Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Σας ζητώ συγγνώμη, αλλά αυτός ο παράλογος παραλληλισμός μεταξύ Παλαιστίνης και Ιράν συνεχίζει να εμφανίζεται, σαν όσοι διαμαρτυρήθηκαν για τη γενοκτονία στη Γάζα να έπρεπε, για λόγους συνέπειας, να διαμαρτυρηθούν για την καταστολή της ένοπλης εξέγερσης στις ιρανικές πόλεις.
Αρχικά, νόμιζα ότι ήταν κάποιο επεισοδιακό άτομο με νοητική υστέρηση που υποστήριζε αυτή τη θέση, αλλά δεν πρέπει ποτέ να υπερβάλλουμε με την πίστη μας στο ανθρώπινο είδος: αυτή η «συλλογική» συνεχίζει να επαναλαμβάνεται και να επαναλαμβάνεται.
Λοιπόν, επειδή η ανάγκη για συνέπεια και ο παραλληλισμός μεταξύ των δύο καταστάσεων αμφισβητούνται, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα πράγματα.
1) Όσοι απαιτούν παλαιστινιακή κυριαρχία επί της Παλαιστίνης πρέπει να απαιτούν με συνέπεια την ιρανική κυριαρχία επί του Ιράν, χωρίς εξωτερική στρατιωτική παρέμβαση. Αυτό συνάδει με την αρχή της αυτοδιάθεσης. Όσοι το απορρίπτουν αυτό προσκολλώνται σε μια μορφή αποικιακής υπεροχής, σύμφωνα με την οποία ο πολιτισμός πρέπει να εισάγεται από το εξωτερικό με τη δύναμη των όπλων.
2) Η επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου δεν ήταν επίθεση σε ξένο κράτος, αλλά σε μια αποικιακή δύναμη που έχει εγκατασταθεί σε στρατιωτικά κατεχόμενα εδάφη, τα οποία το Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα να διεκδικήσει ως δικά του. Αυτή δεν είναι η γνώμη μου, αλλά μάλλον νόμιμη και βασίζεται σε ψηφίσματα του ΟΗΕ.
3) Η αντίδραση του Ισραήλ, ήδη δύο ημέρες αργότερα, στις 9 Οκτωβρίου, είχε εκδιώξει κάθε εναπομείναν στοιχείο της Χαμάς που εμπλέκεται στην επίθεση. Από τότε και στο εξής, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις συνέχισαν τη σφαγή τους σε περιοχές αμάχων, ισοπεδώνοντας τη Λωρίδα της Γάζας, σκοτώνοντας, σύμφωνα με τις πιο περιοριστικές εκτιμήσεις, τουλάχιστον 56.000 Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων περίπου 20.000 παιδιών. Αυτή η σφαγή συνεχίστηκε καθημερινά για 24 μήνες (και σε μικρότερο βαθμό ακόμη και μετά).
- Η αντίδραση της ιρανικής κυβέρνησης στην ένοπλη εξέγερση στο έδαφός της διήρκεσε όσο και η ίδια η εξέγερση. Σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, 800 αιχμάλωτοι αντάρτες, που πιστεύεται ότι έχουν εκτελεστεί, εξακολουθούν να βρίσκονται σε ιρανικές φυλακές περιμένοντας τη δίκη τους.
4) Η δημόσια αντίδραση στις ισραηλινές σφαγές άρχισε δειλά να εμφανίζεται στην Ευρώπη το νωρίτερο έξι μήνες μετά τις 7 Οκτωβρίου, όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες σημαντικές διαδηλώσεις. Μια μαζική αντίδραση, συμπεριλαμβανομένης της κάλυψης από μεγάλες εφημερίδες και ορισμένες θεσμικές προσωπικότητες, έλαβε χώρα μετά από ενάμιση χρόνο σφαγών που μεταδόθηκαν παγκοσμίως.
Η δημόσια αντίδραση σε ό,τι συνέβαινε στο Ιράν ήρθε αμέσως - πολύ πριν καταλάβει κανείς τι πραγματικά συνέβαινε - με άμεσες, έντονες καταγγελίες για απερίγραπτες σφαγές ειρηνικών διαδηλωτών. Για μέρες, αρνούνταν ότι οι «ειρηνικοί διαδηλωτές» ήταν βαριά οπλισμένοι, ότι πυροβολούσαν τις δυνάμεις ασφαλείας και ότι έκαιγαν τζαμιά, βιβλιοθήκες, αυτοκίνητα και κτίρια. Ωστόσο, σε μια σχεδόν πλήρη απουσία πληροφοριών, μέσα σε λίγες ώρες το διαδίκτυο κατακλύστηκε από αστρονομικούς αριθμούς για τα «θύματα του καθεστώτος». (Ο αβάσιμος ισχυρισμός για 12.000 διαδηλωτές που σκοτώθηκαν αμέσως κυκλοφόρησε, ενώ τώρα ο αριθμός λέγεται ότι είναι 3.000 συνολικά, συμπεριλαμβανομένων διαδηλωτών, εισβολέων, δυνάμεων ασφαλείας και τυχαία πυροβοληθέντων πολιτών.)
Έτσι, αν ακόμα δεν καταλαβαίνετε:
α) οι δύο περιστάσεις είναι ασύγκριτες·
β) ότι η κοινή γνώμη και στις δύο περιπτώσεις χειραγωγήθηκε και χειραγωγήθηκε προς αντίθετες κατευθύνσεις, τροφοδοτήθηκε με ψευδή δεδομένα και μεροληπτικές ερμηνείες (το μόνο κοινό τους είναι ότι ήταν ερμηνείες που απολάμβανε το Ισραήλ)·
γ) ότι, αν μη τι άλλο, η συνοχή θα απαιτούσε την υποστήριξη της αυτοδιάθεσης τόσο των Παλαιστινίων όσο και των Ιρανών·
Αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, τότε ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ να το καταλάβεις, και δεν είναι πλέον άγνοια αλλά κακή πίστη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου