Πηγή: The Slingshot
Οι New York Times, όπως γνωρίζουμε, δεν είναι μια συνηθισμένη εφημερίδα. Είναι το καταφύγιο της αμερικανικής «φιλελεύθερης» δημοσιογραφίας, του είδους που επιπλήττει τους ισχυρούς, αποκαλύπτει σκάνδαλα και υπαγορεύει την ηθική γραμμή της Δύσης. Αλλά όταν πρόκειται για πόλεμο, όπλα και στρατιωτική ισχύ, η εφημερίδα με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο ξαφνικά γίνεται τόσο πειθαρχημένη όσο ένας στρατιώτης σε αντεπίθεση.
Για μήνες, μάλιστα, οι σελίδες της αφηγούνται την ίδια λιτανεία: η Αμερική αποδυναμώνεται, η κινεζική απειλή διαφαίνεται, η Ρωσία προελαύνει, οι τύραννοι πολλαπλασιάζονται και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει επειγόντως να επανεξοπλιστούν. Όλα αυτά, φυσικά, για να «υπερασπιστούν την ελευθερία». Και έτσι, ενώ οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ ήδη υπερβαίνουν αυτές των επόμενων δέκα χωρών μαζί, οι New York Times παρακαλούν για ακόμη περισσότερες δαπάνες. Στο όνομα της δημοκρατίας, φυσικά.
Το Πεντάγωνο, που δεν περίμενε τίποτα άλλο, μας ευχαριστεί και ανεβάζει το διακύβευμα: σύμφωνα με τους ειδικούς του, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις αποτελούν «μόνο» το 3,4% του ΑΕΠ, όταν στην ακμή του Ψυχρού Πολέμου ήταν σχεδόν 9%. Μια τραγωδία, εξηγούν: πώς μπορείς να κυριαρχήσεις στον κόσμο με μόλις 800 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως; Η εφημερίδα γράφει ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να προετοιμαστούν για πολέμους σε δύο μέτωπα», εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας. Αλλά όταν πρόκειται να εξηγήσουμε γιατί αυτοί οι πόλεμοι είναι αναπόφευκτοι, πέφτει σιωπή.
Καμία αμφιβολία, καμία ερώτηση. Κανείς δεν ρωτάει αν το αμερικανικό σύστημα συμμαχιών, πρώτα και κύρια το ΝΑΤΟ, αποτελεί το ίδιο μέρος του προβλήματος. Κανείς δεν θυμάται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πυρηνικό οπλοστάσιο ικανό να καταστρέψει τον πλανήτη δεκαπλάσια. Και κανείς δεν παρατηρεί την πιο περίεργη λεπτομέρεια: τα «ανησυχητικά» άρθρα των New York Times αναφέρουν τακτικά πηγές του Πενταγώνου, ανώνυμους αξιωματούχους και ομάδες προβληματισμού που χρηματοδοτούνται από την πολεμική βιομηχανία. Δωρεάν πληροφορίες, αλλά μονόπλευρες.
Και όταν η πραγματικότητα χτυπάει την πόρτα - Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη - η εφημερίδα σπεύδει να ξαναγράψει την ιστορία. Οι χαμένοι πόλεμοι γίνονται «ατελείς αποστολές», αποτυχημένες επεμβάσεις «προσπάθειες εκδημοκρατισμού». Η πατριωτική ρητορική χρησιμεύει για να καλύψει τα ερείπια, τα εγκλήματα, τα ψέματα. Στο Βιετνάμ, όπως στην Καμπούλ, όπως και στη Μοσούλη, το σενάριο είναι πάντα το ίδιο: «Υπερασπιζόμαστε τον ελεύθερο κόσμο». Στη συνέχεια, ο ελεύθερος κόσμος παρασύρεται στις φλόγες.
Σε αυτή την μανιχαϊστική αφήγηση, το Ισραήλ γίνεται το μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουμε: «ένα έθνος που συνδυάζει παλιές και νέες τακτικές», γράφει η εφημερίδα, επαινώντας τη χρήση drones στη Γάζα σαν να ήταν βιντεοπαιχνίδι. Καμία αναφορά στους αμάχους που σκοτώθηκαν, στα άστεγα παιδιά. Αντίθετα, μιλάει για «χειρουργική ακρίβεια» και «στρατηγικές περιορισμού». Σαν ο πόλεμος να ήταν μια ηθική εξίσωση, όχι μια σφαγή.
Σε αυτό το σημείο, ο αφελής αναγνώστης μπορεί να αναρωτηθεί αν είναι καιρός να απορρίψει την προπαγάνδα και να ακούσει λίγη πραγματικότητα. Αλλά οι New York Times προτιμούν τη στρατιωτική δράση από την κριτική αμφιβολία. Μιλούν για μια «νέα εποχή ανταγωνισμού μεταξύ μεγάλων δυνάμεων», για «υπεράσπιση της διεθνούς τάξης» και ξεχνούν να προσθέσουν ότι αυτή η τάξη συχνά χτίζεται πάνω στα ερείπια άλλων.
Η Αμερική -γράφει η εφημερίδα με σχεδόν συγκινητική ειλικρίνεια- «χάνει το τεχνολογικό της πλεονέκτημα». Μεταφρασμένο: οι ανταγωνιστές κατασκευάζουν φθηνότερα όπλα. Έτσι, ξεκινούν με νέα προγράμματα αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων: υπερηχητικούς πυραύλους, ρομποτικούς στόλους, τεχνητή νοημοσύνη για πόλεμο. Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα τους ευχαριστεί και η μετοχή της Lockheed Martin εκτοξεύεται.
Το παράδοξο είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούν «περισσότερα όπλα για την υπεράσπιση της ειρήνης» προσποιούνται ότι αγνοούν την καταστροφή ογδόντα ετών παρέμβασης. Από το πραξικόπημα του 1953 στο Ιράν μέχρι τη Συρία, περνώντας μέσα από καθεστώτα που εκπαιδεύτηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από την Ουάσιγκτον, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: χάος, δικτατορίες, πρόσφυγες, μίσος. Αλλά το κύριο άρθρο των New York Times καταλήγει με σοβαρότητα ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να είναι έτοιμες να θυσιαστούν για το καλό της ανθρωπότητας».
Το καλό της ανθρωπότητας, όπως φαίνεται, συμπίπτει πάντα με το καλό των οπλοστασιών της. Και όποιος τολμά να πει το αντίθετο στιγματίζεται αμέσως ως «φιλορώσος», «αντι-καθεστωτικός» ή «εχθρός της ελευθερίας». Μια ελευθερία που σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μοιάζει με στρατώνα: διαταγές από πάνω, αυτόματα χειροκροτήματα και απόλυτη σιωπή για το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί.
Γιατί, τελικά, η εφημερίδα «που στέκεται σε εγρήγορση» δεν είναι σύμπτωμα αλλά μάλλον επιβεβαίωση μιας χώρας που χρειάζεται να νιώθει πολιορκημένη για να δικαιολογήσει την δύναμή της. Μια χώρα που κατασκευάζει εχθρούς για να διατηρεί ζωντανή την πίστη στον δικό της μύθο. Και που κάθε μέρα, από τον άμβωνά της στα μέσα ενημέρωσης, συνεχίζει να κηρύττει τον πόλεμο αποκαλώντας τον ειρήνη.
ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΗ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΝΑ ΤΙΝΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΕΚΠΛΗΡΩΘΕΙ!!!
ΣΑΝ Ο ΝΕΟΣ ΣΙΣΥΦΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΣΑΝ Ο ΑΡΧΩΝ ΤΩΝ ΜΠΟΥΦΕΔΩΝ.ΕΦΤΑΣΕ ΕΝΑΣ ΤΡΑΜΠ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΛΕΥΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΝΕΜΙΣΤΟΥΝ ΤΟΣΟΝ ΕΤΩΝ ΛΟΓΥΔΡΙΑ. ΣΥΜΦΩΝΗΣΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ Ο ΚΑΥΜΕΝΟΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ.ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΑΡΓΥΡΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑΝ ΜΑΛΛΟΝ ΠΑΝΕ ΧΑΜΕΝΑ.
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΣΥΝΤΑΞΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ; Ο ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου