Σχέδιο Ανάν – ΑΟΖ: Τώρα εξηγούνται όλα… (ας το ξαναθυμηθούμε)

Πηγή : Geopolitics & Daily news

Θετική Ανατροπή Τεράστιας Σημασίας (20.03.2011)

Κώστας Μαυρίδης – Υποψήφιος Βουλευτής ΔΗΚΟ – Επαρχίας Κερύνειας, mavrides@ucy.ac.cy

Η οριοθέτηση του θαλάσσιου χώρου γύρω από την Κύπρο μέσω της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) είναι κατά την άποψή μου, η σημαντικότερη πολιτική ευκαιρία των τελευταίων δεκαετιών που παρέχει την δυνατότητα για τεράστιες πολιτικές και οικονομικές ανατροπές. Ωστόσο, ο επιστημονικός εντοπισμός ενεργειακού πλούτου (φυσικού αερίου/πετρελαίου) στον υποθαλάσσιο χώρο της Κύπρου έγινε ΠΡΙΝ το Σχέδιο Ανάν. Για αυτό, στο Σχέδιο υπήρχαν πρόνοιες-παγίδες που αφαιρούσαν την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου από το Κυπριακό κράτος και έδιναν σε Τουρκία-Αγγλία πρωτεύοντα ρόλο στην θαλάσσια περιοχή.

Προσωπικά, αισθάνομαι δικαιωμένος που πρωτοστάτησα στην αποκάλυψη εκείνης της συνωμοσίας πριν το δημοψήφισμα. Για παράδειγμα, φανερώσαμε την ένσταση της Τουρκίας για την συμφωνία μεταξύ Κύπρου-Αιγύπτου για ρύθμιση της θαλάσσιας ΑΟΖ. Η παγίδα ήταν χωσμένη στις 10,000 σελίδες του Σχεδίου που το κοινό δεν διάβασε! Όσο για την πρόσφατη συμφωνία Κύπρου-Ισραήλ, αυτό θα απαιτούσε έγκριση ξεχωριστών πλειοψηφιών ώστε οι Τ/κ και Τούρκοι έποικοι αντιπρόσωποί τους να την εγκρίνουν!
Το «Πρόσθετο Πρωτόκολλο στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης» που αφορούσε τις Αγγλικές Βάσεις ήταν μέρος του Σχεδίου Ανάν, έξω από το κυρίως μέρος και προνοούσε ότι: «Η Κύπρος δεν θα απαιτήσει, ως μέρος των χωρικών υδάτων της, τα ύδατα μεταξύ των γραμμών οι οποίες περιγράφονται στην έκθεση που αναφέρεται στο Πρόσθετο Πρωτόκολλο …» και ότι «το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεχίσει να απολάβει πλήρους και ανεμπόδιστης πρόσβασης για ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ σκοπό στα ύδατα μεταξύ των υδάτων τα οποία η Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία ΔΕΝ θα διεκδικήσει…». Στο κείμενο υπήρχε αναφορά σε «νέα σύνορα» (!) τα οποία θα καθορίζονταν από πρόσωπο που θα διόριζε η Αγγλία, μετά την αποδοχή του Σχεδίου. Παράλληλα, δεσμευόταν η Κύπρος για πάντα πως οποιαδήποτε διαφορά ΔΕΝ μπορούσε να τεθεί ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου. Ξεκαθαρίζουμε ότι η ευθύνη ΔΕΝ αφορά όσους αποδέχτηκαν το Σχέδιο, αλλά εκείνους τους πολιτικούς που γνώριζαν και εντούτοις σιώπησαν. Άλλωστε, ο κόσμος είχε να επιλέξει με βάση την όποια ενημέρωση είχε και την εμπιστοσύνη που έτρεφε προς συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα.
Η ρύθμιση λοιπόν της ΑΟΖ είναι μια εξέλιξη με τεράστια πολιτική σημασία που προκύπτει ως ευτυχές συνεπακόλουθο της απόρριψης του Σχεδίου Ανάν με πλήρη ένταξη στην Ε.Ε. Αυτό είναι που διατήρησε ζωντανή την δυνατότητα για αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου, την στιγμή που «σημαίνοντες» πολιτικοί -από το Προεδρικό μέχρι εκείνους στην αντιπολίτευση που ονειρεύονται το Προεδρικό- αλληθώριζαν στην κρίσιμη ώρα. Σήμερα όμως έχουν άποψη και για το πώς πρέπει να διανεμηθούν τα κέρδη που θα προκύψουν! Την ώρα όμως που απαιτούνταν σθένος, πολιτικός ρεαλισμός και διορατικότητα, την ώρα των εξελίξεων που τα πράγματα ήταν ρευστά, άλλα βαρίδια επικράτησαν και ζύγισαν περισσότερο στα μυαλά τους. Σήμερα, χρόνια αργότερα, όταν τα πράγματα έχουν κριθεί και εδραιωθεί, προβάλλουν απόψεις για το τι πρέπει να γίνει. Χωρίς να εξηγήσουν γιατί δεν «είδαν» εκείνα που απλοί πολίτες εντόπισαν και πρόβαλαν. Η διορατικότητα είναι πολιτική αρετή όταν αφορά το παρόν και το μέλλον, όχι το παρελθόν. Γι αυτό και η σημερινή μεταστροφή τους δημιουργεί περισσότερη καχυποψία για την τότε στάση τους.
Η ρύθμιση των θαλάσσιων ορίων γύρω από την Κύπρο, μαζί με την ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, σηματοδοτούν μια μοναδική πολιτική ευκαιρία, πέραν της οριοθέτησης της θαλάσσιας ζώνης ανάμεσα στις δύο χώρες. Το Ισραήλ ήδη έμπρακτα κάνει γεωπολιτική στροφή μέσω Κύπρου και Ελλάδας, ως την μοναδική του έξοδο προς την Ευρώπη π.χ. η εγκατάσταση τερματικού στο Βασιλικό της Κύπρου και όχι στο Τσειχάν της Τουρκίας σημαίνει πολλά. Αν δε συνυπολογιστεί ότι το Ισραήλ, ως κύριος παίχτης στην περιοχή διαθέτει δυνατούς δεσμούς στήριξης από τις ΗΠΑ, οι κινήσεις του σημαίνουν πάρα πολλά.

http://parisis.wordpress.com/

Τώρα που αποκαλύφθηκε το σχέδιο εκποίησης του δημοσίου πλούτου, υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για αυτό το βίντεο;

Πηγή : www.olympia.gr

Η Διαλεκτική της ισχύος

Πηγή : Λόγια-Σταράτα

του Ηρακλή Μήλλα

«Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι μπορούν να αντιπαρατεθούν στις αντιξοότητες, εάν όμως θέλετε να ελέγξετε τον χαρακτήρα του, τότε δώστε του ισχύ» (power, εξουσία). Η φράση αυτή που ανήκει στον Αβραάμ Λίνκολν νομίζω ότι ισχύει και για τα κράτη. Τα αδύναμα κράτη είναι υπέρ της ειρήνης, της συμφωνίας, της κατανόησης, του σεβασμού στο διεθνές δίκαιο, δεν θα ξέρουμε όμως ποτέ εάν αυτό συμβαίνει λόγω της φιλοσοφίας που πρεσβεύουν για τη ζωή ή πηγάζει από την αδυναμία τους. Δεν αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας τους εάν δεν αποκτήσουν ισχύ.
Ο χαρακτήρας μας δεν αποκαλύπτεται από τις πράξεις μας αλλά από το πώς αξιοποιούμε τις δυνατότητές μας. Άλλο είναι να είναι κατά της φιλονικίας ένας λεπτός και αδύναμος άνθρωπος (ούτως ή άλλως δεν έχει άλλη επιλογή) κι άλλο να μην προσφεύγει στη βία κάποιος γεροδεμένος. Στα νιάτα μου το ερώτημα αυτό με απασχολούσε πολύ. Προσπαθούσα να καταλάβω την αιτία που ήμουν έντιμος, γιατί π.χ. δεν έκλεβα; Για να δοκιμάσω τον εαυτό μου «σούφρωσα» κάτι από ένα κατάστημα και βλέποντας ότι το καταφέρνω είχα φθάσει στο συμπέρασμα ότι άρα, ήταν η ελεύθερη επιλογή μου η εντιμότητα. Σήμερα, για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι και τόσο βέβαιος γι’ αυτό. Ίσως και να μην είχα το θάρρος και τη δύναμη να πάρω το ρίσκο της τέλεσης μιας παράνομης πράξης. Εάν αποκτούσα πραγματικά την ισχύ αυτή τι θα έκαμα άραγε; Δεν την έχω, άρα θα φύγω από την ζωή με αναπάντητο αυτό το ερώτημα.

Σε σχέση με παλαιότερα η Τουρκία τα τελευταία χρόνια έγινε ισχυρότερη. Πρώτα στον οικονομικό, μετά στο στρατιωτικό και τελευταία στον πολιτικό τομέα, άρχισε να έχει επιρροή. Ταυτόχρονα άρχισε και μια μεταβολή στο χαρακτήρα της η οποία δεν αποκρύπτεται. Ελέχθη ότι στην περιοχή είναι ‘σε ηγετική θέση’ και στην πολιτική ‘παράδειγμα προς μίμηση’. Κάνει αισθητή την παρουσία της ως εκφραστής του ορθού. Τραβά ιδιαίτερα την προσοχή η συμπεριφορά της απέναντι σ’ αυτούς που βρίσκονται ‘σε λάθος δρόμο’: στηριζόμενη στην ισχύ της αντιδρά σε ο,τι θεωρεί αδικία για να τους γίνει μάθημα. Χρησιμοποιείται κατά κόρον η έκφραση ‘περιφερειακή δύναμη’. Αυτό που έψαξα να καταλάβω, όμως δεν το βρήκα, στο βιβλίο ‘Το Στρατηγικό Βάθος’ που προ δεκαετίας έγραψε ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ήταν αυτός ακριβώς ο τομέας: Το βιβλίο που περιέγραφε διεξοδικά το πώς η Τουρκία θα γινόταν μια ισχυρή χώρα, δεν ανέφερε καθόλου για ποιους σκοπούς θα έκανε χρήση της ισχύος αυτής. Θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως μια ένδειξη κάποιου χαρακτήρα ότι ένας λαός που επί δεκαετίες και μάλιστα επί αιώνες κατέκρινε τις εκβιαστικές και άδικες συμπεριφορές των ‘μεγάλων δυνάμεων’ (το δίκιο είναι του ισχυρού) σήμερα που απέκτησε δύναμη χαίρεται την περηφάνια της υπερδύναμης.

Η φιλολογία των κατακτήσεων και ο χαρακτήρας
Η Τουρκία έχει μία ένδοξη αλλά ταυτόχρονα και προβληματική κληρονομιά: την δύναμη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η οποία είχε υπό τον έλεγχό της μια απίστευτα μεγάλη γεωγραφική περιοχή. Αυτή η ‘χρυσή περίοδος’ των Οθωμανών αναφέρεται από το λαό με θαυμασμό και νοσταλγία. Εάν έχετε την περιέργεια να ρίξετε μια ματιά στον τρόπο που η τουρκική λογοτεχνία αναφέρεται σε ‘αλώσεις’ (fetih, εκπόρθηση) και στις ‘χαρούμενες επιδρομές’ θα κάνετε ενδιαφέρουσες επισημάνσεις. Θα βρείτε εκατοντάδες κείμενα και στίχους που εκθειάζουν –και το χειρότερο, δίχως να ξενίζει κανένα αυτό- τη χρήση βίας για υπόταξη, κατάληψη, κατάκτηση νέων εδαφών… Θα μπορούσε ουσιαστικά, το γεγονός αυτό να αποτελέσει θέμα μιας διδακτορικής διατριβής. Για οικονομία χώρου παραθέτω στίχους από δέκα μόνο ποιήματα με θέμα τις ‘κατακτήσεις’:

Γιατί κόρη μου σε απασχολεί η καθημερινότητα / Είσαι κι εσύ σε ηλικία Πορθητές να γεννήσεις… / Προχώρα λιοντάρι μου να αρχίσουν οι προετοιμασίες για κατακτήσεις… // Ω ρυθμιστή, στείλε μας τις δίκαιες ρυθμίσεις / Μας χρειάζονται νέοι Πορθητές, για νέες κατακτήσεις! // Δεν σου αρμόζει να μένεις ξαπλωμένος, εγέρσου με το ξημέρωμα / στενά για σένα τα μέρη τούτα, παρθένες βρες πατρίδες / Για να τις κατακτήσεις / διάβασε το κοράνι και ξεκίνα εκστρατεία // Πολεμιστής γενναίος στις εκστρατείες, εσύ ο εγγονός του Πορθητή / Πέτυχε μια κατάκτηση που θα σταματήσει τα μυαλά του κόσμου / Οι κατακτήσεις δεν θα έχουν τέλος, η Πόλη δεν είναι μόνο μία/ οι Πορθητές δεν θα ‘χουν τέλος, υπάρχουν αυτές που τους γεννάνε / Υπάρχει η γενιά των κατακτητών που στέλνει δοξασίας μήνυμα // Βρόντηξε ξανά μπάντα στρατιωτική μη χαθεί ο ενθουσιασμός / στο όνομα του Τούρκου να τρέμει η οικουμένη // Με τον Πορθητή οι κατακτήσεις, με τον Γιαβούζ το μπερεκέτι, με τον Σουλεϊμάν η τάξη / ω Τούρκου γιέ ξύπνα και φέρε νέο νόμο στον κόσμο // Πίστεψε τέλειωσαν οι Πορθητές, τα παιδιά κλαίνε / Έλα πλέον εσύ Εκπόρθηση που πολύ σε επιθυμήσαμε /Θα σε ονομάζουν Πορθητή στην Κύπρο / δεν έκανες παραχωρήσεις, ξέρουν ότι είσαι Τούρκος // Δώσατε εντολή στο στρατό για Κύπρο / σε 48 ώρες πέτυχε η πόρθηση // Κατακτήσεις που είστε το φάρμακο στα βάσανά μας / Ανοίξτε τα γενναιόδωρα σας χέρια//

Όσο το κράτος δεν είναι ισχυρό, αυτή η κληρονομιά, αυτή η αντίληψη αξιών, αυτή η νοσταλγία κι αυτός ο λόγος παραμένει μόνο ως ένα λογοτεχνικό κείμενο. Όταν όμως το κράτος αποκτά ισχύ, αυτά όλα γίνονται μοχλός πίεσης στην κοινωνία και γα τους πολιτικούς Δημιουργείται ο κίνδυνος (για ορισμένους η ‘ευκαιρία’) να μετατραπούν όλα αυτά σε έργο. Χωρίς να το καταλάβουμε μπορεί να πάρουν τα μυαλά μας αέρα. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο βγαίνει μπροστά ο χαρακτήρας. Η Τουρκία τελευταία περνά από ένα τεστ κατάταξης. Θα δούμε το αποτέλεσμα των εξετάσεων. Με το καλό!

Ενώ ο αδύναμος προσβλέπει σε συμμαχίες, σε διεθνή στήριξη, στη νομιμότητα, και στον συμβιβασμό, οι ισχυροί πολλές φορές ξεκινούν με αυτά τα οποία θα πρέπει να αποτελούν τελευταία προσφυγή. Αναφέρονται σε στρατιωτικές λύσεις, σε απειλές πολέμου ή ακόμη και στην χρήση βίας. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά στην ιστορία. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι τα αποτελέσματα τέτοιων ενεργειών βοήθησαν την ανθρωπότητα ή ακόμη και τα εμπλεκόμενα μέρη. Ο καβγάς έχει πάντοτε το ρίσκο του. Για το λόγο αυτό είναι κατανοητή η ανησυχία των ψύχραιμων ανθρώπων από την ανερχόμενη ένταση στην περιοχή. Όσο για την ισχύ, υπό αυτές τις συνθήκες είναι ο χειρότερος σύμβουλος.

Τελικά θα πρέπει να αναφερθούμε και στο δίδυμο αδέλφι της πολιτικής ισχύος: τα δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ενίοτε το ‘δίκαιο’ και η ‘ισχύς’ χρησιμοποιούνται μέσα στην ίδια φράση. Κάποτε, οι έννοιες ‘εθνικό συμφέρον’ και ‘διεθνές δίκαιο’ χρησιμοποιούνται μαζί. Κάποτε είναι ορατό ότι διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλον. Και τελικά φθάνει να γίνονται συνώνυμα το συμφέρον και το δίκαιο. Αυτό είναι και η παράπλευρη απώλεια που δημιουργεί η ισχύς. Πέραν τούτου η ισχύς δημιουργεί νέους κόλακες και νέους, κρυφούς ή φανερούς εχθρούς. Όσο παιδευόμαστε μ’ αυτούς ο χαρακτήρας μας διαμορφώνεται εκ νέου. Θέλω να πω, η ισχύς δεν φέρνει μόνο κέρδη. Θα ήθελα πολύ να είχαν γραφεί βιβλία όχι μόνον για το πώς μπορεί να αποκτηθεί η ισχύς, αλλά και για το πώς θα γίνει η χρήση της.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην τουρκική εφημερίδα Ζαμάν, 27/09/2011

**Ο Ηρακλής Μήλλας γεννήθηκε το 1940 στην Τουρκία, έζησε στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1971 και έκτοτε διαμένει στην Ελλάδα. Είναι απόφοιτος της Ροβερτείου, με διδακτορικό στην πολιτική επιστήμη από το Πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Εργάστηκε ως μηχανικός στην Τουρκία, στην Ελλάδα και σε διάφορες αραβικές χώρες.

Χρ. Γιανναράς: «Η πολιτική γονιμότητα της οργής»

πηγή : Αντίφωνο
Για το βιβλίο του «Η πολιτική γονιμότητα της οργής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS, ο Χρήστος Γιανναράς είχε ανοιχτή συζήτηση με τους αναγνώστες του, την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011 στον IANO.

Μεταξύ άλλων είπε ότι: "προτιμάει μια δημιουργική καταστροφή από μια ψευδή σωτηρία" ότι "η οργή του πολίτη θα αποδειχθεί γόνιμη μόνο αν μια κρίσιμη κοινωνική μάζα αφυπνιστεί στην ανάγκη προτεραιοτήτων ποιότητας καὶ «νοήματος» της ζωής, πέρα απὸ την καταναλωτικὴ αποχαύνωση" και ότι "η απώλεια νοήματος είναι καταγωγικό γεγονός του τρόπου του βίου μας αφού η νεωτερικότητα θεμελιώθηκε στην άρνηση κάθε μεταφυσικής".

Χρ. Γιανναράς «Η πολιτική γονιμότητα της οργής» from Αντίφωνο (antifono.gr) on Vimeo.

Σεργίου Μπουλγκάκοφ : Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ (18) S. O. S.

Συνέχεια απο Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011    

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Πρώτο κεφάλαιο
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΑΠ’ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΡΦΗ
(Aπό το   ε ί δ ο ς   στο   π ρ ώ τ ο   ε ί δ ο ς )

         Το ανθρώπινο πνεύμα έχει μιαν υποστατική – και επιπλέον όχι μια μονο-υποστατική, αλλά μιαν πολυ-υποστατική – φύση, στην οποίαν αναπτύσσεται το περιεχόμενό του και φθάνει το Είναι του στην πραγματικότητα. Το υποστατικό πνεύμα έχει στην αυτοσυνειδησία του και στον αυτοπροσδιορισμό του τη μορφή (το είδος…) της τριάδας, και όλες οι υποστάσεις, στις οποίες ζη το ανθρώπινο πνεύμα, έχουν τη μια κοινή φύση. Το  Έ ν  είναι τριαδικό στη μορφή της ύπαρξής του, και το πολλαπλό είναι ενιαίο μέσω της φύσης της ουσίας του. Η ανωτέρω ανάλυση του πνεύματος μάς θέτει έτσι μπροστά σ’ ένα διπλό παράδοξο (Paradoxon): το ενιαίο είναι τριαδικό και το πολλαπλό ενιαίο. Φαίνεται, πως σ’ αυτό το παράδοξο εξαντλείται η βασική ουσία του ανθρωπίνου πνεύματος. Η σκέψη δεν μπορεί να μείνη ωστόσο σε καμμιάν περίπτωση στάσιμη και να εφησυχάση σ’ αυτό. Το ανθρώπινο πνεύμα είναι ακατάληπτο στον εαυτό του, και γι’ αυτό επιθυμεί να εξηγηθή. Αν όμως δεν μπορή  να δώση το ίδιο το ανθρώπινο πνεύμα αυτήν την εξήγηση, τότε πρέπει να την αναζητήση κανείς έξω απ’ αυτό και πάνω απ’ αυτό, στο θεϊκό δηλ. πνεύμα. Εφ’ όσον είναι πνεύμα, δεν μπορεί να είναι το ανθρώπινο πνεύμα στην ουσία του τόσο διαφορετικό απ’ το θεϊκό πνεύμα, ώστε να ήταν αδύνατο, να τα συγκρίνουμε από ορισμένες απόψεις το ένα με το άλλο, και να τα αντιληφθούμε στη βάση αυτής της αντιπαράθεσης. Εφ’ όσον είναι ανθρώπινο, όχι απόλυτο δηλ. πνεύμα, διακρίνεται απ’ το απόλυτο πνεύμα, έτσι ώστε να είναι δυνατόν, να το αντιληφθούμε και στη βάση αυτής της απόστασης. Ένα δεν μπορεί να αμφισβητηθή: ως δημιουργημένο και σχετικό πνεύμα είναι το ανθρώπινο πνεύμα  α π’  τ ο ν  ί δ ι ο ν  τ ο υ  τ ο ν  ε α υ τ ό  ακατάληπτο. Φέρει στις αντιφάσεις του τη σφραγίδα του περιορισμού του και ταυτόχρονα την αρχική του μορφή, το  π ρ ώ τ ο ν  ε ί δ ο ς  του, ως υποχρέωση στον εαυτό του. Το απόλυτο, θεϊκό πνεύμα, το  π ρ ώ τ ο ν  ε ί δ ο ς  της ανθρώπινης ουσίας, δεν είναι μια αυθαίρετη παραδοχή, μια βοηθητική υπόσταση, αλλά είναι το εσωτερικό του αίτημα. Αν είναι ο Θεός, και πώς είναι Αυτός, αυτό δεν μπορεί να το αναγγείλη αφ’ εαυτής καμμιά ανθρώπινη υπόσταση, αυτό το μπορεί μόνον η αποκάλυψη του Ίδιου του Θεού στον άνθρωπο, η θρησκεία. Έξω όμως απ’ αυτήν την αποκάλυψη μένει το  α ί τ η μ α  της ουσίας του ανθρωπίνου πνεύματος, η μορφή του ως σύμβολο, που υπαινίσσεται την πρώτη μορφή και την προϋποθέτει απαραιτήτως, ανεκπλήρωτη. Η σχέση μεταξύ μορφής (είδους…) και πρώτης μορφής είναι αμοιβαία: ο άνθρωπος δημιουργεί τον Θεό κατά την εικόνα του (όπως το διαβεβαιώνουν ο Φόυερμπαχ και άλλοι αθεϊστές του είδους του), αλλά ακριβώς επειδή γνωρίζει στη μορφή του πνεύματός του ως ένα οντολογικό τουλάχιστον αίτημα και την πρώτη μορφή του, το απόλυτο και θεϊκό δηλ. πνεύμα, αντιλαμβάνεται τον Θεό με ή στον ίδιο του τον εαυτό, γνωρίζει πως έχει δημιουργηθή κατ’ εικόνα του Θεού, ότι περιγράφει (παριστάνει…) το πνεύμα του μιαν ιερή εικόνα της θεότητας. Η θεϊκή αποκάλυψη είναι μια αντικειμενική, ανεξάρτητη απ’ τον άνθρωπο ενέργεια, μια κάθοδος εδώ κάτω του Θεού. Όμως η αντίληψη των δογμάτων (Dogmen) της αποκάλυψης βρίσκεται σε μια συνάρτηση με τον ενυπάρχοντα (εμπειρικό…) ανθρώπινο αυτοπροσδιορισμό, με τη φύση του ανθρωπίνου πνεύματος, που δεν μπορεί να ησυχάση και δεν μπορεί να αντιληφθή τον εαυτό του, εφ’ όσον μένει κλεισμένο σ’ αυτόν και δεν ανέρχεται προς την πρώτη μορφή. Αυτό γίνεται σαφέστερο, όταν ξεσκεπάζουμε την αντινομία του ανθρωπίνου πνεύματος σε  Ε γ ώ  και  Μ η – Ε γ ώ , σε αντικείμενο της πρότασης (υποκείμενο…) και κατηγορούμενο. Μέχρι τώρα κατευθύνονταν προπαντός η προσοχή μας στο ότι αποκαλύπτει το  Μ η – Ε γ ώ  , ως κατηγορούμενο του Εγώ, αυτό το Εγώ στον εαυτό του. Το Εγώ χωρίς κατηγορούμενο είναι ανίσχυρο και άδειο, χρειάζεται μιαν αυτο-ανάκλαση, προς την οποία μπορεί να φθάση μόνον απ’ την πλευρά του Μη-Εγώ. Αλλά το κατηγορούμενο, το  Μ η – Ε γ ώ , είναι ταυτόχρονα κι ένας φραγμός (Φίχτε) για το Εγώ και μια άρνησή του, ένα πράγματι  Μ η – Ε γ ώ , έτσι ώστε επιβεβαιώνεται κι εδώ η ορθότητα τού omnis definitio est negatio (ο ορισμός του παντός είναι η άρνηση…) του Σπινόζα. Κι ωστόσο είναι το Εγώ κατά το τυπικό του μέτρο απόλυτο, είναι  Ε γ ώ, που δεν γνωρίζει ως τέτοιο κανένα όριο (φραγμό…) και γι’ αυτό και καμμιά διαφορά μεταξύ του δημιουργημένου, ανθρώπινου και του θεϊκού Εγώ (εδώ βρίσκεται η ρίζα του σατανικού πειρασμού «θα γίνετε όπως οι θεοί – ως θεοί έσεσθε»). Μπορεί να πη υπό ορισμένην έννοια κανείς, πως δεν επιτρέπεται να προστεθή τίποτα στο ανθρώπινο Εγώ, στην υπόστασή του, όπως δεν επιτρέπεται ακριβώς και να αφαιρεθή τίποτα: είναι απόλυτο, ενιαίο, δεν έχει μέρη, δεν γνωρίζει  Πριν και Μετά, Περισσότερο και Λιγότερο κτλ. Τόσο πιο εντυπωσιακός εμφανίζεται όμως ο περιορισμός του σ’ αυτό το ίδιο, από μέσα, η αδυναμία του, να αποκαλύψη την ίδια του τη φύση, να τα καταφέρη με το ίδιο του το περιεχόμενο, το οποίο παρουσιάζεται απ’ έξω, ως ένα δεδομένο, ως το πεπρωμένο του, ως κάτι το αναγκαίο και ως το όριό του. Το Εγώ τίθεται μπροστά στην αναγκαιότητα, είτε να αποφασίση  για το κενό χωρίς αναφορικότητα, διατηρώντας όμως γι’ αυτό την απολυτότητα (μιαν απ’ τις εωσφορικές όψεις, αυτήν του φυλακισμένου δηλ. στον εαυτό του εγωϊστή), είτε να επιδιώξη όμως την αναφορικότητα, την πραγματοποίησή του (μιαν άλλην εωσφορική όψη – αυτήν του Σατανά ως του ηγεμόνα αυτού του κόσμου, που ενεργοποιείται στον κόσμο, για να κλέψη απ’ τον Δημιουργό τη Δημιουργία του). 

     Αλλά κάθε κατηγορούμενο είναι συλλογιστικό, είναι ένα Κάτι, μια απροσδιόριστη πολλαπλότητα, που δεν μπορεί να είναι κατά κανέναν τρόπο απόλυτη. Γι’ αυτό δεν είναι το απόλυτο Εγώ στον εγωτισμό του σε κάθε αυτοπροσδιορισμό, σε κάθε πράξη της αναφορικότητάς του απόλυτο. Εξαντλείται στην αδυναμία, να αποκαλύψη την απόλυτή του όψη. Δεν μπορεί όμως ταυτόχρονα και να παραιτηθή απ’ αυτό, γιατί η απολυτότητα είναι η ουσία του. Γεννάται έτσι το «κακό ατελεύτητο (άπειρο…)» της εφήμερης ζωής, η ανυψωμένη απ’ τον Φίχτε στο αξίωμα μιας αιώνιας επιδίωξης αιώνια παρουσία, χωρίς να μπορή να αναλάβη το απόλυτο στον εαυτό της. Χάρις στο ευτυχές χέρι του Φίχτε βρήκε αυτή η αιώνια επιδίωξη απήχηση στη φιλοσοφία, κι η αδυναμία του Εγώ, να πραγματοποιήση την απολυτότητά του, όπως και το προερχόμενο απ’ αυτήν την απόπειρα κακό ατελεύτητο ερμηνεύεται ως απολυτότητα ή «αιωνιότητα» (πρβλ. τον κόσμο ως αιώνια άσκηση στον Cohen, το απόλυτο Πρέπει στον Rickert κτλ.). Αυτή η αναπόφευκτη «αιωνιότητα» συναντά πράγματι μια διακοπή, μέσω δηλ. του θανάτου μας. Γι’ αυτό δεν μπορεί να αναγνωρίση το τυπικά απόλυτο Εγώ το κατηγορούμενό του ως ένα Απόλυτο, αφού υπάρχει αυτό το κατηγορούμενο σε μιαν ατελεύτητη σειρά.  

     Αυτή είναι η αντινομία της υπόστασης, της  π ρ ώ τ η ς  δύναμης στην τριάδα. Αλλά και από μιαν άλλην άποψη αγωνίζονται στο Εγώ αντιθέσεις αναμεταξύ τους  και το σπαράσσουν μ’ αυτόν τους τον αγώνα. Το ενιαίο και απόλυτο Εγώ γνωρίζει τον εαυτό του ως γένος (Genus), ως είδος Εγώ. Δεν είναι στην περίκλειστη στον εαυτό της απολυτότητά του σε θέση να εξέλθη απ’ τον εαυτό του, συνειδητοποιεί όμως ταυτόχρονα πως είναι το ίδιο ένα απ’ τα  Σ υ ν – Ε γ ώ , ως ένα παν-ενιαίο Εγώ. Το ερώτημα αυτό δεν μπορεί απλώς να εξαλειφθή με μια μετάβαση μόνο απ’ το Εγώ σ’ έναν  απροσδιόριστο αριθμό άλλων Εγώ. Κατά τη φύση του ενσωματώνεται το Εγώ στην παν-ενότητα, στην «ατομικότητά» του υπάρχει όμως για τον εαυτό του. Ο ατομισμός είναι ακριβώς όπως και η απώλεια του προσώπου ή η εξασθένηση της ατομικότητας μια ασθένεια του Εγώ. Η ένωση της ατομικότητας και της παν-ενότητας στην αυτοσυνείδηση του Εγώ ηχεί όπως ένα ανεκπλήρωτο αίτημα, και η θεμελιωμένη στο Εγώ ανάθεσή του διαχωρίζει το Εγώ σε αντινομίες, γιατί το Εγώ πρέπει να εισέλθη στο Εμείς και να μείνη ωστόσο Εγώ. Αυτή η αντινομική άσκηση κάνει το Εγώ ένα αίνιγμα για τον εαυτό του, έναν ανεπίλυτο συλλαβόγριφο. Αυτό που ήταν κάποτε το πιο σίγουρο και πιο αυτονόητο, το αρχιμήδειο  π ο ύ  σ τ ώ  της φιλοσοφίας του Descartes και ιδιαιτέρως της φιλοσοφίας του Εγώ του Φίχτε, αυτό βρίσκεται, όπως αποδεικνύεται τώρα, στην κόψη του μαχαιριού μιας αντινομίας, αποδεικνύεται ως ένα ζωντανό παράδοξο (Paradoxon), που δεν μπορεί να εννοηθή μέσα απ’ τον εαυτό του, και που μας υποχρεώνει να αναζητήσουμε το κλειδί για τη λύση και την αποκρυπτογράφησή του εκτός του.  

     Είναι έτσι το αντικείμενο της πρότασης (υποκείμενο…), η υπόσταση, το πρώτο μέλος της προτασιακής κρίσης, το Εγώ, αντινομικό στον εαυτό του και δεν μπορεί να εννοηθή μέσα απ’ τον εαυτό του, ερμηνεύεται  έ ξ ω  απ’ τον εαυτό του και  π ά ν ω  απ’ τον εαυτό του. Η μορφή (το είδος…) μιλά, με άλλα λόγια, αδιάκοπα για την πρώτη μορφή (το πρώτο είδος…). Η φύση του δημιουργημένου Εγώ κατανοείται μόνον εκ της φύσεως του Θεϊκού Εγώ, η ανθρώπινη υπόσταση είναι μόνο μια απ’ τις μορφές της Θεϊκής υπόστασης. Όταν μπορούμε να γνωρίσουμε κάτι γι’ αυτήν την τελευταία, τότε θα είμαστε και σε θέση να αντιληφθούμε την πρώτη. Η ατραπός της πνευματικής θεωρίας μάς οδηγεί στο φλεγόμενο Σινά της αποκάλυψης.

      Το δεύτερο μέλος της προτασιακής κρίσης, το κατηγορούμενο, κρύβει στον εαυτό του εξίσου μεγάλες δυσκολίες όπως το πρώτο. Το κατηγορούμενο είναι επίσης απόλυτο στην αποστολή του. Πρέπει να αποκαλύψη τη φύση της υπόστασης, το Παν της, το οποίο είναι και το κοσμικό Παν, γιατί είναι – όπως είδαμε ήδη – το πραγματικό και αληθινό κατηγορούμενο ολόκληρος ο κόσμος (Kosmos) ως ιδέα (Idee), ως λόγος (Logos). Το κατηγορούμενο είναι ο λόγος του κόσμου – όχι κάτι περισσότερο, γιατί τί θα μπορούσε να είναι περισσότερο απ’ αυτό για το κατηγορούμενο, αλλά και τίποτα λιγότερο, γιατί τί άλλο θα μπορούσε να είναι κάθε λέξη απ’ ό,τι ο Λόγος, σωστότερα: απ’ ό,τι μια ακτίνα, ένα σημείο, μια ενέργεια του Λόγου; Έτσι είναι λοιπόν το κατηγορούμενο ένας λόγος απ’ τον Λόγο, με τον οποίον «πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν» (Ιωάνν. Α3). Αυτό μπορεί να εκφραστή ακόμα πιο σύντομα κι ακόμα πιο περιεκτικά, με το ότι δηλ. είναι ακριβώς η λέξη-κατηγορούμενο ο  Λ ό γ ο ς , όχι με την έννοια μιας πλήρους ταυτότητας, αλλά με την έννοια της ενότητας της φύσεως του Λόγου και των λέξεων, με την έννοια ότι είναι («προέρχεται»…) λοιπόν κάθε λέξη απ’ τον Λόγο. Κάθε λέξη είναι τρόπον τινά ένα γράμμα, ένας φθόγγος τού ενός απολύτου Λόγου. Κάθε λέξη, που αποσπά (αποχωρίζει βίαια…) απ’ αυτόν την προέλευσή της, παύει να είναι λέξη, γίνεται μια σβησμένη φωτιά, ένα πτώμα της λέξης, ένα άδειο κέλυφος. Οι λέξεις λαμβάνουν το ζωντανό τους νόημα απ’ τον Λόγο, οι ιδέες συνδέονται μέσω της ιδέας των ιδεών και πληρούνται μέσω αυτής με νόημα· ένας πνευματικός ήλιος ανάβει με τη φωτιά του και με το φως του κάθε γήινη φωτιά. Αυτή είναι η φύση της λέξης ως μιας προσωποποίησης της ιδέας – και δεν μπορεί να είναι ποτέ και ουδέποτε κάτι άλλο η λέξη.

     Αλλ’ απ’ αυτόν τον οντολογικό προσδιορισμό του κατηγορούμενου-λέξης προκύπτει φαινομενικά, ότι εκφράζει κάθε κατηγορούμενο-λέξη  τ α  π ά ν τ α , ή ότι εκφράζει κάθε κατηγορούμενο ολόκληρο τον κόσμο. Κι αυτό το συμπέρασμα για την καθολικότητα του κατηγορούμενου προκύπτει επιτακτικά απ’ τη φύση του. Ναι, είναι το κατηγορούμενο στην ουσία του  τ α  π ά ν τ α . Σ’ αυτήν τη στροφή της σκέψης μάς παραμονεύει εν τούτοις ο θριαμβεύων Χέγκελ, για να μας ανακοινώση, ότι παρ’ όλο που είναι το Είναι στην απροσδιόριστη μορφή «Τίποτα» ακόμα, θα έπρεπε να διασχίση βέβαια ολόκληρο μόνον τον δρόμο του λογικού προσδιορισμού και να εκπληρώση τις εργασίες (τις ασκήσεις…) της διαλεκτικής μεθόδου, για να γίνη  τ α  π ά ν τ α , Λόγος δηλ., και Ιδέα. Ολόκληρη η φιλοσοφία του Χέγκελ ξεκινά απ’ τη σκέψη, ότι κάθε ορισμός, κάθε κατηγορούμενο είναι ένας Λόγος, καθώς αποτελεί ένα μέλος της διαλεκτικής αλυσίδας και μετέχει έτσι αναγκαίως σ’ αυτήν την αλυσίδα στην ολότητά της, στον παγκόσμιο δηλ. Λόγο και στην απόλυτη Ιδέα (σημ. του Έλληνα μεταφραστή: Μας λέει όμως ο Κύριος: «Η Βασιλεία μου δεν είναι εκ του κόσμου τούτου»…). Κάθε Ιδέα, κάθε κατηγορούμενο είναι ουσιωδώς απόλυτος Λόγος – αυτό είναι το νόημα της εγελιανής φιλοσοφίας ως της φιλοσοφίας της δηλωτικότητας (κατηγορηματικότητας).

     Ταυτόχρονα είναι όμως κάθε κρίση συμπερασματική (συλλογιστική…), ενώ το κατηγορούμενο αποσπασματικά και εμπειρικά περιορισμένο. Το κατηγορούμενο είναι πάντοτε ένα  Κ ά τ ι  και  μ ό ν ο ν  ένα Κάτι, που απωθεί μέσω του εαυτού του το  Π α ν , το αποκλείει και το καλύπτει. Omnis definitio est negatio (ο ορισμός τού παντός είναι η άρνηση…): θέλουμε να ανακαλέσουμε άλλη μια φορά αυτόν τον δυστυχή, πάρα πολύ σωστό ωστόσο δυστυχώς κανόνα της συμπερασματικής σκέψης στη μνήμη μας. Το κατηγορούμενο είναι μόνον ως μεμονωμένος προσδιορισμός, ως  Κ ά τ ι , όχι όμως ως  τ α  Π ά ν τ α  δυνατό. Και δεν μπορεί ωστόσο να παραμείνη κανένα κατηγορούμενο στον εαυτό του, πιέζει αναπόφευκτα πέρα απ’ αυτό το ίδιο, όπως το είχε αισθανθή εντελώς σωστά ο Χέγκελ. Υπάρχει μια αιώνια ανησυχία, ένα αιώνιο ασυμβίβαστο, μια σπουδή και μια αδιάκοπη επιδίωξη στο κατηγορούμενο. Επιδιώκει να περιβληθή απ’ όλες τις πλευρές με όλα τυχόν πιθανά μόνον  Κ α ι , να αναπτυχθή προς τα επάνω και προς τα κάτω, περιέχει μιαν ατελεύτητη κίνηση στον εαυτό του. Γιατί η σκέψη – και το κατηγορούμενο είναι βέβαια ακριβώς σκέψη – δεν γνωρίζει ποτέ και ουδέποτε σταματημό. Αυτή η επιθυμία για τον απόλυτο Λόγο, στον οποίον άναψε η σκέψη και προς τον οποίον τείνει, είναι η εσωτερική της δύναμη και ενέργεια. Είναι όμως ταυτόχρονα και η μοίρα της (το πεπρωμένο της…) και οδηγεί στη λιποθυμία της. Γιατί η αδυναμία να σταματήση, η αιώνια επιθυμία και ζήτηση, η αιώνια βακτηρία του Άχασβ είναι και μια λιποθυμία. Πρόκειται για κακό ατελεύτητο, του οποίου η ουσία έχει αποκαλυφθή με τόση πολλήν οξύνοια απ’ τον Χέγκελ· πρόκειται για έναν αιωνίως περιστρεφόμενο πύρινο τροχό· πρόκειται για φιλαλήθεια αντί για την αλήθεια, και μιαν φιλαλήθεια που εμφανίζεται με συνεχώς καινούργια προσωπεία (μάσκες…) και που δελεάζει συνεχώς με τη διαφέγγουσα μέσα απ’ αυτά τα προσωπεία, ουδέποτε όμως απτή μορφή της αλήθειας. Μια παράδοση του απολύτου στο σχετικό, ή η σχετικότητα στο φως του απολύτου, μια ένωση ταυτόχρονα του απολύτου και του σχετικού, του εμπειρικού και του μεταφυσικού – αυτή είναι η φύση του κατηγορούμενου. Το σχετικο-απόλυτο ή απολυτο-σχετικό κατηγορούμενο είναι μια αφόρητη για τη λογική αντινομία, απ’ την οποία μπορεί να διασωθή μόνο με μιαν ατελεύτητη αυτο-κίνηση, με μια συλλογιστική (συμπερασματική…) σκέψη, για να μην ανατιναχθή από μέσα. Δυό αλληλοσυναντώμενες στην ορθή γωνία δυνάμεις προκαλούν μιαν κίνηση στη διαγώνιο, που εμποδίζει μεν τον εκμηδενισμό τους, δεν ακυρώνει όμως και τη συνάντησή τους. Έτσι αποδεικνύεται και το κατηγορούμενο ως ένα παράδοξο (Paradoxon)· η λογική γίνεται ένα αίνιγμα για τη λογική. Το κατηγορούμενο δεν μπορεί, ακριβώς όπως και το αντικείμενο της πρότασης (υποκείμενο…), να εννοηθή απ’ τον εαυτό του. Υφίσταται στο δεδομένο του μια διχοτόμηση, γιατί είναι απ’ τη μια μεριά δεδομένο, απ’ την άλλην όμως παραδομένο. Παραπέμπει επίσης π έ ρ α  απ’ τον εαυτό του, γιατί είναι ακατανόητο  μ έ σ α  απ’ τον εαυτό του. Το αξεδιάλυτο στον κόσμο του ανθρώπινου, του απολυτο-σχετικού δηλ. Είναι αίνιγμα μένει είτε εντελώς άλυτο, και γίνεται τότε ο άνθρωπος ακατανόητος και αινιγματικός σ’ αυτόν τον ίδιον (έτσι ώστε να μένη ανεκπλήρωτο το δελφικό  γ ν ώ θ ι   σ ε α υ τ ό ν  και να μη μπορή να λυθή απ’ τον άνθρωπο το αίνιγμα του Οιδίποδα), είτε γίνεται όμως κατανοητός ο άνθρωπος ως μια εικόνα του Θεού, από μιαν πρώτη δηλ. εικόνα. Πρέπει να αναζητήση κανείς το μυστικό του ανθρώπου στον Θεό, το αίνιγμα του κατηγορούμενου βρίσκει στον θεϊκό Λόγο (Logos) την εξήγησή του. Αυτό είναι το αίτημα, το οποίο προκύπτει αναγκαίως και αναπόφευκτα ως το μόνο δυνατό απ’ τις παρατηρήσεις πάνω στη φύση του κατηγορούμενου, του δηλωνόμενου. Είτε ακαταληψία, παραδοξότητα, απόγνωση της σκέψης για τον εαυτό της, είτε ένα κοίταγμα αυτής της ίδιας στον Θεό, μια κατανόηση αυτής της ίδιας, της φύσης της απ’ τη φύση της θεότητας, ως μιας μορφής απ’ την πρώτη μορφή (ενός είδους εκ του πρώτου είδους…).

 ( συνεχίζεται )

Aμέθυστος

Η Κόλαση είναι εδώ!!

Πηγή : Πολιτικό Κοράκι

1) Το χαράτσι στα ακίνητα είναι γεγονός.
Εξαγγέλθηκε για δύο χρόνια,ψηφίστηκε για τέσσερα,θα ισχύσει
για ΟΛΗ σου τη ζωή. Μέχρι να σου πάρουν (και) το σπίτι!!

2) Αφορολόγητο, πετρέλαιο και κεφαλικός φόρος αποτέλεσαν
σημεία "τριβής" και"αντίδρασης" των πράσινων βουλευτών, όταν
συζητιόταν το Μεσομακροπρόθεσμο.
"Απαιτούσαν" την επιβολή ενός εκ τριών...όχι όλων.
Ο κεφαλικός φόρος επιβλήθηκε.
Το αφορολόγητο μειώθηκε στις 8.000 και πριν καν εφαρμοστεί
ξανακατεβαίνει στις 5.000.
Το πετρέλαιο θέρμανσης θα ανεβεί 6 λεπτά κατά τα παπαγαλάκια,
και 15-20 λεπτά κατά τους πρατηριούχους.
Μέχρι τον Οκτώβρη του '12 θα έχει εξισωθεί πλήρως με το κίνησης!!
Και τα τρία "αντιστασιακά" σημεία των πράσινων Εφιαλτών θα έχουν
ενδώσει στις κολασμένες απαιτήσεις της "πατρίδας"!!
3) Δίκαιο φορολογικό σύστημα υποσχέθηκαν οι Προδότες.
Ιδού η δικαιοσύνη τους:
α) τον Ιούνη με το Μεσομακροπόθεσμο,το αφορολόγητο για νέους
κάτω των 30 και συνταξιούχους πάνω από τα 65 (με εισοδήματα μό-
νο από μισθούς/συντάξεις) είχε διατηρηθεί στις 12.000 ευρώ, χάρη
στις "κοινωνικές ευαισθησίες" των πράσινων...
Σήμερα μειώνεται στις 9.500 (αύριο άγνωστο!!).
Αυτό σημαίνει "έκτακτη" αφαίμαξη 250 ευρώ το χρόνο !!
β) Το γενικό αφορολόγητο πάει στις 5.000 από τις 12.000.
Αυτό σημαίνει "έκτακτη" αφαίμαξη 700 ευρώ το χρόνο !!
700 ευρώ για όποιον έχει εισόδημα 12.000, 700 ευρώ για όποιον
έχει 24.000 και 700 για κάποιον με 94.000!!
Δικαιοσύνη υπέρ Αδύναμων...λέγεται αυτό στη νεοφιλελεύθερη
διάλεκτο!!
(Πρόεδρε Παπούλια, αϊ...χάσου!!).
4) Στην αρχή έλεγαν πως...απλά καταργούν τις επιστροφές φόρων
από τις αποδείξεις...
Μετά πως θα χρειαζόταν σε αποδείξεις το 25% του εισοδήματος για
να "χτιστεί" το αφορολόγητο.
Χτες ο Εφιάλτης Βενιζέλος ανακοίνωσε πως θα χρειάζονται αποδεί-
ξεις από 30% έως 60% !!
Εάν δεν συγκεντρωθούν αυτές οι αποδείξεις θα πέσει κι άλλη σφα-
λιάρα!!
5) Καταργούνται ή μειώνονται δραστικά οι φοροαπαλλαγές.
Νοσήλια,φροντιστήρια,ενοίκια τα τρώει η βενιζέλεια χαβούζα.
Κι από δω...σφαλιάρα!!
Από πότε θα ισχύουν τα παραπάνω;; Αναδρομικά από την 1-1-11!!
...η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα άρχεται με 4...παλούκια!!
6) Ο ίδιος (ποιός άλλος;;!!) φασίστας Εφιάλτης εξήγγειλε περικοπές
20% στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων (πέρα από τις περυ-
σινές γνωστές και τις συνεχείς φοροεπιδρομές!!).
Το 80% των υπαλλήλων,είπε, δ ε ν θα θιγεί!!
Το 10% θα έχει αύξηση!!
Επομένως μένει το υπόλοιπο 10% να "προσφέρει" τα εκατομμύρια
ευρώ που αναμένονται να "εξοικονομηθούν" κατά έτος!!
Οποιος τον πιστεύει είναι μεγαλομαλάκας...και υποψήφιος "έφε-
δρος"!!

Τα πρασινοκαθάρματα σωτήρες ρίχνουν αβέρτα την...ψήφο τους...
Ψήφος για Αυτούς...
Ψόφος για ΕΜΑΣ...
(περαστικά μας!!).

«Γιατί μισούν τους Έλληνες»

 
Ο Νίτσε εξηγεί τον ευρωπαϊκό ανθελληνισμό

Πιο επίκαιρος από ποτέ είναι ο Φρειδερίκος Νίτσε, αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς φιλοσόφους και συγκεκριμένα ένας από τους πρώτους «υπαρξιστές» φιλοσόφους. Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» (1872) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15, ο Νίτσε κάνει μία ιδιαίτερα μνεία στο ελληνικό έθνος αποδεικνύοντας ότι ο Νίτσε είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.

Η στάση ορισμένων κύκλων στην Ευρώπη απέναντί μας σε συνδυασμό με τη δυσπιστία που υπάρχει γύρω από τους Έλληνες έχει προβληματίσει κατά καιρούς και τους πιο αυστηρούς κριτές μας.

«Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και φοροφυγάδες» είναι μερικά μόνο από τα κοσμητικά σχόλια που ακούγονται διεθνώς τους τελευταίους μήνες κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται γιατί τόσο μένος γύρω από ένα λαό με μία λαμπρή ιστορία και ένα αξιοζήλευτο πολιτισμό.

Ο φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε δίνει μία ξεχωριστή απάντηση...

Διαβάστε το χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο:

«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του…
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».

Newsbeast.gr

Να του χαλάς τον λογισμό και αυτός να φτιάχνει καλύτερο λογισμό...

Πηγή: ΑΗDΟΝΙ

- Μια φορά ένα παιδί δευτέρας γυμνασίου ήρθε στο καλύβι και χτύπησε το σιδεράκι στην πόρτα. Είχα ένα τσουβάλι γράμματα να διαβάσω, αλλά είπα, ας βγω να δω τι θέλει.

-"Τι είναι, παλληκάρι;" του λέω.

-Αυτό είναι το καλύβι του πατρός Παϊσίου; με ρωτάει. Θέλω τον πάτερ Παϊσιο.

-Αυτό είναι, αλλά αυτός δεν είναι εδώ΄ πήγε να αγοράση τσιγάρα, του λέω.

-Φαίνεται κάποιον πήγε να εξυπηρετήση, μου λέει με καλό λογισμό.

-Για τον εαυτό του πήγε να τα αγοράση, του λέω. Του είχαν τελειώσει και έκανε σαν τρελλός για τα τσιγάρα. Εμένα με άφησε εδώ μόνον μου και ούτε ξέρω πότε θα γυρίση. Αν δω ότι αργεί, θα σηκωθώ να φύγω. Βούρκωσαν τα μάτια του και με καλό πάλι λογισμό είπε:

-Τον κουράζουμε τον Γέροντα.

-Τι τον θέλεις, τον ρωτάω.

-Την ευχή του θέλω να πάρω, μου λέει.

Τι ευχή να πάρης , μωρέ! Αυτός είναι πλανεμένος΄ δεν έχει χαϊρι΄ εγώ τον ξέρω καλά . Μην περιμένεις άδικα, γιατί, κι όταν γυρίση, θα είναι νευριασμένος, ίσως είναι και μεθυσμένος, επειδή πίνει κιόλας. Αλλά εκείνο έβαζε συνέχεια καλό λογισμό.

''Τέλος πάντων, του λέω, εγώ θα περιμένω λίγο ακόμη, τι θέλεις να του πω;".

- Έχω ένα γράμμα να του δώσω, μου λέει, αλλά θα περιμένω να πάρω και την ευχή του. Είδατε;΄Ο,τι του έλεγα, το έπαιρνε με καλό λογισμό . Του είπα: "σαν τρελλός έκανε για τα τσιγάρα" και το καημένο αναστέναξε , βούρκωσαν τα μάτια του."Ποιός ξέρει, είπε, κάποιον θα ήθελε να εξυπηρετήση".

Άλλοι τόσα διαβάζουν, κι εκείνο, παιδάκι δευτέρας γυμνασίου, και να έχη τόσο καλούς λογισμούς! Να του χαλάς τον λογισμό και αυτό να φτιάχνη καλύτερο λογισμό και να βγάζη πιο καλό συμπέρασμα.Το θαύμασα! Πρώτη φορά είδα τέτοιο πράγμα !

{ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΊΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ΄} .

http://1myblog.pblogs.gr/

Όταν η απάντηση αργεί...

Πηγή: lllazaros

Ρώτησε μια φορά ένας άνθρωπος κάποιον ασκητή:

Γιατί ο Θεός γράφει τους νόμους Του
Πάνω στις καρδιές μας;
Γιατί όχι μέσα στις καρδιές μας
Εκεί που πραγματικά Τον έχουμε ανάγκη;
Ο ασκητής απάντησε:
Ποτέ ο Θεός δεν αναγκάζει τους ανθρώπους
Να Τον έχουν στην καρδιά τους.
Γράφει τα λόγια Του πάνω στην καρδιά
Ώστε όταν αυτή ραγίσει, τότε Εκείνος πέφτει μέσα!
Πολλές φορές ο Θεός δίνει στα παιδιά Του
Εκείνο που του ζητούν ακριβώς όταν Του το ζητούν
Και όπως Του το ζητούν.
Πολλές φορές ο Θεός αργοπορεί την απάντησή στην προσευχή
Όπως την προφέρουμε γιατί Εκείνος έχει τους λόγους Του
Και ξέρει ότι δεν πρόκειται να είναι για το αιώνιο συμφέρον μας εκείνο που ζητούμε.
Πολλές φορές ο Θεός απαντά στην προσευχή μας επιτρέποντας μας
Να περάσουμε μεγάλες θλίψεις.
Καταλαβαίνει από κείνα που Του ζητούμε
Ότι χρειαζόμαστε τη θλίψη για να γιατρευτούμε πνευματικά.
Πολλές φορές ο Θεός απαντά την προσευχή μας δίνοντάς μας
Κάτι πολύ καλύτερο από εκείνο που ζητούμε.

Πηγή: http://apostagmatakardias.blogspot.com/

Φαήλος Κρανιδιώτης: Οι χρήσιμοι και καλοπληρωμένοι ηλίθιοι του ισλαμοφασισμού…

Πηγή: Ολυμπία

Κάντε κλικ.

Ο ΓΙΟΥΝΓΚ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΡΑΜΦΟΥ

Ο ΓΙΟΥΝΓΚ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΡΑΜΦΟΥ

Απόσπασμα από τήν ανάρτησή μας : ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ (2)

«....Παλιά, όταν ζούσαν ο Ιακώβ και η Ρεβέκκα, ο άνθρωπος ήταν ακόμη αρκετά απλός και απονήρευτος ώστε να τρέξη κατ’ ευθείαν σε αυτό που ή ξ ε ρ ε πως ήταν η πηγή της γνώσης – στην περίπτωση των παλαιών Εβραίων ήταν «ο Κύριος» - και να ρωτήση αυτό που ήθελε να μάθη. Εκείνον τον καιρό, μπορούσε ακόμη να ακούση τί του έλεγε σε απάντηση ο αόρατος συνομιλητής του. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν κρατήσει αυτήν την αγαθή απλοϊκότητα, αλλά πρέπει να πω ότι είναι πολύ σπάνιοι, και φαίνεται, δυστυχώς, να εξαφανίζωνται. Αυτό το χαρακτηριστικό ακολουθεί την αρχή της πρωτόγονης φυλής Elgonyi στην Ανατολική Αφρική, που κατά παράδοση τα μέλη της εμπιστεύονταν ολόκληρη τη μοίρα τους στα όνειρα των γιατρών τους. Αλλά είπαν στον Jung λυπημένοι το 1925: «Όχι, από τότε που ήρθαν οι Άγγλοι δεν ξαναείδαμε άλλα μεγάλα όνειρα, επειδή, βλέπετε, ο Περιφερειακός Διοικητής ξέρει τί θα έπρεπε να κάνουμε». Στη λογοκρατούμενη εποχή μας όλοι μας, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, εμπιστευόμαστε όλο και περισσότερο τον «Περιφερειακό Διοικητή» και όλα όσα αυτός αντιπροσωπεύει. Έτσι έχουμε χάσει την επαφή – στις περισσότερες περιπτώσεις έχουμε τελείως ξεχάσει – με την υπερφυσική, σοφή καθοδήγηση που υπάρχει στο ασυνείδητο, και την οποία ο Jung έφθασε να ονομάση «η απόλυτη γνώση» στο δοκίμιο που έγραψε για τη συγχρονότητα (Σημ: C. G. Jung: «Συγχρονότητα: Μια μη αιτιατή συνδετική αρχή», στο έργο : «Η δομή και οι δυναμικές της ψυχής», τόμος 8^ος, Άπαντα, Princeton University Press, 1968, παρ. 948.) Παλαιότερα, το ανθρώπινο γένος συνήθιζε να δίνη ένα όνομα σε αυτήν την απόλυτη γνώση, και την ονόμαζε «Θεό», «Κύριο», «νου του Βούδδα» και ούτω καθεξής.

Ο Lorens van der Post αποδίδει ακόμη και την ανελέητη εξόντωση της φυλής των Βουσμάνων κυρίως στο γεγονός ότι «ήταν αδύνατον να εξημερωθούν». Ή, με τη γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Jung για να περιγράψη την περίπτωση των πρωτόγονων Elgonyi, ήταν αδύνατον να τους κάνουν να παρατήσουν τα όνειρά τους και να εμπιστευθούν τον «Περιφερειακό Διοικητή». Όμως ολόκληρη η περιγραφή του Hans Taaibosch από τον van der Post στο γοητευτικό του μυθιστόρημα «Ένα τραγούδι του Mantis» δείχνει ζωντανά πόσο καλύτερο μερίδιο διάλεξαν οι Βουσμάνοι, όταν αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την καθοδήγηση του θεού τους Mantis, μπροστά στον «Περιφερειακό Διοικητή».....

Ο «ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ», σκοτώνει τήν ψυχή μας.

Ο κομισσάριος Ράμφος προσπαθεί νά μάς πείσει μέ κομμουνιστικό πάθος ότι αληθινή μας Πατρίδα είναι η Δύση όπως παληά προσπαθούσαν νά μάς πείσουν γιά τη μητέρα Ρωσία.

Αμέθυστος

Ο ΡΑΜΦΟΣ ΣΤΗΝ ΣΤΑΗ, ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Ο ΡΑΜΦΟΣ ΣΤΗΝ ΣΤΑΗ, ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Ο Ράμφος στην ώρα του, για να ανοίξει δρόμους. Ξεκαθάρισε την θέση του: χρειάζεται πνευματική στάση για να λύσουμε τα προβλήματα. Απόσταση απο την πραγματικότητα! Αποστασιοποίηση, αλά Μπρέχτ. Στην πολιτική θα έπρεπε να είχαμε ήδη πετύχει την ενότητα των δύο κομμάτων, την συναίνεση. Η συνεννόηση έχει απο μόνη της νόημα, χωρίς το περιεχόμενο της. Η συνεννόηση περιέχει ήδη την προοπτική, η οποία θα επηρεάσει το μέλλον. Αλλά για την πολυπόθητη ενότητα απαιτείται συλλογική συνείδηση, η οποία εμποδίζεται στην Ελλάδα απο την πίστη! Έχουμε έτοιμες απαντήσεις και λύσεις πρίν ασχοληθούμε με την πραγματικότητα.

Τί εννοεί με αυτά τα λίγα;! Πως πρέπει να ξεχάσουμε τις αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση και να ασχοληθούμε με την λύση του προβλήματος. Όπως ο γιατρός ο οποίος δέν ενδιαφέρεται για τον τρόπο και τον λόγο του ατυχήματος αλλά προσπαθεί να θεραπεύση όπως μπορεί καλύτερα αυτό που έχει μπροστά του.Τον τραυματισμένο. Η αστυνομία και η δικαιοσύνη θα ασχοληθούν με τα υπόλοιπα, με τις ευθύνες, κανονικά ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ. Μάς προτείνει λοιπόν να μήν λύσουμε τον γόρδιο δεσμό, αλλά να τον κόψουμε. Εμείς σαν λαός δίνουμε βάρος στίς ευθύνες καί όχι στή θεραπεία.

Στή δικαιοσύνη καί όχι στή λύση. Είμαστε παληός λαός. Και αυτή είναι η παράνοιά μας ! Δέν πατάμε στην πραγματικότητα. Στο επείγον. Αυτή είναι η θέση του. Επηρεασμένη απο την φαινομενολογία , αδιαφορεί για τις αρχές και τις αιτίες. Ενδιαφέρεται να τονίσει το πρωτείο της συνειδήσεως έναντι του Είναι με τις παλαιές αξίες του! Μας προτρέπει να αποκτήσουμε συνείδηση του άλλου! Όπως παραδείγματος χάριν; Εδώ κουτσαίνει! Του ξένου, του νέου, του απελευθερωτού μας απο το κοινότυπο: Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια.

Δέν γίνεται πιστευτός απο κανεναν, εκτός απο τις παρουσιάστριες! Με τις οποίες εξαντλεί τον ναρκισσισμό του.

Σε μία εποχή που πρέπει να καταλάβουμε, εμποδιζόμαστε απο την πίστη! Λέει. Οι Γερμανοί όμως που διαφεντεύουν αυτή τή στιγμή τις λύσεις, στην ναζιστική κρίση γιατί πίστεψαν, αντί να σκεφθούν; Οι πρωταθλητές της σκέψης;

Τί μας επαναλαμβάνει; Η Ελλάδα πρέπει να εξαφανιστεί υπέρ του Δυτικού πολιτισμού, του μόνου υπαρκτού. Διότι εδώ βρίσκεται το αιώνιο πρόβλημα των Ελλήνων. Δέν έχουν αποφασίσει ακόμη να βαπτισθούν στα Δυτικά λασπόνερα.

Η ενότης των Ελλήνων, η ενότης των Εκκλησιών είναι λύσεις όμως που αφήνουν το μισό πρόβλημα απέξω, την αρχή και την αιτία.

Αποφεύγει την ερώτηση: «Γιατί»;  Γιατί υπάρχει η διάσπαση; Τί πράγμα διασπάστηκε; Καί θέτει μόνον τό ΠΩΣ;! Πώς θά λύσουμε το πρόβλημα; Εάν ενώσουμε τα διασπασμένα, με την ενότητα θα βρεθούμε πρίν τη διάσπαση ή θα εξακολουθούμε να βρισκόμαστε μετά απο αυτή; Και εάν η διάσπαση έχει μία αρχή, ενωνόμενοι χωρίς την αρχή αυτή, πορευόμαστε προς το μέλλον ή απομακρυνόμαστε ακόμη περισσότερο απο την αρχή; Η απόσταση και η απομάκρυνση, η οπισθοδρόμηση, είναι πνευματικότητες;

Ενθαρρύνει τούς νέους νά φύγουν στό εξωτερικό, γιά νά μήν χάσουν τόν εαυτό τους. Όχι μόνον νά εκμεταλλευτούν τήν ευκαιρία, αλλά καί νά τη δημιουργήσουν. Καί όλοι αυτοί πού μάς βύθισαν στό βούρκο, από τό εξωτερικό δέν ήρθαν; Ακόμη καί ο ίδιος. Καί τί έφεραν μαζί τους; Οργάνωση; Σύστημα; Μόνο μίσος εναντίον τών Ελλήνων. Εναντίον αυτών πού δέν ξεπουλήθηκαν.

Η προτροπή του ήχησε ώς εξής : να πιστεύουμε λιγότερο και να σκεπτόμαστε περισσότερο! Όπου η πίστη είναι το συναίσθημα.

Δέν θά ’πρεπε σαν σκεπτόμενος που είναι να μας αποδείξει πως το συναίσθημα δέν είναι σκέψη και πως η σκέψη δέν είναι παρόρμηση;

Αλλά η μόδα δέν απαιτεί ειλικρίνεια, αλήθεια, χαρακτήρα!

Αμέθυστος

πηγή video melenefilitsa

Ό,τι βλέπουν τα παιδιά, αυτό κάνουν

Πηγή : Με παρρησία

ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΤΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑ: Ιτιά ιτιά λουλουδιασμένη . . .

Πηγή : www.olympia.gr

Απάντηση σχετικά με μίσθωση ακινήτου στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο με αφορμή την ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Θεσσαλονίκης Ν.Δ. κ. Σάββα Αναστασιάδη.
Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, στο πλαίσιο μείωσης του λειτουργικού του κόστους έχει προχωρήσει σε επαναδιαπραγμάτευση των μισθωμάτων των ακινήτων του συνόλου του δικτύου καταστημάτων του.
Σε περιπτώσεις καταστημάτων, όπου οι ιδιοκτήτες αρνήθηκαν να μειώσουν το μίσθωμα, η τράπεζα προέβη στη διερεύνηση αγοράς για τη μεταστέγαση των εν λόγω καταστημάτων σε ακίνητα που γειτνιάζουν με τα υπάρχοντα ώστε να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση της πελατειακής του βάσης. Τα κριτήρια με τα οποία επιλέγονται τα νέα ακίνητα είναι αντικειμενικά και κοινά για όλο το δίκτυο και αφορούν μεταξύ άλλων χωρητικότητα, πλεονέκτημα θέσης, λειτουργικότητα και κυρίως ευνοϊκότερους οικονομικούς όρους.
Ειδικότερα, για το ακίνητο επί της Βασιλίσσης Όλγας, στο οποίο αναφέρεται ο κύριος Αναστασιάδης, η μίσθωσή του είχε διερευνηθεί από την τράπεζα στο παρελθόν λόγω της πλεονεκτικής του θέσης (σε κεντρικό σημείο της πόλης, με μεγαλύτερη πρόσοψη, έναντι ΙΚΑ) και της μεγάλης χωρητικότητάς του (χώρο για περισσότερα ταμεία εξυπηρέτησης, υπόγειο για τη στέγαση αρχείου του δικτύου καταστημάτων της Θεσσαλονίκης), ωστόσο δεν ήταν ελεύθερο.
Η εκ νέου διαπραγμάτευση απέδωσε για την τράπεζα πολύ χαμηλότερη τιμή ανά τ.μ. και χαμηλότερη ετήσια αναπροσαρμογή.
Το ΤΤ λειτουργεί με αποκλειστικό κριτήριο την καλύτερη εξυπηρέτηση του κοινού, την αποτελεσματικότερη κάλυψη του δικτύου και το όφελος των μετόχων του. Η ταυτότητα της ιδιοκτησίας, εφόσον πληροί όλες τις προδιαγραφές, που προβλέπονται από το Νόμο, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση κριτήριο συνυπολογισμού κατά τη διαδικασία επιλογής ακινήτου στέγασης καταστήματος του δικτύου της τράπεζας.

Σχόλιο: Επομένως περιμένουμε το κλείσιμο ενός απο τα γειτονικά υποκαταστήματα του ταχυδρομείου.

Η Ελληνική Πομπηία του Δημητρη Καζάκη

Πηγή : ΣΚΟΥΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Η Ελληνική Πομπηία

Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας ήταν ένα πολυδιαβασμένο ιστορικό μυθιστόρημα του 19^ου αιώνα που δημοσίευσε το 1835 ο Έντουαρντ Μπούλγουερ Λίτον. Σ’ αυτό ο συγγραφέας προσπάθησε να αποδώσει όχι απλά τον χαμό της αρχαίας ρωμαϊκής πόλης κάτω από τις στάχτες και την λάβα του Βεζούβιου, αλλά το τέλος ενός ολόκληρου κοινωνικού συστήματος βυθισμένου στην πιο απόλυτη παρακμή και διαφθορά. Τις τελευταίες ημέρες της ζει και η ελληνική Πομπηία καθώς οι πιο ασυνείδητοι και πορωμένοι εκπρόσωποι ενός βαθύτατα παρακμασμένου συστήματος αδυνατούν να βρουν άλλη λύση εκτός από την επίσημη ελεγχόμενη πτώχευση της χώρας και του λαού της, η οποία ισοδυναμεί με καταστροφή ανάλογη με εκείνη που έσπειρε ο Βεζούβιος.

Στο 99,9% έχουν ανέλθει οι πιθανότητες χρεοκοπίας της Ελλάδας σύμφωνα με τους αναλυτές της αγοράς ασφάλισης κινδύνου έναντι αθέτησης πληρωμών (credit default swap - CDS) που επικαλείται σε δημοσίευμά του το CNN (20/9). Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι επενδυτές που συνομολογούν συμφωνίες ανταλλαγής κινδύνου έναντι αθέτησης πληρωμών, στοιχήματα δηλαδή για το αν θα υπάρξει ή όχι πτώχευση μιας χώρας, τιμολογούν σε σχεδόν 100% (99,9%) την πιθανότητα αθέτησης των υποχρεώσεων του ελληνικού χρέους.

Στοιχεία της εταιρείας ερευνών Markit που παραθέτει το CNN δείχνουν πως η πιθανότητα αθέτησης των υποχρεώσεων του πορτογαλικού χρέους ανέρχεται στο 62%, του ιρλανδικού χρέους στο 51%, του ιταλικού χρέους στο 33% (πριν την ανακοίνωση της υποβάθμισης από την S&P) και του ισπανικού χρέους στο 28%. Όπως αναφέρει το CNN, η πτώχευση της Ελλάδας θα μπορούσε να οδηγήσει τους επενδυτές να εγκαταλείψουν το χρέος και των άλλων προβληματικών ευρωπαϊκών οικονομιών, συμπεριλαμβανομένης της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Έτσι, ενώ η Ελλάδα έχει εξωτερικό χρέος 300 δισ. ευρώ, που πιστεύεται ότι είναι ως επί το πλείστον στα χέρια των ευρωπαϊκών τραπεζών, αθροιστικά το χρέος και των πέντε ανωτέρω κρατών ανέρχεται σε 2,8 τρισ. ευρώ.

Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι τα ομόλογα των πέντε κρατών που βρίσκονται κατά κύριο λόγο στα χαρτοφυλάκια ευρωπαϊκών τραπεζών υποστούν μια ελάχιστη δυνατή απώλεια της τάξης του 10% επί της ονομαστικής τους αξίας, τότε μιλάμε για ζημιά της τάξης τουλάχιστον των 280 δις ευρώ. Μια ζημιά που οι τράπεζες θα πρέπει να αναπληρώσουν με αυξήσεις κεφαλαίου. Από πού; Βέβαια η ζημιά από τα κρατικά ομόλογα των πέντε χωρών μπορεί κάλλιστα να είναι πολύ υψηλότερη μιας και τα ελληνικά ομόλογα έχουν χάσει μέχρι σήμερα πάνω από το 50% της ονομαστικής αξίας τους, τα Πορτογαλικά το 40%, τα Ιρλανδικά το 35%, ενώ τα Ιταλικά και Ισπανικά γύρω στο 20%. Για να διαπιστώσει κανείς πόσο στημένο ήταν το όλο παιχνίδι με τα πρόσφατα «τεστ αντοχής» των τραπεζών της ευρωζώνης, αρκεί να δει ότι κανενός είδους τέτοιο σενάριο δεν συμπεριλήφθηκε και έτσι η εκτιμώμενη κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών περιορίστηκε στα 2,7 δις ευρώ.

Η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει τις κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο σε αυξανόμενες αγορές χρυσού. Προβλέπουν καταρρεύσεις οικονομιών και τραπεζών στην ευρωζώνη και επομένως μεγάλη αστάθεια στο δολάριο και το ευρώ. Έτσι επιχειρούν να ενισχύσουν τα αποθεματικά τους σε χρυσό για να μειώσουν την εξάρτησή τους από τα αποθεματικά νομίσματα. Έτσι οι καθαρές αγορές χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες το τελευταίο διάστημα ήταν οι μεγαλύτερες της τελευταίας εικοσαετίας. Ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο εκτιμάται ότι οι αγορές χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες θα είναι οι μεγαλύτερες από την εποχή της κατάρρευσης του Bretton Woods πριν 40 χρόνια (FT, 19/9).

Η τάση αυτή έχει εκτοξεύσει την τιμή του χρυσού σε πάνω από 1.900 δολ. η ουγγιά και οι εκτιμήσεις είναι ότι μέχρι το τέλος του χρόνου θα έχει ξεπεράσει τα 2.300 δολ. η ουγγιά. Αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε ότι από αυτήν την τάση εξαιρείται η Τράπεζα της Ελλάδας, η οποία συνεχίζει να μειώνει τα αποθέματα σε χρυσό που διαθέτει. Κι ενώ οι χώρες που διαθέτουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα χρυσού τα χρησιμοποιούν για να ενισχύσουν την νομισματική τους θέση, η Ελλάδα έχει χαρίσει τα δικά της κοιτάσματα χρυσού σε μια ιδιωτική κοινοπραξία. Τι τα χρειάζεται η Ελλάδα; Η τύχη της υπό καθεστώς τρόικας και ευρώ είναι προγραμμένη.

Εν μέσω μιας τέτοιας τρικυμίας, η συζήτηση για το τι μπορεί να γίνει με την Ελλάδα έχει περάσει σε μια νέα φάση. Πριν λίγο καιρό η συζήτηση στα επιτελεία της ευρωζώνης αφορούσε όχι το αν, αλλά το πότε θα πτωχεύσει επίσημα η Ελλάδα και με ποιον τρόπο. Τώρα φαίνεται ότι η συζήτηση έχει επικεντρωθεί όχι στο πότε, ούτε στο πώς θα πτωχεύσει η χώρα, αλλά στο αν και κατά πόσο θα μπορέσει να κρατηθεί εντός του ευρώ. Η σκέψη που φαίνεται να κυριαρχεί είναι ότι η Ελλάδα οφείλει να πτωχεύσει επίσημα άμεσα με ελεγχόμενο τρόπο και να κρατηθεί εντός του ευρώ πάση θυσία.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με μεταφορά του ελληνικού χρέους στο EFSF (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). «Η έξοδος από την ευρωζώνη θα ήταν καταστροφή», υπογραμμίζει στην Kölner Stadtanzeiger (20/9) σε συνέντευξή του για την ευρωκρίση και την Ελλάδα ο Γερμανός οικονομολόγος Λαρς Φέλντ, μέλος του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων της γερμανικής κυβέρνησης για την οικονομία. Ο κ. Φέλντ αποκρούει την άποψη ότι η ευρωβοήθεια προς την Ελλάδα είναι σαν τον πίθο των Δαναΐδων λέγοντας πως «στην παρούσα κατάσταση η μη πληρωμή των πιστώσεων συνιστά πρόβλημα για ολόκληρη την ευρωζώνη και θα οξύνει την κρίση. Γι’ αυτό μετά τη χορήγηση αυτών των πιστώσεων πρέπει να μεθοδεύσουμε την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους».

Στην ερώτηση της εφημερίδας εάν αναδιάρθρωση σημαίνει απλά ‘παραγραφή χρέους’ ο Γερμανός οικονομολόγος απαντά καταφατικά και εξηγεί: «Το συμβούλιο εμπειρογνωμόνων για την οικονομία (της γερμανικής κυβέρνησης) έχει μια συγκεκριμένη πρόταση: Να μεταφερθούν τα χρέη της Ελλάδας από τους κρατικούς πιστωτές, αλλά και τους ιδιώτες-πιστωτές στο ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης EFSF. Ως αντάλλαγμα να λάβουν όλοι οι πιστωτές άλλα ασφαλή ομόλογα του ταμείου, αλλά στο ήμισυ της ονομαστικής αξίας των ελληνικών κρατικών ομολόγων. Αυτό σημαίνει ότι οι πιστωτές θα παραιτηθούν από το 50% των απαιτήσεών τους. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) μπορεί κατόπιν ως βασικός πιστωτής της Ελλάδας να ασκήσει πιέσεις προς την Αθήνα για τη δρομολόγηση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της.»

Στην παρατήρηση της εφημερίδας ότι μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους κατά 50% συνιστά καταστροφή για τις ελληνικές τράπεζες ο Λαρς Φελντ υπογραμμίζει πως θα πρέπει το EFSF να διαθέσει γύρω στα 20 δισεκατομμύρια για τη διάσωσή τους. Ο Γερμανός οικονομολόγος εκτιμά επίσης ότι το ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης (EFSF) θα πρέπει να μετατραπεί σε χρηματοπιστωτικό ινστιτούτο για να μπορεί να δανείζει, αλλά και να παίζει σωστά τον ρόλο του πυροσβέστη σε περιπτώσεις κρίσεων και καταλήγει ότι η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη «θα συνιστούσε καταστροφή», διότι: «το κούρεμα του χρέους θα άγγιζε όχι πια το 50%, αλλά το 80 ή και το 90%. Η ελληνική οικονομία και το δημοσιονομικό σύστημα της χώρας θα βυθίζονταν στο χάος, ενώ θα άνοιγε ο δρόμος για κερδοσκοπικές επιθέσεις κατά του ευρώ και της Ευρωζώνης. Όποιος εκτιμά ότι η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη συνιστά λύση, είναι, στην καλύτερη περίπτωση, άσχετος.»

Αυτό είναι το «σχέδιο Β» της Γερμανίας για την Ελλάδα, όπως το έχουν ονομάσει οι ντόπιοι προπαγανδιστές του σύγχρονου δοσιλογισμού. Πριν πάμε στην ουσία θα πρέπει να πούμε ότι άσχετος είναι εκείνος που εξαρχής προπαγάνδιζε ότι το ευρώ αποτελεί λύση ειδικά για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Τώρα οι ίδιοι που μας παραμύθιαζαν για χρόνια με την θεωρία του «ισχυρού ευρώ» μας λένε ότι το να φύγει κανείς από δαύτο θα σημάνει καταστροφή. Πολύ σύντομα, πολύ πιο σύντομα απ’ ότι νομίζουν ορισμένοι, θα ανακαλύψει ακόμη και ο πιο δύσπιστος τι σημαίνει επίσημη ελεγχόμενη πτώχευση εντός της ευρωζώνης. Τι σημαίνει, δηλαδή, αληθινή καταστροφή χωρίς επιστροφή.

Ποιον εξυπηρετεί το συγκεκριμένο σχέδιο; Μας το ξεκαθαρίζει ο μέγας και πολύς Τζορτζ Σόρος ο οποίος σε πρόσφατο άρθρο του υποστηρίζει: «Δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική λύση εκτός από την εισαγωγή του συστατικού που λείπει: ένα ευρωπαϊκό ταμείο με τη δύναμη να φορολογεί και ως εκ τούτου να δανείζεται. Αυτό θα απαιτούσε μια νέα συνθήκη και τη μετατροπή του EFSF σε ένα ολοκληρωμένο Ταμείο… Το γεγονός ότι υπάρχει πρόβλεψη για μια πιθανή πτώχευση ή αποστασία των τριών μικρών χωρών [Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία] δεν σημαίνει ότι οι χώρες αυτές θα πρέπει να εγκαταλειφθούν. Αντίθετα, η δυνατότητα ομαλής πτώχευσης – που θα πληρώσουν οι άλλες χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ – θα προσφέρει στην Ελλάδα και την Πορτογαλία επιλογές πολιτικής. Επιπλέον, θα έδινε τέλος στον φαύλο κύκλο που τώρα απειλεί όλες τις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης, σύμφωνα με τον οποίο η λιτότητα αποδυναμώνει τις προοπτικές ανάπτυξής τους, οδηγώντας τους επενδυτές να απαιτούν απαγορευτικά υψηλά επιτόκια και, συνεπώς, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις τους να μειώσουν τις δαπάνες περαιτέρω. Φεύγοντας από το ευρώ θα καταστήσει ευκολότερο για αυτούς να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Αλλά αν είναι πρόθυμοι να κάνουν τις απαραίτητες θυσίες θα μπορούσαν επίσης να παραμείνουν. Σε κάθε περίπτωση, με το EFSF θα προστατευτούν οι τραπεζικές καταθέσεις και το ΔΝΤ θα βοηθήσει την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Αυτό θα βοηθήσει τις χώρες αυτές να ξεφύγουν από την παγίδα στην οποία βρίσκονται σήμερα. Θα ήταν εις βάρος των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιτρέψει στις χώρες αυτές να καταρρεύσουν και να σύρουν μαζί τους προς τα κάτω το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.» (Τhe New York Review of Books, 15/9)

Με λίγα λόγια ο Σόρος, ίσως ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των κερδοσκόπων νομισμάτων, ενδιαφέρεται να διασωθεί το ευρώ, είτε με την Ελλάδα εντός, είτε εκτός της ευρωζώνης. Αυτό που προτείνει είναι η μετατροπή του EFSF σε μόνιμο δημόσιο ταμείο για ολόκληρη την ευρωζώνη με την δυνατότητα να φορολογεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο και ταυτόχρονα να δανείζεται εκδίδοντας δικά του ομόλογα. Η πρότασή του δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτήν του «σχεδίου Β» της Γερμανικής κυβέρνησης, ούτε με τις προτροπές και τις πιέσεις του Γκάιντερ προς τους ευρωπαίους εταίρους.

Μόνο που μια τέτοια λύση δεν αφήνει περιθώρια ούτε για την έστω και τυπικά ανεξάρτητη άσκηση δημοσιονομικής και γενικότερα οικονομικής πολιτικής σε κανένα από κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Με εξαίρεση βέβαια την Γερμανία και ενδεχομένως την Γαλλία. Η Ευρώπη θα πρέπει να σκεφθεί το ενδεχόμενο, μεσοπρόθεσμα, να μπορεί να παρεμβαίνει στα εσωτερικά των κρατών που παραβιάζουν τους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας, δήλωσε την Παρασκευή (16/9) η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. «Πρέπει να σκεφτούμε την μεσοπρόθεσμη πιθανότητα παρέμβασης της Ευρώπης στις χώρες που δεν ανταποκρίνονται στο καθήκον τους» είπε η Γερμανίδα καγκελάριος, προσθέτοντας ότι αυτό που έχει σημασία είναι η σταθερότητα του ευρώ. «Ό,τι λειτουργεί αντίθετα προς αυτό τον στόχο θα πρέπει να παραμεριστεί», τόνισε. Η Γερμανία έχει καθήκον να βοηθήσει ώστε να διασφαλισθεί το μέλλον του ευρώ, καθώς το κοινό νόμισμα έχει ενισχύσει τις γερμανικές εξαγωγές, σημείωσε. Η υπέρβαση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους «είναι μία ελεγχόμενη διαδικασία διαδοχικών βημάτων» που θα απασχολεί τους πολιτικούς για χρόνια, επισήμανε.

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι η ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας έχει ήδη αρχίσει. Αυτό υποστηρίζει ο καθηγητής οικονομίας της Οξφόρδης, ο Γερμανός Κλέμενς Φουστ και σύμβουλος του υπουργού οικονομικών της Γερμανία, Βολφγκανγκ Σόιμπλε. Μιλώντας στην DW (20/9) πρόβαλε τα παρακάτω επιχειρήματα. «Βασίζω την άποψη μου στο γεγονός, ότι η Ελλάδα σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης έχει ήδη διαπραγματευτεί την μερική αναδιάρθρωση του χρέους της, όπως πχ. την επιμήκυνση της διάρκειας αποπληρωμής των δανείων. Αυτό είναι χαρακτηριστικό δείγμα μιας διαδικασίας πτώχευσης, όπως επίσης η μείωση των τόκων και η αναδιαπραγμάτευση των δανειακών όρων.»

Ο κ. Φουστ δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στη διένεξη που έχει ξεσπάσει στους κόλπους του κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία μετά τις δηλώσεις του Προέδρου των Φιλελευθέρων και υπουργού Οικονομικών Φίλιπ Ρέσλερ για την αναγκαιότητα συντεταγμένης χρεοκοπίας της Ελλάδας. Πιστεύει ότι διεξήχθη στα πλαίσια του προεκλογικού αγώνα. «Υπό το φως των δεδομένων, υποστηρίζει, η διαδικασία της ελληνικής πτώχευσης έχει ήδη ξεκινήσει και θα συνεχιστεί.»

Όπως επισημαίνει ο κ. Φουστ η περικοπή του ελληνικού χρέους θα πρέπει να είναι της τάξεως του 50 με 60%. «Μόνον σε αυτήν την περίπτωση, τονίζει, θα είχε η χώρα μια προοπτική.» Αλλά και τότε η Ελλάδα θα χρειαστεί μια δεκαετία για να «ευημερήσει». Πώς θα ευημερίσει; Μα με περισσότερη λιτότητα, περισσότερες περικοπές και όποιος αντέξει.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όλα αυτά λέγονται, σχεδιάζονται και επιβάλλονται καταμεσής της πιο καθολικής και παγκόσμιας κρίσης, η οποία οι πάντες παραδέχονται ότι οφείλεται πρώτα και κύρια σε μια τρομακτική ανισότητα εισοδήματος και πλούτου. Ιδίως στο εσωτερικό των ανεπτυγμένων χωρών. Είναι χαρακτηριστικό ότι μια πρόσφατη μελέτη του ΔΝΤ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «οι υψηλότερες εισοδηματικές ανισότητες στις αναπτυγμένες χώρες σχετίζονται με την αύξηση του εγχώριου και εξωτερικού χρέους ... Το κοινό στοιχείο από τις εμπειρίες των κύριων ελλειμματικών χωρών είναι μια απότομη αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας κατά τις τελευταίες δεκαετίες, όπως αυτή μετράται από το μερίδιο του εισοδήματος που καρπώνεται το πλουσιότερο 5% της κατανομής του εισοδήματος της χώρας… Αυτή η αύξηση της ανισότητας συνέβαλε στην επιδείνωση των συνολικών ισοζυγίων αποταμίευσης-επένδυσης στις πλουσιότερες χώρες, καθώς οι φτωχοί και η μεσαία τάξη δανείστηκαν από τους πλούσιους και από ξένους δανειστές. Αυτό, μαζί με τους άλλους παράγοντες που αναφέρονται παραπάνω, μπορεί να τροφοδοτήσει τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών.» (IMF, Finance & Development, September 2011, Vol. 48, No. 3).

Τι συμπέρασμα βγάζουν οι μελετητές του ΔΝΤ από αυτή την συσχέτιση άνισης κατανομής εισοδήματος, χρέους και κρίσης; «Η αποκατάσταση της ισότητας με την ανακατανομή του εισοδήματος από τους πλούσιους στους φτωχούς, δεν θα ικανοποιούσε μόνο τους Ρομπέν των Δασών αυτού του κόσμου, αλλά θα μπορούσε επίσης να συμβάλλει στη διάσωση της παγκόσμιας οικονομίας από μια άλλη μεγάλη κρίση.» (IMF, Finance & Development, December 2010, Vol. 47, No. 4) Βέβαια, στην πράξη το ΔΝΤ επιμένει στις περίφημες «διαρθρωτικές αλλαγές» που εκτινάσσουν ανισοκατανομή εισοδήματος και χρέος στα ουράνια. Με θύματα λαούς και χώρες.

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 22/9/2011

Ο π. Εφραίμ, Ηγούμενος της Ι.Μ. Βατοπαιδίου, μιλά για τον Γέροντα Παΐσιο

πηγή : Τρελο-Γιάννης
Η ομιλία αυτή έγινε τρεις μήνες μετά την κοίμηση του Γερο Παΐσιου

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ (9)

Συνέχεια από : Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ όπως αναπτύχθηκε από τον C.G.Jung της Barbara HANNAH

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 (συνέχεια)
ΜΙΑ ΑΡΧΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ – Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ SYLVIA

Μολονότι η φαντασία εξαφανίζεται, η προσπάθεια της Sylvia δεν ήταν μάταιη. Κατέκτησε το πρώτο στάδιο για την επιτυχία της ενεργητικής φαντασίας και έμαθε να αφήνη τα πράγματα να συμβαίνουν στο υποσυνείδητό της. Πραγματικά, η φαντασία της δεν τελειώνει με την εξαφάνιση του θεού και των κοριτσιών.

Ο Jung ανέφερε συχνά τον θρύλο για τον θησαυρό, που ανεβαίνει στην επιφάνεια της γης και μένει εκεί για εννέα χρόνια, εννέα μήνες και εννέα ημέρες. Εάν κάποιο συνειδητό άτομο είναι εκεί για να τον πάρη, ωραία και καλά˙ εάν όχι, βυθίζεται πάλι κάτω και χρειάζεται άλλα εννέα χρόνια, εννέα μήνες και εννέα ημέρες για να εμφανισθή ξανά. Η Sylvia έχασε αυτήν την ευκαιρία όταν δεν ακολούθησε έγκαιρα τον θησαυρό μέσα από την πόρτα. Τέτοιες φαντασίες ποτέ δεν μένουν για πολύν καιρό εάν το συνειδητό εγώ δεν συμμετέχει – εάν δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτοί οι θησαυροί πρέπει να έρθουν στην επιφάνεια, στην πραγματική ζωή.

Η νονά, συμβολικά δηλαδή το Ταυτό, έδειξε στη Sylvia την καρδιά τού προβλήματός της και το τί θα πρέπη να κάνη για να επιτύχη τη λύση του. Αν και η φαντασία συνεχίζεται, η Sylvia την αφήνει ακόμα να συμβαίνη στη νονά της, που τώρα έγινε καθαρά μια εικόνα του περιορισμένου συνειδητού εγώ, που δεν έχει ιδέα για το τί συνέβη σ’ αυτό.

Όταν η νονά ανακαλύπτει ότι όλα όσα έγιναν στο ερειπωμένο σπίτι και στον γύρω χώρο εξαφανίστηκαν, αφήνει λυπημένη τη Λουκέρνη και επιστρέφει στην πόλη που ονομάζει Χ, όπου και δουλεύει. Προς μεγάλη της έκπληξη, κανένας στο γραφείο της δεν έχει προσέξει την απουσία της˙ με άλλα λόγια, η φαντασία, αν και φαινόταν πως κράτησε πολλούς μήνες, ή ακόμη και χρόνια, συνέβη ολόκληρη κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, κι αυτή γύρισε στη δουλειά της όπως συνήθως τη Δευτέρα το πρωί. Αν και στην αρχή η νονά μπόρεσε να δουλέψη κανονικά, η φαντασία είχε αφήσει τα σημάδια της σ’ αυτήν. Το μυστικό που δεν μπορούσε να το μοιρασθή με κανέναν, την έκανε να αισθάνεται απομονωμένη και απομακρυσμένη απ’ όλους.

Ο Jung μιλάει για το αποτέλεσμα που έχουν τέτοιες φαντασίες ήδη στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του «Φιλοσοφία και Αλχημεία». Λέει:

«Τέτοιες εισβολές από το ασυνείδητο έχουν έναν απόκοσμο χαρακτήρα, επειδή είναι άλογες και ακατανόητες στο πρόσωπο που τις βλέπει. Φέρνουν μιαν καίρια μεταβολή της προσωπικότητας, επειδή συνιστούν οι ίδιες ένα οδυνηρό προσωπικό μυστικό, που αποξενώνει και απομονώνει το άτομο από το περιβάλλον του. Είναι κάτι που «δεν μπορούμε να το πούμε σε κανέναν». Φοβόμαστε μήπως κατηγορηθούμε για πνευματική ανωμαλία – και όχι χωρίς λόγο, επειδή τα ίδια σχεδόν πράγματα συμβαίνουν στους τρελλούς. Παρ’ όλα αυτά, απέχει πολύ η διαισθητική αντίληψη μιας τέτοιας εισβολής από το να κατακλυσθή κανείς από αυτήν παθολογικά, αν και ο μέσος άνθρωπος δεν το καταλαβαίνει αυτό. Η απομόνωση εξαιτίας ενός μυστικού έρχεται κατά κανόνα σαν αποτέλεσμα ενός ζωντανέματος της ψυχικής ατμόσφαιρας, που δρα σαν υποκατάστατο για την απώλεια της επαφής με τους άλλους ανθρώπους» (Jung: Άπαντα, τόμος 12, παρ. 57).

Aυτό ακριβώς συμβαίνει στη νονά, καθώς η Sylvia συνεχίζει την ιστορία. Η νονά δεν κατανοεί στο ελάχιστο την εμπειρία της, και έτσι αυτή εκδηλώνεται εξωτερικά στο σώμα της, όπως κάνουν συχνά τέτοια πράγματα. Αρρωσταίνει συχνά, αν και προηγουμένως πάντα ήταν υγιής, και βρίσκει ότι δεν μπορεί να συνεχίση τη δουλειά της. Τελικά αρρωσταίνει σοβαρά. Έχει πολύ υψηλό πυρετό για πολλές εβδομάδες, και μετά από αυτό ο γιατρός δίνει εντολή για διακοπές στα βουνά. Αυτό επιτέλους τής δίνει καιρό να σκεφθή τί της συνέβη. Κάνει μακρινούς περιπάτους μόνη, και αποφασίζει να περάση τις τελευταίες ημέρες τής αναρρωτικής της άδειας στη Λουκέρνη, για να προσπαθήση να βρη τί συνέβη πραγματικά.

Όπως αναφέραμε πιο πάνω, η Sylvia τα βλέπει όλα αυτά σαν να συμβαίνουν όχι στην ίδια, αλλά στη νονά της, και γίνεται όλο και περισσότερο σαφές ότι αυτή η μορφή δεν είναι πλέον το Ταυτό, αλλά το εγώ της Sylvia που αναζητάει στα τυφλά την αλήθεια.

Η νονά πηγαίνει στην παλαιά συνοικία της Λουκέρνης και βρίσκει εύκολα το παλιό σπίτι, το «Χρυσό γουρούνι». Έχει όμως αλλάξει το όνομά του σε «Χρυσό Κάπρο», και ο πρώτος όροφος έχει μετατραπή σε ένα πρώτης τάξεως εστιατόριο. Είναι νωρίς το απόγευμα, και αυτή είναι σχεδόν μόνη της στο εστιατόριο, αλλά, αφού παραγγέλνει ένα απλό γεύμα, κατορθώνει να πάρη μερικές πληροφορίες από τη διευθύντρια. Μαθαίνει, προς μεγάλη της έκπληξη, ότι το εστιατόριο βρίσκεται εκεί για πολλά χρόνια, και ότι ολόκληρο το σπίτι ανήκει σε κάποια δεσποινίδα Altweg που μένει στο υψηλότερο πάτωμα.

Μετά το γεύμα, η νονά ανεβαίνει τις σκάλες προς το διαμέρισμα της δεσποινίδος Altweg, επειδή έχει μεγάλη επιθυμία να μάθη περισσότερα για την ιστορία του σπιτιού. Γίνεται δεκτή πολύ φιλόξενα και, αν και διστακτικά, η νονά αρχίζει να λέη την ιστορία της. Αρχίζει νε λέει ότι γνώριζε το σπίτι αυτό παλιότερα, όταν ήταν ιδιοκτησία κάποιου κυρίου Schickelgrȁber, του δικηγόρου, στον οποίον τα κορίτσια είχαν πουλήσει το σπίτι. Η δεσποινίς Altweg αμέσως μένει κατάπληκτη, και λέει ότι Schikelgrȁber είναι το όνομα του παππού της, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο γνωστούς δικηγόρους της Λουκέρνης, και από τον οποίον, μέσω της μητέρας της, που ήταν το μοναδικό του παιδί, είχε κληρονομήσει το σπίτι. Αλλά λέει κατόπιν: «Είναι αδύνατο να τον γνωρίσατε˙ αυτός πέθανε πριν από εξήντα χρόνια, και εσείς είστε πολύ νεώτερη από εμένα». Η δεσποινίς Altweg προσέχει τη μεγάλη στενοχώρια τής νονάς, και την παρακαλεί να της πη ολόκληρη την ιστορία. «Ξέρω ότι θα μου πείτε την αλήθεια», προσθέτει. Η νονά αισθάνεται απερίγραπτη ανακούφιση, που μπορεί επιτέλους να σπάση την απομόνωσή της και να μοιρασθή το μυστικό της με τη δεσποινίδα Altweg.

Αφού η διήγηση τελειώνει, η δεσποινίς Altweg ψάχνει με αγωνία μέσα σε όλα τα παλαιά της έγγραφα, και ανακαλύπτουν ότι πολλά από αυτά που είχε ζήσει η νονά βασίζονταν στην πραγματικότητα. Ο κύριος Schickelgrȁber είχε πραγματικά αγοράσει αυτό το σπίτι από τις κληρονόμους του κυρίου Schulze, και μερικές επιστολές έδειχναν ότι ο τελευταίος είχε δολοφονηθή. Σε αυτό το σημείο, και οι δύο γυναίκες έχουν τη γνώμη ότι η Sylvia είχε ζήσει ένα όραμα από το πολύ παλιό παρελθόν.

(Στις αρχές του 20^ου αιώνα διαβαζόταν πολύ στην Αγγλία ένα βιβλίο που περιείχε την περιγραφή μιας τέτοιας εμπειρίας, επειδή συγγραφείς του ήταν δύο γυναίκες που η ειλικρίνειά τους δεν μπορούσε να αμφισβητηθή, και, αν και έγραφαν με ψευδώνυμα, η πραγματική τους ταυτότητα ήταν γνωστή από την αρχή. Η πρώτη ήταν η δεσποινίς Ann Moberly, κόρη του επισκόπου του Salisbury, ο οποίος έγινε ο πρώτος διευθυντής του Κολλεγίου θηλέων του St. Hugh στην Οξφόρδη, και το διηύθυνε με τόση επιτυχία, ώστε πριν από το 1907 είχε γίνει ένα από τα τέσσερα πρώτα Κολλέγια για κορίτσια της Οξφόρδης. Η άλλη συγγραφέας και φίλη της ήταν η δεσποινίς Eleanor Jourdain, που είχε υπηρετήσει σαν υποδιευθύντρια στο Κολλέγιο του St. Hugh για μερικά χρόνια. Τον καιρό της κοινής εμπειρίας τους ήταν διευθύντρια ενός μεγάλου σχολείου για κορίτσια στην Αγγλία, που είχε ένα παράρτημα για μεγαλύτερες κοπέλλες στο Παρίσι. Και οι δύο λοιπόν γυναίκες ήταν πολύ γνωστές.

Το 1901 επισκέφθηκαν τις Βερσαλλίες, και βρήκαν το Trianon ακριβώς όπως ήταν τον καιρό της Μαρίας Αντουανέττας. Όχι μόνον οι άνθρωποι που συνάντησαν ήταν ντυμένοι με ενδυμασίες του 1789, αλλά και η περιοχή ήταν επίσης όπως τότε, ενώ, από πολλές απόψεις, διέφερε στην πραγματικότητα από αυτήν του 1901. Πέρασαν τα δέκα επόμενα χρόνια της ζωής τους ψάχνοντας να επαληθεύσουν την ακρίβεια τών όσων είχαν δει, και ερευνώντας κάθε δυνατότητα να υπήρχε κάποια κινηματογραφική προβολή ή οτιδήποτε παρόμοιο εκείνον τον καιρό, που ευθυνόταν για ό,τι είχαν δει. Μόνον όταν επαλήθευσαν ικανοποιητικά την ολοκληρωτική αυθεντικότητα της εμπειρίας τους, δημοσίευσαν το βιβλίο τους. Αυτό τυπώθηκε το 1911, με τον τίτλο: «Μια περιπέτεια», κάτω από τα ψευδώνυμα των Miss Morison και Miss Lamont, και έγινε αμέσως διάσημο. Θυμάμαι ολοζώντανα πως το διάβασα όταν ήμουν είκοσι χρονών, και πως το συζητούσαν παντού. Γνώρισε πολλές ανατυπώσεις και επανεκδόσεις. Απ’ ό,τι ξέρω, ανατυπώθηκε για τελευταία φορά γύρω στο 1947 από τον οίκο Faber and Faber στο Λονδίνο. ((Αυτή η έκδοση έχει εξαντληθή προ πολλού, αλλά είναι δυνατόν ακόμη να προμηθευθή κανείς ένα ανάτυπο από δεύτερο χέρι, Βρήκα την ιστορία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα)).

Ο Jung περιγράφει μιαν κάπως παρόμοια εμπειρία που είχε αυτός και η Toni Wolf στη Ραβέννα, στο «Αναμνήσεις, Σκέψεις, Όνειρα». (Σελ. 284).

Έχω ακούσει και τον ίδιον και την Toni Wolf να μιλάνε γι’ αυτήν την εμπειρία σαν να ήταν ένα από τα πιο μυστηριώδη γεγονότα που τους συνέβησαν ποτέ. Μάλιστα, είχα την εντύπωση ότι η Toni Wolf δεν πείσθηκε ποτέ εντελώς ότι δεν είχε δει αυτές τις τοιχογραφίες στην πραγματικότητα, αν και αποδείχθηκε πλήρως ότι δεν υπήρχαν για αιώνες.

Είχα κι εγώ μιαν παρόμοια εμπειρία στο Παρίσι την άνοιξη του 1913. Γευμάτιζα σε ένα εστιατόριο με τον πατέρα μου, την αδελφή μου και τον θείο μου, όταν η σκηνή άλλαξε ξαφνικά και, αν και το εστιατόριο παρέμεινε το ίδιο, ολόκληρη η ατμόσφαιρα και οι άνθρωποί του άλλαξαν. Όλοι είχαν μεγάλη αγωνία, και στρέφονταν ανυπόμονα σε όποιον έμπαινε μέσα, σαν να τον ρωτούσαν για τα τελευταία νέα. Μετά από λίγα λεπτά, επέστρεψε η αρχική εικόνα. Όλα ήταν κανονικά και πολύ εύθυμα, αλλά με άφησαν βαθειά ανήσυχη.

Το επόμενο πρωί, κατεβήκαμε με το τραίνο για να περάσουμε μερικές ημέρες στο δάσος του Fontaibebleau. Ο βασιλιάς της Ισπανίας επρόκειτο να φθάση εκεί αργότερα την ίδια μέρα. Καθώς το τραίνο μας πέρασε μέσα από ένα τούνελ, μερικοί στρατιώτες ανέβηκαν επάνω για να βεβαιωθούν ότι τίποτε ύποπτο δεν είχε ριχθή από το τραίνο μας. ((Ήταν η εποχή που γίνονταν πολλές επιτυχείς και ανεπιτυχείς απόπειρες δολοφονίας βασιλέων)). Μου ήρθε ξαφνικά αυτή η ιδέα στο μυαλό: «Αυτό που δοκίμασα χθες το βράδυ ήταν μια κατάσταση πολέμου, και βρίσκεται πολύ κοντά». Αν και προσπάθησα να μην το πιστέψω, ήμουν, σε κάποια μικρή γωνιά του εαυτού μου, σίγουρη, σε όλους τους δεκαέξι μήνες που μεσολάβησαν, ότι θα είχαμε πόλεμο, και, αν και ήμουν τρομοκρατημένη, δεν ένοιωσα πραγματική έκπληξη όταν ξέσπασε, τον Αύγουστο του 1914. Με λίγες εξαιρέσεις, όλοι εκείνον τον καιρό πίστευαν ότι είμασταν πάρα πολύ πολιτισμένοι για να πέσουμε σε μιαν τέτοια βαρβαρότητα).

Η νονά, πάντως, δεν βρήκε τα πράγματα τόσο απλά. Πρώτα-πρώτα, ήταν πολύ παράξενο που ο κύριος Schulze είχε αυτοκίνητο, επειδή σίγουρα δεν υπήρχαν αυτοκίνητα πάνω από εξήντα χρόνια πριν από το 1930, που υποτίθεται ότι ζη αυτή. Και πώς θα μπορούσε να έχη σκοτώσει τον κύριο Schulze, όπως θυμόταν καθαρά ότι έγινε, τόσα χρόνια πριν γεννηθή; Παρ’ όλα αυτά, η χειρότερη φάση της μοναξιάς της πέρασε, τώρα που είχε βρη μια τόσο συμπαθητική συντροφιά όπως η δεσποινίς Altweg, και κάθονταν και οι δυό μαζί το βράδυ ξύπνιες τις περισσότερες ώρες, προσπαθώντας να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα.

Την επόμενη μέρα αποφασίζουν να πάνε στο δάσος όπου βρίσκεται το παλιό, ερειπωμένο κάστρο. Είναι μια πολύ ζεστή ημέρα του Ιουλίου, και η νονά λέει ότι εξαιτίας της ζέστης και οι δύο έχουν μεταφερθή σε μιαν κατάσταση ανάμεσα στην εξωτερική πραγματικότητα και το όνειρο. Όλα είναι όπως ήταν ακριβώς πριν χτίσουν από την αρχή το ερειπωμένο κτίριο τα κορίτσια και, μέσα στην υπνώδη κατάσταση στην οποία βρίσκονται, σχεδόν δεν εκπλήσσονται όταν βλέπουν ένα τριχωτό πλάσμα που μοιάζει με σάτυρο, μισό άνθρωπο και μισό τράγο, να τους κάνη ξέφρενα νοήματα, προσπαθώντας να τραβήξη την προσοχή τους σε ένα αντικείμενο που κρατάει στα χέρια του. Στο τέλος, ρίχνει αυτό το αντικείμενο επάνω από το ορμητικό ρεύμα ενός μικρού ποταμού. Όταν το μαζεύουν ανακαλύπτουν το παλιό κλειδί, το αντικείμενο που η εγγονή, στη φαντασία της, είχε λάβει από τη νονά της αργότερα. Όταν προσπαθούν να γνέψουν ότι πήραν το κλειδί, βρίσκουν ότι ο Πάνας εξαφανίσθηκε. Το ερειπωμένο κάστρο φαίνεται επίσης να βρίσκεται πολύ μακριά˙ το μόνο που μπορούν να δουν είναι ένα ουράνιο τόξο, που σχηματίζει μια γέφυρα επάνω από το ορμητικό ρεύμα. Καθησυχάζονται πολύ από την παρουσία του ουράνιου τόξου.

Η Sylvia έπρεπε τώρα να αναγνωρίση, ότι σε όλην τη φαντασία βρισκόταν βαθειά μέσα στο ασυνείδητο, όπως έλεγε συχνά ο Jung, όπου δεν υπάρχει χρόνος, ή υπάρχει ένας τελείως διαφορετικός χρόνος από τον δικό μας. Στη φαντασία της είχε ζήσει το παρόν, τον περασμένον αιώνα και την αρχαιότητα, πολλά χρόνια προ Χριστού, σε ένα παράδοξο ανακάτεμα.

Όπως μου παρατήρησε η Maria-Louise von Franz, το όνομα Schikelgrȁber θυμίζει το πραγματικό όνομα του Hitler (Schikelgruber), πράγμα που μας δείχνει τί μπορεί να συμβή όταν αγγίξουμε αυτά τα βάθη μέσα στο ασυνείδητο, χωρίς μάλιστα να συνειδητοποιούμε αυτό που κάνουμε. Ακριβώς πίσω από το στοιχείο της αρχαιότητας – Έρως, Οδυσσέας, Πάνας και λοιπά – βρίσκεται το πρωτόγονο.  Όπως έχει σημειώσει ο Jung, δεν ήταν μόνον η κλασσική παιδεία του Nietzsche που τον έκανε να μιλήση για τον Διόνυσο, όταν άγγιξε αυτά τα βάθη με το γράψιμό του. Ο Jung έλεγε ότι ο Nietzsche εννοούσε στην πραγματικότητα τον Wotan και την άγρια ορδή του, που απλώς κοιμόνταν στο γερμανικό ασυνείδητο. Και όταν ο Hitler και οι Ναζί οπαδοί του παρέλαβαν την ιδέα του υπερανθρώπου από τον Nietzsche, καταλήφθηκαν αμέσως από τον Wotan και όλες τις πρωτόγονες δυνάμεις, που ποτέ δεν ήταν πολύ μακριά από την επιφάνεια στη Γερμανία. Ο Jung συνήθιζε να λέη, ότι το λούστρο του Χριστιανισμού ήταν πολύ λεπτότερο στη Γερμανία και τις άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες· οι Γερμανοί δεν είχαν προσελκυσθή στον Χριστιανισμό όπως άλλες εθνότητες, αλλά είχαν αναγκασθή να δεχθούν τον Χριστιανισμό. Αυτή ίσως να είναι η αιτία που βρίσκεται κάτω από όλα τα άγρια και πρωτόγονα πράγματα που συνέβησαν σε μιαν πολιτισμένη χώρα σαν τη Γερμανία, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής της από τον Hitler.

Συνεπώς, όταν η Sylvia βρίσκεται αντιμέτωπη με τον Οδυσσέα, τον Έρωτα και τον αρχαίο Πάνα στη φαντασία της, προβάλλει τη δική της επιθυμία για τον παγανισμό και τον άγριο πρωτογονισμό μέσα στην κλασσική αρχαιότητα. Αυτή είναι η πραγματική αιτία που το πρόβλημα της αγάπης στη λεγόμενη «πολιτισμένη» εποχή μας μάς οδηγεί πολύ πέρα από την περιοχή των Χριστιανικών αξιών, και πέρα ακόμη από την κλασσική εποχή, σε μιαν επικίνδυνη, πρωτόγονη αγριότητα που τη φοβόμαστε, και που δεν έχουμε ιδέα πώς να την αγγίξουμε. Παρ’ όλα αυτά η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτές τις άγριες, πρωτόγονες δυνάμεις μέσα τους (και το γεγονός ότι η ανθρώπινη φύση είναι πράγματι ικανή για όλες τις βαρβαρότητες που συνέβησαν στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της εξουσίας των Ναζί, και συμβαίνουν ακόμη σε παγκόσμια κλίμακα) προκειμένου να βρουν το στοιχείο τού Έρωτα που τους λείπει, και τη θηλυκή αρχή μέσα τους.

Η Sylvia τελειώνει τη φαντασία λέγοντας πως δυστυχώς η δεσποινίς Altweg πέθανε μετά από λίγον καιρό, και έτσι η νονά βρέθηκε και πάλι μόνη. Αλλά η εμπειρία τής νονάς δεν την άφηνε να ησυχάση· για κάποιο χρονικό διάστημα περνούσε όλες τις ελεύθερες ώρες της σε εκείνο το δάσος, χωρίς να δη ποτέ κάποιο ίχνος της παλιάς σιδερένιας πόρτας όπου θα πρέπη να ανήκε το κλειδί, κάποιο ίχνος του Πάνα και του παλιού, ερειπωμένου σπιτιού, και από οτιδήποτε άλλο είχε δει στο όραμά της και μαζί με τη δεσποινίδα Altweg. Άφησε το κλειδί σαν κληρονομιά στην εγγονή της, τη Sylvia, με την ελπίδα ότι μια μέρα αυτή θα έβρισκε τη μυστηριώδη πόρτα, που τώρα είχε τον τρόπο να την ξεκλειδώση.

Μια μάλλον δυσοίωνη παρατήρηση κάνει την εμφάνισή της στην τελευταία πρόταση της φαντασίας. Η συγγραφέας ισχυρίζεται πως είναι μια πολύ πολυάσχολη μπίζνεσμαν, που δεν έχει καιρό για τέτοια πράγματα. Λοιπόν, ολόκληρη η ιστορία έχει λεχθή από τη γυναικεία οπτική γωνία, και αφορά από την αρχή ως το τέλος τον Έρωτα και τη θηλυκή αρχή· με άλλα λόγια, την καρδιά του προβλήματος της Sylvia σαν γυναίκας. Επομένως, αυτή η ξαφνική αλλαγή στο αρσενικό γένος – που η αρχή του είναι ο Λόγος και η Πράξη – της δείχνει τον κίνδυνο να πέση πάλι θύμα της εικόνας του animus, που τυπώθηκε μέσα της από τον πατέρα της, και να χάση έτσι την εσωτερική δύναμη που χρειάζεται για να βρη τον σωστό τρόπο χρησιμοποίησης του κλειδιού.

Πέρα απ’ αυτόν τον κίνδυνο, έχει κανείς πάντως την αίσθηση ότι η Sylvia κέρδισε πολλά από αυτήν τη φαντασία. Πρώτα απ’ όλα, η φαντασία τής ανέθεσε ένα έργο: να ανακαλύψη πάλι τον θεό Έρωτα, και όλα τα κορίτσια που αποτελούσαν την ολότητά της, την πορεία τής εξατομίκευσής της. Της έδειξε τον πιο σημαντικό στόχο όλης της ζωής της.

Η Marie-Louise von Franz μού υπέδειξε την εκπληκτική ομοιότητα ανάμεσα στο μοτίβο του κλειδιού στη φαντασία της Sylvia και σε μια σημαντική σκηνή του Faust, όπου ο Faust ξεκινάει την έρευνα για τις «Μητέρες» (Goethe, Faust, μέρος 2^ο, πράξη 1^η ). Ο Μεφιστοφελής τού δίνει ένα κλειδί, που αυτός το ονομάζει υποτιμητικά «αυτό το πραγματάκι». Ο Μεφιστοφελής τού λέει να μην το περιφρονή, γιατί αυτό θα του δείξη τον δρόμο και θα τον οδηγήση στις «Μητέρες». Ο Faust βλέπει με κατάπληξη ότι το κλειδί μεγαλώνει μέσα στο χέρι του, γίνεται λαμπερό και χύνει φως προς τα εμπρός. ο Μεφιστοφελής τού λέει να το ακολουθήση προς τα κάτω, και έπειτα προσθέτει: «Θα μπορούσα εξίσου καλά να πως προς τα επάνω». Αυτή η πρόταση, που την ανέφερε συχνά ο Jung, δείχνει μιαν τέλεια αρμονία ανάμεσα στα αντίθετα – έναν ζωτικό παράγοντα στη διαδικασία της εξατομίκευσης.

Όπως είδαμε στη φαντασία της, και η Sylvia περιφρονούσε το κλειδί. Παραπονιόταν ότι η νονά της, που ήταν μια πλούσια γυναίκα, της είχε αφήσει μόνον ένα «ασήμαντο αντικείμενο» - το παλιό κλειδί. Αλλά στην πραγματικότητα, η νονά τής είχε αφήσει το πιο πολύτιμο απόκτημα που υπάρχει για μια γυναίκα: το κλειδί που μπορεί να την οδηγήση στον θεό Έρωτα και στην ολοκλήρωσή της. Εάν μπορέση, όπως ο Faust, να το κρατήση στο χέρι της, θα λάμψη φως μέσα στο σκοτάδι που της άφησε ο πατέρας της, και θα μπορέση να βρη, στο δεύτερο μισό της ζωής της, την εμπιστοσύνη και τη βεβαιότητα μέσα στο Ταυτό, που στο πρώτο μισό τής ζωής είχαν αποτύχει να της δώσουν οι φαινομενικά ακατάλληλοι γονείς της. Λέω «φαινομενικά», επειδή  άνθρωποι με ικανοποιητικούς γονείς και ευτυχισμένοι στο πρώτο μισό της ζωής τους σπάνια ωθούνται να κοιτάξουν βαθύτερα, και συχνά χάνονται μέσα σε ματαιότητες.

Όπως λέει ο Jung στις «Αναμνήσεις», η αποφασιστική ερώτηση για τον άνθρωπο είναι: έχει σχέση με κάτι άπειρο ή όχι; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα της ζωής μας. Μόνον αν ξέρουμε πως αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι αποκλειστικά το άπειρο, μπορούμε να αποφύγουμε να επικεντρώσουμε τα ενδιαφέροντά μας σε ματαιότητες, και σε όλα τα είδη των στόχων που δεν έχουν πραγματική σπουδαιότητα (Jung: «Αναμνήσεις, Σκέψεις, Όνειρα», σ. 325). Το κλειδί της Sylvia τής έδωσε μια μοναδική ευκαιρία να απαντήση στο «καίριο ερώτημα» της ζωής της καταφατικά, επειδή ακριβώς το άπειρο είναι εκεί που θα την οδηγήση το κλειδί της, εάν σταματήση να το περιφρονή και εμπιστευθή τον εαυτό της στην καθοδήγήσή του.

(τέλος 3^ου κεφαλαίου)

(συνεχίζεται)

Aμεθυστος