Το πιο εντυπωσιακό πράγμα σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία είναι η αδυναμία κατανόησης του γενικού τους νοήματος, τουλάχιστον στα μέρη μας. Νέοι δάσκαλοι μεγαλώνουν και παραπονιούνται ότι οι μαθητές αντιδρούν στην απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων, των μαντίλων, των φουστών και ούτω καθεξής - εν ολίγοις, ότι η διαμαρτυρία είναι θέμα ευκολίας και στερείται πραγματικού λόγου, και ως εκ τούτου καταδικαστέα από μόνη της. Αν υπήρχε μια περασμένη εποχή, όπως τά «βράδια των Χριστιανοδημοκρατών», θα ήταν δική τους. Έπειτα, υπάρχουν οι άφθαρτοι (κατά κάποιο τρόπο) καναπέδες που είναι «εναντίον» ποιος ξέρει τι, αλλά πιστεύουν ότι η αλλαγή μπορεί να συμβεί γεμίζοντας τον εαυτό τους με μπισκότα Mulino Bianco και δηλώνουν: είναι όλοι καθάρματα. Έπειτα, υπάρχουν εκείνοι που καταλαβαίνουν κάθε παρασκήνιο και είναι βέβαιοι ότι οι διαμαρτυρίες είναι ένα εγχειρίδιο των ολιγαρχιών. Εν τω μεταξύ, τα επίσημα μέσα ενημέρωσης παραμένουν, ως συνήθως, σιωπηλά ή απλώς επισημαίνουν, ίσως κρυφά, τις οπτικά πιο χρήσιμες στιγμές για να καταδικάσουν τους διαδηλωτές.
Φυσικά, υπάρχει κάποια αλήθεια, ή τουλάχιστον πιθανολογία, σε καθεμία από αυτές τις θέσεις, αλλά μια σειρά από μερικές αλήθειες δεν συνιστά μια γενική αλήθεια. Στην πραγματικότητα, είναι συχνά χειρότερη από ένα ψέμα, και σε αυτή την περίπτωση, υπογραμμίζει την πραγματικά αξιολύπητη κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή η χώρα, και όχι η Γαλλία. Καταπιέζεται από μια πολιτική μηδενικότητα που μας αφήνει να περιπλανιόμαστε σε μια κατάσταση απόλυτης μη αυθεντικότητας, σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον όπου βασιζόμαστε στήν Μελόνι, τον Ρέντσι, τον Καλέντα, τον Βαννάτσι και την παρέα: εντελώς ανύπαρκτες οντότητες, μερικές από τις οποίες σχεδόν εκθέτουν την τιμή, ενώ άλλες την έχουν σκίσει για να μην την δείξουν, σαν να ήταν δώρο. Η μεγάλη κοινωνική δυσφορία δεν γνωρίζει άλλο τρόπο να εκφραστεί παρά μέσα από αυτό το κουκλοθέατρο. Καημένοι εμείς. Κι όμως, η Γαλλία, από την άλλη πλευρά, είναι μια πυριτιδαποθήκη που περιμένει να εκραγεί: η φωτιά σιγοκαίει για λίγο, και μετά αναζωπυρώνεται ξανά επειδή οι κοινωνικές αντιφάσεις είναι πολύ ισχυρές και οι νόμοι σταθερότητας φτωχοποιούν τον λαό. Δεν έχει σημασία πού ανάβει η σπίθα, γιατί βρίσκει κοινωνική καύσιμη ύλη παντού: δεν πρόκειται για φοιτητές ή εργαζόμενους που ο τεμπέλης τύπος μας λέει ότι είναι εναντίον των διαδηλώσεων, ούτε καν για τη μικρή ποσότητα βίας που ασκεί το κοινωνικό σώμα, νιώθοντας – και δικαίως – ότι υπόκειται σε πολύ μεγαλύτερη βία.
