιπτώσεις, εκεί πραγματοποιείται και διακίνηση ναρκωτικών.

No Border Camp

Σύμφωνα με πληροφορίες, πολλοί από τους στρατολογηθέντες νεαρούς μετανάστες δραστηριοποιούνται στην περιοχή των Εξαρχείων στην εμπορία ναρκωτικών. Σ’ αυτή τη δραστηριότητα πρωταγωνιστούν άτομα από το Πακιστάν, τα οποία συχνά εμπλέκονται σε πρωτοφανή ένοπλα επεισόδια. Στο στόχαστρο των αρχών ασφαλείας έχουν μπει και κάποια μέλη του No Border Camp.

Κάποιοι από τους νεαρούς αντιεξουσιαστές που συμμετέχουν στις καταλήψεις της συγκεκριμένης ομάδας έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη στρατολόγηση μεταναστών. Οι ομάδες αυτές ασκούν τη δική τους μεταναστευτική πολιτική, καταλαμβάνοντας δημόσια κτίρια και στεγάζοντας σ’ αυτά πρόσφυγες και μετανάστες. Σ’ αυτά τα αυθαίρετα κέντρα φιλοξενίας είναι που γίνεται η επαφή, αλλά και η εκπαίδευση των μεταναστών και σε χειρισμό κοκτέιλ μολότοφ.

Αρμόδια πηγή, μάλιστα, μας είπε πως έχει εντυπωσιάσει τους αξιωματικούς που ασχολούνται το γεγονός ότι μετανάστες που προσχωρούν στον αντιεξουσιαστικό χώρο εκδηλώνουν έντονη αξιόποινη συμπεριφορά, ακόμα και αν βρίσκονται στην Ελλάδα μόνο λίγους μήνες. Σε κάποιες περιπτώσεις έχουν συλληφθεί σε επεισόδια μετανάστες, οι οποίοι λίγο καιρό πριν είχαν συλληφθεί από την αστυνομία για συμμετοχή σε κλοπές, παρενοχλήσεις, βιαιοπραγίες και άλλα τέτοια περιστατικά.

Και ανήλικοι στο παιχνίδι

Όσον αφορά την ανθρωπογεωγραφία αυτής της κατηγορίας, αρμόδια πηγή μας είπε πως πρόκειται για νεαρούς άνδρες που συνήθως είναι μέχρι 25 ετών και σπανίως πάνω από 30. Προέρχονται από τη Μέση Ανατολή και από τη βόρειο Αφρική και έχουν εισέλθει χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα κυρίως από το Αιγαίο. Σταδιακά εισήλθαν στους χώρους των αντιεξουσιαστών και των ποινικών που σε ορισμένες περιπτώσεις λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Αρκετοί εξ αυτών έχουν ήδη πάρει το βάπτισμα του πυρός συχνά και στον έναν και στον άλλο χώρο.

Οι αρχές ασφαλείας, όμως, έχουν έρθει αντιμέτωπες και με ανήλικους μετανάστες, οι οποίοι μυήθηκαν στα κέντρα φιλοξενίας και μην έχοντας συγγενείς ή φίλους βρήκαν στους χώρους αυτούς μία μορφή οικογένειας. Βρίσκουν καταφύγιο σε συλλογικότητες των Εξαρχείων και εντάσσονται στα περιβάλλοντα αυτά. Αυτό, όμως, που προβληματίζει κυρίως είναι ότι πρόκειται για μία δυναμική ροή και όχι για κάποιες περιπτώσεις.

Πάντα κατά τις ίδιες πληροφορίες, δεν είναι λίγοι οι μετανάστες που εξαφανίζονται χωρίς στοιχεία και χαρτιά, χωρίς να γνωρίζει κανείς την τύχη τους. Η ανησυχία των αρχών ασφαλείας έγκειται στο ότι αυτά τα άτομα, εξαιτίας των εμπειριών τους και των απάνθρωπων συνθηκών στις οποίες μεγάλωσαν, είναι σε θέση να προχωρήσουν ακόμα ένα βήμα, μην μπορώντας οι αρμόδιοι να αποκλείσουν βίαια περιστατικά στο προσεχές μέλλον.

SLPress
https://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2019/04/blog-post_521.html

Ο θάνατος της συλλογικότητας

Μέσα από τους ανθρώπους έχει αναδυθεί ένα αίσθημα αδυναμίας, το οποίο αποτελεί μία έκφραση της αλλοτρίωσης, της αποξένωσης της συνείδησης από όλα όσα συμβαίνουν – κάτι που θεωρείται ως η μεγαλύτερη νίκη της Ολιγαρχίας. Δεν είναι λοιπόν πια σε θέση να κατανοήσουν πως δεν υπάρχει αδυναμία στις Δημοκρατίες – ότι όλες οι δομές που έχουν επιβληθεί βίαια μπορούν να καταργηθούν, με έναν νόμιμο και συνταγματικό τρόπο, ειρηνικά και δημοκρατικά.

«Ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, ένας από τους πλουσιότερους τότε ανθρώπους του κόσμου (1937), είχε πει πως το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα δημιουργεί χρήματα από το πουθενά – ενώ η συγκεκριμένη διαδικασία είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή εφεύρεση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Συνέχισε δε λέγοντας ότι, οι τραπεζίτες κατέχουν ολόκληρη τη γη – την οποία όμως, εάν τους την αφαιρέσει κανείς, αφήνοντας τους τη δυνατότητα να δημιουργούν με τον ίδιο τρόπο χρήματα, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα έχουν αρκετά κεφάλαια για να την αγοράσουν ξανά.    

Πράγματι τώρα, ακόμη και σήμερα, μία μικρή ομάδα ιδιωτών τραπεζιτών κυβερνάει μυστικά τον πλανήτη μας. Οι τραπεζίτες αυτοί δεν κατευθύνουν μόνο τη Fed ή την ΕΚΤ αλλά, επίσης, τις υπερεθνικές οργανώσεις – όπως τον ΟΗΕ, την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και την BIS, την κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών.

Χειραγωγούν την τιμή του χρυσού και του ασημιού, τα διεθνή χρηματιστήρια, καθώς επίσης τις πανίσχυρες αγορές, έχοντας προκαλέσει σκόπιμα τη φούσκα των ακινήτων που την ακολούθησε η χρηματοπιστωτική κατάρρευση και η κρίση κρατικού χρέους στην Ευρωζώνη – οδηγώντας τον πλανήτη στο χάος. Ο αιώνιος στόχος της μικρής αυτής ελίτ του χρήματος, δεν είναι κάτι λιγότερο από την παγκόσμια κυριαρχία – την οποία ονομάζει ως μία «νέα τάξη πραγμάτων», θέλοντας να την επιβάλλει χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό, αδιαφορώντας εντελώς για το ύψος του τιμήματος.

Περαιτέρω, για περισσότερο από δύο αιώνες, η παγκόσμια οικονομία καταρρέει σε τακτά χρονικά διαστήματα – η συχνότητα των οποίων έχει αυξηθεί δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες, με τη βοήθεια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που κυριάρχησε παντού.

Η αιτία είναι το ότι, μέσω των συγκεκριμένων κραχ μεταφέρονται ευκολότερα τα περιουσιακά στοιχεία από κάτω προς τα επάνω, στην παγκόσμια εισοδηματική πυραμίδα – ενώ οι μάζες πέφτουν στην ίδια «ταχυδακτυλουργική παγίδα» της ελίτ, ξανά και ξανά.

Η παγίδα αυτή λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά, επειδή ελάχιστοι άνθρωποι κατανοούν τον τρόπο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Είναι άλλωστε με τέτοιο δύσκολο, ασαφή και αδιαφανή τρόπο κατασκευασμένο, ώστε να μην προσπαθεί κανείς να το καταλάβει – ενώ η ίδια η ανθρώπινη λογική αδυνατεί να το αφομοιώσει»

Ανάλυση

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω και λόγω της ημέρας, της Θυσίας, της Ανάστασης και του Πάσχα, η απορία μας είναι το πώς έχει ισχυροποιηθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός – με αποτέλεσμα να κατορθώσει να επικρατήσει απολυταρχικά μία ελάχιστη μειοψηφία (0,01%), απέναντι στη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού (99,99%). Ως βασική αιτία θεωρείται πως είναι η αποξένωση των ανθρώπων από τη συνείδηση τους – λόγω της οποίας (αποξένωσης) η παγκόσμια Ολιγαρχία έχει καταφέρει να μας πείσει ότι είμαστε αδύναμοι και ανίσχυροι απέναντι της. Ειδικότερα τα εξής:

Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ζωικό πλάσμα που διαθέτει μία συνειδησιακή ταυτότητα – δηλαδή, το να αναγνωρίζει τον εαυτό του στους άλλους. Για παράδειγμα, όταν μία γάτα δει κάποια άλλη να την χτυπάει κανείς, δεν συμβαίνει τίποτα – ενώ όταν ένας άνθρωπος ανεξαρτήτως κουλτούρας, εθνικότητας, κοινωνικής θέσης ή εισοδήματος δει κάποιο παιδί να βασανίζεται μπροστά στα μάτια του, νοιώθει κάτι να συμβαίνει μέσα του επειδή αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα στο παιδί (σε πλήρη αντίθεση με τα ζώα που δεν το κάνουν).

Αυτή ακριβώς η συνειδησιακή ταυτότητα των ανθρώπων, μέσω της οποίας συμμερίζονται τα συναισθήματα των άλλων ερχόμενοι νοερά στη θέση τους, έχει ανατραπεί σήμερα σε μεγάλο βαθμό από τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό που επιβάλλει το Ολιγαρχικό καθεστώς – σύμφωνα με το οποίο ο άνθρωπος, ως ιστορικό υποκείμενο, δεν υπάρχει πλέον. Στη θέση του, ως μία ιστορική δύναμη, έχει εγκατασταθεί το αόρατο χέρι της δήθεν ελεύθερης αγοράς – το οποίο ακολουθεί τους φυσικούς και όχι τους ανθρώπινους νόμους.

Έτσι, για παράδειγμα, η συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών αδιαφορούν για τα δεινά των Ελλήνων, αποδεχόμενοι μη συνειδητά πως οφείλονται στους φυσικούς νόμους της ελεύθερης αγοράς, τους οποίους δεν σεβάσθηκαν – οπότε δίκαια υποφέρουν.

Κάτι ανάλογο ισχύει επίσης εντός της Ελλάδας, όπου η πλειοψηφία των Ελλήνων νοιώθει πως το φταίξιμο είναι δικό της, για τους ίδιους λόγους – οπότε εύλογα δεν έχει αντιδράσει ακόμη, ούτε καν όταν προδόθηκε εν ψυχρώ από τις τελευταίες κυβερνήσεις. Οι δε ακόμη πλούσιοι Έλληνες δεν νοιώθουν κανένα συναίσθημα αλληλεγγύης με αυτούς  που έχουν εξαθλιωθεί – πιστεύοντας πως αυτοί είναι ικανοί και θα το αποφύγουν, ότι ο καπιταλισμός είναι σωστό να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο κοκ.

Η αποξένωση τώρα των ανθρώπων από τη συνείδηση τους έχει ως επί πλέον αποτέλεσμα το να νοιώθουν πως είναι αδύναμοι και ανίσχυροι – ισχυριζόμενοι πως ένας απλός, μικρός άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτα απέναντι σε κολοσσούς, όπως η Siemens, η Nestle, η Bank of America κοκ. Πόσο μάλλον οι Έλληνες Πολίτες απέναντι στην Τρόικα, στο ΔΝΤ και στη Γερμανία – ή οι χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής απέναντι στις πανίσχυρες Η.Π.Α. με τα δολοφονικά όπλα τους, όπως οι εταιρείες αξιολόγησης, η Fed, τα hedge funds κοκ.

Με απλά λόγια, μέσα από τους ανθρώπους έχει αναδυθεί ένα αίσθημα αδυναμίας, το οποίο αποτελεί μία έκφραση της αλλοτρίωσης, της αποξένωσης της συνείδησης από όλα όσα συμβαίνουν – κάτι που θεωρείται ως η μεγαλύτερη νίκη της Ολιγαρχίας. Δεν είναι λοιπόν πια σε θέση να κατανοήσουν πως δεν υπάρχει αδυναμία στις Δημοκρατίες – ότι όλες οι δολοφονικές δομές που έχουν επιβληθεί βίαια μπορούν να καταργηθούν σε χρόνο μηδέν, με έναν νόμιμο και συνταγματικό τρόπο, ειρηνικά και δημοκρατικά.

Για παράδειγμα, η κερδοσκοπία μπορεί να καταργηθεί άμεσα με την ψήφιση ενός νόμου, η ασυδοσία (απορρύθμιση) των τραπεζών να πάψει να υπάρχει, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί να οδηγηθούν στη φυλακή κοκ. – αφού τα υφιστάμενα συντάγματα δίνουν στους ανθρώπους τα όπλα που χρειάζονται για να πολεμήσουν, αρκεί αυτοί να θέλουν να το κάνουν. Εν τούτοις έχουν χειραγωγηθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν θέλουν να το κάνουν – που πιστεύουν ότι δεν είναι σε θέση να διώξουν μία κυβέρνηση που τους πρόδωσε, επειδή δεν διαθέτουν την απαραίτητη δύναμη.

Εάν όμως πλημμυρίσουν τους δρόμους απαιτώντας το, ενώ ασφαλώς το σύνταγμα τους δίνει το δικαίωμα, εάν σταματήσουν όλοι μαζί να εργάζονται, να πληρώνουν, να καταθέτουν τις φορολογικές τους δηλώσεις κοκ., με δίκαια αιτήματα, όπως τη σύλληψη των υπευθύνων της χρεοκοπίας στην Ελλάδα, το σύστημα θα υποχρεωθεί να το κάνει μέσα σε δευτερόλεπτα – διαφορετικά θα καταρρεύσει, αφού οι ίδιοι το συντηρούν.

Γιατί δεν το κάνουν; Επειδή φοβούνται πως θα είναι μόνοι τους, λόγω του ότι έχει καταστραφεί εντελώς η συλλογική τους συνείδηση – οπότε θεωρούν ότι, όπως οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται για τους συνανθρώπους τους, έτσι και οι συνάνθρωποι τους αδιαφορούν για τους ίδιους.

Επίλογος

Βιώνουμε μία νέα εποχή, στην οποία ο άνθρωπος έχει πάψει να είναι υποκείμενο, έχοντας υποβαθμιστεί σε αντικείμενο – σε ένα ζωικό πλάσμα όπως όλα τα υπόλοιπα στη Φύση, χωρίς συνειδησιακή ταυτότητα. Δυστυχώς όμως δεν το καταλαβαίνει, παρά το ότι το ποσοστό των ανθρώπων που υποφέρουν αυξάνεται διαρκώς – ευθέως ανάλογα με την άνοδο του παγκόσμιου πλούτου και των ανισοτήτων.

Έτσι η θηλιά του χρέους που είχε αφετηρία τις φτωχότερες χώρες του τρίτου κόσμου διευρύνεται συνεχώς – έχοντας ήδη φτάσει στη νότια Ευρώπη, όσον αφορά τα κράτη, ενώ έχει επίσης τοποθετηθεί στο λαιμό εκατομμυρίων Πολιτών των ανεπτυγμένων χωρών, από τις οποίες δεν εξαιρούνται ούτε οι Η.Π.Α. και η Γερμανία, κυρίως με τη βοήθεια της ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης.

Θα αντιδράσουν οι απλοί άνθρωποι, οι κοινωνίες και τα κράτη τους; Φοβόμαστε πως όχι τόσο γρήγορα, όσο θα έπρεπε, εάν υποθέσουμε πως πράγματι θα συμβεί – επειδή θα συμπεριφερθούν όπως ο «Γερμανός» που, ενώ έβλεπε τους ναζί να παίρνουν τον ένα μετά τον άλλο τους συμπολίτες του, πίστευε ότι δεν θα έλθει ποτέ η δική του σειρά. Φυσικά τελικά διαψεύσθηκε – αλλά δυστυχώς η ιστορία αυτή έχει ξεχαστεί σήμερα.

από Analyst Team

analyst

Ανώνυμος είπε...

Ο Έλληνας έχει κάνει μία γεωγραφική σμίκρυνση: ονομάζει Ελλάδα το σπίτι που μένει, και την οικογένεια του. Στην αρχαιότητα είχαμε τις πόλεις κράτη, τώρα έχουμε τις οικογένειες κράτη. Αυτό λοιπόν που τον ενδιαφέρει είναι το συμφέρον του ...κράτους του.

Εξήγηση μερικών ρητών του αγ. Γρηγορίου Ναζιανζηνού που βρίσκονται μέσα σε τροπάρια που ψάλλονται το Άγιον Πάσχα (Αββάς Δωρόθεος)

ΙΣΤ’ Διδασκαλία

Με πολλή ευχαρίστηση θα σας μιλούσα λίγο για το νόημα των ψαλμών που ψάλλουμε στην Εκκλησία, για να μην σας απορροφάει η μελωδία, αλλά να συμμετέχει ανάλογα και ο νους σας στη δύναμη και το βάθος των λόγων. Τι λοιπόν ψάλαμε τώρα μόλις;

Είναι ημέρα της Αναστάσεως

Ας προσφέρουμε σαν δώρο τους ίδιους τους εαυτούς μας

Επειδή στην παλιά εποχή οι Ισραηλίτες στις γιορτές, δηλαδή στα θρησκευτικά πανηγύρια, πρόσφεραν, σύμφωνα με το νόμο, διάφορα δώρα στον Κύριο, όπως «θυσίες», «ολοκαυτώματα», «απαρχές» και άλλα παρόμοια, συμβουλεύει και εμάς ο Άγ. Γρηγόριος να γιορτάσουμε για τον Κύριο, όπως ακριβώς εκείνοι και μας προτρέπει λέγοντας.

Είναι ημέρα της Αναστάσεως.

Αντί της αγίας ημέρας που γιόρταζαν οι Ισραηλίτες, έχουμε τώρα ημέρα θεϊκού πανηγυριού, την ημέρα του χριστιανικού Πάσχα. Τι είναι όμως το Πάσχα του Χριστού; Οι Ισραηλίτες γιόρταζαν το «Φασέχ» όταν έφυγαν από τη γη της Αιγύπτου. Το Πάσχα όμως που μας προτρέπει τώρα ο Άγιος να πανηγυρίσουμε, το γιορτάζει η ψυχή, που βγαίνει από τη νοητή Αίγυπτο, δηλαδή από την αμαρτία. Γιατί όταν διαβαίνει η ψυχή από την αμαρτία στην αρετή, τότε γιορτάζει το «Φασέχ» του Κυρίου, όπως είπε και ο Ευάγριος: «Το Πάσχα του Κυρίου είναι διάβαση, δηλαδή πέρασμα από το χώρο της κακίας στον χώρο της αρετής».

Σήμερα λοιπόν είναι Πάσχα του Κυρίου, ημέρα λαμπρής γιορτής, ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού, που πέθανε και αναστήθηκε και κάρφωσε στο σταυρό για χάρη μας την αμαρτία. Ας προσφέρουμε λοιπόν και εμείς στον Κύριο δώρα, θυσίες και ολοκαυτώματα, όχι βέβαια αλόγων ζώων, που δεν τα θέλει ο Χριστός. Γιατί «θυσία και προσφορά αλόγων ζώων δεν θέλησες και ολοκαυτώματα μοσχαριών και προβάτων δεν σου είναι ευάρεστα» (Εβρ. 10, 5-6: Ψαλμ. 39, 7). Και ο Ησαΐας λέει: «Τι να τις κάνω τις πολλές θυσίες σας; λέει ο Κύριος κτλ.» (Ησ. 1, 11). Αλλ’ επειδή ο Αμνός του Θεού θυσιάστηκε για μας —όπως λέει ο Απόστολος: «Γιατί το δικό μας Πάσχα είναι ο Χριστός, που θυσιάστηκε για μας» (Α’ Κορ. 5, 7) —για ν’ απαλλάξει τον κόσμο από την αμαρτία και «έγινε κατάρα για μας»— όπως λέει η Αγ. Γραφή: «Καταραμένος είναι όποιος κρεμιέται στο ξύλο» για να μας εξαγοράσει από την κατάρα του νόμου (Γαλ. 3, 13) και «για ν’ αποκτήσουμε την υιοθεσία» (Γαλ 4, 5) — οφείλουμε και εμείς να του προσφέρουμε σαν δώρο κάτι από εκείνα που του είναι ευάρεστα. Ποιο λοιπόν δώρο και ποια θυσία οφείλουμε να προσφέρουμε στο Χριστό την Αναστάσιμη αυτή ημέρα, για να ευαρεστηθεί αφού δεν θέλει θυσίες αλόγων ζώων; Πάλι ο Άγ. Γρηγόριος μας το διδάσκει. Γιατί αφού είπε:

Αναστάσεως ημέρα

πρόσθεσε:

Ας προσφέρουμε δώρο τους εαυτούς μας

όπως λέει και ο Απόστολος: «Προσφέρετε σαν δώρο στο Θεό τα σώματά σας θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στο Θεό, τη λογική λατρεία σας» (Ρωμ. 12, 1).

Πώς όμως οφείλουμε να προσφέρουμε στο Θεό τα σώματά μας θυσία ζωντανή και άγια; Με το να μην κάνουμε τα θελήματα που μας υπαγορεύει η σάρκα μας και ο λογισμός μας, αλλά ζώντας πνευματικά και μη εκπληρώνοντας κανένα σαρκικό μας θέλημα (Εφεσ. 2, 3). Γιατί αυτό ακριβώς σημαίνει το να νεκρώσουμε τα μέλη του σώματος που μας σπρώχνουν σε γήινες επιθυμίες (Κολ. 3, 5). Αυτή θεωρείται ζωντανή θυσία, άγια και ευάρεστη στο Θεό. Γιατί όμως ονομάζεται ζωντανή θυσία; Επειδή το άλογο ζώο που οδηγείται για θυσία, την ίδια στιγμή που θυσιάζεται, πεθαίνει. Οι άγιοι όμως που προσφέρουν τους εαυτούς τους στο Θεό, θυσιάζονται καθημερινά, ενώ ταυτόχρονα παραμένουν στη ζωή, όπως λέει ο Δαυίδ: «Για χάρη Σου θανατωνόμαστε όλη την ημέρα, θεωρηθήκαμε σαν πρόβατα που προορίζονται για σφαγή» (Ψαλμ. 43, 22). Αυτό σημαίνει εκείνο που λέει ο Άγ. Γρηγόριος:

Ας προσφέρουμε τους εαυτούς μας,

δηλαδή, ας θυσιάσουμε τους εαυτούς μας, ας τους θανατώνουμε όλη την ημέρα, όπως όλοι οι άγιοι, για το Χριστό και Θεό μας, γι’ Αυτόν που πέθανε για χάρη μας. Πώς όμως οι άγιοι θανάτωσαν τους εαυτούς τους; Έπαψαν να αγαπούν τον κόσμο και τα εγκόσμια, όπως λέει ο Άγ. Ιωάννης στις Καθολικές επιστολές (Α’ Ιωάν. 2, 15) «αρνήθηκαν εντελώς τη σαρκική επιθυμία, την επιθυμία των ματιών και την υπερηφάνεια της κοσμικής ζωής, δηλαδή τη φιληδονία, τη φιλαργυρία, την κενοδοξία, σήκωσαν το σταυρό τους, ακολούθησαν το Χριστό» (Ματθ. 16, 24) και «σταύρωσαν όχι μόνον τους εαυτούς τους για τον κόσμο, αλλά και ό,τι κοσμικό είχαν μέσα τους» (Γαλ. 6, 14). Γι’ αυτό λέει κι ο Απόστολος: «Αυτοί που ανήκουν στον Ιησού Χριστό σταύρωσαν τη σάρκα μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες» (Γαλ. 5, 24). Να λοιπόν, έτσι θανάτωσαν τους εαυτούς τους οι άγιοι.

Πώς όμως πρόσφεραν τους εαυτούς τους; Ζώντας, όχι σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, αλλά σύμφωνα με τις εντολές του Θεού υποτάσσοντας και εγκαταλείποντας τα θελήματά τους για χάρη της εντολής και της αγάπης του Θεού και του πλησίον, όπως είπε και ο Απόστολος Πέτρος: «Να, εμείς τ’ αφήσαμε όλα και Σε ακολουθήσαμε» (Ματθ. 19, 27). Τι άφησε; Μήπως είχε χρήματα ή κτήματα ή χρυσάφι ή ασήμι; Μόνο το δίχτυ είχε και αυτό παλιό, όπως είπε ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Άφησε όμως, όπως είπε, όλα τα θελήματά του, όλη την «προσπάθεια» αυτού του κόσμου —και όπως φαίνεται, και αν ακόμη είχε χρήματα ή περιουσία και εκείνα θα τα περιφρονούσε— και αφού σήκωσε το σταυρό, ακολούθησε το Χριστό, σύμφωνα μ’ αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος: «Δεν ζω πια εγώ, αλλά μέσα μου ζει ο Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Να, έτσι πρόσφεραν για δώρα τους εαυτούς τους οι άγιοι. Αφού νεκρώθηκαν, όπως είπαμε, από κάθε «προσπάθεια» και κάθε προσωπικό θέλημα, έζησαν δοσμένοι μόνο στο Χριστό και στις εντολές Του.

Έτσι λοιπόν και εμείς

«ας προσφέρουμε τους εαυτούς μας»,

όπως διδάσκει ο Άγ. Γρηγόριος. Γιατί εμάς εννοεί όταν λέει:

«το πιο πολύτιμο δημιούργημα του Θεού».

Αληθινά, το πολυτιμότερο, απ’ όλα τα ορατά κτίσματα, είναι ο άνθρωπος. Γιατί εκείνα μεν τα δημιούργησε ο Θεός μόνο με το λόγο Του λέγοντας: «Να γίνει αυτό» και έγινε. Και πάλι: «Να φυτρώσει στη γη αυτό» και φύτρωσε ή «Να βγάλουν τα νερά της θάλασσας ψάρια και έβγαλαν» (Γεν. 1, 3, 11, 20) και όλα τ’ άλλα. Τον άνθρωπο όμως τον έπλασε με τα ίδια Του τα χέρια και τον καταστόλισε. Και όλα τα κτίσματα τα δημιούργησε με το σκοπό να υπηρετούν και ν’ αναπαύουν τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο όμως τον όρισε βασιλιά όλων αυτών των δημιουργημάτων και τον έπλασε για ν’ απολαμβάνει την τρυφή του παραδείσου. Και το πιο αξιοθαύμαστο είναι ότι, όταν αυτός ξέπεσε από τη θέση του, από δικό του λάθος, πάλι τον αποκατέστησε στην πρώτη του κατάσταση, με το Αίμα του Υιού Του του Μονογενούς, ώστε να είναι ο άνθρωπος το πολυτιμότερο απ’ όλα τα ορατά δημιουργήματα. Και όχι μόνον το πολυτιμότερο, αλλά και το τιμιότερο και το πιο οικείο.

Γιατί είπε: «Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο, ‘κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν’» (Γεν. 1, 26). Και ακόμα η Αγ. Γραφή συμπληρώνει: «Δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο, ‘κατ’ εικόνα’ Θεού τον δημιούργησε, και φύσηξε πάνω στο πρόσωπό του πνοή ζωής» (Γεν. 2, 7). Και ο ίδιος ο Κύριός μας, όταν σαρκώθηκε, πήρε ανθρώπινη μορφή, σάρκα ανθρώπου και ψυχή ανθρώπου. Και με λίγα λόγια, έγινε σ’ όλα άνθρωπος, εκτός από την αμαρτία, φέρνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο κοντά Του τον άνθρωπο, κάνοντάς τον, όπως θα λέγαμε, δικό Του. Γι’ αυτό λοιπόν πολύ καλά και ταιριαστά είπε ο Άγ. Γρηγόριος: «Το πιο πολύτιμο και το πιο οικείο δημιούργημα για το Θεό είναι ο άνθρωπος».

Μετά πιο καθαρά προσθέτει: Ας αποκαταστήσουμε την εικόνα που μας έδωσε ο Θεός στην αρχική της κατάσταση.

Πώς όμως θα γίνει αυτό; Μας το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε σωματικό και πνευματικό μολυσμό» (Β’ Κορ. 7, 1). Ας ξανακάνουμε καθαρή την εικόνα μας, όπως την παραλάβαμε. Ας την απαλλάξουμε από τη βρωμιά της αμαρτίας, για να φανεί με τις αρετές η ομορφιά της. Γι’ αυτήν την ομορφιά προσευχόταν και ο Δαυίδ λέγοντας: «Κύριε, Συ θέλησες και έδωσες τόση δύναμη σε κάθε αγαθό και ωραίο που έχω μέσα μου» (Ψαλμ. 29, 8). Ας καθαρίσουμε λοιπόν το «κατ’ εικόνα» μας. Γιατί ο Θεός το θέλει από μας όπως ακριβώς μας το έδωσε, χωρίς κηλίδες ή ρυτίδες, ή κάτι παρόμοιο.

Ας αποκαταστήσουμε στο αρχαίο κάλλος του το «κατ’ εικόνα».

Ας συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη αξία που μας έδωσε ο Θεός.

Ας μάθουμε πόσα μεγάλα αγαθά μας δωρήθηκαν. Ας μάθουμε «κατ’ εικόνα» τίνος πλαστήκαμε. Ας μην παραγνωρίσουμε τα μεγάλα δώρα που μας δωρήθηκαν απ’ Αυτόν, όχι για την αξία μας, αλλά μόνο και μόνο από την αγαθότητά Του. Ας μάθουμε ότι δημιουργηθήκαμε «κατ’ εικόνα» του ίδιου του Θεού που μας έπλασε.

Ας τιμήσουμε το Αρχέτυπο. Ας μην προσβάλουμε την εικόνα του Θεού, σύμφωνα με την οποία πλαστήκαμε. Ποιος από εκείνους, που θέλουν να ζωγραφίσουν την εικόνα του βασιλιά, τολμάει να χρησιμοποιήσει φτηνό και άχρηστο χρώμα και να προσβάλει το βασιλιά με κίνδυνο να τιμωρηθεί; Αντίθετα χρησιμοποιεί όλα τα πολύτιμα και λαμπρά χρώματα, που είναι αντάξια της εικόνας του βασιλιά. Πολλές φορές μάλιστα τοποθετεί στην εικόνα των βασιλιάδων φύλλα χρυσού και φροντίζει ν’ απεικονίζει, όσο είναι δυνατόν, όλα τα ενδύματα του βασιλιά, ώστε να περιέχει η εικόνα όλα τα βασιλικά χαρακτηριστικά και όποιος τη βλέπει να νομίζει ότι βλέπει τον ίδιο το βασιλιά, το ίδιο το Αρχέτυπο. Και τότε η εικόνα είναι πολύ όμορφη και λαμπρή. Και εμείς λοιπόν ας μην ατιμάσουμε το Αρχέτυπό μας. Δημιουργηθήκαμε «κατ’ εικόνα» του Θεού, ας φτιάξουμε την εικόνα μας καθαρή και έντιμη, αντάξια του Αρχέτυπου. Γιατί, αν τιμωρείται εκείνος που πρόσβαλε την εικόνα του βασιλιά, που είναι και αυτός άνθρωπος τι πρέπει να πάθουμε εμείς που καταφρονούμε τη θεία εικόνα που βρίσκεται μέσα μας, και όπως είπε ο Άγιος «δεν ξαναδίνουμε στην εικόνα του Θεού που έχουμε μέσα μας ολόκληρη την αρχική της δόξα;» Ας τιμήσουμε λοιπόν το Αρχέτυπο»;

Ας μάθουμε του μυστηρίου τη δύναμη και για χάρη τίνος πέθανε ο Χριστός.

Η δύναμη του μυστηρίου του θανάτου του Χριστού είναι αυτή: Επειδή αφανίσαμε μέσα μας με την αμαρτία το «κατ’ εικόνα» και γι’ αυτό νεκρωθήκαμε, όπως λέει και ο Απόστολος, «με τα παραπτώματα και τις αμαρτίες» (Εφεσ. 2, 1), γι’ αυτό και ο Θεός — που μας έπλασε «κατ’ εικόνα» Του,— επειδή σπλαγχνίστηκε το πλάσμα και την ίδια την «εικόνα» Του έγινε για μας άνθρωπος, και καταδέχτηκε να υποστεί το θάνατο για χάρη όλων των ανθρώπων, για να επαναφέρει εμάς, τους νεκρωμένους στη ζωή, από την οποία ξεπέσαμε με την παράβαση της εντολής. Έτσι, αφού ανέβηκε και σταύρωσε πάνω στον άγιο σταυρό Του την αμαρτία, που εξαιτίας της βγήκαμε από τον παράδεισο, «αιχμαλώτισε την αιχμαλωσία μας» (Ψαλμ. 67, 19: Έφεσ. 4, 8).

Τι σημαίνει όμως αυτό; Σημαίνει ότι από τότε που ο Αδάμ παρέβηκε την εντολή του Θεού, μας αιχμαλώτισε ο εχθρός και μας είχε υπόδουλους. Όταν λοιπόν οι ψυχές χωρίζονταν από τα σώματα των ανθρώπων πήγαιναν στον Άδη, επειδή ήταν κλεισμένος ο παράδεισος. Όταν όμως ο Χριστός ανέβηκε στο ύψος του αγίου και ζωοποιού σταυρού, μας λύτρωσε με το ίδιο Του το Αίμα, από τη σκλαβιά που μας είχε δεμένους ο εχθρός μας, ο διάβολος, εξαιτίας της παραβάσεως της εντολής. Δηλαδή, μας άρπαξε πάλι από τα χέρια του εχθρού και, κατά κάποιο τρόπο μας πήρε από την πρώτη σκλαβιά στη δική Του δουλεία, αφού νίκησε και κατατρόπωσε το διάβολο, που μας είχε πριν σκλαβώσει. Γι’ αυτό λέγεται «αιχμαλώτισε αιχμαλωσία». Αυτή είναι η δύναμη του μυστηρίου. Γι’ αυτό ο Χριστός πέθανε για χάρη μας, για να ξαναφέρει στη ζωή εμάς, που είχαμε απονεκρωθεί, όπως είπε ο Άγιος. Λυτρωθήκαμε λοιπόν από τον Άδη με τη φιλανθρωπία του Χριστού και τώρα είναι πια στο χέρι μας να γυρίσουμε στον Παράδεισο. Γιατί δεν μας τυραννάει πια, ούτε μας έχει δούλους όπως πρώτα ο εχθρός.

Μόνο ας φροντίσουμε, αδελφοί μου, και ας φυλάξουμε τους εαυτούς μας από την έμπρακτη αμαρτία. Γιατί, όπως πολλές φορές σας είπα, κάθε αμαρτία, που γίνεται έμπρακτα, μας ξανακάνει υπόδουλους στον εχθρό, επειδή με τη θέλησή μας παραδίνουμε και υποδουλώνουμε τους εαυτούς μας. Γιατί δεν είναι, αλήθεια, ντροπή και μεγάλη ταλαιπωρία, αφού ο Χριστός μας λύτρωσε από τον Άδη με το πανάγιο Αίμα Του και αφού τ’ ακούμε όλα αυτά, να ξαναγυρίσουμε και να ρίξουμε πάλι τους εαυτούς μας στον Άδη;Άραγε, δεν είμαστε τότε άξιοι για πιο χειρότερη και ελεινότερη κόλαση; Ο φιλάνθρωπος Θεός ας μας ελεήσει και ας μας δώσει πνευματική αγρύπνια για να έρθουμε σε συναίσθηση, να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και να βρούμε λίγο έλεος την ημέρα της κρίσεως.

(Από το βιβλίο Αββά Δωροθέου “Έργα Ασκητικά”, Εκδ. «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ», Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα)

alopsis

Ποιός μου βεβαιώνει εμένα ότι ο Χριστός αναστήθηκε; (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ’ όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.

Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.

Δεύτερον, ο νους μού λέει: χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα ήταν μάταιη.

Τρίτον, η βούληση μού λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, και με θέτει αποφασιστικά στον δρόμο του καλού. Και αυτό μου φωτίζει τον δρόμο και μου δίνει στήριγμα και δύναμη.

Εκτός από τις τρεις φωνές, οι οποίες από μέσα μου βεβαιώνουν εμένα, υπάρχουν και άλλοι ασφαλώς μάρτυρες, που το βεβαιώνουν. Είναι οι ένδοξες μυροφόρες γυναίκες, είναι οι δώδεκα μεγάλοι απόστολοι, και πέντε εκατοντάδες άλλων μαρτύρων, που όλοι μετά την ανάστασή Του Τον έβλεπαν και Τον άκουγαν, όχι στον ύπνο τους αλλά στην πραγματικότητα, και όχι μόνο για ένα λεπτό αλλά για σαράντα ολόκληρες ημέρες. Μου το βεβαιώνει εκείνος ο πύρινος Σαύλος ο μεγαλύτερος Εβραίος διώκτης του χριστιανισμού· μου το μαρτυρεί, ότι είδε εκείνο το φώς του αναστηθέντα Κυρίου καταμεσής της ημέρας, και ότι άκουσε τη φωνή Του, και ότι υπάκουσε την εντολή Του. Αυτήν την μαρτυρία ο Παύλος δεν ήθελε να την αρνηθεί ούτε μετά από τριάντα χρόνια, ούτε ακόμα και την ώρα που στη Ρώμη του Νέρωνα η μάχαιρα έπεφτε στο κεφάλι του. Μου το βεβαιώνει και ο άγιος Προκόπιος, αρχηγός του Ρωμαϊκού στρατού που ξεκίνησε να αφανίσει τους χριστιανούς στις χώρες της ανατολής, και στον οποίον εμφανίστηκε ξαφνικά ζωντανός ο Χριστός και τον γύρισε με το μέρος Του. Και αντί να σφάξει ο Προκόπιος τους χριστιανούς, αυτοβούλως παραδόθηκε για να τον σφάξουν στο όνομα του Χριστού. Μου το βεβαιώνουν ακόμα χιλιάδες μαρτύρων του Χριστού στις φυλακές, στους τόπους εκτελέσεων μέσω αιώνων και αιώνων, από τους μάρτυρες των Ιεροσολύμων μέχρι τους μάρτυρες των Βαλκανίων, έως τις μέρες μας, ως τους νεότερους Μοσχοβίτες μάρτυρες.

Μου το βεβαιώνουν και όλες οι δίκαιες και αγαθές ψυχές, τις οποίες συχνά συναντώ στη ζωή, και οι οποίες χαίρονται όταν ακούν ότι ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών. Αυτό ανταποκρίνεται στη συνείδησή τους, δονεί την ψυχή τους, και ευφραίνει την καρδιά τους.

Μαρτυρία παίρνω και από τους αμαρτωλούς και τους αντιπάλους του Χριστού. Μονο και μόνο με το ότι αυτοί, ως αμαρτωλοί και μοχθηροί, απορρίπτουν την ανάσταση του Χριστού εγώ βεβαιώνομαι για το αντίθετο. Σε κάθε δικαστήριο τίθεται θέμα της συμπεριφοράς των μαρτύρων, και ως εκ τούτου σταθμίζουν την αξία της μαρτυρίας τους. Όταν νηφάλιοι, καθαροί και άγιοι μάρτυρες ισχυρίζονται πως ξέρουν ότι ο Χριστός ανέστη, λαμβάνω με ευχαρίστηση την μαρτυρία τους ως αληθή. Αλλά όταν οι ακάθαρτοι, άδικοι και ασυνείδητοι απορρίπτουν την ανάσταση του Χριστού, μ’ αυτό ενδυναμώνουν τη μαρτυρία των πρώτων, και μου βεβαιώνουν ακόμα περισσότερο την αλήθεια της Ανάστασης του Κυρίου μου. Εφόσον αυτοί όσα απορρίπτουν, τα απορρίπτουν από κακεντρέχεια και όχι από γνώση.

Με βεβαιώνουν ακόμα αρκετοί λαοί και φυλές, που μόνο η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού τους έβγαλε από την άγρια κατάσταση στη διαφώτιση, από τη δουλεία στη ελευθερία, από το βούρκο του αμοραλισμού και του σκοταδισμού στο φως των τέκνων του Θεού. Και η ανάσταση του Σερβικού λαού μου μαρτυρεί την Ανάσταση του Χριστού.

Ακόμα και η λέξη «Ανάσταση» εκ νεκρών μου βεβαιώνει το αυτονόητο. Γιατί χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε ούτε καν η λέξη στις ανθρώπινες γλώσσες. Όταν ο Παύλος πρώτη φορά πρόφερε αυτή τη λέξη στην πολιτισμένη Αθήνα, οι Αθηναίοι εξεπλάγησαν και αναστατώθηκαν.

Και έτσι, τέκνα του Θεού, σας χαιρετώ κι εγώ.

Αληθώς Ανέστη ο Χριστός.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, "Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται", Εκδ. Εν πλω, 2008 σ. 70-72)

(Πηγή ηλ. κειμένου: vatopaidi.wordpress.com)

hristospanagia3

«Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ζωὴ καὶ ἡ Ἀνάστασις»

από

 π. Γεώργιος Florofsky

Ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ἦταν μία ἀπόλυτηφανέρωσις τοῦ Θεοῦ. Ἦταν, πρωταρχικά, ἡ ἀποκάλυψιςτῆς ζωῆς. Ὁ Χριστὸς εἶναι «ὁ Λόγος τῆς Ζωῆς» (Α΄ Ἰωάν. 1, 1). Ἡ ἐνσάρκωσις καθ‘ ἑαυτήν, ἀπὸ μιὰ ἄποψι ἦταν ἡ ἐμψύχωσις τοῦ ἀνθρώπου ὅπως καὶ ἡ ἀνάστασις τῆςἀνθρωπίνης φύσεως. Κατὰ τὴν ἐνσάρκωσι ἡ ἀνθρώπινηφύσις δὲν χρίσθηκε ἁπλῶς σὲ οἰκεία καὶ «ὑποστατικὴ» ἕνωσι μὲ τὴν ἴδια τὴ Θεότητα. Στὴν ἀνύψωσι αὐτὴ τῆςἀνθρωπίνης φύσεως σὲ μιὰ διαρκὴ ἐπικοινωνία μὲ τὴ Θεία Ζωή, οἱ Πατέρες τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ὁμόφωνα, διέβλεψαν τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς σωτηρίας. «Τοῦτο σώζεται, ὃ καὶ ἑνοῦται μετὰ τοῦ Θεοῦ», λέγει ὁ ἍγιοςΓρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. Καὶ ὅ,τι δὲν ἑνωθῆ κατ‘ αὐτὸν τὸν τρόπο, δὲν θὰ σωθῆ καθόλου(Ἐπιστολὴ 101 πρὸς Κληδόνιον). Αὐτὸ ὑπῆρξε τὸ θεμελιακὸ κίνητρο ὅλης τῆς πρώιμηςθεολογίας στὸν Ἅγιο Εἰρηναῖο, στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, στοὺς Καππαδόκες, στὸν Ἅγιο ΚύριλλοἈλεξανδρείας, στὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή. Ἐν τούτοις, τὸ κορύφωμα τῆςἘνσαρκώσεως ὑπῆρξε ὁ Σταυρός, ὁ θάνατος τοῦ Ἐνσαρκωμένου Κυρίου. Ἡ Ζωὴ ἀποκαλύφθηκε πλήρως μέσα στὸ θάνατο. Τοῦτο εἶναι τὸ παράδοξο μυστήριο τῆςΧριστιανικῆς πίστεως: ἡ ζωὴ διὰ τοῦ θανάτου, ἡ ζωὴ ἀπὸ τὸν τάφο, τὸ Μυστήριο τοῦ ζωηφόρου τάφου. Καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἀναγεννῶνται μέσα στὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωὴ μόνοδιὰ τοῦ βαπτισματικοῦ θανάτου καὶ τῆς ταφῆς τοῦ Χριστοῦ· ἀναγεννῶνται ἐν Χριστῷ μέσαστὴν κολυμβήθρα τοῦ βαπτίσματος (Ρωμ. 6, 3-5). Αὐτὸς εἶναι, ἀκριβῶς, ὁ ἀμετάθετος νόμοςτῆς ἀληθινῆς ζωῆς. «Ὃ σπείρεις, οὐ ζωοποιεῖται, ἐὰν μὴ ἀποθάνῃ» (Α΄ Κόρ. 15, 36). Ἡ σωτηρία ὁλοκληρώθηκε στὸ Γολγοθά, ὄχι στὸ Θαβώρ, ἂν κι ἐκεῖ ἀκόμη ἔγινε λόγος γιὰ τὸ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ (Λουκ. 9, 31). Ὁ Χριστὸς ἔπρεπε νὰ πεθάνη, γιὰ νὰ κληροδοτήσηστὴν ἀνθρωπότητα τὴν πληρότητα τῆς Ζωῆς. Τοῦτο δὲν ἦταν ἀναγκαιότητα τοῦ κόσμου. Ἦταν ἀναγκαιότητα τῆς Θείας Ἀγάπης, ἀναγκαιότητα τῆς Θείας τάξεως. Τὸ μυστήριο αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε. Γιατί ἔπρεπε ἡ ἀληθινὴ ζωὴ νὰ ἀποκαλυφθῆ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ «Ἑνός», ποὺ εἶναι «ἡ Ἀνάστασις καὶ ἡ Ζωή»; Μόνη ἀπάντησις εἶναι ὅτι ἡ σωτηρία ἔπρεπε νὰ εἶναι νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου, ἐπὶ τῆς θνητότητος τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ ἔσχατος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου ἦταν, ἀκριβῶς, ὁ θάνατος. Ἡ Λύτρωσις δὲν ἦταν οὔτε ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτημάτων, οὔτε ἡ «καταλλαγὴ» τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό. Ἦταν ἡ ἐλευθέρωσις ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸ θάνατο. «Ἡ μετάνοια δὲν σώζει ἀπὸ τὴν κατάστασι τῆςφύσεως (μέσα στὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος ἔχει περιπέσει διὰ τῆς ἁμαρτίας), ἁπλῶς διακόπτει τὴνἁμαρτία», λέγει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν ἁμαρτία «βυθίσθηκε ὁλόκληροςμέσα στὴ διαφθορά». Τὸ ἔλεος, ὅμως, τοῦ Θεοῦ δὲν μποροῦσε νὰ ἀφήση «ἐκεῖνα τὰ πάλαιποτὲ λογικὰ πλάσματα, τὰ μετέχοντα τοῦ Λόγου, νὰ καταστραφοῦν καὶ νὰ ἐπανέλθουν στὴνἀνυπαρξία διὰ τῆς διαφθορᾶς». Ἔτσι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ «κενώθηκε» καὶ ἐνσαρκώθηκε, ἀνέλαβε τὸ σῶμα μας, «ὥστε, ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε στὴ φθορά, Αὐτὸς νὰ κατορθώση νὰ τὸν ἐπαναφέρη στὴν ἀφθαρσία, καὶ νὰ τὸν ζωοποιήση, ἀπὸ τὸ θάνατο μὲ τὴν πρόσληψι τοῦ σώματός του καὶ μὲ τὴ χάρι τῆς Ἀναστάσεως, ἐκδιώκοντας τὸ θάνατο, ὅπως ἡ φωτιὰ τὸ ἄχυρο» (Περὶ Ἐνανθρωπήσεως 6-8). Ἔτσι, σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, ὁ Λόγος ἔγινεσὰρξ γιὰ νὰ ἀπαλείψη τὴ «φθορά» τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Ὁ θάνατος, ὅμως, δὲνκαταργεῖται μὲ τὴν παρουσία τῆς ζωῆς στὸ θνητὸ σῶμα ἀλλὰ μᾶλλον μὲ τὸν ἑκούσιο θάνατοτῆς Ἐνσάρκου Ζωῆς. Ὁ Λόγος ἐνσαρκώθηκε, ἐπειδὴ ἡ σὰρξ ἦταν θνητή. Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιοςτονίζει πολὺ χαρακτηριστικά· «Γιὰ νὰ δεχθῆ τὸ θάνατο προσέλαβε τὸ σῶμα», ἢ γιὰ νὰ μνημονεύσουμε καὶ τὴν παρατήρησι τοῦ Τερτυλλιανοῦ, «forma moriendi causa nascendi est» (De carne Christi 6).

Ἡ ἔσχατη αἰτία τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ ἀναζητηθῆ στὴ θνητότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστός, ἐπειδὴ ὑπέστη τὸ θάνατο, τὸν διὰ– πέρασε καὶ ὑπερνίκησε τὴ θνητότητα καὶ τὴ φθορά. Ἐζωοποίησε τὸν ἴδιο τὸ θάνατο. «Θανάτῳ θάνατον πατήσας». Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ, ἑπομένως, εἶναι ἡ προέκτασις τῆς Ἐνσαρκώσεως. Ὁ θάνατος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ἔφερεἀποτελέσματα ὄχι ὡς ὁ θάνατος τοῦ Μόνου Ἀμώμου, ἀλλὰ ὡς ὁ θάνατος τοῦ ἘνσαρκωθέντοςΛόγου. «Εἴχαμε ἀνάγκη ἑνὸς Ἐνσάρκου Θεοῦ, Ἑνὸς Θεοῦ προωρισμένου εἰς θάνατον, γιὰ νὰ κατορθώσουμε νὰ ζήσουμε», γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν τολμηρὴ αὐτὴ καὶ ἐκπληκτικὴ φράσι τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ (Λόγος 45, εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα, 28: ἐδεήθημενΘεοῦ σαρκουμένου καὶ νεκρουμένου). Δὲν ἦταν ἄνθρωπος αὐτὸς ποὺ ἀπέθανε ἐπάνω στὸ Σταυρό. Στὸ Χριστὸ δὲν ὑπάρχει ἀνθρώπινη ὑπόστασις. Ἡ προσωπικότητά Του ἦταν θεία καὶ ὅμως ταυτόχρονα ἐνσαρκωμένη. «Γιατὶ Αὐτός, ποὺ ὑπέφερε, δὲν ἦταν κάποιος κοινὸςἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ Θεός, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ ποὺ ἀγωνίσθηκε τὸν ἀγώνα τῆςὑπομονῆς», λέγει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (Κατηχήσεις 13, 6). Θὰ ἦταν, ἴσως, σωστὸ νὰ λεχθῆ ὅτι ὁ Θεὸς ἀπέθανε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ μόνο κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύσι Του (ποὺ ἦταντῆς ἰδίας οὐσίας μὲ τὴ δική μας). Ἦταν ὁ ἑκούσιος θάνατος τοῦ Ἑνός, ποὺ ἦταν ὁ ἴδιος ἡ Αἰώνια Ζωή. Πραγματικά, ἕνας ἀνθρώπινος θάνατος, ἕνας θάνατος «σύμφωνος πρὸς τὴνἀνθρώπινη φύσι», καί, ὅμως, θάνατος μέσα στὴν ὑπόστασι τοῦ Λόγου, τοῦ ἘνσαρκωθέντοςΛόγου. Δηλαδὴ ἕνας ἀναστάσιμος θάνατος. «Βάπτισμα δὲ ἔχω βαπτισθῆναι» (Λουκ. 12, 50).«Ἦταν ὁ θάνατος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, καὶ τὸ αἷμα, ποὺ χύθηκε μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸςβαπτίσθηκε», ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός (Λόγος 37, 17). Αὐτὸς ὁ θάνατοςἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ὡς βάπτισμα αἵματος, εἶναι ἡ βαθύτερη οὐσία τοῦ λυτρωτικοῦ μυστηρίουτοῦ Σταυροῦ.

Τὸ βάπτισμα εἶναι καθαρμός. Καὶ τὸ Βάπτισμα τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὁ καθαρμὸς τῆς ἀνθρωπίνηςφύσεως, ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν ὁδὸ τῆς ἀποκαταστάσεως στὴν Ὑπόστασι τοῦ Ἐνσάρκου Λόγου. Τοῦτο εἶναι λουτρὸ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως μέσα στὸ αἷμα τῆς θυσίας τοῦ Θείου Ἀμνοῦ, καὶ πρωταρχικά, μάλιστα, λουτρὸ τοῦ σώματος, ὄχι μόνο τῶν ἁμαρτιῶν ἀλλὰ τῆς ἀνθρωπίνηςἀδυναμίας καὶ τῆς ἰδίας τῆς θνητότητος. Εἶναι τὸ λουτρὸ προπαρασκευῆς γιὰ τὴ μέλλουσαἀνάστασι, ἕνα λουτρὸ τῆς ὅλης ἀνθρωπίνης φύσεως, ἕνα λουτρὸ τῆς ὅλης ἀνθρωπότητος στὸ πρόσωπο τοῦ νέου καὶ μυστικοῦ Πρωτοτόκου, τοῦ «Ἐσχάτου Ἀδάμ». Αὐτὸ εἶναι τὸ βάπτισμαδι‘ αἵματος τῆς Ἐκκλησίας, καί, πραγματικά, ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. «Ἐξαγνισμὸς ὄχι γιὰ ἕναἐπὶ μέρους τμῆμα τῆς ἀνθρωπότητος, οὔτε γιὰ ἕνα σύντομο χρονικὸ διάστημα, ἀλλὰ γιὰ ὁλόκληρη τὴν Κτίσι καὶ γιὰ τὴν αἰωνιότητα», γιὰ νὰ παραθέσουμε τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸνΝαζιανζηνὸ γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά (Λόγος 45, 13).

Ὁ Κύριος ἀπέθανε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ. Ἦταν ἕνας ἀληθινὸς θάνατος. Ὄχι, ὅμως, ἀπόλυταὅμοιος μὲ τὸ δικό μας θάνατο, ἁπλῶς γιὰ τὸ λόγο ὅτι ἦταν ὁ θάνατος τοῦ Ἐνσάρκου Λόγου, ὁ θάνατος μέσα στὴν ἀδιαίρετη Ὑπόστασι τοῦ Λόγου, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος, ὁ θάνατος τῆς«ἐνυποστάτου» ἀνθρωπότητος. Τοῦτο, βέβαια, δὲν μεταβάλλει τὸν ὀντολογικὸ χαρακτήρατοῦ θανάτου ἀλλὰ μεταβάλλει τὸ νόημά του, τὴ σημασία του. Ἡ Ὑποστατικὴ Ἕνωσις» οὔτεδιακόπηκε οὔτε καταστράφηκε ἀπὸ τὸ θάνατο⋅ ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, μετὰ τὸ χωρισμότους, ἔμειναν ἑνωμένα διὰ τῆς Θειότητος τοῦ Λόγου, ἀπὸ τὴν ὁποία οὔτε ἡ ψυχὴ οὔτε τὸ σῶμα ἀποχωρίσθηκαν ποτέ. Ἦταν ἕνας «ἀδιάφθορος θάνατος», ποὺ ὑπερνίκησε τὴ «φθορὰ» καὶ τὴ «θνητότητα» καὶ ἔτσι ἐγκαινίασε τὴν ἀνάστασι. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος τοῦ ἘνσάρκουΛόγου ἀποκαλύπτει τὴν ἀνάστασι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως (Ἁγ. Ἰωάνν. τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις Ὀρθοδόξου Πίστεως 3, 27· πρβλ. Ὁμιλία εἰς τὸ Μέγα Σάββατον 29). «Σήμερατελοῦμε τὴν Θεία Εὐχαριστία, γιατὶ ὁ Κύριός μας προσηλώθηκε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ», διακηρύττει σὲ ὀξεία διατύπωσι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Εἰς τὸν σταυρὸν καὶ εἰς τὸνληστήν, Ὁμιλία 1). Ὁ θάνατος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ εἶναι νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου, ὄχι μόνο ἐπειδὴ ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάστασις, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ εἶναι ἡ νίκη αὐτὸς καθ‘ ἑαυτόν. Ἡ Ἀνάστασιςἀποκαλύπτει μόνο καὶ παρουσιάζει τὴ νίκη ποὺ κερδήθηκε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ. Ἡ νίκη αὐτὴ ἔχειἤδη τελεσιουργηθῆ μὲ τὴν κίνησι τοῦ Θεανθρώπου, «Σὺ ἀπέθανες καὶ ἐμὲ ἐζωοποίησες». Ὁ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς γράφει: «Καταθέτει τὴ ζωή Του, ἔχει, ὅμως, τὴ δύναμι νὰ τὴνἐπανάκτηση: τὸ καταπέτασμα σχίζεται, διότι ἀνοίγονται οἱ μυστικὲς πύλες τοῦ οὐρανοῦ⋅ οἱ πέτρες σχίζονται, οἱ νεκροὶ ἐγείρονται… Ἀποθνῄσκει, ἀλλὰ δίδει ζωή, καὶ διὰ τοῦ θανάτου Τουἀφανίζει τὸ θάνατο. Ἐνταφιάζεται, ἀλλὰ πάλι ἐγείρεται. Κατεβαίνει στὸν Ἅδη, ἀλλὰ ἀνεγείρειτὶς ψυχές» (Λόγος 41).

Τὸ μυστήριο αὐτὸ τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἑορτάζεται εἰδικὰ τὸ Μ. Σάββατο. Εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς«εἰς Ἅδου καθόδου». Καὶ ἡ «εἰς Ἅδου κάθοδος» εἶναι ἤδη ἡ Ἀνάστασις τῶν νεκρῶν. Διὰ τοῦ θανάτου Του ὁ Χριστὸς συναριθμεῖται μεταξὺ τῶν νεκρῶν. Τοῦτο εἶναι ἡ καινούργιαπροέκτασις τῆς Ἐνσαρκώσεως. Ὁ Ἅδης εἶναι, ἀκριβῶς, ὁ ζόφος καὶ ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου, ἕναςτόπος ἀγωνίας, μᾶλλον, τῶν θνητῶν, παρὰ βασανιστηρίων, ἕνα σκοτεινὸ «sheol», ἕναςτόπος ἀπελπισμένης ἀπο–σωματώσεως καὶ ἀποσαρκώσεως, ποὺ ἀμυδρά, μόνο, καὶ ἐλάχισταφωτίσθηκε ἀπὸ τὶς πλάγιες ἀκτίνες τοῦ Ἥλιου, ποὺ δὲν εἶχε ἀκόμη ἀνατείλει, ἀπὸ τὴν ἐλπίδακαὶ τὴν προσδοκία, ποὺ ἦταν ἀκόμη ἀνεκπλήρωτη. Ὁ θάνατος ἦταν ἕνα εἶδος ὀντολογικῆςἀνεστιότητος τῆς ψυχῆς, πού, κατὰ τὸ χωρισμὸ τοῦ θανάτου, ἔχασε τὴ δυνατότητα νὰ εἶναιἀληθινὴ ἐντελέχεια τοῦ ἰδίου τοῦ σώματός της, ὁ θάνατος ἦταν ἡ ἀπελπισία τῆς«πεπτωκυίας» καὶ διεφθαρμένης φύσεως. Δὲν ἦταν «χῶρος», ἀλλὰ μᾶλλον πνευματικὴ κατάστασις: «Ἐν φυλακῇ πνεύματα» (Α΄ Πετρ. 3, 19). Σ‘ αὐτὴ τὴ φυλακὴ σ‘ αὐτὴν τὴν«Κόλασι» κατῆλθε ὁ Λυτρωτὴς καὶ Κύριος. Ἀνάμεσα στὸ ζόφο τοῦ παγεροῦ θανάτου ἔλαμψετὸ ἄσβεστο φῶς τῆς Ζωῆς, τῆς Θείας Ζωῆς. Ἡ «εἰς Ἅδου κάθοδος» εἶναι ὁ θρίαμβος τῆς Ζωῆςμέσα στὴν ἀπελπισία τῆς ἀποσυνθέσεως, εἶναι ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου. «Δὲν ἀπέθανε τὸ σῶμα ἐπειδὴ ἐνυπῆρχε στὸ Λόγο κάποια φυσικὴ ἀδυναμία, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπερνικηθῆ ὁ θάνατοςμὲ τὴ δύναμι τοῦ Σωτῆρος», λέγει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος (Περὶ τῆς Ἐνανθρωπήσεως 26). Τὸ Μ. Σάββατο εἶναι σημαντικότερο ἀπὸ τὸν ἑσπερινὸ τοῦ Πάσχα. Εἶναι τὸ «ΕὐλογημένονΣάββατον», τὸ «Ἅγιον Σάββατον», κατὰ τὴ φράσι τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου. «Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ εὐλογημένον Σάββατον⋅ αὕτη ἐστὶν ἡ τῆς καταπαύσεως ἡμέρα, ἐν ᾗ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντωντῶν ἔργων αὐτοῦ ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ» (ὕμνος τοῦ ἑσπερινοῦ τοῦ Μ. Σαββάτου κατὰ τὸ Ὀρθόδοξο τυπικό). «Ἐγώ ειμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρὸς καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ ἔχω τὰς κλεῖς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ἅδου» (Ἀποκ. 1, 17-18).

Ἡ Χριστιανικὴ «ἐλπίδα τῆς ἀθανασίας» στηρίζεται καὶ κατοχυρώνεται στὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι σὲ κάποια «φυσικὴ» δωρεά. Τοῦτο σημαίνει ἐπίσης ὅτι ἡ ἐλπίδα αὐτὴ ἔχει τὶς ρίζες τηςσὲ ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, στὴν ἱστορικὴ αὐτο–ἀποκάλυψι τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι σὲ κάποια στατικὴ διάθεσι ἢ σύστασι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Θέματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας», ἐκδ. ΑΡΤΟΣ ΖΩΗΣ.

Αντίφωνο

Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΚΗΡΥΓΜΑΤΙΚΗΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΚΟΝΗΣΕ Ο ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΚΑΙ ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΗΚΑΝ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ ΜΑΣ. Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΙΣΜΟ.

ΑΥΤΗ Η ΝΕΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΧΑΡΑΖΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΙΣΤΗ , ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ. Η ΑΙΧΜΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ, Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ. ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΗΡΕ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΡΥΤΗΣ. ΣΤΙΣ Πρ.2.42 ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: 

Ἀκούσαντες δὲ κατενύγησαν τῇ καρδίᾳ, εἶπόν τε πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοὺς λοιποὺς ἀποστόλους· τί ποιήσομεν, ἄνδρες ἀδελφοί; Πραξ. 2,37               Αφού δε ήκουσαν τα θεόπνευστα αυτά λόγια, κατελήφθησαν από λύπην και κατάνυξιν καρδίας δια την βαρείαν ενοχήν των και είπαν προς τον Πετρον και τους άλλους Αποστόλους· “τι να κάμωμεν, άνδρες αδελφοί;” Πραξ. 2,38         Πέτρος δὲ ἔφη πρὸς αὐτούς· μετανοήσατε, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ λήψεσθε τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πραξ. 2,38               Είπε δε προς αυτούς ο Πετρος· “μετανοήσατε και ας βαπτισθή ο καθένας σας στο όνομα του Ιησού Χριστού δια την άφεσιν των αμαρτιών σας· και θα λάβετε και σεις την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος. Πραξ. 2,39         ὑμῖν γάρ ἐστιν ἡ ἐπαγγελία καὶ τοῖς τέκνοις ὑμῶν καὶ πᾶσι τοῖς εἰς μακράν, ὅσους ἂν προσκαλέσηται Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν. Πραξ. 2,39               Διότι η υπόσχεσις, που εδόθη δια του προφήτου Ιωήλ περί των δωρεών του Αγίου Πνεύματος, είναι και δια σας και δια τα παιδιά σας και δι' όλους, που ευρίσκονται μακράν από τον Θεόν εις την πλάνην της ειδωλολατρίας και τους οποίους θα προσκαλέση ο Κυριος και Θεός μας εις την νέαν πίστιν”. Πραξ. 2,40         ἑτέροις τε λόγοις πλείοσι διεμαρτύρετο καὶ παρεκάλει λέγων· σώθητε ἀπὸ τῆς γενεᾶς τῆς σκολιᾶς ταύτης. Πραξ. 2,40               Και με άλλους περισσοτέρους λόγους, κατά ένα τρόπον ζωηρόν και έντονον, εκήρυττε και εμαρτυρούσε ο Πετρος την περί του Χριστού αλήθειαν και τους παρακινούσε να μετανοήσουν και πιστεύσουν λέγων· “σωθήτε από την πονηράν και διεστραμμένην αυτήν γενεάν, που βαδίζει προς την φοβεράν τιμωρίαν και καταστροφήν”. Πραξ. 2,41         οἱ μὲν οὖν ἀσμένως ἀποδεξάμενοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαὶ ὡσεὶ τρισχίλιαι. Πραξ. 2,41               Και αυτοί, τότε εδέχθησαν με χαράν την διδασκαλίαν του Πετρου, εβαπτίσθησαν και προσετέθησαν εις την Εκκλησίαν του Χριστού κατά την ημέραν εκείνην τρεις περίπου χιλιάδες ψυχές. Πραξ. 2,42         ἦσαν δὲ προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καὶ τῇ κοινωνίᾳ καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς. Πραξ. 2,42               Με επιμονήν και ζήλον μεγάλον ήκουαν την διδασκαλίαν των Αποστόλων, επικοινωνούσαν με αγάπην μεταξύ των, μετελάμβαναν στο μυστήριον της θείας Ευχαριστίας και προσηύχοντο.

Η ζωή στην πρώτη εκκλησία

Πραξ. 2,43         Ἐγένετο δὲ πάσῃ ψυχῇ φόβος, πολλά τε τέρατα καὶ σημεῖα διὰ τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο. Πραξ. 2,43               Επεσε δε φόβος μεγάλος εις κάθε ψυχήν και εις αυτούς που δεν επίστευαν και προηγουμένως περιγελούσαν τους μαθητάς, διότι πολλά καταπληκτικά θαύματα και υπερφυσικά σημεία εγίνοντο δια των Αποστόλων. Πραξ. 2,44         πάντες δὲ οἱ πιστεύοντες ἦσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ εἶχον ἅπαντα κοινά, Πραξ. 2,44               Ολοι δε αυτοί που είχαν πιστεύσει ευρίσκοντο εις συνεχή επικοινωνίαν και ενότητα μεταξύ των και είχαν τα πάντα κοινά. Πραξ. 2,45         καὶ τὰ κτήματα καὶ τὰς ὑπάρξεις ἐπίπρασκον καὶ διεμέριζον αὐτὰ πᾶσι καθότι ἂν τις χρείαν εἶχε· Πραξ. 2,45               Επωλούσαν δε τα κτήματα και τα άλλα υπάρχοντά των και τα εισπραττόμενα χρήματα εμοίραζαν στους πτωχούς αδελφούς, ανάλογα με τας ανάγκας που είχε ο καθένας από αυτούς. Πραξ. 2,46         καθ᾿ ἡμέραν τε προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἱερῷ, κλῶντές τε κατ᾿ οἶκον ἄρτον, μετελάμβανον τροφῆς ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας, Πραξ. 2,46               Καθε δε ημέραν ήρχοντο με ζήλον και με μίαν ψυχήν όλοι στον ναόν, και αφού έκοπταν το ψωμί, ιδιαιτέρως εις τα σπίτια, μετείχαν εις την τροφήν που παρετίθετο και έτρωγαν με αγαλλίασιν και απλότητα καρδίας Πραξ. 2,47         αἰνοῦντες τὸν Θεὸν καὶ ἔχοντες χάριν πρὸς ὅλον τὸν λαόν. ὁ δὲ Κύριος προσετίθει τοὺς σῳζομένους καθ᾿ ἡμέραν τῇ ἐκκλησίᾳ. Πραξ. 2,47               δοξολογούντες τον Θεόν και έχοντες την εκτίμησιν και εύνοιαν όλου του λαού. Ο δε Κυριος προσέθετε κάθε ημέραν και άλλους πιστούς εις την Εκκλησίαν.

Αμέθυστος