ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΟΙ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Την τελευταία ημέρα του 2016 δημοσιεύτηκε μια έρευνα της εταιρίας Κάπα Research για «Το Βήμα». Προσέξτε κάποια ερωτήματα και τις αντίστοιχες απαντήσεις τους:

1) «Είναι καλύτερο να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση;», ΝΑΙ 26%, ΟΧΙ 72%.

2) «Είναι καλύτερο να διαλυθεί η Ευρωζώνη;» ΝΑΙ 47%, ΟΧΙ 49,5%. 

3) «Καλύτερα με δραχμή ή με ευρώ;» ΔΡΑΧΜΗ 42%, ΕΥΡΩ 45,5%.

Από τα αποτελέσματα αυτά γίνεται σαφές ότι ενώ ο λαός είναι μοιρασμένος πλέον στο θέμα του νομίσματος, δηλαδή ενώ είναι μοιρασμένος στο θέμα της Ευρωζώνης, εντούτοις θέλει ακόμα την ΕΕ.

Ένα άλλο επίσης ενδιαφέρον εύρημα, από αυτή την έρευνα, είναι ότι ενώ καθίστανται αφερέγγυοι οι μέχρι τώρα κύριοι εκφραστές του ευρωσκεπτικισμού, εντούτοις ακόμα δεν είναι εμφανές ποιες δυνάμεις θα τους διαδεχθούν.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το τελευταίο θα πρέπει να βάλει σε μεγάλη σκέψη όλους τους εκτός συστήματος Έλληνες ευρωσκεπτικιστές, οι οποίοι δεν μπορούν να βρουν συγχρονισμένο βηματισμό συγκρότησης μιας εναλλακτικής πρότασης σε σχέση με τους μέχρι τώρα «καμένους» πολιτικά εκφραστές του ευρωσκεπτικισμού στην Ελλάδα.

hassapis-peter.

Θα ξυπνήσουν οι ιθαγενείς το 2017;

Βασίλης Βιλιάρδος 

Με κριτήριο τις παρανομίες των δανειστών, μία από τις λύσεις για την Ελλάδα είναι η καταγγελία των Θεσμών, συμπεριλαμβανομένων των μνημονίων, στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – όπου θα μπορούσε να ζητηθεί αποζημίωση ανάλογη των ζημιών που έχουμε υποστεί, ύψους άνω του 1 τρις €.

Εισέρχεται στην τελική ευθεία η μεταβίβαση της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, με τη μέθοδο που έχουμε ήδη αναλύσει (άρθρο) – από μία αριστερή κυβέρνηση, αφού προηγουμένως εξοντώθηκαν μεθοδικά όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα, έτσι ώστε οι Πολίτες να μην έχουν καμία άλλη επιλογή και καμία ελπίδα (η επανάληψη του παρελθόντος δεν είναι ασφαλώς επιλογή).

Στο τελικό στάδιο του μεγάλου πειράματος, της κατάργησης δηλαδή της Δημοκρατίας από το νεοφιλελευθερισμό και την ενωμένη Ευρώπη, η ελληνική αριστερά κατέρριψε το μύθο της σοσιαλιστικής ηθικότητας, της ειλικρίνειας, της εντιμότητας, της αξιοπρέπειας, καθώς επίσης του πατριωτισμού – τεκμηριώνοντας πως η άνοδος στην εξουσία, αλλάζει εντελώς τις πεποιθήσεις όλων των πολιτικών τάσεων, διαβρώνει και διαφθείρει.

Παρομοιάζεται κατά κάποιον τρόπο με το να αναλάμβανε την προεδρία των Η.Π.Α. ο νέγρος επαναστάτης και ακτιβιστής M.L. King, καταδικάζοντας στη συνέχεια όλους τους μαύρους αμερικανούς σε δούλους της λευκής «Άριας φυλής» στο διηνεκές – παρά το ότι τους είχε υποσχεθεί την ελευθερία, την ισότητα και το εκλογικό δικαίωμα τους.

Ανάλυση

Κατά την άποψη μας, το σημαντικότερο γεγονός του 2015 για την Ελλάδα, ήταν η μοναδική στην ιστορία κυβίστηση του πρωθυπουργού – η υπογραφή του τρίτου μνημονίου που επικύρωσε τα υπόλοιπα, σε πλήρη αντίθεση με την επιθυμία των Ελλήνων, υπό τον ανόητο φόβο της απώλειας ενός νομίσματος που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα επιβιώσει (άρθρο).

Όπως έχουμε αναφέρει, δεν ήταν δική του δουλειά να αποφασίσει πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση στην πολιτική λιτότητας που επιβάλλουν κτηνωδώς οι δανειστές σε όλες τις κυβερνήσεις-υποχείρια τους, μετά την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ.

Άλλωστε, στη βασικότερη χρονική στιγμή της διαπραγμάτευσης, ο ίδιος δρομολόγησε πολύ σωστά ένα δημοψήφισμα – έτσι ώστε να αποφασίσουν οι Πολίτες εάν ήθελαν τη συνέχεια της γερμανικής κατοχής και της πολιτικής λιτότητας ή όχι. Μίας πολιτικής που καταστρέφει μεθοδικά την οικονομία της χώρας, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της.

Μίας πολιτικής που έχει στόχο τη μετατροπή των Ελλήνων σε σκλάβους χρέους των δανειστών, χωρίς καμία απολύτως προστασία από το διαλυμένο πλέον κοινωνικό τους κράτος και τη Δικαιοσύνη. Μίας πολιτικής που χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως απροστάτευτο πειραματόζωο, για να μπορέσει μετά να εφαρμοσθεί χωρίς λάθη στους Πολίτες των άλλων χωρών.

Στα πλαίσια αυτά οι Έλληνες αποφάσισαν με πλειοψηφία 61,5% εναντίον της συγκεκριμένης πολιτικής, αναλαμβάνοντας όλο το ρίσκο, ακόμη και αυτό της εξόδου από την  Ευρωζώνη – παρά τις κλειστές τράπεζες και τις άλλες απειλές εκ μέρους τόσο της εγχώριας, όσο και της διεθνούς ελίτ, συμπεριλαμβανομένου του ευρωπαϊκού ιερατείου. Ως εκ τούτου, ο πρωθυπουργός δεν είχε κανένα δικαίωμα να τους αγνοήσει, αποφασίζοντας μόνος του εάν υπάρχει εναλλακτική λύση ή όχι.

Αυτή ήταν η εντολή των Πολιτών, ενώ η δική του δουλειά ήταν να ακολουθήσει τη μαζική κινητοποίηση και να σεβασθεί αυτούς που τον έφεραν στην εξουσία πιστεύοντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις – όλους εκείνους, για τους οποίους αποτελούσε την τελευταία ελπίδα. Δεν είχε το δικαίωμα σε καμία περίπτωση να δολοφονήσει αυτήν την ελπίδα, επιλέγοντας την πολιτική του καριέρα εις βάρος της πατρίδας του – κάτι που δεν θα του συγχωρήσουν ποτέ οι Έλληνες, όσες δεκαετίες και αν περάσουν, όσο συμπαθής και αν τους είναι.

Επόμενο σημαντικότερο ήταν αναμφίβολα το τραπεζικό κόλπο (άρθρο), το σκάνδαλο των σκανδάλων  – μέσω του οποίου ζημιώθηκε η Ελλάδα με ένα ποσόν της τάξης των 40 δις € ενώ, το κυριότερο, μεταφέρθηκε ένα μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας στα χέρια ξένων, οι οποίοι θα την αποκτήσουν σε εξευτελιστικές τιμές με κατασχέσεις και με πλειστηριασμούς.

Η δήλωση υποταγής του 2016  

Το σημαντικότερο γεγονός τώρα του 2016 ήταν η επίσημη αποδοχή του καθεστώτος της αποικίας εκ μέρους του υπουργού οικονομικών, με το ανίερο αντάλλαγμα της παραμονής της κυβέρνησης στην εξουσία – έτσι όπως αυτή εκφράσθηκε με την επιστολή της ντροπής που απέστειλε στις 23 Δεκεμβρίου στον ολλανδό πρόεδρο του άτυπου, μη θεσμοθετημένου «κατασκευάσματος» του κ. Σόιμπλε, στο Euro Group.

Εν προκειμένω διαβεβαίωσε τον κ. Σόιμπλε μέσω του ολλανδού πως η κυβέρνηση, για ένα αόριστο χρονικό διάστημα, δεν θα λαμβάνει καμία απόφαση χωρίς την άδεια της σκιώδους διακυβέρνησης των δανειστών που διοικεί από το παρασκήνιο την Ελλάδα – κάτι που θα ισχύει για όλες τις αποφάσεις που κοστίζουν χρήματα, ακόμη και όταν οι συμφωνημένοι στόχοι υπερκαλύπτονται.

Ο στόχος πάντως της ξένης «επιτροπείας» είναι ο ίδιος, με αυτόν της κλασσικής αποικιοκρατίας: η «απορρόφηση» όσο το δυνατόν περισσοτέρων χρημάτων από την αποικία, αδιαφορώντας για το παρόν και το μέλλον της, καθώς επίσης για την ολοκληρωτική λεηλασία και εξαθλίωση των κατοίκων της.

Με απλά λόγια, δια της επιστολής (πηγή) ο θλιβερός υπουργός διαβεβαίωσε την άτυπη κυβέρνηση της χώρας, τους εκπροσώπους δηλαδή της ΕΚΤ, της Κομισιόν, του ESM και του ΔΝΤ ότι, δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, χωρίς την προηγούμενη άδεια της/τους – γεγονός που σημαίνει ότι, η ελληνική Βουλή είναι πλέον εντελώς ανίσχυρη, συνεχίζοντας να υπάρχει μόνο ως διακοσμητικό στοιχείο της αποικίας, ενώ κάτι ανάλογο ισχύει επίσης για το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Η επικριτική στάση της αντιπολίτευσης βέβαια, όσον αφορά την επιστολή, είναι εξόχως υποκριτική – αφού την ίδια στιγμή πιέζει την κυβέρνηση να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση με κάθε θυσία (το ίδιο έκανε το 2015, πριν από την κυβίστηση του πρωθυπουργού), ενώ τα περιεχόμενο της επιστολής βασίζεται στο τρίτο μνημόνιο που συνυπέγραψε και η ίδια, μαζί με κάποια άλλα θλιβερά πολιτικά κόμματα.

Θα μπορούσε τώρα να ισχυρισθεί κανείς πως το αντάλλαγμα της επιστολής είναι η διαγραφή χρέους εκ μέρους των «Θεσμών» – κάτι που όμως δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ενάντια στις υποσχέσεις που δίνονται σε όλες τις κυβερνήσεις μετά το 2012. Στην πραγματικότητα, αυτό που συνεχίζει να ισχύει είναι η απειλή, σύμφωνα με την οποία τα εξής: «εάν δεν τηρείτε επακριβώς τις συμφωνίες και τις εντολές μας, θα πρέπει να δηλώσετε στάση πληρωμών, να χρεοκοπήσετε – κάτι που θα έχει ως συνέπεια τη μη αναχρηματοδότηση των τραπεζών σας από την ΕΚΤ και την ανεξέλεγκτη έξοδο σας από την Ευρωζώνη«.

Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε εδώ πως επειδή οι ενέργειες της Τρόικα, η οποία δημιουργήθηκε μυστικά το 2010, είχαν χαρακτηρισθεί ως μη δημοκρατικές και απρεπείς, με αποτέλεσμα το όνομα της να «κηλιδωθεί», μετονομάσθηκε σε «Θεσμό» με την είσοδο ενός τέταρτου μέλους: του ESM, το οποίο διοικείται επίσης από γερμανό. Ο πρόεδρος της Κομισιόν είχε υποσχεθεί βέβαια πως θα την καταργούσε (πηγή) επειδή, μεταξύ άλλων, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο είχε καταδικάσει τις μη δημοκρατικές και μη εξουσιοδοτημένες θεσμικά μεθόδους της – κάτι που δεν συνέβη, επειδή ο κ. Juncker έχασε τη μάχη από τον κ. Σόιμπλε.

Όσον αφορά την ΕΚΤ, δεν έχει κανένα θεσμικό δικαίωμα να επεμβαίνει σε κυβερνητικά θέματα των κρατών μελών, ενώ δεν υπάρχει καμία απόφαση του συμβουλίου της, η οποία να εγκρίνει τη συμμετοχή της στην Τρόικα προηγουμένως και στους «Θεσμούς» σήμερα – επομένως πρόκειται για μία παράνομη διαδικασία, αντίστοιχη με τους επίσης παράνομους εκβιασμούς που δρομολογεί (ανάλυση), για να μπορεί να επιβάλλει τις όποιες απαιτήσεις του ο κ. Σόιμπλε.

Αυθαίρετο, παράνομο και μη θεσμικό είναι επίσης το Euro Group, στο οποίο προΐσταται ο ανόητος Ολλανδός με το δίπλωμα στη γεωργική οικονομία – αφού δεν προβλέπεται πουθενά στις ευρωπαϊκές συμφωνίες, έχοντας δημιουργηθεί άτυπα από τον αρχηγό των βαρβάρων, από τον κ. Σόιμπλε.

Η καταγγελία εναντίον των «Θεσμών»

Συνεχίζοντας, με κριτήριο όλες τις ως άνω παρανομίες, μεταξύ των οποίων μεγαλύτερη είναι αυτή της ΕΚΤ που δεν διστάζει να εκβιάζει ψυχρά τους πάντες, με αθέμιτο όπλο το κλείσιμο των τραπεζών, μία από τις πιο σημαντικές λύσεις για την Ελλάδα θα ήταν η υποβολή καταγγελίας εναντίον των «Θεσμών», συμπεριλαμβανομένων των μνημονίων, στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – όπου, μεταξύ άλλων, θα μπορούσε να ζητηθεί αποζημίωση από τη χώρα μας, ανάλογη των ζημιών που έχει υποστεί από τα μνημόνια χωρίς δική της ευθύνη (ανάλυση), ύψους άνω του 1 τρις €.

Η μη καταγγελία εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων αποτελεί αναμφίβολα μία ακόμη προδοσία τους, ίσως τη χειρότερη όλων – ενώ ο οποιοσδήποτε θελήσει να διεκδικήσει την πρωθυπουργία της Ελλάδας στο μέλλον, οφείλει

(α) αφενός μεν να δεσμευθεί ως προς την καταγγελία όλων των παραπάνω στο ευρωπαϊκό δικαστήριο,

(β) αφετέρου σε σχέση με την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων της χρεοκοπίας, αυτών που με την υπογραφή τους επικύρωσαν τα μνημόνια, καθώς επίσης εκείνων που δεν σεβάσθηκαν τη λαϊκή ετυμηγορία (δημοψήφισμα 2015).

Περαιτέρω ο υπουργός οικονομικών, φίλος του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας που υπερηφανεύθηκε κάποτε για την αποφυγή του πραξικοπήματος της δραχμής (πηγή) έχει ιστορία, ως «υποτακτικός διαπραγματευτής» απέναντι στους «Θεσμούς» – αφού είναι ασφαλώς υπεύθυνος για όλους τους επώδυνους συμβιβασμούς που ακολούθησαν, μετά την αντικατάσταση του προηγουμένου από τον πρωθυπουργό.

Πόσο μάλλον όταν δεν έχει καταφέρει ποτέ μέχρι σήμερα να πάρει κάποιο αντάλλαγμα για τους μονομερείς συμβιβασμούς του – ενώ είχε και έχει στη διάθεση του πλήθος διαπραγματευτικών δυνατοτήτων, μεταξύ των οποίον την τοποθέτηση του ΔΝΤ στο θέμα της διαγραφής του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης του λανθασμένου πολλαπλασιαστή (ανάλυση).

Υπενθυμίζουμε εδώ ένα άρθρο για το σκοτεινό ρόλο του ΔΝΤ στην ελληνική κρίση (πηγή), ο συγγραφέας του οποίου θεωρεί ότι, επρόκειτο για ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα στην ιστορία – όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στην εξής τοποθέτηση του επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ιρλανδία:

«Όλα όσα έχουμε μάθει τα τελευταία πέντε χρόνια είναι πως αποτελεί μία απίστευτα κακή οικονομική πολιτική η επιβολή προγραμμάτων λιτότητας, σε μία οικονομία που είναι εγκλωβισμένη στο καθοδικό σπιράλ της ύφεσης. Ειλικρινά σοκαρίσθηκα από το γεγονός ότι, συζητάμε για την αύξηση του ΦΠΑ κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις. Πόσο μάλλον όταν μόλις διαπιστώσαμε πως η αύξηση του ΦΠΑ, ακόμη και σε μία χώρα με ισχυρή οικονομία, με υψηλή ανταγωνιστικότητα και με μεγάλες εξαγωγές όπως η Ιαπωνία, καταστρέφει την οικονομία της».

Εκτός αυτού, ο ίδιος αναφέρεται στην προφητική διαπίστωση του εκπροσώπου της Ινδίας στο ΔΝΤ, σύμφωνα με τον οποίο, πάντοτε σε ελεύθερη μετάφραση, τα παρακάτω:

«Η τρομακτική έκταση των μέτρων λιτότητας, χωρίς καμία νομισματική αντιστάθμιση, είναι άνευ προηγουμένου παραδείγματος. Ακόμη και αν το πρόγραμμα εφαρμοζόταν με επιτυχία, θα είχε ως αποτέλεσμα ένα καθοδικό σπιράλ του θανάτου από πτωτικές τιμές, αύξηση της ανεργίας και μείωση των εσόδων του δημοσίου – το οποίο στο τέλος θα υπονόμευε το ίδιο το πρόγραμμα».

Με κριτήριο λοιπόν τόσο το ίδιο το ΔΝΤ, όσο και τα αποτελέσματα της εφαρμογής του προγράμματος λιτότητας στην Ελλάδα, έτσι όπως τα βιώσαμε για πάνω από έξι χρόνια, είναι αδικαιολόγητη τόσο η στάση της σημερινής κυβέρνησης και του υπουργού οικονομικών της, όσο και αυτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης – αφού προαναγγέλλει την ακόμη πιο πιστή εφαρμογή των μνημονίων θεωρώντας ότι, οι Έλληνες δεν έχουν πια καμία άλλη εναλλακτική λύση, εκτός από το να την ψηφίσουν, υπογράφοντας της μία λευκή επιταγή που είναι σίγουρο πως θα διαμαρτυρηθεί.

Επίσης αδικαιολόγητη είναι η στάση όλων αυτών που θεωρούν πως υπεύθυνοι είναι οι Έλληνες για την αποτυχία των μνημονίων, μεταξύ άλλων επειδή δεν τα εφάρμοσαν σωστά – επικαλούμενοι τη μη υιοθέτηση ορισμένων διαρθρωτικών αλλαγών, οι οποίες ασφαλώς δεν θα ισορροπούσαν την καταστροφή που προκλήθηκε στην ελληνική οικονομία. Εδώ υπενθυμίζουμε εν πρώτοις τη χαρακτηριστική αναφορά του πρώην επικεφαλής οικονομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, σύμφωνα με την οποία τα εξής:

«Η συμβουλή διενέργειας διαρθρωτικών, δομικών αλλαγών είναι ασφαλής ως πρόταση. Η αιτία είναι το ότι, κανένας δεν γνωρίζει τι ακριβώς σημαίνει η φράση. Εάν λοιπόν η οικονομία αναπτύσσεται, τότε αυτός που έχει προτείνει τις διαρθρωτικές αλλαγές λέει: όπως σου το είπα. Εάν η οικονομία δεν αναπτύσσεται, τότε λέει: δεν έκανες διαρθρωτικές αλλαγές. Ως εκ τούτου, μονά-ζυγά δικά του» (K. Basu, επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, με παρεμβάσεις – πηγή).

Κατά δεύτερο λόγο υπενθυμίζουμε το γεγονός ότι, τα μέτρα που πραγματικά εφαρμόσθηκαν στην Ελλάδα ήταν τουλάχιστον τρεις φορές αυστηρότερα από ότι στην Πορτογαλία, όπως οι ίδιοι οι δανειστές παραδέχθηκαν – ενώ έχουμε τεκμηριώσει πολλές φορές (ανάλυση) με αριθμούς που δεν ψεύδονται ποτέ ότι, οι κυβερνήσεις των μνημονίων συμπεριφέρθηκαν βασιλικότερα του βασιλιά, υπηρετώντας πιστά το γαλλογερμανικό άξονα, ο μοναδικός στόχος του οποίου ήταν η διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, αδιαφορώντας για την καταστροφή που θα προκαλούταν στην πατρίδα μας.

Οι δικές μας ευθύνες

Περαιτέρω ορισμένοι μας «κατηγορούν» ισχυριζόμενοι ότι, δεν αναφέρουμε ποτέ και πουθενά τις δικές μας ευθύνες ως Πολιτών και ως Έθνους – κάτι που εκτός του ότι δεν ισχύει, αφού τις έχουμε τονίσει αρκετές φορές, δεν θα υπήρχε ουσιαστικά λόγος, αφού οι περισσότεροι Έλληνες αυτό ακριβώς κάνουν, σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Εν τούτοις, οι κυριότερες ευθύνες μας ως Πολίτες αφορούν την εποχή πριν από την υπαγωγή της πατρίδας μας στην Τρόικα και την επιβολή των μνημονίων – όπου πράγματι κάναμε ασυγχώρητα λάθη έχοντας υπερχρεωθεί, κάτι που είναι εγκληματικό για μία χώρα στη δική μας γεωπολιτική θέση, πόσο μάλλον με τόσους χαμηλού πολιτισμικού επιπέδου εχθρούς γύρω μας.

Για τους πολιτικούς βέβαια, ξεκινώντας από τον Εφιάλτη του Καστελόριζου (με το ελαφρυντικό του δημοψηφίσματος, μέσω του οποίου ανετράπη), από αυτούς που υπέγραψαν μνημόνια που δεν καταλάβαιναν καν, από τον ένοχο της επίσημης χρεοκοπίας κοκ., δεν ισχύουν τα παραπάνω – για εκείνους βέβαια που συνεργάσθηκαν με τις δυνάμεις κατοχής, προδίδοντας ως εκ τούτου την πατρίδα τους.

Οι Πολίτες όμως δεν ευθύνονται καθόλου για όλα όσα ακολούθησαν μετά το 2010, ενώ είναι παράλογο να θεωρεί κανείς τα θύματα ως θύτες, φορτώνοντας τα με ευθύνες που σε καμία περίπτωση δεν τους αναλογούν – εκτός από αυτές της συμπεριφοράς τους, της μη αντίδρασης τους δηλαδή, η οποία δημιουργεί την εντύπωση της συλλογικής αποχαύνωσης.

Ακόμη όμως και τότε υπάρχουν κάποια ελαφρυντικά, αφού έχουν δεχθεί μία κατά μέτωπο επίθεση «σοκ και δέους», χωρίς να προστατεύονται από το κομματικό τους σύστημα – το οποίο ήταν το χειρότερο των τελευταίων δεκαετιών.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, δικαιολογημένα ή μη, η Ελλάδα δεν είναι απλά στην άκρη του γκρεμού, αλλά καταρρέει – ευρισκόμενη σε ελεύθερη πτώση. Έχει όμως ακόμη λύσεις στη διάθεση της, όπως η νομική οδός που αναφέραμε παραπάνω – με την ταυτόχρονη δήλωση της αναβολής πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, έως ότου αποφασίσει το ευρωπαϊκό δικαστήριο για το καθεστώς της «αποικίας χρέους» που της έχει επιβληθεί.

Για να δρομολογηθεί όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει να ξυπνήσουν επιτέλους οι ιθαγενείς. Να αναλάβουν όλες εκείνες τις ευθύνες που τους αναλογούν και καμία παραπάνω, συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι θύτες – αλλά θύματα μίας δεύτερης αποικιοκρατικής εποχής που ενορχήστρωσαν οι ίδιοι βάρβαροι του παρελθόντος.

Τέλος, να υποχρεώσουν τα κόμματα να συνεργασθούν μεταξύ τους διώχνοντας και τιμωρώντας παραδειγματικά (α) τους βασικούς υπευθύνους της υπερχρέωσης, της υποταγής στην Τρόικα και στα μνημόνια, καθώς επίσης (β) της επίσημης χρεοκοπίας και του μη σεβασμού του δημοψηφίσματος – έτσι ώστε να καθαρίσει επιτέλους η Ελλάδα από το βούρκο και να μεγαλουργήσει, όπως άλλωστε της αξίζει, έχοντας ήδη πληρώσει το τίμημα των λαθών της πάρα πολύ ακριβά.

Υστερόγραφο: Σύμφωνα με τη διεθνή νομική αρχή, όλοι οι λαοί έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να αυτοκυβερνώνται, καθώς επίσης να επιλέγουν το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό τους καθεστώς, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις – κάτι που ασφαλώς δεν συμβαίνει στην Ελλάδα, στην οποία έχει καταλυθεί παράνομα ακόμη και το σύνταγμα, ενώ στην πραγματικότητα κυβερνάται από εξωθεσμικούς, μη εκλεγμένους και μη θεσμοθετημένους οργανισμούς, όπως είναι οι τετραμερής «επιτροπεία».

Το θέμα δεν είναι βέβαια μόνο νομικό αλλά, κυρίως, πολιτικό – ενώ, εάν κανένα κόμμα δεν αναλάβει τη δέσμευση να απαιτήσει την αποκατάσταση της νομιμότητας, καθώς επίσης να αιτηθεί την αποζημίωση που μας οφείλεται από την καταστροφή που προκάλεσαν τα μνημόνια, τότε θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κίνημα Πολιτών, ιδίως από την πλευρά της Δικαιοσύνης, το οποίο να αναλάβει τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

Όσον αφορά τους υπεύθυνους του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, του ESM, κυρίως όμως τον κ. Σόιμπλε, μεταξύ άλλων επειδή έχει δυσφημίσει άπειρες φορές με τις δημόσιες δηλώσεις του την Ελλάδα, προκαλώντας της μεγάλες ζημίες (spreads κλπ.), ασφαλώς πρόκειται για εγκληματίες πολέμου – οικονομικού φυσικά, ο οποίος δεν είναι λιγότερο επώδυνος από το στρατιωτικό. Ως εκ τούτου θα έπρεπε να δικαστούν ως τέτοιοι από το αρμόδιο ευρωπαϊκό ή διεθνές δικαστήριο – εάν βέβαια είχε πάψει να ισχύει στην «πολιτισμένη» Ευρώπη το δίκαιο του ισχυρότερου, κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει.

Πηγή: http://www.analyst.gr/

Θρηνητική ειλικρίνεια

Χρήστος Γιανναράς

Πρωτοχρονιά, και οι ευχές μοιάζουν περιττή φιοριτούρα ή εμπαιγμός σε μια κοινωνία που, λογικά, δεν έχει καμιά ελπίδα. Tο μέλλον έχει προδιαγραφεί παγιδευμένο στην απόγνωση. H χώρα υπερδανείστηκε εξωφρενικά, χρεοκόπησε, έχει χάσει, με υπογεγραμμένες παραδοχές και συνομολογήσεις, την εθνική της ανεξαρτησία και την πολιτική αυτοδιαχείριση, επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς. Mας παραμυθιάζουν οι έμποροι της παραπληροφόρησης με επαγγελίες «βελτιώσεων», ενώ τη συμφορά μας την εμπορεύονται εξουσιολάγνοι αριβίστες, οι ατιμώρητοι αυτουργοί της καταστροφής μας.

Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας;

Nα ευχηθείς τι στις νεκρές ψυχές των παραλογιασμένων από την απόγνωση ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδων, που ξεκινάνε σήμερα την τρίτη, τέταρτη, πέμπτη χρονιά ανέλπιδης επιβίωσης, δίχως ίχνος από φως στο οποιοδήποτε βάθος του τούνελ.

Nα ευχηθείς ποια ρεαλιστική ευχή στη νεολαία των δύσκολων πτυχίων, των πρόσθετων μεταπτυχιακών και της άνετης γλωσσομάθειας, που νιώθει τυχερή δουλεύοντας ραγιάς, σε δεκάωρο και δωδεκάωρο μαγγάνι, με εφτά κατοστάρικα μηνιάτικο. O κάθε χυδαίος, ευνοημένος τυχάρπαστος «επενδυτής» μπορεί να καταλύει κάθε ίχνος «κοινωνικού κράτους» επιβάλλοντας εργασιακό μεσαίωνα απανθρωπίας, αποκλείοντας όνειρα προσωπικής ζωής στις ψυχές που εν ψυχρώ καταρρακώνει.

Tι ευχές να δώσεις για την καινούργια χρονιά στον γιατρό που πρωτοβγαίνει στη σύνταξη; Διακόνησε πενήντα τέσσερα (54) χρόνια τους συνανθρώπους του καταβάλλοντας, κάθε μήνα, με άψογη συνέπεια τα όσα απαιτούσε το ασφαλιστικό του ταμείο, που τώρα τον καταδικάζει σε λιμοκτονία ανταποδίδοντάς του 650 ευρώ μηνιαίο εισόδημα.

Eφιαλτική ανεργία, κακουργηματική εκμετάλλευση της εργασίας, ατίμωση και εξόντωση όσων εμπιστεύθηκαν το κράτος και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Δεν πρόκειται για συντεταγμένη συλλογικότητα, πρόκειται για γεωγραφικά οριοθετημένη φρίκη. Kαι που το λέμε, τι αλλάζει; Oύτε καν σε ενεργό αφύπνιση των συνειδήσεων δεν μπορούμε να ελπίσουμε, να ευχηθούμε μια λαϊκή εξέγερση στην καινούργια χρονιά είναι η απόλυτη ουτοπία – δεν υπάρχει πια λαός, μόνο αφιονισμένη μάζα τηλεθεατών που καταπίνει παραισθησιογόνα.

Aν φτάσαμε σε τέτοια νέκρα κοινωνικών αντανακλαστικών, είναι γιατί η «πληροφόρηση», η ηλεκτρονική κυρίως, παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη λογική του μάρκετινγκ, λογική της μεθοδικής εξαπάτησης. Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας.

Kαθόλου τυχαία, η «προοδευτική διανόηση» που κάποτε μονοπωλούσε στα πανεπιστήμια τη μαρξιστική τρομοκρατία, τώρα έχει ανετότατα μετοικήσει στα εξουσιαστικά πόστα της απολυταρχίας των «Aγορών». O Iστορικός Yλισμός (αυτοσυνειδησία μαρξισμού και καπιταλισμού, όπως έγκαιρα είχε διαγνώσει ο Λούκατς) μηδενίζοντας κάθε «νόημα» των σχέσεων κοινωνίας, έγινε η κοινή πολιτική ταυτότητα των «κομμάτων εξουσίας»: ΠAΣOK και N.Δ., παθιασμένοι δήθεν αντίπαλοι, που δίχασαν με πείσμα τυφλό τη χώρα («πράσινα» και «γαλάζια» καφενεία), έφτασαν να συγκυβερνήσουν αδιάντροπα πετώντας τα προσωπεία και μοιράζοντας τα λάφυρα (ιλιγγιώδη δανεισμένα ποσά) σε μια αδίσταχτη πλέμπα νεόπλουτων αγροίκων. Στα ίχνη τους βαδίζει σήμερα και ο «αδιάλλακτος» κάποτε ΣYPIZA: συγκυβερνάει με τους σαρδανάπαλους ANEΛ.

Tα πρόσωπα που έχουν την ευθύνη της σημερινής καταστροφής και της εφιαλτικής ανελπιστίας είναι συγκεκριμένα, επώνυμα, σε όλους γνωστά, καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να τα αμνηστεύσει. Πριν από τρεις ίσως γενεές, όταν ακόμα επιβίωνε στην Eλλάδα αστική τάξη και στην ύπαιθρο «νοικοκυραίοι», θα πρώτευε στις συζητήσεις επώδυνη η απορία: «Πώς μπορούν και κοιμούνται τις νύχτες οι αυτουργοί τέτοιας καταστροφής, πώς μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους στα μάτια;». Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, Παπανδρέου ο ολίγιστος, Σαμαράς ο μοιραίος, Tσίπρας ο ολέθριος θα κριθούν από την Iστορία, αλλά αυτή η σκέψη δεν παρηγορεί ούτε μεταβάλλει το πνιγερό αδιέξοδο, την εφιαλτική ανελπιστία εκατομμυρίων Eλλήνων σήμερα. Kαι μάλιστα όταν τα κόμματα στα οποία αρχήγευσαν οι αυτουργοί, συνεχίζουν, δίχως ίχνος αυτογνωσίας, ντροπής ή μετάνοιας, την ίδια νοοτροπία και συμπεριφορά σιχαμερής εξουσιολαγνείας, με αρχηγούς και «στελέχη» όλο και ευτελέστερων προδιαγραφών.

Tο τερατωδέστερο αποκύημα των εγκλημάτων της κομματοκρατίας δεν είναι η ανεργία, ο εργασιακός μεσαίωνας, η απάνθρωπη κοινωνική αδικία ούτε η εξευτελιστική επιτρόπευση, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, οι απειλές να κατατεμαχιστεί η χώρα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γειτόνων μας. Tο εφιαλτικότερο από όλα τα δεινά είναι η τέλεια νέκρωση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας. Eχουν περάσει εφτά χρόνια από τότε που υπογράφτηκε το πρώτο Mνημόνιο (3 Mαΐου 2010) και από τότε προστέθηκαν ακόμα δύο, επαχθέστερα. Aκούμε ότι το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από πάμπολλες δεσμεύσεις που επιβάλλουν τα τρία Mνημόνια, δεν εμφανίστηκε όμως, στα εφτά χρόνια, ούτε ένας δικηγορικός σύλλογος αστικού κέντρου, μια ένωση δικαστών, μια πανεπιστημιακή Nομική Σχολή, μια παρέα έστω απόμαχων Aρεοπαγιτών ή Eισαγγελέων ή Συμβούλων της Eπικρατείας να καταγγείλει την ανομία, να διαφωτίσει τους πολίτες – δεν βρέθηκε ένας Λυκουρέζος να μηνύσει τους «πρωταίτιους».

Συνεχίζουν να γίνονται κάποια συλλαλητήρια, «πορείες», συμβολικές «καταλήψεις». Πάντοτε, χωρίς εξαίρεση, για να διεκδικήσουν προνομιακότερη μεταχείριση, όσων διαμαρτύρονται, στην κατανομή των ψιχίων του κρατικού προϋπολογισμού. Ποτέ, καμιά διαμαρτυρία για τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, τα γκανγκεστερικής λογικής κάπιταλ κοντρόλς, την ωμή καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, τις αμείωτες εξωφρενικές προνομίες των κομμάτων, των βουλευτών, των υπαλλήλων της Bουλής. Ποτέ, κανένα συλλαλητήριο για τον εργασιακό μεσαίωνα.

Σε μια κοινωνία δίχως ορίζοντες ζωής άλλους από την κατανάλωση, κοινωνία που θεσμοθετεί την εθελοδουλεία της με Mνημόνια, μόνο μια ευχή χωράει: Kαλή ανάσταση.

Πηγή

Πρόσεχε σεαυτὸν, ὦ ἱερεῦ... μηδὲ μεταδίδῳς τὸ θεῖον σῶμα ὅπου οὐ χρή (Μ. Βασιλείου)

Πρόσεχε σεαυτὸν, ὦ ἱερεῦ, καὶ βλέπε τὴν διακονίαν, ἣν παρέλαβες, ἵνα ἀναπληρώσῃς αὐτὴν μετὰ φόβου Θεοῦ. Βλέπε λοιπόν· οὐ γὰρ ἐπίγειον διακονίαν ἐνεχειρίσθης ἀλλὰ οὐράνιον, οὐκ ἀνθρωπίνην ἀλλ' ἀγγελικήν· σπούδασον σεαυτὸν παραστῆσαι ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας· πρόσεχε, μὴ στῇς εἰς σύναξιν ἔχων ἔχθραν μετά τινος, ἵνα μὴ φυγαδεύσῃς τὸν Παράκλητον.

Ἡμέρᾳ συνάξεως μὴ δικάζου, μηδὲ φιλονείκει τὸ καθόλου· ἀλλὰ κρυπτόμενος εὔχου, ἀναγινώσκων μέχρι ταύτης τῆς ὥρας· καὶ οὕτω παράστα ἐν κατανύξει τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ· μηδὲ περιβλεπόμενος ὧδε κἀκεῖσε· μὴ ἐν σπουδῇ τὰς εὐχὰς συντέμνοις· ἀλλὰ παρακαλῶν, μὴ λάμβανε πρόσωπόν τινος, ἀλλ' ὅρα τὸν προκείμενον βασιλέα, καὶ τὰς παρεστώσας δυνάμεις κύκλωθεν· καὶ μὴ ὑποκρίνου, μηδὲ μεταδίδῳς τὸ θεῖον σῶμα ὅπου οὐ χρή. Σεαυτὸν ἄξιον 
ποίησον τῶν ἱερῶν κανόνων, καὶ συλλειτούργει ὡς οἱ κανόνεςἀπόθενται.

Ὅρα οὖν πῶς παρίστασαι τῇ ἁγίᾳ τραπέζῃ, καὶ πῶς ἱερουργεῖς, καὶ τίνος μεταδίδως, καὶ πῶς καταστέλλεις· ὅρα οὖν, μὴ ἐπιλάθῃ τὰς δεσποτικὰς ἐντολὰς καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ μαθητῶντὰς παραδόσεις· φησὶ γάρ· «Μὴ δότε τὰ ἅγια τοῖς κυσί, μηδὲ ῥίπτετε τοὺς μαργαρίτας μου ἔμπροσθεν τῶν χοίρων». Ὅρα οὖν καὶ σύ, μὴ φόβῳ ὑπαχθῇς ἀνθρωπίνῳ, καὶ παραδώσῃς τὸν Υἱὸντοῦ Θεοῦ εἰς χεῖρας ἀναξίων· ἀλλὰ μὴ ἐντραπῇς τινα τῶν ἐνδόξων τῆς γῆς, ἀλλὰ μηδὲ αὐτῶν τῶν τὸ διάδημα φορούντων πτοηθῇς ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ ὅτε ἱερουργήσαις. Βλέπε τοὺς βουλομένους τὰ δῶρα μεταλαμβάνειν ἐν τοῖς οἴκοις· σὺ ὄψει, ὅτι καὶ ὑπὸ γυναικῶν χαρίζονται, ἀλλὰ καὶ ἀναξίων.

Ὅρα οὖν, ὡς οἱ θεῖοι κανόνες καὶ αἱ σύνοδοι τῶν ἁγίων Πατέρων ἐπεκύρωσαν· οὕτω πράττε, καὶ μὴ μεταδίδῳς ἀναξίοις ἢ λαϊκοῖς, παρὰ ἐπιστρέψαι αὐτοὺς τῇὀρθοδόξῳ πίστει. Οὐαὶ δὲ τοῖςμεταδιδοῦσιν αὐτοῖς! Ὅρα οὖν μὴ μυῖαι ἐμπέσωσι εἰς τὸ ἅγιον ποτήριον, ἢ ἐξ ἀμελείας σου νοτισθῇ, ἢ μοχλιάσῃ, ἢ κονοπισθῇ, ἢ ἐγχειρισθῇ ὑπὸ αἱρετικῶν· ἀλλὰ βλέπε πῶς καταστέλλεις μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τῆς θείας λειτουργίας, μὴ σπεύδων μαργαρίτης ἀποπέσῃ, ἢ ἀπομείνῃ ἐν τῷ ποτηρίῳ· ἢ ἔχον νᾶμα τὸ ἅγιον ποτήριον, καὶ κονοπισθῇ· ἀλλὰ ἀμφότερα καταστείλας, πορεύου ἐν εἰρήνῃ. Ταύτην τὴν παράδοσιν ἐὰν φυλάξῃς, ὦ ἱερεῦ, σώσεις σεαυτόν, καὶ οὓς μέλλεις διδάσκειν· εὐχόμενος καὶ ὑπὲρ ἐμοῦ τοῦ τάλανος πρὸς Κύριον, ᾧ πρέπει δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

paterikiparadosi.

Καθώς η «κοινωνία» με τους Οικουμενιστές «εξελίσσεται» σύμφωνα με τα σχέδιά τους!

Ὁ Μ. Βασίλειος θεωρεῖ ὅτι συνεργάζεται καὶ «κοινωνεῖ» κανεὶς μὲ κάποιον κατὰ τρεῖς τρόπους.

Πρῶτον, ὅταν συμμετέχει στὸ ἴδιο ἔργο:

«Κατὰ τὸ ἔργον, ὅταν ἀλλήλοις ἐπὶ τῷ αὐτῷ σκοπῷ συλλαμβάνωνται πρὸς τὴν ἐνέργειαν».

Δεύτερον, ὅταν κάποιος δὲν συμμετέχει μέν, ἀλλὰ ἀποδέχεταιτὴν γνώμη ἐκείνου ποὺ ἐνεργεῖ κάποιο ἔργο, καὶ τότε κοινωνεῖ:

«Κατὰ δὲ γνώμην, ὅταν συγκατάθηταί τις τῇ διαθέσει τοῦ ποιοῦντος, καὶ συναρεσθῇ».

Τρίτον· ὑπάρχει, λέγει, κι ἕνας ἀκόμα τρόπος κοινωνίας, ποὺ πολλοὶ δὲν τὸν ἀντιλαμβάνονται, ἀλλὰ μᾶς τὸ ὑποδεικνύει ἡ Ἁγία Γραφή. Λογίζεται, δηλαδή, ὅτι κοινωνεῖ κανεὶς μὲ τὸ κακὸ καὶ τὴν αἵρεση, ἀκόμα καὶ στὴν περίπτωση πού, ναὶ μὲν δὲν συνεργάζεται, ναὶ μὲν δὲν συμφωνεῖ μὲ τὸν κακὸ ποὺ διαπράττεται καὶ τὴν αἵρεση ποὺ διδάσκεται ἀπὸ τὸν αἱρετικό, ἀλλ’ ὅμως, ἐνῶ γνωρίζει τὸ κακὸ ποὺ γίνεται, ἐφησυχάζει, καὶ δὲν ἐλέγχει:

«Ἑτέρα δὲ κοινωνία τοὺς πολλοὺς λανθάνουσα ἐμφαίνεται τῇ ἀκριβολογίᾳ τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς· ὅταν μήτε συνεργασάμενος, μήτε συγκαταθέμενος τῇ διαθέσει, γνοὺς δὲ τὴν κακίαν τῆς γνώμης ἀφ' ἧς ποιεῖ, ἐφησυχάσῃ, καὶ μὴ ἐλέγξῃ»

/paterikiparadosi.

ΣΧΟΛΙΟ: Δέν εκμεταλλεύονται τόν Αγιο Βασίλειο μόνον οι Οικουμενιστές αλλά καί οι αντιοικουμενιστές  αποτειχισμένοι. Ούτε αυτοί καταλαβαίνουν τί διαβάζουν καί τήν σύγχυση τής ψυχής τους θέλουν καί αυτοί νά τήν φυτέψουν σέ όλους.
Αμέθυστος

Δεν ‘’βοηθούσε’’ η ορολογία των Οικουμενικών Συνόδων και έγινε λανθασμένη χρήση της στάσης του Αγίου Βασιλείου.

ΔΕΝ ‘’ΒΟΗΘΟΥΣΕ’’ Η ΟΡΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Κάποιοι στην προσπάθειά τους  να στηρίξουν την ονομασία ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’ του τελικού κειμένου της Συνόδου της Κρήτης, μέχρι και τον Άγιο Βασίλειο χρησιμοποίησαν, λανθασμένα φυσικά.  Αναφορές όπως ‘’τούτο έπραττε και ο Άγιος Βασίλειος για τους Αρειανούς…», ή ότι ο Άγιος Βασίλειος ευχόταν  ‘’να γίνει κατορθωτή η ενότητα ‘’των πολυμερώς αποτμηθεισών Εκκλησιών’’, εννοώντας τους αρειανόφρονες, (Επιστολή 114, PG  32, 528B)», δυστυχώς αλλοίωναν τη στάση του μεγάλου αυτού Ομολογητή Αγίου. 

Πως μπορεί να προτάσσεται τέτοια παραποίηση της στάσης του Αγίου Βασιλείου;  Προσπαθούσαν αγωνιωδώς να βρουν ερείσματα, αφού η Συνοδική ορολογία των Οικουμενικών Συνόδων, δεν ‘’βοηθούσε’’ σε τέτοιο ολίσθημα.  Αλλά η αδόκιμος επιμονή οδήγησε στη λανθασμένη χρήση της στάσης του Αγίου Βασιλείου. Δεν είναι τους αρειανούς που αποκάλεσε ο Άγιος Βασίλειος ‘’Εκκλησία’’, αλλά τις τοπικές Εκκλησίες που βιαίως ετοποθετούτο αρειανοί επίσκοποι και αποτέμνοντο.  Ο αυτοκράτορας Ουάλης (364-378), ήταν αρειανός και ως εκ τούτου συνέβαλε αποφασιστικά στην απομάκρυνση Ορθοδόξων Επισκόπων και στην βίαιη τοποθέτηση αρειανών. Να ενθυμίσουμε ότι επί Ουάλη εκδίωκαν οι Αρειανοί τους Ορθόδοξους από τους Ναούς και τους έπαιρναν, όπως για παράδειγμα είχε συμβεί στο Ναό της Νίκαιας, ο οποίος καταλήφθηκε από αρειανούς. 

Για τη δεινη αυτή κατάσταση στην οποία περιήλθε η Εκκλησία, πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε και αυτοκράτορας Ουάλης, ο οποίος ήταν προστάτης των αρειανών.   Κατάφερε λοιπόν ο Ουάλης να χωρίσει την επισκοπή Καππαδοκίας σε δύο επισκοπές, εκείνη της Καισάρειας που Επίσκοπος έμεινε ο Άγιος Βασίλειος και εκείνη των Τυάνων, όπου τοποθετήθηκε  ετσιθελικά ο αρειανός Άνθιμος. Στην επιστολή 98 ‘’προς Ευσέβιον Επίσκοπον Σαμοσάτων’’, ο Άγιος Βασίλειος την αποκαλεί «δευτέραν Καππαδοκίαν».  Η αποτμηθείσα λοιπόν επισκοπή Τυάνων, μετά την αποχώρηση του Ανθίμου ενώθηκε και πάλι με την Καισάρεια. 

Στην επιστολή 34 ‘’Προς Ευσέβιον Επίσκοπον Σαμοσάτων’’, ο Άγιος Βασίλειος αναφέρεται στην καθυστέρηση της διαδοχής του θανόντος επισκόπου Σιλουανού στην Ταρσό και στην τοποθέτηση αρειανού. ‘’Οίχεται ημίν και η Ταρσός’’, γράφει ο Άγιος Βασίλειος.  Η πλειοψηφία όμως των ιερέων στην επισκοπή της Ταρσού παρέμειναν Ορθόδοξοι. Αντιλαμβανόμαστε πως οι αρειανοί ενεργούσαν στο εκκλησιαστικό περιβάλλον. 

Το ότι δεν είναι τους αρειανούς που αποκάλεσε με τη φράση εκείνη ο Άγιος Βασίλειος ‘’Εκκλησία’’, διαφαίνεται και από όλα τα έργα του.  Αν προστρέξει κανείς στα συγγράμματα του Αγίου, θα δει ότι η χρήση του όρου Εκκλησία αφορά την Μία Αγία Εκκλησία και ο όρος Εκκλησίες τις τοπικές Εκκλησίες.  Στις επιστολές 176, 190, 200, 202, 231, 232, 248 κ.ά,  ‘’Προς Αμφιλόχιον Επίσκοπον Ικονίου’’, όπου γίνεται αναφορά σε Εκκλησία ή Εκκλησίες αυτό συμβαίνει.

Στην Επιστολή (141) του Αγίου Βασιλείου ‘’προς Ευσέβιον Επίσκοπον Σαμοσάτων’’, η οποία είχε γραφεί το 373μ.Χ. και με την ευκαιρία της κατάληψης κάποιων επισκοπών της γύρω περιοχής της Καππαδοκίας από αρειανούς, δίδεται η απάντηση σε όσους επιζητούν να μάθουν για τις πολύ διαφορετικές συνθήκες στο εκκλησιαστικό περιβάλλον τα χρόνια που έζησε ο Άγιος Βασίλειος.  Ήταν η περίοδος που αρειανοί αλλά και φιλοαρειανοί, ετοποθετούντο σε επισκοπές Ορθοδόξων, όπως για παράδειγμα η περίπτωση της τοποθέτησης του   φιλοαρειανού Ιωάννη στην κενωθείσα επισκοπή Ικονίου. 

Ο Άγιος Βασίλειος στις Επιστολές του προς τον Άγιο Αθανάσιο, που επιγράφονται «Αθανασίω Επισκόπω Αλεξανδρείας», αναφέρεται τόσο στην Εκκλησία, εννοώντας την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όσο και σε Εκκλησίες εννοώντας τις τοπικές Εκκλησίες.  Στην Προς Αμφιλόχιον Ικονίου Επιστολή του (236), ομιλεί για τους αρειανούς λέγοντας, δια ‘’των μεν χριστομάχων την αναιχυντίαν’’.   Άλλη η αναφορά του Αγίου στις ταλαιπωρούμενες τοπικές Eκκλησίες, που συχνά ελυμαίνοντο από αρειανούς επισκόπους και άλλη η αναφορά στους χριστομάχους αρειανούς. 

Ο Άγιος Βασίλειος στην Επιστολή του (66) προς Αθανάσιον Επίσκοπον Αλεξανδρείας λέγει τα εξής :  ‘’Ταύτα πολλάκις επ’ εμαυτού γενόμενος διενοήθην, ότι, ει  ημίν ούτως ελεεινή των Εκκλησιών η παρατροπή καταφαίνεται, ποίαν τινά εικός έχειν επί τούτοις ψυχήν τον της αρχαίας ευσταθείας και ομονοίας περί την πίστιν των Εκκλησιών του Θεού πεπειραμένον;   Ποίες Εκκλησίες εννοεί ο Άγιος Βασίλειος μιλώντας για την περιπέτειά τους;  Τις  Τοπικές Εκκλησίες εννοεί.

Ο Άγιος Βασίλειος στην Επιστολή του (80) προς Αθανάσιον Επίσκοπον Αλεξανδρείας λέγει ότι ‘’Όσον των Εκκλησιών τα αρρωστήματα, επί το μέιζον πρόεισι, τοσούτον πάντες επί την σην επιστρεφόμεθα τελειότητα...’’.  Ποίες Εκκλησίες εννοεί ο Άγιος Βασίλειος μιλώντας για τα αρρωστήματά τους;  Τις  Τοπικές Εκκλησίες εννοεί.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι είναι άλλη η έννοια ‘’των πολυμερώς αποτμηθεισών Εκκλησιών’’, καθότι επρόκειτο για τοπικές εκκλησίες που ετοποθετούντο ετσιθελικά αρειανοί επίσκοποι.  Συνεπώς δεν μπορεί να θεωρείται ότι συνηγορεί ο Άγιος Βασίλειος για την ονομασία ‘’Εκκλησίες’’ για τις αιρέσεις,  ότι «τούτο έπραττε και ο Άγιος Βασίλειος για τους Αρειανούς».

«Χριστόν ενοικισάμενος εν τη ψυχή σου, δια της καθαράς σου πολιτείας, την πηγήν της ζωής, Ιεροφάντα Βασίλειε, ποταμούς ανέβλυσας δογμάτων ευσεβών τη οικουμένη, εξ ων ποτιζόμενος ο πιστός της Εκκλησίας λαός, καρπόν χειλέων ομολογούντων, την χάριν προσφέρει τω δοξάσαντι την μνήμην σου, εις αιώνα αιώνος» (Ιδιόμελον της Λιτής από την Ακολουθία του Αγίου Βασιλείου).  Πως τολμήθηκε να χρησιμοποιηθεί ο μεγάλος αυτός Άγιος για τέτοιο ‘’εγχείρημα’’; 

«Τη δυνάμει των λόγων των θεϊκών καθελών τας αιρέσεις τας ζοφεράς, πάντα τα φρυάγματα, του Αρείου εβύθισας∙ τοις γαρ βροτοίς το Πνεύμα, Θεόν ανεκήρυξας, και των χειρών εκτάσει, εχθρούς εθανάτωσας, πάσαν εκδίωξας, Σαβελλίου λατρείαν, και πάντα τα φρονήματα, Νεστορίου κατήργησας, Ιεράρχα Βασίλειε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω, την αγίαν μνήμην σου», ψάλλομε στην Εκκλησία μας. 

Πως πραγματικά περιγράφονται οι αιρέσεις, αυτές που εκάλεσαν ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’ την υστάτη, αλλά και που προς χάρη των στη Δήλωση του Τορόντο, τους ανεγνώρισαν στοιχεία αληθούς εκκλησίας;  Εις δε την κατακλείδα της Δήλωσης του Τορόντο αποδέχτηκαν αυτό αναφέρει ότι «οι εκκλησίες (μέλη του Π.Σ.Ε.) αναγνωρίζουν ότι το να αποτελεί κάποιος  μέλος της εκκλησίας του Χριστού, είναι πιο περιεκτικό από το να αποτελεί  μέλος της ίδιας του της εκκλησίας».  Πως τολμήθηκε να χρησιμοποιηθεί ο μεγάλος αυτός Άγιος για τέτοιο ‘’εγχείρημα’’;  

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ κύριε Χαραλάμπους,

δεν ξενίζει η διαστρέβλωση του μεγάλου Βασιλείου από τους οικουμενιστές.

Ο μέγας Βασίλειος ορίζει ειδωλολατρεία την ιεράρχηση της Αγὶας Τριάδας.

«Οἱ δὲ τὴν ὑπαρίθμησιν ἐν τῷ πρῶτον καὶ δεύτερον καὶ τρίτον λέγειν τιθέμενοι γνωριζέσθωσαν τὸ πολύθεον τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης τῇ ἀχράντῳ θεολογίᾳ τῶν Χριστιανῶν ἐπεισάγοντες. Εἰς οὐδὲν γὰρ ἕτερον φέρει τῆς ὑπαριθμήσεως τὸ κακούργημα, ἢ ὥστε πρῶτον καὶ δεύτερον Θεὸν καὶ τρίτον ὁμολογεῖν.
Ἀλλ' ἡμῖν ἀρκοῦσα ἡ παρὰ τοῦ Κυρίου ἐπιτεθεῖσα ἀκολουθία, ἣν ὁ συγχέων οὐκ ἔλαττον τῆς τούτων ἀσεβείας παρανομήσει. Ὅτι μὲν οὖν οὐδέν, ὡς οὗτοι πεπλάνηνται, ἡ κατὰ τὴν φύσιν κοινωνία τῷ τρόπῳ τῆς ὑπαριθμήσεως παραλύεται, ἱκανῶς εἴρηται» ΕΠΕ 10, 406

Οι οικουμενιστές ομολογούν ειδωλολατρικώς ιεραρχία στην Αγία Τριάδα.

Ἡ θεολογική βάσις τοῦ Πρωτείου δύναται νά ἐξηγηθῇ ἀπό Τριαδολογικῆς σκοπιᾶς. Τό ἀρχέτυπόν του εἶναι ἡ ἱεραρχική σειρά καί τάξις τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπου ὁ Πατήρ ὡς πρῶτος ἐκφράζει τήν ἑνότητα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί συνυπάρχει ἀχωρίστως καί αἰωνίως μέ τόν Υἱόν καί τό Πνεῦμα. Οὕτω, λοιπόν, ὁ Πρῶτος δέν νοεῖται ἄνευ τῆς Συνόδου, ἀλλά οὔτε ἡ Σύνοδος ἄνευ τοῦ Πρώτου.
Λόγος εις την Κυριακήν προ της Χριστού Γεννήσεως, υπό Μ. Αρχιδιακόνου Μαξίμου 28-12- 2012, http://fanarion.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6593.html

Μήπως στο Κολυμπὰρι πραγματώθηκε ότι ο μέγας Βασίλειος ορίζει ως ειδωλολατρεία;