Η κοινωνική αναταραχή είναι αυτή που εκφράζεται με αυτόν τον τρόπο, όπως ακριβώς στη Γερμανία οργανώνεται γύρω από το AfD, το οποίο, σύμφωνα με ορισμένες δημοσκοπήσεις, προηγείται των δύο μεγάλων ιστορικών κομμάτων, του CDU και του SPD, μαζί. Ή στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου εκδηλώνεται ως αίτημα για ανεξαρτησία της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Αντιμέτωποι με την προφανή αποτυχία της ολοκλήρωσης, την εξαθλίωση των εργατικών τάξεων και την κατάρρευση όλων των αξιών στις οποίες ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει μετατραπεί από ειρηνιστική σε πολεμοχαρή, οι ελπίδες και οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν. Η δυτική πολιτική ελίτ που υποδαυλίζει τον πόλεμο μπορεί να φαίνεται κυρίαρχη, χάρη στις επικρατούσες, αν όχι εμμονικές, αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης, αλλά η δύναμή της υπερεκτιμάται σε σύγκριση με την τεράστια δημόσια αντίθεση στην κάπως εγκληματική της ατζέντα. Φυσικά, η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί, όπως συνέβη με τα γεγονότα που προηγήθηκαν των προηγούμενων παγκοσμίων πολέμων. Αυτή τη φορά, ωστόσο, μπορεί να διαπιστωθεί μια κρίσιμη διαφορά, επειδή μπορεί να υπάρχει επαρκής δημόσια ευαισθητοποίηση για να αποφευχθεί η πτώση στην παγίδα των πολεμοχαρών που θέλουν να οπλιστούν για να σώσουν ένα σάπιο σύστημα.
Έτσι, το να βλέπουμε τι συμβαίνει στη Γαλλία με έναν κοινότοπο τρόπο, αμφισβητώντας τα αιτήματα των φοιτητών, παραπονούμενοι για μικροπρεπείς πράξεις βίας σαν να ήταν αυτή η πραγματική καρδιά της δυσφορίας, ισοδυναμεί με το να αποφοιτούμε με πτυχίο στην εκούσια τύφλωση, έναν κλάδο στον οποίο διαπρέπουμε. Ο τελικός στόχος, το υπομόχλιο γύρω από το οποίο επικεντρώνεται η κοινωνική αγωνία, είναι ο Μακρόν, ο οποίος έχασε μια καλή ευκαιρία να συνταξιοδοτηθεί εκείνη την εποχή. Το γεγονός ότι ορισμένα γαλλικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν τον Μελανσόν ότι δημιούργησε τις συνθήκες για αυτό το άνοιγμα της κόλασης είναι πραγματικά λίγο κωμικό: ήταν ακριβώς ο ηγέτης της αριστεράς που δημιούργησε την ατμόσφαιρα έκτακτης ανάγκης για τη μονιμότητα του άνδρα των Ρότσιλντ στο Μέγαρο των Ηλυσίων, που απειλείται από τη δεξιά πλευρά από το Εθνικό Μέτωπο. Η Ευρώπη, ή μάλλον η ΕΕ, το επέβαλε, αλλά τώρα, τέσσερα χρόνια αργότερα, τι απομένει από αυτή την Ευρώπη; Σίγουρα δεν έχει απομείνει ούτε ίχνος ελπίδας.
Φυσικά, υπάρχει κάποια αλήθεια, ή τουλάχιστον πιθανολογία, σε καθεμία από αυτές τις θέσεις, αλλά μια σειρά από μερικές αλήθειες δεν συνιστά μια γενική αλήθεια. Στην πραγματικότητα, είναι συχνά χειρότερη από ένα ψέμα, και σε αυτή την περίπτωση, υπογραμμίζει την πραγματικά αξιολύπητη κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή η χώρα, και όχι η Γαλλία. Καταπιέζεται από μια πολιτική μηδενικότητα που μας αφήνει να περιπλανιόμαστε σε μια κατάσταση απόλυτης μη αυθεντικότητας, σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον όπου βασιζόμαστε στήν Μελόνι, τον Ρέντσι, τον Καλέντα, τον Βαννάτσι και την παρέα: εντελώς ανύπαρκτες οντότητες, μερικές από τις οποίες σχεδόν εκθέτουν την τιμή, ενώ άλλες την έχουν σκίσει για να μην την δείξουν, σαν να ήταν δώρο. Η μεγάλη κοινωνική δυσφορία δεν γνωρίζει άλλο τρόπο να εκφραστεί παρά μέσα από αυτό το κουκλοθέατρο. Καημένοι εμείς. Κι όμως, η Γαλλία, από την άλλη πλευρά, είναι μια πυριτιδαποθήκη που περιμένει να εκραγεί: η φωτιά σιγοκαίει για λίγο, και μετά αναζωπυρώνεται ξανά επειδή οι κοινωνικές αντιφάσεις είναι πολύ ισχυρές και οι νόμοι σταθερότητας φτωχοποιούν τον λαό. Δεν έχει σημασία πού ανάβει η σπίθα, γιατί βρίσκει κοινωνική καύσιμη ύλη παντού: δεν πρόκειται για φοιτητές ή εργαζόμενους που ο τεμπέλης τύπος μας λέει ότι είναι εναντίον των διαδηλώσεων, ούτε καν για τη μικρή ποσότητα βίας που ασκεί το κοινωνικό σώμα, νιώθοντας – και δικαίως – ότι υπόκειται σε πολύ μεγαλύτερη βία.
Η κοινωνική αναταραχή είναι αυτή που εκφράζεται με αυτόν τον τρόπο, όπως ακριβώς στη Γερμανία οργανώνεται γύρω από το AfD, το οποίο, σύμφωνα με ορισμένες δημοσκοπήσεις, προηγείται των δύο μεγάλων ιστορικών κομμάτων, του CDU και του SPD, μαζί. Ή στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου εκδηλώνεται ως αίτημα για ανεξαρτησία της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Αντιμέτωποι με την προφανή αποτυχία της ολοκλήρωσης, την εξαθλίωση των εργατικών τάξεων και την κατάρρευση όλων των αξιών στις οποίες ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει μετατραπεί από ειρηνιστική σε πολεμοχαρή, οι ελπίδες και οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν. Η δυτική πολιτική ελίτ που υποδαυλίζει τον πόλεμο μπορεί να φαίνεται κυρίαρχη, χάρη στις επικρατούσες, αν όχι εμμονικές, αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης, αλλά η δύναμή της υπερεκτιμάται σε σύγκριση με την τεράστια δημόσια αντίθεση στην κάπως εγκληματική της ατζέντα. Φυσικά, η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί, όπως συνέβη με τα γεγονότα που προηγήθηκαν των προηγούμενων παγκοσμίων πολέμων. Αυτή τη φορά, ωστόσο, μπορεί να διαπιστωθεί μια κρίσιμη διαφορά, επειδή μπορεί να υπάρχει επαρκής δημόσια ευαισθητοποίηση για να αποφευχθεί η πτώση στην παγίδα των πολεμοχαρών που θέλουν να οπλιστούν για να σώσουν ένα σάπιο σύστημα.
Έτσι, το να βλέπουμε τι συμβαίνει στη Γαλλία με έναν κοινότοπο τρόπο, αμφισβητώντας τα αιτήματα των φοιτητών, παραπονούμενοι για μικροπρεπείς πράξεις βίας σαν να ήταν αυτή η πραγματική καρδιά της δυσφορίας, ισοδυναμεί με το να αποφοιτούμε με πτυχίο στην εκούσια τύφλωση, έναν κλάδο στον οποίο διαπρέπουμε. Ο τελικός στόχος, το υπομόχλιο γύρω από το οποίο επικεντρώνεται η κοινωνική αγωνία, είναι ο Μακρόν, ο οποίος έχασε μια καλή ευκαιρία να συνταξιοδοτηθεί εκείνη την εποχή. Το γεγονός ότι ορισμένα γαλλικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν τον Μελανσόν ότι δημιούργησε τις συνθήκες για αυτό το άνοιγμα της κόλασης είναι πραγματικά λίγο κωμικό: ήταν ακριβώς ο ηγέτης της αριστεράς που δημιούργησε την ατμόσφαιρα έκτακτης ανάγκης για τη μονιμότητα του άνδρα των Ρότσιλντ στο Μέγαρο των Ηλυσίων, που απειλείται από τη δεξιά πλευρά από το Εθνικό Μέτωπο. Η Ευρώπη, ή μάλλον η ΕΕ, το επέβαλε, αλλά τώρα, τέσσερα χρόνια αργότερα, τι απομένει από αυτή την Ευρώπη; Σίγουρα δεν έχει απομείνει ούτε ίχνος ελπίδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου