SPIEGEL: ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΝ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

πηγή : olympia

Συνέντευξη του Albrecht Ritsch , Wirtschaftshistoriker (καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) στο Spiegel.

Spiegel: Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά;

Ritschl: Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.

Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.

Ritschl: Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.

Spiegel:Τι ακριβώς συνέβη τότε;…

Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1ου Παγκοσμίου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτή η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές.

Spiegel: Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο;

Ritschl: Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες.

Spiegel: Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;

Ritschl: Αναλογικά με την οικονομική επιφάνεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά.

Spiegel: Αν υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας;

Ritschl: Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας.

Spiegel: Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;

Ritschl: Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες.

Spiegel: Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;

Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμανία από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα "Haircut", που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.

Spiegel: Πως είπατε;

Ritschl: Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανιών θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δάνεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα.

Spiegel: Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;

Ritschl: Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50, είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο.

Spiegel: Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.

Ritschl: Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις.

Spiegel: Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;

Ritschl: Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.

Spiegel: Τι εννοείτε;

Ritschl: Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς.

Spiegel: Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία;

Ritschl: Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Albrecht Ritsch , Wirtschaftshistoriker (καθηγητής “Ιστορίας της Οικονομίας”)
SPIEGEL
Μετάφραση: Πάρις Μπαρμπάτσαλος.
ΠΗΓΗ sipsischristos
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΆΣ

ΣΧΟΛΙΟ: ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΙΧΑΜΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ
ΣΤΙΣ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011 ΜΕ ΤΙΤΛΟ "Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος ένοχος χρεών τού 20ου αιώνα"
ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΧΕ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ olympia

Aμέθυστος

Άνοιξαν οι «ασκοί του Αιόλου» για «βιομηχανίες καμικάζι».

πηγή : Αναβάσεις

ΑΝΟΙΞΑΝ ΟΙ «ΑΣΚΟΙ ΤΟΥ ΑΙΟΛΟΥ» ΓΙΑ «ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ ΚΑΜΙΚΑΖΙ».

ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Φώτο από (πατήστε) Σφαγή στην Αίγυπτο

1. Ὅπως ἐπανειλημμένως ἔχομε ἀναφέρει διεξοδικώτατα, ἀδυνατοῦντες οἱ ξένοι νὰ ἐφαρμόσουν τὰ καταχθόνια σχέδιά τους, ποὺ εἶναι ὁ ἀφελληνισμὸς καὶ ἡ ἀποχριστιανοποίησι τῶν Ἑλλήνων, πασχίζουν νὰ εὑρίσκουν ντόπιους ἰδιοτελεῖς «ἀετονύχηδες», οἱ ὁποῖοι νὰ ἔχουν λίαν εὔκαμπτη «τὴν σπονδυλικὴ στήλη» τῆς ἠθικῆς, τῆς εὐπρέπειας, τοῦ χαρακτῆρος, τῆς ἐντιμότητος καὶ τῆς εὐποιΐας, τοὺς ὁποίους προβάλλουν καὶ ἐπιβάλλουν.

2. Αὐτὰ τὰ δοτὰ ἀνθρωπάκια ἔχουν «ὁμόσει γῆ καὶ ὕδωρ» καὶ εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ ἐξοφλοῦν τὰ γραμμάτια, ποὺ ἔχουν ὑπογράψει μὲ τὰ ἀφεντικά τους καὶ τεχνηέντως καὶ συστηματικὰ ἐκτελοῦν τὶς ἐντολές τους πιστότατα καὶ μὲ φανατισμό, βάζοντες δυναμίτη στὶς αἰώνιες ἀξίες τῆς φυλῆς μας, Θρησκεία, Πατρίδα καὶ Οἰκογένεια. Καὶ αὐτὲς οἱ βραδυφλεγεῖς βόμβες θὰ ὁλοκληρώσουν τὸ ἰσοπέδωμα τῶν ἀνεκτιμήτων ἀρχῶν μας.

3. Ἐπειδὴ γενικὰ ἡ Ὀρθοδοξία ὑπῆρξε τὸ μέγιστο ἐμπόδιο τῶν σιωνιστῶν, πρὸς τοῦτο ἵδρυσαν τὸν λεγόμενο κομμουνισμὸ καὶ τὸν ἐξήπλωσαν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον στὶς ὀρθόδοξες χῶρες, Ρωσία, Οὐκρανία, Μολδαβία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία, διαστρεβλώνοντας τὴν γνήσια διδασκαλία τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἔκαναν τὴν «διδασκαλία» τοῦ κομμουνισμοῦ, ὡς π.χ. : «ὁ μὴ ἐργαζόμενος μηδὲ ἐσθιέτω», ἐνῷ τὸ σωστὸ χωρίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι: «Εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδέ ἐσθιέτω» (Β' Θεσ. 3,10).

4. Ἐπειδὴ ἡ ὀρθόδοξος πίστι ἦταν βαθιὰ ριζωμένη καὶ στὶς ὡς ἄνω χῶρες καὶ δὲν ἠδύναντο οἱ κομμουνιστὲς νὰ τὴν ξερριζώσουν εὔκολα, προωθοῦσαν ἀκόμη καὶ φαῦλα ὑποκείμενα στὸν κλῆρο, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀπομακρύνουν τοὺς εὐλαβεῖς ἀπὸ τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ μὲ αἰσχρὰ παραδείγματα φαύλων κληρικῶν…

5. Τὸν λεγόμενο κομμουνισμὸ ἢ σύστημα κρατικῆς ἐκμεταλλεύσεως τὸ διετήρησαν οἱ σιωνιστές, ὅσο καιρὸ τοὺς ἐξυπηρετοῦσε. Ὁ ρόλος τῶν σιωνιστῶν Ἑβραίων ἀκόμη και στὸ καθεστὼς τῆς τότε Ρωσίας ἢ Σοβιετικῆς Ἑνώσεως εἶναι γνωστός.

6. Ὁ πρῶτος Πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰσραὴλ ὁ φανατικὸς σιωνιστὴς David Ben-Gurion ἔλεγε τὸ 1962 : «ὁ κομμουνισμὸς θὰ διατηρηθῇ ἀκόμη 25 χρόνια».

7. Ὄντως, 1962 + 25 = 1987, ὁπότε ἄρχισε νὰ «σείεται τὸ ἔδαφος» στὴ Πολωνία μὲ τὸν Λεχ Βαλέσα, στὴν Πράγα, στὸ Βουκουρέστι καὶ μετὰ σ΄ αὐτὴ τὴ «μητρόπολι» τοῦ κομμουνισμοῦ, τὴ Μόσχα.

ΤΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΦΡΙΚΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΑΣ

1.Ἡ Ἑλλάδα μας ὑπέστη μὲν τὰ πάνδεινα μὲ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο (ἴδατε στὴν ἱστοσελίδα μας στὸ κεφάλαιο ἀπὸ 1.7.2011 «ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΚΟΛΟΦΩΝΕΣ ΔΟΞΗΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΗΜΑΣΤΑΝ, ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΑΛΑΜΙΟΥ»), πλὴν ὅμως δὲν ἐκομμουνιστικοποιήθη.

2. Προπαντὸς δὲ μὲ τὸν ἐμφύλιο σπαραγμό, ἀφυπνίσθη ἡ συνείδησις τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὶς αἰώνιες ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς ἀξίες τῆς Οἰκογένειας, τῆς Θρησκείας καὶ τῆς Πατρίδας. Ὅμως αὐτὸ δὲν ἄρεσε καθόλου στὶς σκοτεινὲς δυνάμεις καὶ ἐνέτειναν τὶς προσπάθειές τους γιὰ τὴν ἄμβλυνσι τῆς συνειδήσεως γιὰ τὴν Οἰκογένεια, τὴν Θρησκεία καὶ τὴν Πατρίδα, μέσῳ τῆς ὑπερ-καταναλωτικῆς κοινωνίας, τῆς ἠθικῆς ἐξαθλιώσεως, μέσῳ τῶν ΜΜΕ, τῆς νωθρότητος καὶ τῆς ἀβελτηρίας.

3. Στὸ «κηφηνεῖο ἡ Ἑλλάς» οἱ περισσότεροι τῶν Ἑλλήνων ἐπάσχιζαν νὰ βολευθοῦν στὶς κρατικὲς ὑπηρεσίες, νὰ ἔχουν ἐξασφαλίσει τὸ μέλλον τους καὶ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν τους καὶ νὰ «λουφάρουν».

4. Γιὰ αὐτὰ τὰ παράσιτα ἐσπαταλῶντο ὄχι μόνο οἱ ἐθνικοὶ πόροι, ἀλλὰ καὶ τὰ ἀμύθητα ποσὰ τῆς ΕΟΚ καὶ τῆς Ἡνωμένης Εὐρώπης καὶ ἐπιπλέον συνήπτοντο καὶ τεράστια θαλασσοδάνεια, τὰ ὁποῖα διατίθεντο ὄχι γιὰ παραγωγικοὺς σκοπούς, ἀλλὰ γιὰ ἑκατοντάδες χιλιάδες παρασίτων ἀπασχολουμένων σὲ κρατικὲς ὑπηρεσίες καὶ γιὰ τοὺς παντοιοτρόπως πρόωρα συνταξιοδοτούμενους.

5. Τοιουτοτρόπως ἐδημιουργήθηκαν ἄπειρες ἐλλείψεις ἐργατῶν γιὰ χειρωνακτικὲς ἐργασίες. Μὲ τὸ ἐγκληματικὸ ἄνοιγμα τῶν συνόρων καὶ τὴν ἀνεξέλεγκτη εἰσβολὴ ἀλλοφύλων ἦλθαν μὲν πολλὰ ἐργατικὰ χέρια, ἀλλὰ καὶ χιλιάδες ἐγκληματικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα «συνεταιρίσθησαν» μὲ τὰ ντόπια καὶ κατέστησαν μάστιγα γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα.

6. Ἄφρονες ἰθύνοντες, ὄργανα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ὄχι μόνον δὲν ἔλαβαν δραστικὰ μέτρα, ἀλλ’ ἀπεναντίας ἀμέσως ἤ ἐμμέσως διευκόλυναν ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀλλόφυλους εἰσβολεῖς, παρέχοντας σὲ αὐτοὺς δωρεὰν παιδεία, δωρεὰν νοσηλεία, δωρεὰν σιτισμὸ καὶ φύλαξι τῶν παιδιῶν τους σὲ νηπιακοὺς σταθμούς (ἀντίθετα γιὰ τὰ ἑλληνόπουλα πρέπει νὰ πληρώνουν οἱ πτωχοί γονεῖς τους ἑκατοντάδες εὐρὼ μηνιαίως στὰ νηπιαγωγεῖα) καὶ λοιπὲς ἐκδουλεύσεις μὲ τεράστιες οἰκονομικὲς αἱμορραγίες γιὰ τὴν Ἑλλάδα.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Κατωτέρω ἀναφέρομε μερικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα κατὰ καιροὺς ἔχουν δημοσιευθῆ σὲ περιοδικά, ἐφημερίδες καὶ ἔχουν ἀναφερθῆ ἀπὸ Μ.Μ.Ε. ὡς π.χ.:

Α. Τὴν 21η Ἰουνίου 2011 διετέθησαν ἤδη 2 δισεκατομμύρια εὐρὼ γιὰ ἐπιδόματα ἀνεργίας σὲ ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι μὲ ἕνα (1) χρόνο ἀσφάλισι λαμβάνουν 736 € μηνιαία σύνταξι.

Β. 5,5 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐμβάζονται ἐπισήμως ἐτησίως στὴν Ἀλβανία, δηλαδὴ 15 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἡμερησίως τὰ τελευταῖα 7 χρόνια καὶ ἀνεπισήμως ἐξάγονται πολλαπλάσια.

Γ. «Σκηνίτες» καὶ «δενδρίτες» ἐλάμβαναν οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα πολλῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων εὐρώ ἐτησίως.

Δ. Ὅπως ἀνέγραψε τὴν 23ην Ἰουνίου 2011 ἡ «ΑΥΡΙΑΝΗ» 250.000 ἀλλοδαποὶ λαμβάνουν παράνομες συντάξεις 700€ μηνιαίως, δηλαδὴ 2 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως.

Ε. Ὅπως ἀνέγραψε τὴν 3ην Ἰουνίου 2011 ἡ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» ὁ κύκλος ἐργασιῶν ἀπὸ τὸ παρεμπόρειο τῶν ἀλλοδαπῶν ἀνέρχεται σὲ 20 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως, ἐνῷ τὸ ΕΒΕΑ τὴν ἀνεβάζει σὲ 25 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως, ὅπως ἀνέγραψε ἡ PRESS TIME (τίμιοι Ἕλληνες ἔμποροι πωλοῦν τὰ ἴδια προϊόντα στὸ 1/5 τῆς τιμῆς, ἐνῷ οἱ ἀλλόφυλοι ἐπιδρομεῖς εἰσπράττουν πενταπλάσια καὶ μάλιστα ἀφορολόγητα καὶ τελείως ἀνέξοδα. Οἱ δὲ ἑκατοντάδες ἀστυνομικοὶ τοῦ κ. Καμίνη, ἀλλὰ καὶ τῆς πολιτείας «παίζουν τὸ κρυφτούλι» μὲ τοὺς ἀλλοδαπούς).

ΣΤ. Τὸ ΕΣΥ ἐπιβαρύνεται μὲ 150 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως μὲ τὴν δωρεὰν νοσηλεία ἀλλοδαπῶν.

Ζ. Ὁ Ὑπουργὸς Ὑγείας κ. Ἀνδρ. Λοβέρδος ἀνέφερε στὸ ΣΚΑΙ ὅτι τὸ κράτος ἐπιδοτεῖ μὲ 75% ἐπιδότησι, ἐὰν ἀπασχολῆς ἀλλοδαποὺς ἐργάτες. Δηλαδὴ, ἐὰν κατὰ μέσο ὅρο οἱ ἀλλοδαποὶ ἐργάτες λαμβάνουν 1.000€ μηνιαίως, τὰ 750 τὰ ἐπιδοτεῖ τὸ κράτος καὶ τὰ 250 τὰ πληρώνει ὁ ἐργοδότης. Μὲ 1.150.000 ἀλλοδαπούς, ποὺ εἶναι οἱ ἀσφαλισμένοι στὸ ΙΚΑ, σημαίνει ὅτι 12 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως τὰ καταβάλλει τὸ κράτος μόνο γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό.

Η. Τὸ περιοδικὸ «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τὴν 19.5.2011 εἶχε δημοσιεύσει ὅτι 350 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐπιστρέφονται ἀπὸ τὴν ἐφορία στοὺς ἀλλοδαπούς, καὶ

Θ. Ὅτι 4,5 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως διατίθενται στὰ κέντρα ὑποδοχῆς λαθρομεταναστῶν.

Κατὰ συνέπεια οἱ ἐτήσιες κρατικὲς δαπάνες γιὰ τοὺς ἀλλοδαποὺς ἀνέρχονται σὲ περίπου 15 δισεκατομμύρια εὐρὼ

Ι. Συνολικῶς ἐτησίως ἐξάγονται ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τοὺς ἀλλοδαπούς πολλὰ δισεκατομμύρια εὐρὼ.

ΙΑ. Ἐὰν ὑπολογίσῃ κανένας καὶ τὶς παχυλὲς χορηγίες τοῦ κράτους σὲ ἀετονύχηδες ΜΚΟ γιὰ τὴν ὑποστήριξι τῶν λαθρομεταναστῶν, εἶναι μία σκέτη οἰκονομικὴ αἱμορραγία καὶ ἐὰν ὑπῆρχαν πολιτικοὶ μὲ ἐθνικὴ συνείδησι, θὰ ἐπωφελοῦντο τῆς εὐκαιρίας καὶ θὰ ἔδιωχναν τοὺς λαθρομετανάστες, ὅπως πράττουν καὶ ἄλλες χῶρες τῆς Ἡνωμένης Εύρώπης ὡς π.χ. ἡ Δανία.

ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΣΥΝΗ

1. Ἄν εἴχαμε ἔντιμους, ἱκανοὺς καὶ εὐσυνείδητους πολιτικούς, δὲν θὰ παρίστατο ἀνάγκη νὰ ἐκβιαζώμεθα ἀπὸ τοὺς «φίλους μας» μὲ «τὸ πιστόλι στὸ κρόταφο» καὶ τὸ «μαχαίρι στὸ λαιμό» νὰ ξεπουλᾶμε τὰ πάντα «ἅρπα-κόλλα» ἔναντι πικακίου φακῆς (τὸ φρόνιμο εἶναι νὰ πουλάῃ κανένας, ὅταν εἶναι πολὺ ὑψηλὲς οἱ τιμὲς καὶ νὰ ἀγοράζῃ, ὅταν εἶναι πολὺ χαμηλὲς οἱ τιμές).

2. Δηλαδὴ ἐὰν οἱ ἰθύνοντες ἦταν ἔντιμοι πατριῶτες καὶ εἶχαν «νοικοκυρεύσει» τὰ οἰκονομικά, θὰ ἔπρεπε τὸ κράτος νὰ διαθέτῃ τὰ διαθέσιμα, ἀκόμη καὶ νὰ δανείζεται, γιὰ νὰ ἐξαγοράζῃ στρατηγικῆς σημασίας ἐπιχειρήσεις καὶ τομεῖς τῆς οἰκονομίας τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ σὲ τιμὴ εὐκαιρίας, ποὺ νὰ τὰ ἐξυγιαίνῃ καὶ νὰ τὰ ἀξιοποιῇ καὶ νὰ τὰ πωλῇ, ὅταν ἀποκτοῦν τεράστια ὑπεραξία. Καὶ ὄχι νὰ κατασπαταλᾶ ἀφρόνως τοὺς ἐθνικοὺς πόρους καὶ νὰ καταχρεώνωνται οἱ Ἕλληνες πολίτες μὲ ἄκρως ἀσύμφορα θαλασσοδάνεια, γιὰ νὰ μισθοδοτοῦν καὶ συνταξιοδοτοῦν οἱ ἰθύνοντες τὸν «ἡμέτερον» συρφετὸ χάριν ἄγρας ψήφων. Μάλιστα προσφέρουν σὲ αὐτὰ τὰ παράσιτα τοῦ δημοσίου καὶ «τρελὰ» ἐπιδόματα σὲ ὅσους «κοπρίτες» τὸ «ἔπαιζαν» μεγάλοι ἀφισοκολλητὲς καὶ «τσέλιγκες», ἐπηρεάζοντες πολλοὺς ψηφοφόρους καὶ γιὰ νὰ διορίζουν τὸν συρφετὸ τῶν κλαδικῶν καὶ ἀνέντιμων Ἑλλήνων, ποὺ ἐκβιάζουν τὶς ἑκάστοτε κυβερνῶσες παρατάξεις ἐπιδεικνύοντες τὴν κομματική τους ταυτότητα.

3. Π.χ. ἐσπαταλοῦσαν τὰ θαλασσοδάνεια σὲ:

· 420 ἄτομα τοῦ ΟΤΕ μὲ ἐπίδομα 690 € τὸ μῆνα, ὡς ἐπίδομα προθερμάνσεως αὐτοκινήτου.

· 657 ἄτομα τῆς ΔΕΗ μὲ 870 € ὡς μηνιαῖο ἐπίδομα φαξ.

· 329 ἄτομα τοῦ ΗΣΑΠ μὲ 1.120 € τὸ μῆνα ὡς ἐπίδομα κεραίας.

· 653 ἄτομα τοῦ Λιμενικοῦ μὲ 840 € μηνιαίως, ὡς ἐπίδομα προπέλας.

· 1.987 ἄτομα τοῦ ΟΣΕ μὲ 420 € τὸ μῆνα ὡς ἐπίδομα πλυσίματος.

· 6.800 ἄτομα τοῦ δημοσίου μὲ 290 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα μεταφορᾶς φακέλλων.

· 1.100 ἄτομα τῆς ΕΘΕΛ μὲ 450 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα παραλαβῆς-παραδόσεως λεωφορείων, καὶ

· 1.790 ἄτομα τῆς ΕΘΕΛ μὲ 310 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα ἔγκαιρης προσελεύσεως…

· Πληθώρα ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπ. Δικαιοσύνης μὲ 595 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα ἀποτελεσματικότερης διεκπεραιώσεως ὑποθέσεων…

4. Σὰν νὰ μὴ ἔφθαναν οἱ ὑψηλοὶ μισθοί, ποὺ λαμβάνουν οἱ εἰς τὸ δημόσιο ἀπασχολούμενοι (ὄχι ἐργαζόμενοι, ἀλλὰ περιεργαζόμενοι) ἐν συγκρίσει μὲ τοὺς εἰς τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία μοχθοῦντες, ποὺ λαμβάνουν ἐλάχιστα, δίδουν στοὺς «περιεργαζομένους» στὸ δημόσιο ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παχυλὰ ἐπιδόματα, ὡς ἀνωτέρω, καὶ τεράστια ποσά, ὡς «ἐφ΄ἅπαξ».

5. Ἀντιθέτως οἱ πραγματικὰ μοχθοῦντες στὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία «καρδιοχτυποῦν» καθ᾿ ὅλη τὴν σταδιοδρομία τους, μήπως ἔλθει ὁ πέλεκυς τῆς ἀπολύσεως-ἀνεργίας εἰσπράττοντες ἀντὶ γιὰ ἐπιδόματα καὶ γιὰ «ἐφ΄ἅπαξ». τὸ παράσημο τῆς «ἀνοικτῆς παλάμης». Οἱ ταλαίπωροι τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας ἔχουν ἀπὸ τὸν ὑπερβολικὸ κάματο καὶ τὶς κακουχίες τὸσο πολὺ ἐξουθενωθῆ, πού «λίγα εἶναι τὰ ψωμιά τους» καὶ δὲν χρειάζονται καὶ «ἐφ΄ἅπαξ», διότι δὲν προλαμβάνουν πολλὲς φορὲς νὰ συνταξιοδοτηθοῦν καὶ τρῶμε κόλλυβα γιὰ αὐτούς.

6. Ἀπεναντίας οἱ «μανδαρίνοι» γραφειοκράτες, οἱ ὁποῖοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ὑποφέρουν ἀπὸ ἀνιαρότητα καὶ κοινωνικὴ ἀναλγησία, παίρνουν καὶ «ἐφ΄ἅπαξ», γιὰ νὰ ἐνισχύσουν τὶς ἀποταμιεύσεις τους, γιὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ ζήσουν διπλάσια χρόνια καὶ ὡς συνταξιοῦχοι…

7. Ἄν ὑπῆρχε νοικοκυροσύνη, θὰ ἠδύνατο ἡ Ἑλλάδα μας ὄχι μόνον νὰ ἰσοσκελίζῃ τὸν ἐλλειπέστατο προϋπολογισμό, ὄχι μόνο νὰ ἐξοφλῇ τὰ θαλλασοδάνεια, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ καὶ τεράστια ἀποθεματικὰ γιὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα ὑποδομῆς, τὰ ὁποῖα θὰ συμβάλλουν στὴν παραγωγὴ πλούτου. Ἔτσι, ὄχι μόνο δὲν θὰ εἴχαμε ἀνεργία, ἀλλὰ θὰ εἴχαμε πλήρη ἀπασχόλησι καὶ θὰ δημιουργούσαμε ὑποδομές.

8. Σὲ περιπτώσεις δὲ ποὺ θὰ χρειαζώμεθα πρόσθετο ἐργατικὸ δυναμικὸ γιὰ ἐποχιακὲς ἐργασίες, θὰ ἠμπορούσαμε νὰ προγραμματίζωμε συνθῆκες ἀνθρώπινης διαβιώσεως γιὰ ἐποχιακοὺς ἐργάτες, οἱ ὁποῖοι νὰ ἐπιστρέφουν μὲ τὶς οἰκονομίες τους στὶς πατρίδες τους καὶ νὰ μένουν στὶς πατρίδες τους, ὅπως ἐκτενῶς ἔχομε ἀναπτύξει καὶ εἰς τὸ περιοδικό μας «Φωτεινή Γραμμή» τεῦχος 42, σελ. 1-13.

Οἱ ἐν λόγῳ ἐποχιακοὶ ἐργάτες θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιλέγωνται ἀπὸ ἀδέκαστη ἐπιτροπή, ἀπὸ Ὀρθόδοξες χῶρες, ὡς π.χ. Βοσνία, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Οὐκρανία, Ρωσία, Γεωργία, Μολδαβία καὶ ὄχι νὰ ἔχωμε ἑκατομμύρια μωαμεθανῶν στὴν Ἑλλάδα μας, τοὺς ὁποίους ὄχι μόνο δὲν προσπαθοῦν νὰ διώξουν, ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τῆς μεγάλης οἰκονομικῆς κρίσεως, ἀλλά, ἐκτελοῦντες οἱ ἰθύνοντες Ἕλληνες τὰ καταχθόνια σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τοὺς δημιουργοῦν καὶ μωαμεθανικὰ τεμένη, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ὅπου ἔχουν μαζευθῆ 1.150.000 φανατικοὶ μουσουλμάνοι.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΘΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ

1. Οἱ σχέσεις Ἑλλάδος-Τουρκίας εἶχαν ρυθμισθῆ μὲ τὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν.

2. Εἶναι γνωστὸ ποῖοι ἐστράφησαν ἐναντίον καὶ πῶς ἐφθάσαμε στὴ Μικρασιατικὴ καταστροφή.

3. Ἠκολούθησε ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης, ἡ ὁποία ὅλοι γνωρίζουν καὶ πάλι δὲν ὑλοποιήθηκε ὀρθῶς καὶ μὲ ἀμοιβαῖο ὄφελος. Θυμηθεῖτε ! (Κων/πολι 1955, Ἴμβρος, Τένεδος κ.λπ.).

4. ΣΕ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΤΕΜΕΝΟΣ

Ἡ θέσι τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ εἶναι ΟΧΙ. Ἄλλο τὸ δικαίωμα τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης καὶ ἄλλο ὅλα τὰ ἄλλα.

Γιὰ νὰ δώσουμε πρέπει νὰ πάρουμε. Ἄς ξεκινήσουν νέες διαπραγματεύσεις γιὰ νέα συνθήκη ὑπὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὸ γράμμα τῆς Συνθήκης τῶν Σεβρῶν, ἀφοῦ διασφαλισθῆ ἀπὸ τὸν ΟΗΕ πλήρως ἡ Εἰρήνη καὶ τὰ σύνορα, μὲ δαπάνες Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ἐφ᾿ ὅσον δώσουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐπαναλειτουργεῖ ἡ Ἁγία Σοφία καὶ ἡ Σχολὴ τῆς Χάλκης καὶ ἀποδοθοῦν ὅλα τὰ δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς Πόλης καὶ τοῦ Πόντου, τότε ἄς μελετηθῆ κατ᾿ ἐξαίρεσι τί δίδομε καὶ ποῦ, ἄλλὰ ὄχι ἐπάνω σὲ ἐκκλησίες, σὲ σχολεῖα, σὲ χώρους τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, οὔτε ἐπάνω στὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσια τῆς φυλῆς.

Τὸ θέμα δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χειρίζεται ὁ ὅποιος ἁρμόδιος τοῦ ὅποιου Ὑπουργείου. Ἄς συζητηθῆ στὴ Βουλὴ κι ἄς ἀναζητηθῆ στρατηγικὴ ἀπὸ τὰ 2/3 ἤ τὰ 3/4 τῶν βουλευτῶν.

Ὡς τότε δὲν πρέπει νὰ προχωρήσουμε, οὔτε κατ᾿ ἐξαίρεσι, τίποτα.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΤΕΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

1. Κατόπιν πιέσεως τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας, ἡ ὁποία δὲν ἐπιτρέπει στοὺς Χριστιανοὺς ἀκόμη καὶ τὸ σταυρό τους νὰ κάνουν δημοσίως καὶ τῆς Τουρκίας, ἡ ὁποία ἔχει βεβηλώσει τὴν Ἁγία Σοφία καὶ ἄλλους Ἱεροὺς Ναοὺς μὲ τὸ νὰ κάνῃ ἐκεῖ καλλιστεῖα, ἄσεμνες ἐκθέσεις κ.λπ., κ.λπ., ἐδέχθη τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἐπὶ ὑπουργίας κ. Ντόρας Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου τὴν οἰκοδόμησι μωαμεθανικοῦ τεμένους στὴν Ἀθήνα χωρὶς τὴν παραμικρὰ ἀμοιβαιότητα νὰ ζητήσουν οἱ Ἕλληνες ἰθύνοντες.

2. Ἔτσι εἶχε δεσμευθῆ ὁ λοφίσκος Χούσμουζα στὴν Παιανία ὕψους 65 μέτρων ἐπὶ 350 στρεμάτων γιὰ νὰ ἱδρυθῇ τὸ πρῶτο μωαμεθανικὸ τέμενος…

3. Κατόπιν σθεναρᾶς ἀντιστάσεως τῶν κατοίκων τῆς Παιανίας, ἰδίως τοῦ Συλλόγου «Φίλων Ἁγίου Ὄρους Ἀθηνῶν Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης Θεολόγος», τοῦ ὁποίου προΐσταται ὁ μαχητὴς ἰατρὸς κ. Ἀθανάσιος Παπαγεωργίου, ἐματαιώθη ἡ ἐγκατάστασις τοῦ μωαμεθανικοῦ τεμένους στὴν Παιανία, πρᾶγμα, ποὺ δυστυχῶς εἶχε δεχθῆ καὶ ἡ τότε Ἱερὰ Σύνοδος.

4. Κατόπιν τούτων ἐδέχθη ἡ Ἐκκλησία νὰ παραχωρήσῃ ἐκκλησιαστικὸν χῶρον ἄνωθεν τοῦ κοιμητηρίου στὸ Σχιστό, διὰ τὴν οἰκοδόμησι μωαμεθανικοῦ τεμένους. Ὅμως ἡ θέσι αὐτὴ δὲν ἄρεσε στοὺς Μωαμεθανοὺς καὶ ἀπαιτοῦσαν ἄλλες θέσεις.

5. Ἔτσι βάσει τοῦ Νόμου 3512 ΦΕΚ Α 264/5.12.2006, τὸν ὁποῖο ὑπέγραψαν ὁ λαλίστατος κ. Π. Παυλόπουλος, ὁ τότε «τσάρος» τῆς οἰκονομίας κ. Γ. Ἀλογοσκούφης, ὁ κουτοπόνηρος Σαρακατσάνος Γ. Σουφλιάς, ἡ νεοεποχίτισσα τότε Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων Μ. Γιαννάκου καὶ ὁ Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης Α. Παπαληγούρας, καὶ προσυπέγραψε καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, στὸν ὁποῖο εἶχαν τονίσει τὰ ἐκτελεστικὰ ὄργανα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, ὅτι ἐπὶ τῆς θητείας του «τὰ ἐθνικὰ σύνορα καὶ ἕν μέρος τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας θὰ περιορισθοῦν χάριν τῆς εἰρήνης καὶ τῆς εὐημερίας καὶ τῆς ἀσφάλειας στὴ διευρυμένη Εὐρώπη», θὰ ἱδρύετο στὶς βάσεις τοῦ Ναυτικοῦ στὸ Βοτανικὸ μωαμεθανικὸ τέμενος μὲ ἔξοδα οἰκοδομήσεως, συντηρήσεως καὶ λειτουργίας ἀπὸ τὸν κρατικὸ προϋπολογισμό.

6. Εὐτυχῶς, τότε δὲν εὐδοκίμησε ἡ ἐν λόγῳ προσπάθεια, διότι τότε ἡ ἡγεσία τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ ἐμφορεῖτο ἀπὸ τὶς αἰώνιες ἠθικὲς ἀξίες τῆς φυλῆς μας Θρησκεία, Πατρίδα καὶ Οἰκογένεια καὶ δὲν ἐδέχθηκαν τὴν παραχώρησιν τῆς ἐν λόγῳ ἐκτάσεως.

7. Ὅμως τὸ Ὑπουργικὸ Συμβούλιο τῆς 28.4.2010 μὲ τὸ Π.Δ. 95/2010 ἐπαναχαρακτήρισε τὰ ὅρια τοῦ ἐναπομείναντος τμήματος τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ στὸν Βοτανικό, γιὰ νὰ προχωρήσουν οἱ διαδικασίες γιὰ τὴν ἀνέγερσι τοῦ ἰσλαμικοῦ τεμένους, ἐπικαλούμενον τὸν Νόμο 3512/2006.

Μὲ τὸ Π.Δ. 95 ΦΕΚ Α 169/27.9.2010 γιὰ τὴν τροποποίησι τοῦ Π.Δ. 212/2002 (Α’ 202) διευκολύνεται τὸ μωαμεθανικὸ τέμενος στὸ Βοτανικό.

8. Μὲ ἀπόφασι τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἀπὸ 5.5.2011 καθορίσθη τελικῶς ἡ ἔκτασις, ποὺ λαμβάνεται ἀπὸ τὸ Πολεμικὸ Ναυτικὸ στὸ Βοτανικὸ σὲ 16 στρέμματα, γιὰ τὴ δημιουργία τεμένους καὶ βοηθητικῶν χώρων, ὡς βιβλιοθήκης , χώρων ὑγιεινῆς, γραφείων κ.λπ.

9. Στὸ ΦΕΚ τεῦχος ἀναγκαστικῶν ἀπαλλοτριώσεων καὶ πολεοδομικῶν θεμάτων ὑπ᾿ ἀριθμ. 83/6.5.2011 δημοσιεύεται ἡ ἀπόφασι ὑπ᾿ ἀριθ. 20069 τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Ὑπουργοῦ Περιβάλλοντος, Ἐνεργείας καὶ Κλιματικῆς Ἀλλαγῆς κ. Σηφουνάκη ὅπου ἀναφέρει γιὰ «στάχτη στὰ μάτια» τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, ὅτι τὸ Μωαμεθανικὸ αὐτὸ τέμενος θὰ εἶναι δῆθεν προσωρινό. Ὅμως οἱ Ἕλληνες ἔχουν ξυπνήσει καὶ συνειδητοποιήσει ὅτι «οὐδὲν μονιμώτερο τοῦ προσωρινοῦ» καὶ δὲν «χάφτουν» τέτοιες μεθοδίες. Μακάρι νὰ συνειδητοποιήσουν καὶ οἱ ἰθύνοντες ὅτι «οὐδὲν προσωρινότερο τοῦ μονίμου».

10. Στὴν πραγματικότητα θὰ εἶναι διαθέσιμες προσωρινὰ ἀπὸ ἀμέσως καὶ οἱ ἐγκαταλειπόμενες ἐγκαταστάσεις τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ γιὰ τὶς θρησκευτικὲς ἀνάγκες τῶν Μωαμεθανῶν.

11. Στὸν Βοτανικὸ θὰ δημιουργηθοῦν κοντὰ στὸ μωαμεθανικὸ τέμενος καὶ χῶροι σταθμεύσεων, γιὰ νὰ πηγαίνουν οἱ «ἀδελφοί» μουσουλμάνοι νὰ φανατίζωνται καὶ νὰ γίνωνται «καμικάζι»…

12. Συνεπῶς στὸν κοινόχρηστο αὐτὸ χῶρο, οἰκοδομικὸ τετράγωνο ὑπ’ἀριθμ. 25 τῆς περιοχῆς Βοτανικοῦ, εἶναι πλέον τετελεσμένο νὰ ἱδρυθῇ τὸ πρῶτο μωαμεθανικὸ τέμενος στὴν Ἀθήνα, διότι οἱ ἰθύνοντες τῆς Ἑλλάδος ἔχουν ἐντολὴ ἀπὸ τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις νὰ ἐφαρμόζουν τό : «δὲν διεκδικοῦμε τίποτε, διαπραγματευόμεθα τὰ πάντα» …

13. Καὶ τοῦτο, διότι δὲν ὑπάρχει οὐδεμία οὐσιαστικὴ σθεναρὰ ἀντίδρασι, ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς πολιτικούς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ πνευματικὴ καὶ τὴ θρησκευτικὴ ἡγεσία, πλὴν ἐνίων…

Ὄχι μόνο δὲν ἀνθίστανται στὴν ἀθρόα εἰσβολὴ ἀλλοφύλων, ἀλλ᾿ ἀπεναντίας τοὺς νομιμοποιοῦν, τοὺς ἑλληνοποιοῦν καὶ φροντίζουν νὰ τοὺς παγιώσουν ἱδρύοντάς τους καὶ μωαμεθανικὰ τεμένη = βιομηχανίες καμικάζι, γιὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὸ ὅμαιμο, τὸ ὁμόδοξο, τὸ ὁμόγλωσσο, τὸ ὁμότροπο καὶ τὸ ὁμόθρησκο καὶ νὰ μᾶς δημιουργήσουν μία πολυεθνικὴ κοινωνία μὲ καθημερινὰ ἀπερίγραπτα προβλήματα, μέχρι καὶ ὁδομαχίες τῶν «ἀδελφῶν» Μουσουλμάνων μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ὅπως γίνεται καὶ στὴν Αἴγυπτο καὶ σὲ ἄλλες χῶρες.

Ὁ Θεὸς νὰ βάλῃ τὸ χέρι του, διότι διαφορετικὰ «ζήτω, ποὺ καήκαμε» …

ΕΝΔΟΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΙΘΥΝΟΝΤΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

1. Οἱ δοτοὶ πολιτικοὶ τῆς Ἑλλάδος ἔφθασαν μέχρι τοιούτου σημείου, ποὺ δὲν τολμοῦν ἀκόμη νὰ ἐφαρμόσουν καὶ τὰ διεθνῆ δίκαια, ὡς π.χ. τῶν 12 μιλίων τῆς θαλάσσης καὶ τῆς Α.Ο.Ζ. κ.λπ., κ.λπ.

2. Ἡ τουρκάλα δημοσιογράφος Zeyno Baran ἔγραψε τὴν 14.3.2007 στὸ ἀμερικανικὸ περιοδικὸ «Νational Review» ἄρθρο γιὰ νὰ συγκινήσῃ καὶ προτρέψη τὸν τότε ἐραστή της καὶ μετέπειτα σύζυγό της ἀμερικανὸ βοηθὸ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν κ. Μatthew Βryza νὰ ἀποτρέψῃ τὸν τότε Πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδος κ. Κων/νο Καραμανλὴ νὰ ὑπογράψῃ συμφωνία τὴν 16.6.2007 μὲ τὸν Πούτιν γιὰ τὸν πετρελαιαγωγὸ Μπουργκάς-Ἀλεξανδρούπολι. Ἐπειδὴ ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργὸς δὲν ὑπάκουσε καὶ ὑπέγραψε τὴν συμφωνία, ἔβαζαν, ὡς ἐνθυμούμεθα ὅλοι, τὸ καλοκαίρι τοῦ 2007, οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις ταυτοχρόνως ἑκατοντάδες πυρκαϊὲς ἡμερησίως, προφανῶς μὲ λέιζερ, διὰ νὰ μὴ δύνανται τὰ πενιχρὰ μέσα πυροσβέσεως νὰ σβήνουν τὶς σκόρπιες πυρκαϊὲς. Ἔτσι κάηκε τὸ θέρος τοῦ 2007 σχεδὸν ἡ μισὴ Ἑλλάδα…

3. Μήπως ἡ κ. Κλίντον ἦρθε στὴν Ἑλλάδα τὴν 17/18.7.2011 νὰ πῇ στοὺς ἰθύνοντες νὰ εἶναι καλὰ παιδιὰ καὶ νὰ συνεχίσουν νὰ μὴ διεκδικοῦν ἀπολύτως τίποτε, ἀλλὰ νὰ διαπραγματεύωνται τὰ πάντα;

4. Τόσο δοτοὶ εἶναι οἱ πολιτικοί μας, ἰδίως τῶν δύο κομμάτων ἐξουσίας, ποὺ ἐνῷ ἔχομε ἤδη 1.000 χωριὰ τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατείας χωρὶς ὀρθοδόξους κληρικούς, ποὺ θέσπισαν καὶ διατάξεις νὰ χειροτονοῦνται ἕνας (1) στοὺς πέντε (5) κληρικούς, συνταξιοδοτοῦνται ἤ ἀποθνήσκουν. Δηλαδή, ἐὰν ἀποθάνουν ἤ συνταξιοδοτηθοῦν 1.000 κληρικοὶ τὸ 2011, νὰ χειροτονηθοῦν μόνον 200 νέοι, δηλαδὴ νὰ μείνουν ἄλλα 800 χωριὰ χωρὶς ἱερεῖς καὶ ἄλλα 800 χωριὰ τὸ 2012, δηλαδὴ συνολικῶς 2.400 χωριὰ χωρὶς ἱερεῖς. Διότι οἱ πατρωνές τους σιωνιστὲς γνωρίζουν ὅτι, ἐὰν τὰ χωριά μας μείνουν χωρὶς δάσκαλο καὶ παπά, τότε τὰ χωριὰ ἀγριεύουν καὶ ὁ ἀφελληνισμὸς καὶ ἡ ἀποχριστιανοποίησις τῶν Ἑλλήνων καθίστανται δυνατά.

5. Ἀντιθέτως γιὰ νὰ διορίζουν ἑκατοντάδες ἱεροδιδασκάλους μωαμεθανοὺς ἔχουν χρῆμα. Ὅπως λέγει ὁ Γ.Α. Παπανδρέου «χρήματα ὑπάρχουν», ἀλλὰ γιὰ μωαμεθανικὰ τεμένη, ἱεροδιδασκάλους μωαμεθανούς, eurovision, special Olympics κ.λπ. ξετσίπωτα προγράμματα τῆς κρατικῆς τηλεοράσεως, ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδιωτικῶν «χαζοκουτιῶν», γιὰ νὰ ἐκμαυλίζωνται ἰδίως οἱ νέοι.

6. Οἱ δοτοὶ πολιτικοὶ τῆς Ἑλλάδος ἔφθασαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἀπομακρύνουν κάδρο μὲ τὸν θρυλικὸ Γέρο τοῦ Μοριᾶ, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ἀπὸ τὸ ξενοδοχεῖο «Μεγάλη Βρετανία» καὶ ἀποκαθήλωσαν καὶ πάλι τὸν περίφημο ἱστορικὸ πίνακα τοῦ Ντε Λα Κρουά «ἡ σφαγὴ τῆς Χίου» ἀπὸ τὸ Δημαρχεῖο τῆς πόλεως Χίου καὶ τὸν καταχθόνιασαν σὲ κλειστὴ ἀποθήκη μαζὶ μὲ ἄλλα ἀζήτητα, γιὰ νὰ μὴ στενοχωροῦνται οἱ «φίλοι» μας οἱ Τοῦρκοι.

7. Ὁ δὲ ἀνεκδιήγητος Δήμαρχος Ἀθηναίων κ. Καμίνης, ποὺ ἐψηφίσθη μὲ τὸ 12% τῶν δημοτῶν, διέταξε τὸν ραδιοφωνικὸ σταθμὸ τοῦ Δήμου Ἀθηναίων νὰ μὴ ποῦν τὸ Χριστὸς Ἀνέστη, γιὰ νὰ μὴ στενοχωροῦνται «οἱ ἀδελφοί» μουσουλμάνοι.

8. Τὰ ὀστᾶ τῶν 124.000 σφαγιασθέντων Ἑλλήνων τῆς Χίου, τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ καὶ τῶν ἄλλων ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας θὰ «τρίζουν» καὶ θὰ λέν ἑκατομμύρια φορὲς ἀνάθεμα στοὺς ἀπογόνους μας, ποὺ ἐπανέφεραν πολλαπλάσιους μωαμεθανοὺς ἀπ᾿ ὅ,τι ἐμεῖς ἐδιώξαμε κάνοντες τὸ κορμί μας «κόσκινο» καὶ νὰ συμπεριφέρωνται οἱ ἀπόγονοί μας τόσον δουλικῶς πρὸς τοὺς μωαμεθανούς!

9. Ἡ ἀναισχυντία τῶν ψευδοδιανοουμένων ἔφθασε στὸ κατακόρυφο, νὰ δημοσιεύῃ ἡ φυλλάδα τοῦ κ. Ἀλαφούζου τὶς βλάσφημες ἀπόψεις μερικῶν ψευδοδιανοουμένων γιὰ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ «χύνουν δηλητήριο» ἀκόμη καὶ τὴν λαμπροτέρα ἡμέρα τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν Ἀνάστασι τοῦ Θεανθρώπου.

10. Ἄπειρα ἄλλα «ἀνδραγαθήματα» τῶν ὀργάνων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἀναφέρωμε, πλὴν ὅμως δὲν θέλομε νὰ κουράζωμε περαιτέρω τοὺς ἀναγνῶστες μας.

11.Ἤδη οἱ ὑγιῶς σκεπτόμενοι Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες ἔχουν βεβαιωθῆ ὅτι ἔχομε νὰ κάνωμε μὲ ψευδοδιανουμένους σοσιαλ-ληστὲς τῆς δεξιᾶς καὶ τῆς ἀριστερᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀδιαντρόπως παραβαίνουν καὶ τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος ἄρθρο 28, παράγραφος 2, ποὺ προβλέπει, ὅτι οἱ ἐπικυρώσεις ἀποφάσεων τῆς Ἡνωμένης Εὐρώπης καὶ ἄλλων διεθνῶν συμβάσεων, ποὺ εἶναι μείζονος ἰσχύος τῶν Ἑλληνικῶν Νόμων, προϋποθέτουν πλειοψηφία 3/5 τοῦ συνόλου τῶν Βουλευτῶν, ὅπως τὸ Σύνταγμα ρητῶς ὁρίζει καὶ ὄχι μία ἰσχνὴ πλειοψηφία διὰ πειθαναγκασμοῦ ὑπὸ τῆς ἑκάστοτε κυβερνώσης κλίκας. Ὀρθὸ θὰ ἦταν, ἐὰν οἱ ψηφοφορίες στὴ Βουλή, τουλάχιστον διὰ μείζονος σημασίας θέματα, γίνωνται διὰ ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας μὲ κρυφὸ ψηφοδέλτιο. Ὀρθότερο δε θὰ ἦταν, ἐὰν γιὰ σπουδαιοτάτης μορφῆς θέματα, ὅπως γιὰ τὸ μνημόνιο 1, μνημόνιο 2 (τὸ ἐπονομαζόμενο μεσοπρόθεσμο) καὶ οἱ σχετικοὶ νόμοι ἐφαρμογῆς τους νὰ μὴ ἀποφασίζουν οἱ Βουλευτὲς σὰν τὰ «γαλιά», ἀλλὰ νὰ λαμβάνωνται ἀπφάσεις μὲ ξεκάθαρα λαϊκὰ ἀντικειμενικὰ δημοψηφίσματα, ὅπως προβλέπει τὸ Σύνταγμα καὶ δυστυχῶς οἱ πολιτικοί μας ἀποφεύγουν τὰ ἀνεπηρέαστα δημοψηφίσματα, ὅπως «ὁ διάολος τὸ λιβάνι»…

Καὶ ἔχουν οἱ ἐθνοπατέρες μας τὴν ἀναισχυντία νὰ διαμαρτύρωνται, ὅταν ὁ λαὸς τοὺς γιουχάρει…

«ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ»…

γιὰ μωαμεθανικὸ τέμενος καὶ γιὰ ἀφιονισμὸ καὶ ἐκμαυλισμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. . .

καὶ «ΟΥΤΕ ΣΑΛΙΟ» γιὰ τοὺς δεινοπαθοῦντες Ἕλληνες…

Πρὸς τοῦτο ἐπιβάλλουν ἀκόμη καὶ Φ.Π.Α. γιὰ τὰ πρὸς λῆξι τρόφιμα, γιὰ νὰ καλύψουν τὰ ἄφθονα καὶ ἀντεθνικὰ θαλασσοδάνεια… Βαβαὶ τῆς μεγίστης κοινωνικῆς ἀναλγησίας τῶν ἰθυνόντων…

Ἔτσι μᾶς κατήντησαν μία δραματικὴ Ἑλλάδα σὲ μία ἀξιοθρήνητη Εὐρώπη.

Πηγή : Ίδρυμα Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών

Το γυμνόφιλον και ανέραστον

πηγή Αντίφωνο
                                Χρήστος Γιανναράς

Από καλοκαίρι σε καλοκαίρι η γυμνόφιλη μονοτροπία στην αμφίεση κερδίζει με άλματα τόσο την καθολίκευση της επιβολής της όσο και την επίταση της τόλμης των ευρημάτων της. Είναι πια γνώρισμα χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας, του κοινού τρόπου του βίου σήμερα.

Χωρίς άλλο, η κατάφαση της γυμνότητας του ανθρώπινου κορμιού συναριθμείται στις θριαμβικές, απελευθερωτικές κατακτήσεις της Νεωτερικότητας. Σηματοδοτεί την κατά κράτος νίκη καταπάνω στην αρρωστημένη απαξίωση, περιφρόνηση, φοβία για το σώμα, που βασάνισε, επί αιώνες πολλούς, τον δυτικό άνθρωπο. Ο μανιχαϊστικός ηθικισμός και ο αυγουστίνειος νομικισμός, τυπικά παράγωγα της αλλοτρίωσης του χριστιανισμού στη Δύση (σήμερα και στην εκδυτικισμένη Ανατολή) έφερναν μαζί τους ―άλλοτε ως αίρεση των «Καθαρών» και άλλοτε ως ζηλωτικά κινήματα αγγλοσαξωνικού πουριτανισμού ή γερμανικού πιετισμού― αυτή την εξωφρενική σχιζοείδεια: Να βδελύσσεται ο άνθρωπος το ίδιο του το κορμί, να το θεωρεί επίβουλο, εχθρικό! Να δαιμονοποιεί τη χαρά του κορμιού, τις αισθήσεις, τον έρωτα, να ανέχεται, με άκρα συγκατάβαση, την ηδονή της τροφής, τον θεσμό του γάμου.

Κατάκτηση, λοιπόν, της νεωτερικότητας η κατάφαση της γυμνότητας του ανθρώπινου κορμιού, άργησε ωστόσο να αφομοιωθεί στον κοινό τρόπο του βίου, να αποτελέσει αυτονόητο πολιτιστικό δεδομένο. Μάλλον μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο καθολικεύεται η κοινωνική αποδοχή της κατάφασης και γίνεται ευδιάκριτη σαν κυρίαρχο στοιχείο, στη γυναικεία κυρίως εμφάνιση. Σίγουρα, ρόλο αποφασιστικό για την καθολίκευση αποδοχής της γυμνοφιλίας έπαιξε και η μετεξέλιξη των νεωτερικών κοινωνιών σε «κοινωνίες της αγοράς»: Η μαζική παραγωγή των ειδών της ένδυσης και η διεθνοποίηση της εμπορίας τους υποκαθιστά κυριαρχικά τις ατομικές επινοήσεις και τις τοπικές ιδιαιτερότητες. Η «μόδα» ταυτίζεται με τη στρατηγική των διαφημιστικών μεθοδεύσεων παραγωγών και εμπόρων, επιβάλλεται ως αυτονόητα υποχρεωτική σε διεθνή κλίμακα.

Έτσι, και η κατάφαση της γυμνότητας δεν είναι πρωτίστως ατομική επιλογή, συνειδητή στάση ή κατάκτηση, είναι επιβεβλημένη προσαρμογή στο πρότυπο που δημιουργούν και επιβάλλουν τα συμφέροντα της αγοράς. Η «μόδα» εξουδετερώνει ατομικές αισθητικές προτιμήσεις, τοπικές παραδοσιακές ιδιαιτερότητες. Ισοπεδώνει τα γούστα, υποχρεώνει άτεγκτα σε ομοτροπία. Κάποιες υπέρτατες αυθεντίες αποφασίζουν, ερήμην των πειθήνιων καταναλωτών, τι «θα φορεθεί» αυτό το καλοκαίρι και τι τον επόμενο χειμώνα στις όπου γης «αναπτυγμένες» (με τις προδιαγραφές της Νεωτερικότητας) κοινωνίες.

Και οι ντρεσαρισμένες μάζες σπεύδουν, κολακευμένες για την «εκσυγχρονιστική» υποταγή τους, να συμμορφωθούν με τον φετφά, άβουλα, άκριτα, μιμητικά. Ο φετφάς συχνά ορίζει κωμικά επινοήματα: παπούτσια μυτερά και μακριά, όπως των κλόουν, ή φούστες τόσο κοντές, που κυριολεκτικά πομπεύουν τις ευτραφείς και βραχύσωμες. Αλλά η απειθαρχία στη μόδα είναι αδιανόητη. Ο ανθρωπολογικός τύπος της Νεωτερικότητας αμφισβητεί αρχές και εξουσίες, αρνείται τον έλεγχο ή τον προκαθορισμό των επιλογών του, επαναστατεί ενάντια σε αυθεντίες και δόγματα, μάχεται να υπερασπίσει τα δικαιώματά του, την αυτονομία του. Όμως αποδείχνεται απίστευτα εθελόδουλος όταν πρόκειται για τα προστάγματα της «μόδας».

Η κατάφαση της γυμνότητας του ανθρώπινου κορμιού στην Αρχαία Ελλάδα ήταν γεγονός άλλης τάξεως, ριζικά διαφορετικό από τη φυσιοκρατική γυμνοφιλία στη Νεωτερικότητα. αν κρίνουμε τουλάχιστον από την Τέχνη (τη γυμνότητα των αγαλμάτων), ο στόχος τότε ήταν να αναδειχθεί όχι η ατομική, περιπτωτική γυμνότητα, αλλά ο αφαιρετικά καθολικός λόγος του «είδους» (λόγος της φύσης ή ουσίας), δηλαδή ο άχρονος και αμετάβλητος «τρόπος» που κάνει τα όντα να είναι αυτό που είναι. Το ένδυμα ανήκει στα «συμβεβηκότα» (σε ατομικά, περιπτωτικά, εφήμερα γνωρίσματα του υπαρκτού), ενώ η γυμνότητα μπορεί να συνοψίσει τα σταθερά και οριστικά (αυτά που ορίζουν το υπαρκτό) γνωρίσματα, δηλαδή την αλήθεια του. Η αλήθεια είναι «ουσία χωριστή κατά τον λόγον αθάνατος». Την αθανασία στόχευε η γυμνότητα των αρχαιοελληνικών αγαλμάτων – όχι τη διέγερση των ενστικτωδών σεξουαλικών ενορμήσεων προς όφελος της εμπορίας προϊόντων.

Στην ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, η εκκλησιαστική εμπειρία και μαρτυρία μετέθεσε τον στόχο: Το «αληθές», το άχρονο και όντως υπαρκτό – δεν είναι πια ο ανερμήνευτα δεδομένος (δίκην ειμαρμένης) λόγος του είδους (της ουσίας καθόλου), αλλά ο ενυπόστατος σε προσωπική ύπαρξη λόγος. Είναι το «πρόσωπο» ως ύπαρξη λογική και δημιουργική, ανυπότακτη σε προκαθορισμούς «φύσης», μοναδική, ανόμοια, ανεπανάληπτη. Αυτή η αλήθεια ως πρόσωπο, απόλυτη ετερότητα, δηλαδή απεριόριστη ελευθερία, γνωρίζεται μόνον στην εμπειρία της σχέσης. Και σχέση σημαίνει τον αυθυπερβατικό έρωτα, την ενεργό άρνηση της ιδιοτέλειας. Στον αληθινό έρωτα ολόκληρο το κορμί του αγαπημένου γίνεται αποκάλυψη της προσωπικής του ετερότητας – έχει υπερβαθεί κάθε απρόσωπη ενστικτώδης ορμή χρήσης του άλλου, εκδοχής του ως σκεύους ηδονής.

Η πείρα βεβαιώνει ότι μόνο η ανακάλυψη του μοναδικού, του ανόμοιου και ανεπανάληπτου γεννάει τον έρωτα. Η ποσότητα (το κοινά δεδομένο που διαφοροποιείται και μετριέται ποσοτικά) διεγείρει μόνο την ορμή να κατέχεις, να νέμεσαι – επιθυμία πιο εφήμερη κι από την ποσότητα. Το να επιδείχνει στους πάντες μια γυναίκα τα ποσοτικά της χαρίσματα μετρητής ομορφιάς («λεπτή» μέση, «πλούσιο» στήθος, «ατέλειωτα» πόδια, «πληθωρικές» καμπύλες) δηλώνει ότι εκλιπαρεί (συνειδητά ή ανεπίγνωστα) να την μεταχειριστούν σαν απρόσωπο σκεύος ηδονής, όχι να την ερωτευθούν. Τα ποσοτικά προτερήματα αξιολογούνται πάντοτε με σύγκριση και παραπέμπουν στη σύγκριση: Σίγουρα, κάπου στο εγγύτατο μέλλον παραμονεύει να γοητεύσει τον θηρευτή της ποσότητας κάποιο ακόμα «πλουσιότερο» στήθος, κάποιες ακόμα πιο τορνευτές γάμπες ή κάποιοι διεγερτικότεροι του ενστίκτου συνδυασμοί αναλογιών.

Μακάρι να βρισκόταν για κάθε ανυποψίαστο θύμα της τυραννικής εξουσίας της μόδας, για κάθε υποχρεωτικά γυμνόφιλη γυναίκα σήμερα, κάποιος που ειλικρινά να την αγαπάει και να της πεί: «Καλή μου, έχεις ένα μοναδικό βλέμμα, ένα αποκλειστικά δικό σου πανέμορφο χαμόγελο, ένα ανεπανάληπτα φωτεινό πρόσωπο. αν κάποιος σε ερωτευτεί, θα είναι γι΄ αυτή τη μοναδικότητά σου που δεν μαραίνεται, δεν φθίνει. Μόνο γι΄ αυτό που είσαι αποκλειστικά εσύ, κάποιος θα ποθήσει να μοιραστεί τη ζωή του μαζί σου, να μοιραστεί το θέλημά του, να ελευθερωθεί από το εγώ του. Όχι για τα σωματικά σου “προσόντα” τα μετρητά και συγκρίσιμα, αυτά, αν υπηρετούν τον έρωτα, πλουτίζουν τη σχέση, αν μόνο προκαλούν σε χρήση, θα σε σύρουν σε οδυνηρές ταπεινώσεις».

Μάταιος λόγος. Ο οδοστρωτήρας της μόδας ισοπεδώνει αδήριτα κάθε νεύση ερωτική, έχει ρεαλιστικά συγκροτήσει έναν ανέραστο κόσμο που εκλιπαρεί ταπεινωτικά φευγαλέα ηδονή.

Πηγή: Καθημερινή, 6.7.2008, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_06/07/2008_276731

Η παπική αίρεση του Αλάθητου κατά τον Πατριάρχη Αθηναγόρα

πηγή : ΑΚΤΙΝΕΣ
ΑΛΑΘΗΤΟ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ : Επιτέλους ο Αθηναγόρας έρριξε φώς σέ μιά σκοτεινή ψυχή. ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΒΟΛΟΥ.
Αυτό τό αλάθητο διεκδικεί ο δυστυχής, τό οποίο κέρδισε μέ τοσο κόπο, υπογράφοντας τήν ένωση τών εκκλησιών, πού τού δίνει τό δικαίωμα σέ τοπικό επίπεδο νά είναι ΑΛΑΘΗΤΟΣ ΠΑΠΑΣ.
Καί νά μεταφράζει ό,τι θέλει, όπως θέλει, καί νά κάνει συλλείτουργα, καί νά είμαστε όλοι υποχρεωμένοι νά ακολουθήσουμε αδιαμαρτύρητα.
Τό ίδιο αλάθητο διεκδικεί καί ο πάπας Πρεβέζης.
Καί άν αποφασίσουν ότι μιά αρετή είναι κακία, π.χ. η πίστη στήν παράδοση, πρέπει νά υπακούσουμε, διαφορετικά δέν θά σωθούμε.
Μπράβο ρέ Αθηναγόρα, καί νομίζαμε πώς ο Βόλου είναι αντίχριστος. Πώς μισεί τά παιδιά του, καί θέλει νά τά πετάξει στούς δρόμους ...ο άσπλαχνος!!!
Τελικά κάναμε λάθος! ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ.


Αμέθυστος

Ποιός είναι ο ηθικός αυτουργός όλης αυτής της ζημιάς για τον τουρισμό;

πηγή olympia

Στο δελτίο ειδήσεων του Αλτερ καλεσμένος ήταν ο κος Νομικός (εκπρόσωπος εταιριών κρουαζιέρας), σύμφωνα με δηλώσεις του υπάρχει ο κίνδυνος να ακυρωθούν 27 κρουαζιέρες κατά τον μήνα Αύγουστο!
Και ρωτάω εγώ ο ανίδεος, ποιός είναι ο ηθικός αυτουργός; ποιός με τις κινήσεις του και τις αποφάσεις του έχει φέρει τα πάνω κάτω έχοντας αναγκάσει χιλιάδες οδηγούς Ταξί να έχουν βγεί στους δρόμους και άλλους τόσους που ασχολούναι με τον τουρισμό να βιώνουν τις συνέπειες των κινητοποιήσεων τους;
Ποιός αποφάσισε στη σημαντικότερη στιγμή για την τουριστική περίοδο να φέρει την κοινωνία σε σύγκρουση προσπαθώντας να προκαλέσει κοινωνικούς αυτοματισμούς;
http://www.athinapoli.gr/2011/07/blog-post_8020.html

Για τη λύπη και την αθυμία. Μέγας Βασίλειος

Πηγή : Αναβάσεις

Όταν βλέπω το κακό να μεγαλώνει και να πολλα­πλασιάζεται και πάλι εσάς, ευλαβέστατοι, να έχετε αποκάμει από τις αδιάκοπες επιθέσεις, τότε και η δική μου καρδιά γεμίζει από αθυμία.
Όταν πάλι συνειδητοποιήσω τη μεγάλη δύναμη του Θεού, και ότι Εκείνος γνωρίζει να ανορθώνει τους τσακισμένους, να αγαπά τους δικαίους, να συ­ντρίβει τους υπερήφανους και να κατεβάζει τους ηγεμόνες που καταδυναστεύουν όσους κυβερνούν, τότε αισθάνομαι κάποια ανακούφιση και γεμίζω ελπίδα.
Γνωρίζω, και είμαι σίγουρος γι’ αυτό, πράγμα το οποίο θέλω και σεις να γνωρίζετε, ότι η επέμ­βαση του Θεού δεν είναι μακριά και ότι Εκείνος δεν εγκαταλείπει τελικά τον άνθρωπο.
Γνωρίζω ότι, όσα υποφέρουμε, μας συμβαίνουν εξαιτίας της αμαρτίας μας και ότι ο φιλάνθρωπος Θεός θα κάνει φανερή την αγάπη και την ευσπλαγχνία που έχει για τους δούλους Του.
Είτε λοιπόν οι μάστιγες που μας δέρνουν, εξαιτίας της αμαρ­τίας μας, είναι μεγάλη τιμωρία για μας, ώστε να μη χρειάζεται να δεχθούμε και άλλες τιμωρίες από τον Θεό, είτε με τους πειρασμούς καλούμαστε να αγω­νισθούμε για την αλήθεια, ο δίκαιος Θεός που μας θέτει το άθλημα, δεν θα μας αφήσει να πειρασθούμε πέρα από τις δυνάμεις μας, αλλά θα μας αμείψει για όσα υποφέρουμε, με το στεφάνι της υπομονής και της ελπίδας (Α' Κορ. 10, 13).


Ποιός λοιπόν έχει τόσο σκληρή ψυχή σαν το διαμάντι; Ποιός είναι τόσο άσπλαγχνος και ανήμερος, ο οποίος θα άκουγε το στεναγμό που ολόγυρά μας βουίζει σαν το ίδιο το θρηνητικό τραγούδι πολλών ανθρώπων που ψάλλουν ομόφωνα, και δεν θα πο­νούσε η ψυχή του, δεν θα λύγιζε και δεν θα έλιωνε από όλα αυτά τα θλιβερά και αξιοθρήνητα;

Αυτά βέβαια δεν τα λέω για παρηγοριά -γιατί ποιός λόγος θα μπορούσε να γιατρεύσει αυτή τη συμφορά- αλλά τα λέω με την θρηνητική αυτή κραυγή μου, θέλοντας να καταδείξω τον πόνο και την οδύνη και της δικής μου ψυχής.

*

Συλλογίζομαι τη μεγάλη τέχνη του διαβόλου στον πόλεμο εναντίον μας. Αυτός, επειδή από πείρα γνωρίζει ότι, όταν πολεμείσθε από τους εχθρούς δαί­μονες, τότε αυξάνει και περισσότερο ζωντανεύει μέσα σας η αρετή, άλλαξε γνώμη.
 Έτσι δεν σας πολεμά πια κατά πρόσωπο και φανερά, αλλά σας στήνει κρυφές παγίδες, καλύπτοντας τον κακό σκοπό του για σας, κάτω από το όνομα εκείνων που σας πολεμούν. Αυτό μας το κάνει για να πάθουμε κι εμείς εκείνο που έπαθαν και οι πρόγονοί μας: Δη­λαδή να μη θεωρήσουμε ότι τα παθήματά μας είναι για χάρη του Χριστού, αφού, δήθεν, εκείνοι που μας καταδιώκουν είναι αδελφοί χριστιανοί.
Αυτό ήταν που εξέπληξε και μένα και μ’ έκανε να φθάσω μέχρι παραλογισμού. Γιατί μαζί μ’ αυτή τη σκέψη μου μπήκε παράλληλα και ένας άλλος λογισμός και αυτός είναι: Μήπως εγκατέλειψε ο Κύριος τους δούλους Του; Μήπως ήρθαν τα έσχατα και αρχίζει η αποστασία με όλα τούτα που συμβαί­νουν, ώστε να αποκαλυφθεί ο «άνομος», «ο γιος της απώλειας», εκείνος που «αντιστρατεύεται και εξουσιάζει καθέναν που σχετίζεται με τον Θεό και τη λατρεία Του;» (Β' Θεσ. 2, 3-4).

*

Υπομείνατε λοιπόν τον πειρασμό, ως καλοί στρατιώτες του Χριστού. Υπομείνατε, και όταν ο πειρασμός είναι πρόσκαιρος, αλλά και όταν τα πάντα καταστραφούν. Ας μην πέσουμε σε βαριά λύπη για τα πράγματα αυτού του κόσμου.
Ας περιμένουμε τον ερχομό από τον ουρανό του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Γιατί, εφόσον πρόκει­ται όλη η κτίση να σταματήσει να υπάρχει και να αλλάξει η μορφή και ο τρόπος ύπαρξης αυτού του κόσμου, τί το περίεργο θα είναι, αν και εμείς οι οποίοι αποτελούμε τμήμα αυτής της κτίσης, πάθουμε ό,τι συμβεί και σ’ όλους τους άλλους; Αν δηλαδή παραδοθούμε στις θλίψεις, αυτές που, ανάλογα με τις δυνάμεις μας, έχει ορίσει ο Δίκαιος Κριτής; Δεν είναι «Εκείνος ο Οποίος θα εμποδίσει να πειρασθούμε περισσότερο απ’ ό,τι αντέχουμε, αλλά θα δώσει μαζί με τον πειρασμό και την έκβαση, ώστε να μπορέσουμε να τον σηκώσουμε;» (Πρβλ. Α' Κορ. 10, 13).
Ας μην αποκάμουμε λοιπόν, αδελφοί μου, γιατί μας περιμένουν στεφάνια Μαρτύρων. Οι χοροί των Ομολογητών είναι έτοιμοι να απλώσουν τα χέρια, να μας υποδεχθούν και να μας συναριθμήσουν στη δική τους τάξη. Αναλογισθείτε τους Αγίους από τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα. Κανένας τους δεν αξιώθηκε να λάβει το στεφάνι της υπομονής, ζώντας μέσα στην τρυφή και στις περιποιήσεις των ανθρώπων. Όλοι αποδείχθηκαν δόκιμοι στην πίστη, περνώντας μέσα από μεγάλες θλίψεις και από τη φωτιά των πειρασμών.
Μακάριος είναι εκείνος που καταξιώθηκε να υποφέρει παθήματα για χάρη του Χριστού. Πιο μα­κάριος απ’ αυτόν είναι όποιος καταξιώθηκε να πε­ράσει μέσα από πληθώρα τέτοιων πειρασμών και θλίψεων. Γιατί «δεν είναι άξια τα παθήματα που περνάμε σ’ αυτή τη ζωή, αν συγκριθούν με τη δόξα που πρόκειται να μας αποκαλυφθεί» (Ρωμ. 8, 18).
Εκείνος που δεν θα λυγίσει κάτω από το βάρος των πειρασμών, αλλά θα υπομένει τις θλίψεις, με τη βοήθεια της ελπίδας προς τον Θεό, θα έχει ως μεγάλη ανταπόδοση από τον Θεό το χάρισμα της υπομονής.

*

Όπως ακριβώς τα σκουλήκια γεννιούνται κυ­ρίως μέσα στα μαλακότερα ξύλα, έτσι και οι λύπες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος κυρίως στους πιο ευαί­σθητους ανθρώπους.
Δεν επιτρέπεται ούτε στους άνδρες ούτε στις γυναίκες να πενθούν και να κλαίνε υπερβολικά.
Όσο κι αν είναι κανείς λυπημένος, ας χύνει λίγα δάκρυα και αυτό με ήσυχο τρόπο, χωρίς δυνα­τές φωνές και μοιρολόγια, χωρίς σχίσιμο των ρούχων ή ρίξιμο στάχτης στο κεφάλι, χωρίς κάποια άλλη άσχημη έκφραση, από εκείνες που εκδηλώνουν όσοι δεν έχουν πνευματική καλλιέργεια, σε ό,τι σχετίζεται με τα γεγονότα της ανθρώπινης ζωής. Γιατί είναι δείγμα άνανδρης ψυχής και εκείνης που δεν παίρνει καμιά δύναμη από την ελπίδα στον Θεό, το να κλαίει απαρηγόρητα, σχίζοντας τα ρούχα και το να λυγίζει κάτω από το βάρος των λυπηρών. Τα δάκρυα έχουν το φυσικό ιδίωμα να γεννιούνται από κάποια πληγή, η οποία ερεθίζει την ψυχή και την μουδιάζει, χωρίς εκείνη να ενεργεί εκούσια και που επηρεάζει όλο τον συναισθηματικό χώρο του ανθρώπου.
Η χαρά είναι σαν κάποιο σκίρτημα της ψυχής που χαίρεται και αγάλλεται για καθετί, στο οποίο κι εκείνη συμφωνεί και συμμετέχει. Γι' αυτό ακριβώς και τα σημάδια που εμφανίζονται στο σώμα έχουν σχέση και είναι συνέπεια των καταστάσεων αυτών που διακατέχουν την ψυχή. Εκείνοι που είναι λυ­πημένοι είναι ωχροί και πελιδνοί και η όλη τους εμφάνιση είναι ανέκφραστη και παγερή.
Εκείνοι πάλι που είναι χαρούμενοι, έχουν όψη ανθηρή και ροδοκόκκινη και, με μια λέξη, είναι σαν να χοροπηδά η ψυχή τους και να ωθείται από τη χαρά, για να εκφρασθεί με διάφορους τρόπους.
Γνωρίσαμε πολλούς που, όταν έπεσαν σε με­γάλες συμφορές, πίεσαν πολύ τον εαυτό τους για να μην κλάψουν. Μετά αυτοί οι άνθρωποι αρρώστησαν βαριά και ή έχασαν το λογικό ή έμειναν ανάπηροι. Άλλοι πάλι έχασαν κι αυτή τη ζωή τους, γιατί δεν είχαν δυνατό στήριγμα· και έτσι η λύπη τσάκισε τις λίγες δυνάμεις τους.
Εκείνο που συμβαίνει με τη φλόγα της φωτιάς, που καταπνίγεται από τον ίδιο τον καπνό της, όταν αυτός δεν βρίσκει διέξοδο και παραμένει στο χώρο, συμβαίνει και με τη δύναμη που έχει κάθε ζωντανή ύπαρξη.
Αυτή μαραίνεται, εξασθενεί και καταπνί­γεται από τα λυπηρά της ζωής, γιατί δεν βρίσκει καμιά διέξοδο, για να εκτονωθεί και να παραμείνει δυνατή.
Για ποιό λόγο ο Χριστός δάκρυσε για τον Λάζαρο; Οπωσδήποτε για να επανορθώσει την κατώδυνη και ταπεινωτική συμπεριφορά εκείνων, οι οποίοι θρηνούσαν υπερβολικά και οδύρονταν για τις συμφορές τους.
Και το ότι το δάκρυ του Κυρίου δεν γεννήθηκε από κάποιο πάθος, αλλά ήταν διδακτικό για τους ανθρώπους, γίνεται φανερό από αυτό που είπε: «Ο φίλος μου ο Λάζαρος κοιμήθηκε, αλλά θα πάω τώρα να τον ξυπνήσω» (Ιωάν. 11, 11). Ποιός από μας θα έκλαιγε και θα οδυρόταν για ένα φίλο του που κοιμόταν, τον οποίο σε λίγη ώρα επρόκειτο να τον ξυ­πνήσει; «Λάζαρε, βγες έξω» (Ιωάν. 11, 43).
Και ο νεκρός έπαιρνε ζωή και ο δεμένος περπατούσε, θαύμα πάνω στο θαύμα. Τα πόδια ήταν σφιχτοδεμένα και ταυτόχρονα δεν εμπόδιζαν στο βάδισμα, αφού ήταν μεγαλύτερη η κινητήρια δύναμη από τα δεσμά. Πώς λοιπόν, Εκείνος που επρόκειτο να κάνει τέτοιο θαύμα, θα θεωρούσε άξιο δακρύων το συμβάν του θανάτου του Λαζάρου;
Είναι ολοφάνερο ότι, επειδή γνώριζε την ασθένεια της φύσης μας σε όλες της τις πλευρές, οριοθέτησε μερικά από τα πάθη, που αναγκαστικά συνακολουθούν την ασθένειά μας. Έτσι, με αυτή τη συμπεριφορά Του, μας καθοδήγησε, ώστε και να αποφεύγουμε την έλλειψη συμμετοχής στον πόνο, θεωρώντας κάτι τέτοιο ως θηριωδία. Ταυτόχρονα όμως μας δίδαξε να μην υποχωρούμε στην τάση που μας ωθεί στην υπερβολική έκφραση της λύπης και σε θρήνους, γιατί αυτή είναι έλλειψη ευγένειας και χριστιανικού ήθους.

*

Τί να πούμε για τον Ιώβ; Μήπως αυτός είχε σκληρή καρδιά σαν το διαμάντι; Μήπως τα σπλάγχνα του ήταν πέτρινα; Σκοτώθηκαν σε μια στιγμή και τα δέκα παιδιά του, μέσα στο ολόχαρο σπιτικό. Και αυτό συνέβη γιατί τους κτύπησε η ίδια συμφορά, η οποία τους βρήκε την ώρα που όλοι γιόρταζαν χαρούμενοι, καθώς με ενέργεια διαβολική κατέπεσε το σπίτι και τους πλάκωσε.
Είδε έτσι ο Ιώβ το γιορτινό τραπέζι βαμμένο από αίματα. Είδε τα παιδιά του που χρονικά ήρθαν ξέχωρα στη ζωή, να φεύγουν όλα μαζί την ίδια ώρα. Και παρόλα αυτά, δεν έβγαλε ουρλιαχτά, δεν ξεμαλλιάσθηκε, δεν ξεφώνησε με απρέπεια, αλλά ξεστόμισε την αλησμόνητη εκείνη και χιλιοτιμημένη ευχαρι­στία προς τον Θεό: «Ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος και τα πήρε. Όπως θεώρησε ο Κύριος καλό, έτσι κι έγινε. Ας είναι το Όνομά Του ευλογημένο» (Ιώβ 1, 21).
 Μήπως αυτός ο άνθρωπος δεν αγαπούσε τα παιδιά του; Πώς είναι δυνατόν; Αυτός, κάνοντας λόγο για τον εαυτό του, λέει: «Εγώ έκλαιγα για κάθε θλιμ­μένο» (Ιώβ 30, 25). Μήπως όταν μιλούσε έτσι έλεγε ψέματα; Την ειλικρίνειά του την επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι ήταν ολοκληρωμένος και γνήσιος και σε όλες τις άλλες αρετές. Λέει γι' αυτόν η Αγία Γραφή: «Ήταν άνθρωπος άμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, αληθι­νός» (Ιώβ 1, 1).

*

Οι περισσότεροι όμως άνθρωποι φτιάχνουν μοι­ρολόγια και θρηνούν και με γοερές φωνές κάνουν τις ψυχές τους να λιώνουν από τον πόνο και να φθείρονται. Όπως κάνουν οι σκηνοθέτες που στή­νουν τραγωδίες και αναπλάθουν σκηνές και συν­θέτουν έργα θεατρικά και γεμίζουν με θεατές τα θέατρα, έτσι νομίζουν μερικοί πως πρέπει να συμπε­ριφέρονται εκείνοι που πενθούν.
 Πρέπει δηλαδή να φοράνε μαύρα, να μη λούζονται, να έχουν κλειστά τα παράθυρα και σκοτεινό το σπίτι, βρώμικο, γεμάτο σκόνη, βαρύθυμη έκφραση, πράγματα που κρατούν το τραύμα της λύπης πάντα νωπό στην ψυχή.
Δεν γνωρίζουν αυτοί οι άνθρωποι ότι η ψυχή εκείνη που γέμισε με τον πόθο του Δημιουργού της και που έχει συνηθίσει να ευφραίνεται με αυτή την πνευματική σχέση, δεν έχει τις συνηθισμένες ψυχικές μεταπτώ­σεις, εξαιτίας των παθημάτων που συμβαίνουν σ’ αυτή τη ζωή.
Αντίθετα, κι απ’ αυτά τα λυπηρά συμβάντα παίρνει αφορμή, για να ζήσει εντονότερα η ψυχή την πνευματική σχέση της με τον Θεό. Κι έτσι αυξάνει η ευφροσύνη που ήδη πριν απολάμβανε.
Όπως λοιπόν εκείνοι που έχουν κακή όραση δεν αντέχουν το πολύ φως, αλλά ξεκουράζουν τα μάτια τους, ατενίζοντας τα λουλούδια και την πρα­σινάδα, έτσι πρέπει να συμπεριφέρεται και κάθε ψυχή. Δεν πρέπει δηλαδή να επικεντρώνει τη σκέψη της στο λυπηρό γεγονός, ούτε να πολυασχολείται με τις δύσκολες περιστάσεις αυτής της ζωής, αλλά να απασχολεί τη σκέψη και το λογισμό της με τη θεωρία των πραγματικών και αιωνίων αγαθών.

*

Οι λύπες δοκιμάζουν την ψυχή, όπως η φω­τιά το χρυσάφι. Γι’ αυτούς που είναι γυμνασμένοι πνευματικά, οι θλίψεις μοιάζουν με τροφή και με αθλητικά γυμνάσματα που προβιβάζουν τον αγωνι­στή και τον οδηγούν στη δόξα των υιών του Θεού. Η πολλή όμως στενοχώρια γίνεται αφορμή αμαρτίας.
 Η λύπη βουλιάζει το νου και τον αποχαυνώνει και αδρανεί η λειτουργία των λογισμών, η οποία είναι μητέρα της αχαριστίας. Γιατί είναι ντροπή μας να δοξάζουμε τον Θεό όταν όλα πάνε καλά και να σω­παίνουμε όταν συμβαίνουν τα δύσκολα και λυπηρά. Αντίθετα, τότε πρέπει περισσότερο να ευχαριστούμε τον Θεό, γνωρίζοντας ότι «όποιον αγαπά ο Κύριος τον παιδαγωγεί και μαστιγώνει κάθε παιδί που το θεωρεί δικό Του» (Εβρ. 12, 6-7).
Ο Θεός, θα γλυτώσει τους αγίους Του, από όλες τις θλίψεις όχι βέβαια με το να τους αφήσει χωρίς δοκιμασίες, αλλά χαρίζοντάς τους την υπομονή. Γιατί, «η θλίψη γεννά την υπομονή και η υπομονή, δοκιμασμένο και ώριμο άνθρωπο» (Ρωμ. 5, 3).

*

Εκείνος λοιπόν που αποφεύγει τη θλίψη, στε­ρεί τον εαυτό του από τη δοκιμασία, η οποία τον ωριμάζει και τον εδραιώνει στην αρετή. Όπως δεν στεφανώνεται κανείς αν δεν παλέψει με κάποιον, έτσι δεν μπορεί να αποδειχθεί κανείς δοκιμασμένος και έμπειρος με άλλο τρόπο, παρά μονάχα δια μέσου των θλίψεων.
Από όλες τις θλίψεις, λέει ο Απόστολος, θα τους γλυτώσει ο Κύριος, όχι βέβαια εμποδίζοντάς τους να πέσουν στους πειρασμούς, αλλά χαρίζοντάς τους «μαζί με τον πειρασμό και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσουν να αντέξουν» (Α' Κορ. 10, 13).
Εκείνος που ισχυρίζεται ότι δεν ταιριάζει η θλίψη στον δίκαιο άνθρωπο, είναι σαν να λέει ότι δεν είναι στον αθλητή απαραίτητος ο αντίπαλος.
Επειδή προξενεί παρηγοριά στους πονεμένους το να συμπάσχει κανείς μαζί τους, είναι φανερό ότι πρέπει να συμμετέχουμε στον πόνο τους. Θα κάνεις πραγματικά τον εαυτό σου συμμέτοχο της συμφοράς των πονεμένων, όχι εκμηδενίζοντας την ένταση και τη σημασία των λυπηρών, ούτε περιφρονώντας τον πόνο των άλλων.
Δεν πρέπει βέβαια από την άλλη μεριά, να κάνει κανείς ό,τι κάνουν οι λυπημένοι. Δηλαδή, να φωνάζει ή να θρηνεί μαζί τους ή να συμπεριφέρεται όπως εκείνοι που είναι σκοτισμένοι από τη συμ­φορά. Δεν πρέπει, μ' άλλα λόγια, να κλείνεσαι μέσα, άνθρωπέ μου, ούτε να μαυροφορείς, ούτε να κάθεσαι καταγής και να μην κόβεις τα μαλλιά σου. Έτσι αν κάνεις, μεγαλώνεις στον πονεμένο τη συμφορά αντί να του τη λιγοστεύεις.
Αντίθετα, και εσύ πρέπει να πονάς για ό,τι συμβαίνει, αλλά να συμμετέχεις με ησυχία στα λυ­πηρά γεγονότα, με σοβαρότητα στο πρόσωπο και με σεμνή συμπεριφορά. Έτσι δηλαδή που να γίνεται στον αδελφό σου φανερή εξωτερικά η λύπη της ψυχής σου. Όταν πάλι εκφράζεται με έντονο τρόπο ο λυπημένος, δεν πρέπει να πετάγεται κανείς και να αρχίζει να τον επιτιμά για ό,τι λέει, σαν να θέλει να εκφράσει τη δική του αντίδραση και να επέμβει στα όσα γίνονται.
 Γιατί είναι πολύ φορτικό πράγμα για τους λυπημένους τα επιτιμητικά λόγια. Δεν γίνονται αποδεκτά εύκολα και δεν υπάρχει περίπτωση να παρηγορήσουν όσα λέγονται από εκείνους που είναι έξω από τη συμφορά. Όπως σε ένα μάτι που έχει φλεγμονή και το πιο μαλακό πράγμα να βάλλουμε επάνω του τού προκαλεί πόνο, έτσι συμβαίνει και με την ψυχή που έχει βαρύ πόνο.
Ακόμα κι αν φέρνει πολλή παρηγοριά ο λόγος στην ψυχή του πονεμένου, όμως είναι σε ένα βαθμό ενοχλητικός, όταν προσφέ­ρεται την ώρα της μεγάλης οδύνης. Όταν όμως δεις τον αδελφό σου να κλαίει και να οδύρεται για τις αμαρτίες του, κλάψε και συ μαζί του και κακοπάθησε. Γιατί συμμετέχοντας στη μετάνοια των άλλων, επανορθώνεις και τα δικά σου σφάλματα.
Εκείνος που θα χύσει πικρά δάκρυα για την αμαρτία του άλλου, θεράπευσε ήδη τον εαυτό του, όσον αφορά τις αμαρτίες, για τις οποίες κλαίει με το να συμμετέχει στον πόνο του αδελφού.
Για την αμαρτία να κλαις. Αυτή είναι η αρρώ­στια και ο θάνατος της αθάνατης ψυχής και γι’ αυτή πρέπει να κλαίει κανείς συνέχεια και να οδύρεται.
Γι' αυτή πρέπει να χύνονται όλα τα δάκρυα και να μη σταματά κανείς να στενάζει από τα βάθη της καρδιάς του. Έτσι έκλαιγε ο Προφήτης Ιερεμίας, για εκείνους που είχαν χαθεί από την αμαρτία. Και επειδή δεν ήταν αρκετά τα φυσικά δάκρυα, ζητούσε αστείρευτη πηγή δακρύων (Ιερ. 8, 23-9, 1).
Τέλος, ας ευχαριστήσουμε τον Χριστό και Θεό μας, γιατί σ’ Εκείνον πρέπει κάθε τιμή και προσκύ­νηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το Πανάγιο και Ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Πηγή: Μεγάλου Βασιλείου P. G. 33, 1277 - Απόσπασμα από το βιβλίο «ΩΔΗ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ: Η Λύπη κατά τους Πατέρες», Εκδόσεις «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ» Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα).

alopsis.gr

Διαβάστε περισσότερα για τον Μέγα Βασίλειο πατώντας   Μέγας Βασίλειος

Η "Σαρία" εξαπλώνεται στο Λονδίνο

Πηγή : ΑΚΤΙΝΕΣ

Οι ισλαμιστικές οργανώσεις στη Βρετανία προχωρούν με ταχείς ρυθμούς στην απομόνωση ολόκληρων περιοχών στη βρετανική πρωτεύουσα μέσω της επιβολής του νόμου της Σαρία για όλους ανεξαιρέτως θρησκεύματος ή εθνικότητας.

Με ειδικά κίτρινα αυτοκόλλητα που κολλούν σε φανάρια ή τοίχους, και εν είδει μεξικανικής ή νοτιοαμερικανικής μαφίας στην Καλιφόρνια –όπου εκεί με συνθήματα από σπρέι στους τοίχους ειδοποιούν για σε ποιον «ανήκει» ο χώρος- οριοθετούν τις περιοχές τους γνωστοποιώντας στους κατοίκους ή περαστικούς των περιοχών αυτών, ότι εισέρχονται σε ελεγχόμενη από τους νόμους Σαρία περιοχή.

Το παραπάνω σημαίνει δεν επιτρέπονται, η πορνεία, οι ταινίες και οτιδήποτε περιέχει σεξουαλικό υλικό, το αλκοόλ, το κάπνισμα, τα ναρκωτικά, αλλά και η μουσική ή οι συναυλίες. Το έντονο κίτρινο αυτοκόλλητο είναι μήνυμα προς όλους ακόμα και σε στάσεις λεωφορείων και κεντρικά σημεία του Λονδίνου και άλλων μεγάλων πόλεων της Βρετανίας, γράφει δημοσίευμα της εφημερίδας Daily Mail.

Τη ίδια στιγμή, εκπρόσωποι των τοπικών αρχών εκφράζουν ανησυχίες για εκφοβισμό των ντόπιων και άγνωστες αντιδράσεις τους απέναντι στο φαινόμενο. Ήδη είναι έτοιμα προς «κατηχητική» χρήση περισσότερα από 50.000 αυτοκόλλητα.

Συγκεκριμένα, εκπρόσωποι ισλαμιστικών οργανώσεων σκοπεύουν να επισκεφθούν 25 περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, τις οποίες η κυβέρνηση θεωρεί «κόκκινο πανί» σε σχέση με την ύπαρξη και δράση μουσουλμανικών στοιχείων και υπόσχονται να «επιβάλλουν» τους δικούς τους και μόνον νόμους.

defencenet.gr – Η “Σαρία” στο Λονδίνο

Πανηγυρίζουν για τις αποτυχίες τους !

Πηγή : www.olympia.gr 

Ο Άκης Γεροντόπουλος εξηγεί με απλά λόγια τι ακριβώς συνέβει στις Βρυξέλλες.

Προς τι οι πανηγυρισμοί  του κ. Παπανδρέου και των μελών της κυβέρνησής του; Μήπως αυτοί οι πανηγυρισμοί είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη είτε της υποκρισίας της σημερινής κυβέρνησης είτε της απίθανης αποτυχίας
και άγνοιάς της στο ελληνικό πρόβλημα;
Μα είπε λοιπόν ο κ. Παπανδρέου ότι απαλλάχτηκε ο λαός από τον βραχνά της χρεοκοπίας! Φαντασθείτε έναν μικρό επιχειρηματία που χρωστάει τα μαλλιά της κεφαλής του και οι τράπεζες ετοιμάζονται να του πάρουν ό, τι έχει και δεν έχει. Κάποια στιγμή οι τράπεζες σκέπτονται ότι προκειμένου να χάσουν τα λεφτά από τα δάνεια που του έχουν χορηγήσει, αποφασίζουν να του δώσουν και άλλα δάνεια για να ορθοποδήσει και να πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Τα νέα δάνεια είναι πολύ μακρύτερης διάρκειας και με χαμηλότερο επιτόκιο, που συνολικά, πολλαπλασιαζόμενο επί τον χρόνο της διάρκειας των δανείων, θα αποφέρει στις τράπεζες περισσότερα κέρδη από τόκους. Συμπέρασμα. Ποιος είπε ότι ο επιχειρηματίας δεν παραμένει καταχρεωμένος, με πολύ μεγαλύτερα χρέη και σε κατάσταση χρεοκοπίας αφού με τα νέα δάνεια που πήρε απλώς εξοφλεί παλαιότερα;
Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Και ουδόλως απαλλάχτηκε οριστικά από τη χρεοκοπία ο ελληνικός λαός, όπως θέλει να ισχυρίζεται ο κ. Πρωθυπουργός. Τώρα αν ο κ. Παπανδρέου  θέλει να κατηγορεί την Νέα Δημοκρατία ότι δεν συνέβαλε στη σωτηρία της χώρας, ας γνωρίζει ότι η προπαγάνδα του δεν την αγγίζει. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θεωρεί σωτηρία αυτό που έγινε, αλλά μία προσωρινή παράταση ζωής, χωρίς καμμία ένδειξη ανάπτυξης. Και, επίσης διότι δεν θέλει να είναι συνένοχο στην απαράδεκτη, σε παγκόσμιο επίπεδο, εκχώρηση εθνικού πλούτου, δημόσιας περιουσίας και εθνικής κυριαρχίας στους δανειστές μας.
Επιπλέον πρέπει να γνωρίζει ο κ. Πρωθυπουργός ότι, ούτως ή άλλως θα αναγκάζονταν να μας «σώσουν» για να αποσοβήσουν τη δική τους κατάρρευση οι χώρες-συνεταίροι μας, αλλά και οι ΗΠΑ. Οι αμερικανικές τράπεζες είναι ανοικτές στην Ευρώπη και στην Ελλάδα σε ομόλογα και ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) πολλών δισεκατομμυρίων. Μόνο η Μεγάλη Βρετανία είναι εκτεθειμένη στην Ελλάδα στα ίδια προϊόντα, ύψους όσο το 24% του ΑΕΠ της !!. Με τέτοια έκθεση σε χρηματοπιστωτικούς  κινδύνους, ποιος δεν θέλει να σε «σώσει» για να μη καταστραφεί;
Ας μη μας κάνει τον ήρωα λοιπόν ο κ. Παπανδρέου, διότι η πρώτη και μεγαλύτερη απολογία του θα αφορά την εμπράγματη υποθήκευση της Ελλάδας. Η δεύτερη τη συγκατάνευσή του σε λύσεις που και οι Ευρωπαίοι ομολόγησαν ότι απέτυχαν, αλλά έχουν οδηγήσει σε ανέχεια τον ελληνικό λαό! Και η τρίτη την ευθύνη του για τη βύθιση της χώρας σε ύφεση με εξοβελισμό της ανάπτυξης.

Ο τρομοκρατικός πόλεμος στοχεύει άμεσα, σήμερα, τους λαούς της Ευρώπης

Πηγή : Ρεσάλτο

Η τρομοκρατική προβοκάτσια με τους Δίδυμους Πύργους ήταν η αφετηρία του ιμπεριαλιστικού πολέμου κατά των αραβικών λαών με άμεσο στόχο: Το Αφγανιστάν και την αμερικανική κατοχή του Ιράκ…
Το φάντασμα του «δαίμονα» Μπιν Λάντεν κατασκευάστηκε για να υπηρετήσει αυτούς τους στόχους και να προσδέσει την Ευρώπη στα αυτοκρατορικά, εγκληματικά σχέδια εναντίον του αραβικού κόσμου.
Σήμερα η αμερικανική τρομοκρατική στρατηγική μεταμφιέζεται σε άλλο πρόσωπο γιατί ο βασικός στόχος είναι η ίδια η Ευρώπη: τα έθνη και οι λαοί της.

Η οξύτητα της καπιταλιστικής κρίσης και η καταρρέουσα ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία δρομολογεί, σε πυρετώδεις ρυθμούς, την ολοκληρωτική λεηλασία, χρεοκοπία και εξόντωση των λαών της Ευρώπης, την τελική επίθεση για την κατάλυση των εθνών-κρατών, την ιδιωτικοποίησή τους και την κατοχή τους από τους μηχανισμούς του χρήματος.

Η Ελλάδα είναι το πρώτο θύμα των διεθνών αρπακτικών και η «πιλοτική συνταγή» για άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι μπροστά σε αυτή τη συνεχή, άγρια και εφιαλτική πολεμική επίθεση εναντίον των λαών της Ευρώπης, οι λαοί θα αμυνθούν και θα εξεγερθούν.

Ήδη τα πρώτα δείγματα των λαϊκών αντιστάσεων και εξεγέρσεων έχουν γίνει ορατά ιδιαίτερα στο πρώτο θύμα: Την Ελλάδα…

Σε αυτές τις θύελλες των αγωνιστικών λαϊκών κινητοποιήσεων που έρχονται, η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΗ, οι κοινωνικές ζυμώσεις και κάθε ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑ θα έχει ως ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΧΜΗ το «ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ»!!!



Το «εθνικό» και η υπεράσπιση των ιστορικών εθνικών κατακτήσεων, παραδόσεων και Πολιτισμικών Δομών και Ιστών θα αποτελούν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΧΜΗ των ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ζητημάτων, των αγωνιστικών αντιστάσεων και κινήσεων.

ΑΥΤΗ ακριβώς την «εθνική» πολιτική ΑΙΧΜΗ της κοχλάζουσας κοινωνικής ΟΡΓΗΣ θέλουν να στιγματίσουν, να συκοφαντήσουν και να αναχαιτίσουν οι μηχανισμοί της Νέας Τάξης.

Ενάντια σε αυτή την πολιτική ΑΙΧΜΗ της αντίστασης («εθνική») κηρύσσεται ο τρομοκρατικός πόλεμος των διεθνών επιτελείων και μηχανισμών της καταρρέουσας αμερικανικής αυτοκρατορίας και των καθεστωτικών τους γενίτσαρων.

ΤΩΡΑ κατασκευάζεται η «Ευρωπαϊκή Διεθνής» της τρομοκρατίας, αυτή της «εθνικιστικής» και «ρατσιστικής παράνοιας» και της «ακροδεξιάς απειλής», ΑΚΡΙΒΩΣ για να χρησιμοποιείται αυτή η «τρομοκρατική Διεθνής» των μαφιών του χρήματος, για το στιγματισμό και συκοφάντηση των λαϊκών κινημάτων που θα ξεπηδήσουν ρωμαλέα μέσα από τα κατεδαφισμένα, λεηλατούμενα και αποτεφρωμένα εθνικά-κράτη.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο τρομοκρατικό «μανιφέστο» των διεθνών μυστικών υπηρεσιών που πλασαρίστηκε με το νορβηγικό τους πιόνι, υπάρχει ιδιαίτερη μνεία στην Ελλάδα, την ισλαμική της αλλοίωση, στις παραδόσεις της και στην ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η Ελλάδα, ως πρώτο θύμα και «πρόβα», αλλά και λόγω ισχυρών ιστορικών και εθνικών ιστορικών Ιστών ΣΥΝΟΧΗΣ αποτελεί και τον ΠΡΩΤΟ «ιδεολογικό» ΕΧΘΡΟ της Νέας Τάξης. Γι αυτό όλα τα νεοταξικά ιδεολογήματα και οι μακάβριοι σχεδιασμοί της Νέας Τάξης εφαρμόζονται και «δοκιμάζονται» εδώ.

Στο «Μανιφέστο», λοιπόν, εσωκλείονται και «συνωστίζονται» όλες οι συμφορές του νεοταξικού σχεδιασμού (λαθρομετανάστευση, εποικισμός, εθνική αλλοίωση κ.λπ), καθώς και όλα τα ιδεολογήματα που επί χρόνια «θεμελιώνουν» τα κυβερνητικά κόμματα, οι «αριστεροί» ψάλτες, τα ΜΜΕ και οι επιδοτούμενες εστίες: «Αντιεθνικισμός», «αντιρατσισμός» «πολυπολιτισμικότητα», «ακροδεξιά σκιάχτρα» και ανηλεής πόλεμος κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας…

Γι αυτό και οι πλέον κραγμένοι «μπράβοι» του αμερικανισμού και της Νέας Τάξης έσπευσαν με υπερβάλλοντα ζήλο και βιασύνη να «αναδείξουν» το «μανιφέστο» που έγραψαν τα αφεντικά τους και να το ταυτίσουν με τις ελληνικές αντιστάσεις και τους «Ελληναράδες»…

Φυσικά, οι πάντες, έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους, ακόμα και στο απλό ερώτημα: Γιατί η ανάκριση του Νορβηγού τρομοκράτη θα γίνει κεκλεισμένων των θυρών;

Πώς θα υπάρξει στοιχειώδης έλεγχος όλων αυτών που μας διοχετεύουν οι καθεστωτικές υπηρεσίες, μέσω των ΜΜΕ, για το έγκλημα;

Δεν θα πρέπει οι λαοί να έχουν, μια κάποια, ΠΡΟΣΒΑΣΗ ελέγχου των γεγονότων; Θα πρέπει να καταπίνουμε αμάσητα τα όσα μας λένε τα καθεστώτα και οι μηχανισμοί τους, εξ ορισμού ψεύτες και παραχαράκτες;

Το «κεκλεισμένων των θυρών» είναι η δόλια και αυθάδης συνταγή των δικτατόρων: Πίστευε ΜΟΝΟ σε αυτά που ΕΜΕΙΣ λέμε…

Κάποιοι «εγκάθετοι» του αμερικανισμού και των μυστικών υπηρεσιών, μέσα σε κάποια ιστολόγια, μας λένε με αγανάκτηση: «Θα δώσουμε βήμα στο δολοφόνο»;

Εδώ έχουμε ατόφια την υποκριτική κουτοπονηριά του χαφιέ και προβοκάτορα.

Έχουν τα ΜΜΕ και όλες οι νεοταξικές «πόρνες» δώσει βήμα στο δολοφόνο, χολιγουντιανού θεάματος, έχουν κάνει φύλο και φτερό το «μανιφέστο», ιδιαίτερα τα εδάφια που συκοφαντούν του λαούς, τους Έλληνες, την ιστορία τους και το θρήσκευμά τους και «ευαισθητοποιούνται» στο ανοικτό της ακροαματικής διαδικασίας!!!

Τι αβυσσαλέα υποκρισία πληρωμένου ρουφιάνου…

Η ανοικτή ακροαματική διαδικασία δεν είναι κανένα «βήμα» στο δολοφόνο. Είναι ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ δημοκρατικής ενημέρωσης των λαών και ΕΛΕΓΧΟΥ των κρατικών, παρακρατικών και τρομοκρατικών μηχανισμών.

Το τι κατασκευάζουν οι μηχανισμοί αυτοί, από ενόχους, ψευδομάρτυρες, μέχρι χαλκευμένα στοιχεία και πολλά άλλα, είναι πολύ γνωστά, ιδιαίτερα στη χώρα μας.

Όποιος δεν αντιτάσσεται στο «κεκλεισμένων των θυρών» και το χειρότερο το στηρίζει με κροκοδείλια ηθικά δάκρυ, αυτός το λιγότερο είναι «πρόβατο» του συστήματος.

Το σύνηθες: εγκάθετος των μηχανισμών, έμμισθο παπαγαλάκι, ελεεινός προβοκάτορας…

ΓΙΑΤΙ, λοιπόν, «Κεκλεισμένων των θυρών»; Τι έχουν να κρύψουν; Τι δεν θέλουν να διαρρεύσει και να μάθουμε, έστω και μέσα από τα φίλτρα της δικής τους «ενημέρωσης»;

Πού βρίσκονται οι «ευαίσθητοι» της πλουραλιστικής ενημέρωσης και του δημοκρατικού ελέγχου των «πληροφοριών» που μας σερβίρουν οι διωκτικές αρχές και οι διεθνείς μυστικές υπηρεσίες;

Από όπου και να πιάσεις το τρομοκρατικό έγκλημα στη Νορβηγία βρωμάει…

Γι αυτό δεν μιλούν και δεν θίγουν ΤΙΠΟΤΕ. Αναμασούν μόνο αυτά που μας ταΐζουν οι δίαυλοι της διεθνούς προπαγάνδας και με την ψυχασθένεια του «ρατσισμού»: Πίστευε και μην ερεύνα…