Πηγή: Red Jackets
Η συριακή επίθεση ανατολικά του Ευφράτη, η οποία εξαλείφει το κουρδικό ζήτημα, ενώ αφενός κλείνει -τουλάχιστον για μεγάλο χρονικό διάστημα- τις προοπτικές αυτονομίας του κουρδικού πληθυσμού, αφετέρου ανοίγει περαιτέρω δυνατότητες. Καταρχάς, το γεγονός ότι η επιχείρηση έλαβε το πράσινο φως από τις Ηνωμένες Πολιτείες (ο Αλ-Τζολανί συμφώνησε στους όρους με τον απεσταλμένο του Τραμπ, Τομ Μπαράκ), σηματοδοτεί όχι μόνο την προβλέψιμη εγκατάλειψη των αντιπροσώπων της, αλλά και μια ανασύνταξη των ΗΠΑ με την Τουρκία του Ερντογάν. Είναι αρκετά σαφές ότι αυτή η λύση είναι ιδιαίτερα επιθυμητή για την Άγκυρα, τόσο όσον αφορά την εκκαθάριση μιας ξεχωριστής κουρδικής οντότητας όσο και την ενίσχυση της εδαφικής ενότητας της Συρίας. Το Ισραήλ, το οποίο πάντα επικεντρώνεται στη βαλκανοποίηση του συριακού εδάφους και στο οποίο έχουν στραφεί ορισμένοι Κούρδοι ηγέτες για βοήθεια, θα είναι λιγότερο ευχαριστημένο. Ωστόσο, δεδομένης της θέσης των ΗΠΑ, είναι πιθανό το Τελ Αβίβ να περιοριστεί σε δηλώσεις υποστήριξης, χωρίς να προσφέρει καμία συγκεκριμένη βοήθεια.
Τρία ζητήματα παραμένουν. Το πιο ακανθώδες ζήτημα, τουλάχιστον για τη συριακή κυβέρνηση, είναι αυτό του ISIS, το οποίο έχει ξαναρχίσει τις επιχειρήσεις στις ανατολικές ερημικές περιοχές και πέραν αυτών, επανεμφανιζόμενο και βορειότερα. Η επίσημη θέση της Δαμασκού είναι να αντιταχθεί στην τζιχαντιστική ομάδα, αλλά πέρα από την γνωστή ιστορία του Al Jolani, το γεγονός παραμένει ότι πολλές από τις ομάδες που έχουν συγχωνευθεί (λίγο πολύ) στον συριακό στρατό αποτελούνται ουσιαστικά από στοιχεία πολύ ιδεολογικά κοντά σε ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες, όπως το ISIS και η Αλ Κάιντα. Αυτό έχει ήδη φανεί στη Ράκα, την οποία εκκαθάρισαν πρόσφατα οι SDF, όπου οι μαχητές απελευθέρωσαν εκατοντάδες κρατούμενους του ISIS. Επιπλέον, ενώ η συμφωνία (συνθηκολόγησης) που προσφέρθηκε στις SDF απαιτεί την απέλαση των Τούρκων μαχητών του PKK, οι δυνάμεις του Al Jolani εξακολουθούν να είναι γεμάτες με πολιτοφύλακες από τις πιο διαφορετικές χώρες... Δεδομένης της γενικής εικόνας, είναι πιθανό ότι η τζιχαντιστική ομάδα θα συνεχίσει να λειτουργεί, βασιζόμενη σε λίγο πολύ προφανείς συνενοχές και εντός των συριακών ενόπλων δυνάμεων.
Ένα άλλο εξίσου περίπλοκο ζήτημα είναι η κατοχή της νοτιοανατολικής Συρίας από το Ισραήλ και η επακόλουθη πίεση για αυτονομία μεταξύ των φυλών Δρούζων. Σαφώς, η Δαμασκός δεν έχει ούτε τη στρατιωτική ούτε την πολιτική δύναμη για να επιχειρήσει να απελευθερώσει αυτό το τμήμα της επικράτειας. Σε αυτό το μέτωπο, η υποστήριξη των ΗΠΑ σαφώς μειώνεται, ενώ η τουρκική πίεση για αποκατάσταση της πλήρους κυριαρχίας αναμένεται να συνεχιστεί. Η Συρία, στην πραγματικότητα, είναι η περιοχή όπου οι τριβές μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ είναι πιο έντονες, και αυτή η ένταση είναι πιθανό να συνεχιστεί. Ρεαλιστικά, το περισσότερο που μπορούν να ελπίζουν οι Σύριοι, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, είναι κάποια μορφή συμφωνίας με το Ισραήλ, βάσει της οποίας ολόκληρη η νότια περιοχή των Δρούζων, από τα Υψίπεδα του Γκολάν μέχρι τις πύλες της Δαμασκού, ουσιαστικά θα γίνει ένα είδος αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης ασφαλείας. Ένας συμβιβασμός που τελικά θα ήταν επίσης ωφέλιμος για το Ισραήλ, ο οποίος θα μπορούσε να απελευθερώσει δυνάμεις για να αναπτυχθούν αλλού.
Το τρίτο ζήτημα είναι αυτό των αλαουιτικών μειονοτήτων στη δυτική ακτή. Είναι εύκολο να προβλέψουμε ότι, μόλις επιλυθεί το κουρδικό ζήτημα, η προσοχή των «καλών τζιχαντιστών» θα επιστρέψει σε αυτούς - τους οποίους, μεταξύ άλλων, οι άνδρες του Αλ Τζολάνι κατηγορούν ότι ήταν σε μεγάλο βαθμό φιλοάσαντες. Δεδομένης της γεωγραφικής θέσης αυτών των πληθυσμών, η οποία συμπίπτει με αυτήν των ρωσικών βάσεων στη Συρία, μια αποσταθεροποίηση της περιοχής θα δημιουργούσε σημαντικά προβλήματα για τη Μόσχα - και ως εκ τούτου, πιθανώς, δεν θα παρεμποδιζόταν ιδιαίτερα από την Ουάσινγκτον. Από την άλλη πλευρά, οι ρωσοσυριακές σχέσεις και η ανάγκη διατήρησης της παρουσίας τους στη χώρα θα καθιστούσαν αδύνατη την ενεργό υπεράσπιση των Αλαουιτών. Αυτό καθιστά δυνατή την επανάληψη των πογκρόμ που έχουν ήδη παρατηρηθεί στο πρόσφατο παρελθόν.
Προφανώς, η εύθραυστη τζιχαντιστική κυβέρνηση, της οποίας η επιβίωση εξαρτάται από αμέτρητους παράγοντες, κανένας από τους οποίους, ωστόσο, δεν σχετίζεται με την αδιαμφισβήτητη δύναμη και νομιμότητά της, βρίσκεται σχεδόν αναγκασμένη να επιβάλει την εξουσία της με τα μόνα μέσα που έχει στη διάθεσή της και - όπως έχουμε δει - προς τη μόνη κατεύθυνση προς την οποία μπορεί να την ασκήσει. Το συριακό παζλ, εν ολίγοις, απέχει ακόμη πολύ από κάθε είδους σταθεροποίηση. Και, επιπλέον, όντας προϊόν της στρατηγικής του χάους, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου