Το Ιράν έχει προχωρήσει στην επίθεση, αλλά όχι εναντίον των αμερικανικών πλοίων, τα οποία έχουν υποχωρήσει πολύ προς τη βάση Ντιέγκο Γκαρσία. Αντίθετα, το έπραξαν μέσω μιας νέας επίθεσης των Χούθι στον αυτοκινητόδρομο Χαϊτζάτ αλ-Αμπντ. Αυτή είναι η κύρια αρτηρία μεταξύ Ταΐζ και Άντεν, η οποία παλαιότερα ήταν η πρωτεύουσα της Υεμένης, αλλά η έδρα της κυβέρνησης-μαριονέτας της Σαουδικής Αραβίας, η οποία ωστόσο είναι η επίσημα αναγνωρισμένη, παρά το γεγονός ότι ελέγχει ένα μικρό μέρος της επικράτειας και μόλις το 20% του πληθυσμού. Αυτός είναι ένας εξαιρετικά συμβολικός στόχος που αρχίζει να γίνεται εφικτός. Μέχρι τώρα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το Ιράν και η Υεμένη έχουν συγχρονίσει τις μάχες τους, οι οποίες, άλλωστε, είναι εναντίον του ίδιου εχθρού: του Ισραήλ, της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων. Ενώ οι Χούθι έχουν επανειλημμένα καταστρέψει τον αγωγό Ανατολής-Δύσης που επέτρεπε στο Ριάντ να παρακάμψει τα Στενά του Ορμούζ και το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, οι Ιρανοί έχουν χτυπήσει το κοίτασμα Μπου Χάσα νοτιοδυτικά του Άμπου Ντάμπι: είναι ένα από τα μεγαλύτερα πεδία φυσικού αερίου και πετρελαίου στα Εμιράτα, καθώς και το μόνο μέρος σε αυτή τη χώρα εκτός των Στενών του Ορμούζ. Η ομόκεντρη επίθεση στερεί από την αγορά 13 εκατομμύρια τυπικά βαρέλια την ημέρα, αλλά ταυτόχρονα προμηνύει μια πλήρη αλλαγή παραδείγματος σε αυτόν τον τελευταίο Πόλεμο του Κόλπου.
Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε δεινή θέση, αν και προσπαθεί να μιμηθεί τις αμερικανικές τακτικές βομβαρδίζοντας εδώ κι εκεί (ένα σχολείο θηλέων χτυπήθηκε, μιμούμενο αυτό που συνέβη στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου), αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι σε θέση να κάνει πολλά στρατιωτικά, παρά το γεγονός ότι παραβίασε την διετή εκεχειρία. Και ο Οίκος των Σαούντ, που τον κυβερνά, αρχίζει να τρέμει: Ο Μπιν Σαλμάν, το fac totum του Βασιλείου, αμφισβητείται τώρα εντός της ίδιας της οικογένειας, ενώ οι εκατό περίπου φυλές που αποτελούν το σαουδαραβικό παζλ αγωνίζονται για το θέμα, πολλές από τις οποίες διεκδικούν με υπερηφάνεια την υεμενίτικη καταγωγή, αποστασιοποιούμενες από όλα όσα συμβόλιζε ο βασιλικός οίκος κατά τη διάρκεια των μακρών δεκαετιών του πετροδολαρίου. Οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να παρέμβουν, αλλά δεν το κάνουν, για να μην εξαντλήσουν το πυραυλικό τους οπλοστάσιο. Με λίγα λόγια, ολόκληρη η Μέση Ανατολή, πρώην βρετανική και τώρα αμερικανική, διαλύεται. Αλλά είναι μια συζήτηση που μπορεί να επεκταθεί: ακόμη και στην Ουκρανία, μετά την αλλαγή στη ρωσική στρατηγική, η οποία σήμερα πλήττει ανελέητα τις υποδομές που υποστηρίζουν τον πόλεμο και αρχίζει να περικυκλώνει τις εναπομείνασες δυνάμεις του Ζελένσκι, γινόμαστε μάρτυρες μιας απόκλισης μεταξύ των αμερικανικών και των ευρωπαϊκών θέσεων, με την τελευταία να εξακολουθεί να είναι θύμα υπερεθνικιστικών ψευδαισθήσεων που συγκρούονται σαν τα κέρατα μιας κατσίκας με την πραγματικότητα.
Δυστυχώς, η ανευθυνότητα των ευρωπαϊκών πολιτικών κύκλων φτάνει στα όριά της, απειλώντας με ένα είδος αποκλεισμού του θύλακα του Καλίνινγκραντ, στον οποίο η Ρωσία -κατά τα λόγια του Πούτιν- θα αναγκαστεί να απαντήσει με όλες τις δυνάμεις και τους πόρους της, μια ρητή αναφορά στις πυρηνικές βόμβες. Τώρα, αν και οι Αμερικανοί πωλούν στους Ευρωπαίους όπλα που στη συνέχεια μεταβιβάζουν στην Ουκρανία, η Ουάσιγκτον φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι σε αυτό το σημείο υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι που πρέπει να ακολουθήσει, εκτός από την πυρηνική επιλογή: είτε ρεαλιστικές ειρηνευτικές συνομιλίες που επιδιώκουν να σώσουν ό,τι μπορεί να σωθεί, είτε να αντιμετωπίσουν μια οξεία ήττα, ολοένα και πιο οξεία καθώς προχωρούν τα πράγματα. Αλλά οι Ευρωπαίοι, ή μάλλον το ηπειρωτικό πολιτικό περιβάλλον, πολλά από τα οποία είναι ήδη νεκρά, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν σε μια ειρήνη που μοιάζει με ήττα: αφού έστειλαν τη βιομηχανία και την οικονομία σε αταξία για να στηρίξουν ένα φιλοναζιστικό καθεστώς, δεν θα άντεχαν ούτε μια μέρα στις καρέκλες τους, πόσο μάλλον η ΕΕ, η οποία είναι ο πραγματικός εγκέφαλος της ευρωπαϊκής πολεμοχαρούς εκστρατείας. Επομένως, πρέπει να συνεχίσουν να ελπίζουν σε πόλεμο και σε μια αδύνατη λύση που προσφέρεται για να παρουσιαστεί ως νικηφόρα.
Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι τα διάφορα πεδία των μαχών συγχωνεύονται, και αυτό δεν είναι καλά νέα για τη Δύση, η οποία βλέπει το σύστημα «διαίρει και βασίλευε» να χάνει σταδιακά την αποτελεσματικότητά του. Και παραδόξως, αυτό σπέρνει τους σπόρους της διαίρεσης στο δικό της στρατόπεδο.
Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε δεινή θέση, αν και προσπαθεί να μιμηθεί τις αμερικανικές τακτικές βομβαρδίζοντας εδώ κι εκεί (ένα σχολείο θηλέων χτυπήθηκε, μιμούμενο αυτό που συνέβη στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου), αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι σε θέση να κάνει πολλά στρατιωτικά, παρά το γεγονός ότι παραβίασε την διετή εκεχειρία. Και ο Οίκος των Σαούντ, που τον κυβερνά, αρχίζει να τρέμει: Ο Μπιν Σαλμάν, το fac totum του Βασιλείου, αμφισβητείται τώρα εντός της ίδιας της οικογένειας, ενώ οι εκατό περίπου φυλές που αποτελούν το σαουδαραβικό παζλ αγωνίζονται για το θέμα, πολλές από τις οποίες διεκδικούν με υπερηφάνεια την υεμενίτικη καταγωγή, αποστασιοποιούμενες από όλα όσα συμβόλιζε ο βασιλικός οίκος κατά τη διάρκεια των μακρών δεκαετιών του πετροδολαρίου. Οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να παρέμβουν, αλλά δεν το κάνουν, για να μην εξαντλήσουν το πυραυλικό τους οπλοστάσιο. Με λίγα λόγια, ολόκληρη η Μέση Ανατολή, πρώην βρετανική και τώρα αμερικανική, διαλύεται. Αλλά είναι μια συζήτηση που μπορεί να επεκταθεί: ακόμη και στην Ουκρανία, μετά την αλλαγή στη ρωσική στρατηγική, η οποία σήμερα πλήττει ανελέητα τις υποδομές που υποστηρίζουν τον πόλεμο και αρχίζει να περικυκλώνει τις εναπομείνασες δυνάμεις του Ζελένσκι, γινόμαστε μάρτυρες μιας απόκλισης μεταξύ των αμερικανικών και των ευρωπαϊκών θέσεων, με την τελευταία να εξακολουθεί να είναι θύμα υπερεθνικιστικών ψευδαισθήσεων που συγκρούονται σαν τα κέρατα μιας κατσίκας με την πραγματικότητα.
Δυστυχώς, η ανευθυνότητα των ευρωπαϊκών πολιτικών κύκλων φτάνει στα όριά της, απειλώντας με ένα είδος αποκλεισμού του θύλακα του Καλίνινγκραντ, στον οποίο η Ρωσία -κατά τα λόγια του Πούτιν- θα αναγκαστεί να απαντήσει με όλες τις δυνάμεις και τους πόρους της, μια ρητή αναφορά στις πυρηνικές βόμβες. Τώρα, αν και οι Αμερικανοί πωλούν στους Ευρωπαίους όπλα που στη συνέχεια μεταβιβάζουν στην Ουκρανία, η Ουάσιγκτον φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι σε αυτό το σημείο υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι που πρέπει να ακολουθήσει, εκτός από την πυρηνική επιλογή: είτε ρεαλιστικές ειρηνευτικές συνομιλίες που επιδιώκουν να σώσουν ό,τι μπορεί να σωθεί, είτε να αντιμετωπίσουν μια οξεία ήττα, ολοένα και πιο οξεία καθώς προχωρούν τα πράγματα. Αλλά οι Ευρωπαίοι, ή μάλλον το ηπειρωτικό πολιτικό περιβάλλον, πολλά από τα οποία είναι ήδη νεκρά, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν σε μια ειρήνη που μοιάζει με ήττα: αφού έστειλαν τη βιομηχανία και την οικονομία σε αταξία για να στηρίξουν ένα φιλοναζιστικό καθεστώς, δεν θα άντεχαν ούτε μια μέρα στις καρέκλες τους, πόσο μάλλον η ΕΕ, η οποία είναι ο πραγματικός εγκέφαλος της ευρωπαϊκής πολεμοχαρούς εκστρατείας. Επομένως, πρέπει να συνεχίσουν να ελπίζουν σε πόλεμο και σε μια αδύνατη λύση που προσφέρεται για να παρουσιαστεί ως νικηφόρα.
Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι τα διάφορα πεδία των μαχών συγχωνεύονται, και αυτό δεν είναι καλά νέα για τη Δύση, η οποία βλέπει το σύστημα «διαίρει και βασίλευε» να χάνει σταδιακά την αποτελεσματικότητά του. Και παραδόξως, αυτό σπέρνει τους σπόρους της διαίρεσης στο δικό της στρατόπεδο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου