«Τι κρύβουν οι βαρβαρικές επιδρομές» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Όταν ένας πολιτισμός σταματά να πιστεύει στον εαυτό του

Το κενό του πολιτισμού

                                              «Τι κρύβουν οι βαρβαρικές επιδρομές»

Από τη Θέουτα στα γαλλικά προάστια: για τον Χουάν Μανουέλ ντε Πράντα το ζήτημα της μετανάστευσης κρύβει μια βαθύτερη σύγκρουση, αυτή του πολιτισμού

                                                  από τον Χουάν Μανουέλ ντε Πράντα

                                                       Μετάφραση από τον Roberto Pecchioli

Τι συμβαίνει όταν ένας πολιτισμός χάνει την πολιτιστική και θρησκευτική δύναμη που τον ίδρυσε; Ο Juan Manuel de Prada βασίζεται στα επεισόδια βίας στη Θέουτα και τα γαλλικά προάστια για να διατυπώσει μια ριζοσπαστική θέση: πίσω από τις εντάσεις που συνδέονται με τη μετανάστευση δεν κρύβεται μόνο ένα κοινωνικό, οικονομικό ή πρόβλημα δημόσιας τάξης, αλλά μια σύγκρουση πολιτισμών και, ακόμη πιο βαθιά, ένα θρησκευτικό ζήτημα. Ο συγγραφέας αμφισβητεί την απεικόνιση των λεγόμενων «ζωνών χωρίς νόμους» ως απλών τόπων περιθωριοποίησης και κατηγορεί τις ευρωπαϊκές ελίτ ότι αγνοούν τις συνέπειες, οι οποίες βαρύνουν κυρίως τις εργατικές τάξεις. Το συμπέρασμά του μετατοπίζει τη συζήτηση από την πολιτική στη θεολογική: όταν ένας πολιτισμός αποκηρύσσει τη θρησκεία που τον δημιούργησε, σύμφωνα με τον de Prada, αφήνει ένα κενό που μπορεί να γεμίσει ένας άλλος πολιτισμός. (NR)

Η βάρβαρη εισβολή στη Θέουτα μας έδειξε σκηνές τυπικές του αντάρτικου πόλης που μέχρι τώρα είχαμε δει μόνο σε εξεγέρσεις στα προάστια του Παρισιού: πυρπολημένα αυτοκίνητα, επανειλημμένες επιθέσεις σε στρατιώτες και αστυνομικούς, επιθέσεις σε μέσα μαζικής μεταφοράς, σεξουαλική κακοποίηση και ούτω καθεξής. Δεν είναι σαφές σε κανέναν (ή μόνο σε όσους ζουν κλειδωμένοι σε αυτά τα σκονισμένα κλουβιά σκέψης που ονομάζονται ιδεολογίες) ότι αυτές δεν είναι συμπεριφορές ανθρώπων που έρχονται για να κερδίσουν τα προς το ζην σε μια άλλη χώρα, ούτε καν σε απελπιστικές καταστάσεις όπου ο καθένας μπορεί να διαπράξει ένα έγκλημα από καθαρό ένστικτο επιβίωσης ή για να προστατεύσει τους αγαπημένους του, όπως ο Ζαν Βαλζεάν. Τα κύματα εγκληματικότητας που έχουν εξαπλωθεί στη Θέουτα δεν έχουν καμία σχέση με την απελπισμένη εγκληματικότητα στην οποία αναφερόμαστε. είναι ενέργειες σχεδιασμένες σύμφωνα με μια στρατηγική εδαφικής κατάκτησης και εκδίωξης των αυτόχθονων πληθυσμών, μια στρατηγική που χρησιμοποιείται ήδη - με εξαιρετικά αποτελέσματα - σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως στη Γαλλία.

Αυτή η στρατηγική μπορεί να συνοψιστεί πολύ συνοπτικά: στα περίχωρα μιας πόλης, δημιουργούνται άνομες ζώνες ή, όπως θα έλεγε ο Μισέλ Φουκώ, «ετεροτοπίες», οι οποίες λειτουργούν εκτός κοινωνικών κανόνων και καθίστανται ακατοίκητες. Στη συνέχεια, η περιοχή σταδιακά επεκτείνεται, σαν λεκές από λάδι. Αυτό έχει συμβεί επανειλημμένα στη Γαλλία, όπου μουσουλμανικοί πληθυσμοί αποικίζουν μια γειτονιά και οργανώνουν συμμορίες εξειδικευμένες στον αστικό αντάρτικο, εισάγοντας διάφορες μορφές πολιτικού εκφοβισμού, λίγο πολύ ανεπαίσθητους ή κραυγαλέους, τις οποίες οι « μικροί λευκοί » (οι φτωχοί λευκοί κάτοικοι) δεν τολμούν καν να αναφέρουν, από φόβο αντιποίνων, καταλήγοντας να μεταναστεύσουν σε άλλες γειτονιές ή πόλεις. Η έξωση των κατοίκων αργά ή γρήγορα ακολουθείται από την κατάρρευση της αστυνομικής δύναμης, καθώς η περιπολία αυτών των άνομων ζωνών απαιτεί την ανάληψη πρόσθετων και πολύ δαπανηρών κινδύνων, ειδικά επειδή οι αρχές αναγκάζουν την αστυνομία να υιοθετήσει ήπιες, ειρηνικές μεθόδους, ακριβώς όπως συμβαίνει στη Θέουτα.

Δεν πρέπει να συγχέουμε αυτές τις «ζώνες χωρίς νόμο» με τα γκέτο, όπου οι περιθωριοποιημένοι πληθυσμοί ζουν περιορισμένοι ο ένας στον άλλον. Οι κάτοικοι των ζωνών χωρίς νόμο δεν είναι ούτε περιορισμένοι ούτε περιθωριοποιημένοι. Αντίθετα, έχουν κατακτήσει την περιοχή στην οποία κατοικούν, δημιουργώντας —μέσω απροκάλυπτης ή συγκαλυμμένης βίας— τον δικό τους αυτόνομο χώρο, εκδιώκοντας όσους προηγουμένως κατοικούσαν εκεί. Και, φυσικά, σε αυτές τις άνομες ετεροτοπίες που δημιουργήθηκαν από τις βαρβαρικές εισβολές, η φανταστική επιμειξία (φυλετική και πολιτισμική ανάμειξη) που ενέπνευσε τόσες πολλές μυθικές αφηγήσεις ορθόδοξου προοδευτισμού δεν υπάρχει.

Αρχικά, μπορεί να υπάρχει μια επίφαση ή μια παντομίμα επιμειξίας, με την πολύχρωμη επίδειξη τυμπάνων και σαμ. Αλλά αυτό είναι ένα μέσο που χρησιμοποιείται από πονηριά, το οποίο γρήγορα αντικαθίσταται από πολύ πιο αποτρεπτική συμπεριφορά μόλις εξασφαλιστεί ο έλεγχος. Αυτή η στρατηγική, που επαναλαμβάνεται στη Γαλλία, είναι η ίδια που σκοπεύουν να εφαρμόσουν στη Θέουτα, σε μια ακόμη πιο σκληρή και βάναυση μορφή. Φυσικά, όσοι την κατήγγειλαν στη Γαλλία εκείνη την εποχή - σχεδόν πάντα οι εργατικές τάξεις που υπέστησαν τις συνέπειες - κατηγορήθηκαν για υπερβολή και εντυπωσιασμό, για τροφοδοσία ρατσιστικών φαντασιώσεων και παράνοιας. Αυτό ακριβώς είναι το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποίησε ο Γκράντε Μαρλάσκα, ο Ισπανός Υπουργός Εσωτερικών, όταν περιέγραψε τα παράπονα των κατοίκων της Θέουτα ως «αισθήσεις» και «υποκειμενικές ανασφάλειες » .

Δύο Ευρώπες

Οι γαλλικές διανοητικές ελίτ -οι οποίες, όπως και οι ισπανικές, ζουν σε πλούσιες γειτονιές- έχουν εγκαταλείψει τους « μικρούς λευκούς » που υπέστησαν τις εισβολές στην τύχη τους, κηρύττοντας τις αρετές της «κοινωνικής επιμειξίας» και παρακάμπτοντας το πρόβλημα με άχρηστες και ρητορικές «πολιτικές ένταξης », με την ελπίδα ότι ο αυξανόμενος αριθμός εισβολέων θα διασφαλίσει σύντομα τον εκλογικό θρίαμβο του προοδευτισμού υπό διάφορες προσωπείες, μετριοπαθείς ή ριζοσπαστικές ανάλογα με τις περιστάσεις.

Αυτό έχει συμβεί επανειλημμένα στη Γαλλία και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου το τμήμα του πληθυσμού που υφίσταται βαρβαρικές εισβολές δεν είναι πλέον σε θέση να σχηματίσει πλειοψηφίες ενάντια στις συμμαχίες που σφυρηλατεί ο μετριοπαθής και ριζοσπαστικός προοδευτισμός με τους εισβολείς. Αυτές οι συμμαχίες, με τη σειρά τους, οδηγούν στην άνθηση κομμάτων που τρέφονται με φόβο και θυμό, προσπαθώντας χονδροειδώς να αντιμετωπίσουν τον εισβολικό αποικισμό με το πολιτισμικό κενό που ήταν η κύρια αιτία του.

Πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε, αν δεν θέλουμε να απαρνηθούμε την πνευματική ειλικρίνεια, ότι η ενσωμάτωση πληθυσμών που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς είναι εγγενώς αδύνατη. Πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι οι πολιτισμοί ιδρύονται από τις θρησκείες και εξαφανίζονται όταν η θρησκεία που τους ίδρυσε παρακμάζει. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως κοσμικός πολιτισμός, ούτε δημοκρατικός, ούτε ρεπουμπλικανικός, ούτε συνταγματολογικός, ούτε καμία άλλη τέτοια ανοησία. Όπου απουσιάζει η θρησκεία, υπάρχει μόνο ένα πολιτισμικό κενό, το οποίο αναπόφευκτα γεμίζει από έναν άλλο πολιτισμό, αυτόν των εισβολέων.

Όσοι έρχονται να γεμίσουν αυτό το κενό απλώς εκτελούν ένα σχέδιο (ας το πούμε έτσι). Πολύ πιο κακοήθης είναι η στάση που υιοθετούν εκείνες οι ελίτ -προφανώς προέρχονται από κοινωνικές τάξεις που έχουν διαφυλαχθεί από την επαφή με τις βαρβαρικές εισβολές- οι οποίες αρνούνται την πραγματικότητα και συνεχίζουν να επαινούν τα κύματα μετανάστευσης και να χειροκροτούν τις μαζικές νομιμοποιήσεις, εξαπολύοντας αναθέματα εναντίον όσων καταγγέλλουν αυτή τη νέα μορφή συλλογικής αυτοκτονίας.

Συχνά αναρωτιέμαι για τα κίνητρα πίσω από την προδοσία και την τρέλα τους. Δεν μου διαφεύγει ότι σχεδόν όλοι τους χρηματοδοτούνται γενναιόδωρα από τους ίδιους τους οργανισμούς που χρηματοδοτούνται από την παγκοσμιοποίηση και διαφθείρονται από τον ηγεμονικό προοδευτισμό με πληθώρα προνομίων και πλεονεκτημάτων. Αλλά η αποστροφή τους κρύβει έναν άλλο, πιο σκοτεινό και μυστικό λόγο, ο οποίος δεν μπορεί να εξηγηθεί ως αφελής υπεράσπιση των λεγόμενων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε ως υποταγή στην πολιτική ορθότητα, ούτε ως μαζοχιστική διαστροφή των συναισθημάτων, ούτε ως παραληρηματική φιλανθρωπία, ούτε καν ως μοιρολατρία των αυτοκαταστροφικών παρορμήσεων. Όλα αυτά τα συστατικά -ακόμα και η καθαρή ηλιθιότητα- αναμειγνύονται στο καζάνι της αποστροφής από το οποίο πίνουν αυτές οι ελίτ. Υπάρχει όμως ένα άλλο συστατικό που χρησιμεύει ως γαλακτωματοποιητής για όλα αυτά. Στην καρδιά αυτής της αποστροφής, που εξηγεί τα βαθύτερα βάθη της, βρίσκεται το μίσος για τη θρησκεία που ίδρυσε τον πολιτισμό μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε πολιτικό ζήτημα υπάρχει πάντα ένα θεολογικό πρόβλημα. ( www.kontrainfo.com )

.Χουάν Μανουέλ ντε Πράδα

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΠΗΓΗ →Kontrainfo

«Τι Κρύβουν οι Βαρβαρικές Εισβολές» - Inchiostronero