Ο Ιερός Βράχος του Αγίου Σεραφείμ Του Σαρώφ που προσευχόταν 1000 Μέρες Και Νύχτες

 

Γεώργιος Α. Τσανανάς - «Τα εν τη Εκκλησία χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος κατά τον Μέγα Βασίλειον»(3)

 Συνέχεια από: Σάββατο 1η Ιανουαρίου 2022

Γ. ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ

Ο Μ. Βασίλειος αναφέρει κατά περιστάσεις τα εν τη Κ. Διαθήκη μνημονευόμενα χαρίσματα50, χωρίς όμως κατ’ όνομα να περιορίζηται μόνον εις αυτά και να δίδη την ιδίαν έμφασιν εις πάντα. Άλλωστε και o Παύλος ανέφερε τα κυριώτερα εξ αυτών, και όχι πάντα τα χαρίσματα της αποστολικής Εκκλησίας51, αι δε ανάγκαι και τα αιτήματα της Εκκλησίας της εποχής του Μ. Βασιλείου, εποχής κατ' εξοχήν αιρέσεων, συγχύσεως εκκλησιαστικής και πολέμου, έδιδον διάφορον τόνον ως προς την αξιολόγησιν και βαρύτητα εις μερικά χαρίσματα εν συγκρίσει προς όλα τα άλλα. Κυριαρχούν ούτω τα του λόγου εν γένει, τα οργανωτικά, ποιμαντικά και διακονικά χαρίσματα, ενώ τα θαυματουργικά και εκστασιακά έρχονται εις πολύ δευτέραν μοίραν ή ουδόλως τον απασχολούν, όπως λ.χ. τα των ιάσεων και της γλωσσολαλίας52. Κατ’ ανάγκην η ακολουθούσα παρουσίασις θα είναι ανάλογος προς το προσφερόμενον υλικόν.

1. Προφητεία.

Θεωρεί ταύτην ως «εν των εκ της διαιρέσεως του Πνεύματος χαρισμάτων», σχετιζόμενον προς την αποκάλυψιν των μυστηρίων του Θεού, προσιδιαζούσης ιδίως εις το Αγ. Πνεύμα (κατά Α' Κορ. 11, 10)53. Το χάρισμα τούτο «εναυγάζει» εις τας αχράντους και πάσης κηλίδος κεκαθαρμένας ψυχάς. Διότι, όπως εν ρυπαρόν κάτοπτρον δεν είναι δυνατόν να δεχθή τας «εμφάσεις», ούτω και η ψυχή δεν δύναται να υποδεχθεί τας ελλάμψεις του Αγ. Πνεύματος, τελούσα υπό το βάρος των βιοτικών μεριμνών και υπό το σκότος των εκ του φρονήματος της σαρκός παθών54. Την αποδοχήν πάντως των αποκαλύψεων και την μετάδοσιν των βουλών του Θεού δια του προφητικού χαρίσματος σχετίζει κυρίως προς τα μέλλοντα. Αυτή είναι η γενική εντύπωσις εκ της παρακολουθήσεως των συχνών αναφορών του Μ. Βασιλείου εις τους προφήτας της Π. Διαθήκης. Είναι κυρίως «μελλόντων πρόγνωσις»55.

Εις το Υπόμνημα εις τον προφ. Ησαΐαν ασχολείται εκτενώς περί το χάρισμα της προφητείας εν συνδυασμώ προς το της διακρίσεως των πνευμάτων και του της γνώσεως. «Μέγα μεν και πρώτον χάρισμα», λέγει, «χωρήσαι την θείαν επίνοιαν προς το προφητεύειν τα του Θεού. Δεύτερον δε μετ’ εκείνο... το κατακούειν του βουλήματος των λεγομένων υπό του Πνεύματος, και μη παραστοχάζεσθαι της διανοίας των βουλομένων, αλλ’ ευθυβόλως υπ' αυτού οδηγήσθαι υπό του οικονομήσαντος Πνεύματος γραφήναι την προφητείαν, οδηγούντος και την διάνοιαν των υποδεξαμένων το της γνώσεως χάρισμα». Διευκρινίζων δε σημειώνει, ότι ο παρέχων εαυτόν άξιον όργανον εις την ενέργειαν του Πνεύματος είναι προφήτης, «ο δε την δύναμιν των επαγγελλομένων συνετώς εκδεχόμενος» έχει το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων.

2. Σοφία και γνώσις.

Τα χαρίσματα ταύτα σημαίνοντα εν τη Κ. Διαθήκη το μεν πρώτον βαθυτέραν τινά θεολογικήν κατανόησιν των της πίστεως, δοθείσαν εις μικράν μερίδα εντός της κοινότητος, το δε δεύτερον κατανόησιν θρησκευτικών και θεολογικών αληθειών γενικωτέρας σημασίας και επιρροής εντός αυτής57, εμφανίζονται παρά Μ. Βασιλείω ως τα πλέον ανεπτυγμένα και θεωρητικώτερον συστηματοποιημένα. Η πλήρης παρουσίασις αυτών θα απήτει ολόκληρον έρευναν περί την γνωσιολογίαν και θεολογίαν παρά Μ. Βασιλείω.  Ένεκα τούτου και παρακάμπτοντες εμπλοκήν εις την όλην του σοφιολογίαν58 περιοριζόμεθα εις την παράθεσιν ωρισμένων διαφωτιστικών του σημείου τούτου απόψεων και δη εις τα αυστηρώς εν στενή έννοια χαρισματικά πλαίσια.
«Μυστηρίων σύνεσις» και «κεκρυμμένων κατάληψις» είναι δωρεαί εις πνευματοφόρους ψυχάς ελλαμφθείσας παρά του Αγ. Πνεύματος59. Όταν ο νους του ανθρώπου υποδεχθή τας χάριτας του Πνεύματος, τότε καθίσταται «των θειοτέρων καταληπτικός», όσον ενδίδει η χάρις και επιτρέπει η κατασκευή αυτού. Εάν παραδοθή εις την βοήθειαν του Πνεύματος, θα γνωρίση την αλήθειαν και «Θεόν επιγνώσεται»60. Αποτέλεσμα είναι ότι «από μεν των ενεργειών η γνώσις, από δε της γνώσεως η προσκύνησις» του Θεού61.

Σοφία είναι «επιστήμη θείων τε και ανθρωπίνων πραγμάτων, και των τούτοις αιτιών»62. Υπάρχουν βεβαίως οι κατά κόσμον σοφοί· κατ’ εξοχήν όμως σοφοί είναι «οι την αληθινήν σοφίαν τον Κύριον ημών Ι. Χριστόν εκ της εις αυτόν πίστεως υποδεξάμενοι»63. Το Άγιον Πνεύμα λαμβάνει τον πιστεύοντα τελώνην Ματθαίον και τον αναδεικνύει εις ευαγγελιστήν, τον αλιέα Ιωάννην εις θεολόγον, τον μετανοούντα διώκτην Παύλον εις απόστολον εθνών· ο Ιωάννης δεν εγνώριζε την του κόσμου σοφίαν, «αλλ’ εφθέγξατο ρήματα τη δυνάμει του Πνεύματος, οις ουδεμία σοφία προσβλέψαι δύναται»64.

Η γνώσις όμως επιχορηγείται υπό του Πνεύματος εις τους άξιους, και «ο μέλλων προσιέναι τη αναλήψει τής σοφίας, τω σωτηρίω φόβω τα από κακίας αίσχη καθηράμενος προσερχέσθω»· «εφ’ όσον τοις έξω του Θεού σχολάζομεν πράγμασιν, ου δυνάμεθα χωρήσαι γνώσιν Θεού»65.
Τέλος, πλην της καθαράς δωρεάς του Πνεύματος και της προσωπικής ηθικής καθαρότητος, τα υπό εξέτασιν χαρίσματα της σοφίας και γνώσεως κινούνται επί της περιοχής της πίστεως και της βιβλικής και εκκλησιαστικής παραδόσεως66.

Εις το Υπόμνημα εις τον προφ. Ησαΐαν ως εξής καθορίζει και συσχετίζει προς άλληλα τα χαρίσματα της σοφίας και της γνώσεως μετά της διδασκαλίας, ευχόμενος να συνυπάρχουν ομού· «Έστι δε του μεν λόγου της γνώσεως χρεία προς το θεωρείν του Πνεύματος τα απόρρητα· του δε λόγου της σοφίας, προς το κατασκευάσαι και εξεργάσασθαι τα συνεστραμμένως εν βραχυλογίαις εκδεδομένα· ίδιον γάρ της σοφίας το εκτείνειν τους λόγους (Παροιμ. 1, 24). Έπειτα το της διδασκαλίας χάρισμα εις οικοδομήν των ακουόντων», προς την επίτευξιν της οποίας ευκταία η ύπαρξις και του «συνετού ακροατού»67.

3. Διδασκαλία.

Το χάρισμα τούτο, κυρίως υπό την μορφήν του «κηρύγματος του Ευαγγελίου», απαντά παρά Βασιλείω ως το πλέον ωργανωμένον. Επί τους κήρυκας του Ευαγγελίου και τους λόγους αυτών «πλούσια και άφθονος εκκέχυται η χάρις» παρά Θεού, εις την οποίαν οφείλεται η ταχεία διάδοσις του «κηρύγματος» εις ολόκληρον σχεδόν την οικουμένην, και «πάσα ψυχή κεκράτηται δόγμασιν ακινήτοις, δια της χάριτος προς την ασάλευτον εις Χρίστον πίστιν βεβαιουμένη»68.

Η άσκησις του χαρισματικού λειτουργήματος τούτου ούτε του τυχόντος είναι ούτε υπόθεσις ατομική. Οι «εγκεχειρισμένοι» το κήρυγμα του Ευαγγελίου, είτε διάκονοι είναι είτε πρεσβύτεροι, «καθίστανται» μετά δεήσεως και ευχής, έχοντες την μαρτυρίαν του ανεγκλήτου και δεδοκιμασμένου προτέρου βίου69. Ο εκλεγείς δια το έργον αυτό δεν αναλαμβάνει τούτο αφ’ εαυτού, αλλ’ αναμένει τον «καιρόν της του Θεού ευδοκίας», και άρχεται αυτού όταν επιτραπή, κηρύσσει δε προς ους αν αποσταλή. Επίδειξις, εμπορία, κολακεία και αυτοϊκανοποίησις δεν αρμόζουν εις διακονούντας εις το κήρυγμα, διότι ούτοι λαλούν «εις δόξαν Θεού ενώπιον αυτού» (Β' Κορ. 2, 17)70.

Ο έχων το χάρισμα και την κλήσιν της κηρυγματικής διδασκαλίας είναι φορεύς και πλείστων άλλων χαρισμάτων, ως εμφαίνεται εκ των Ηθικών του αγίου Πατρός, ένθα εν είδει μιας charta cerygmatica, ούτως ειπείν, εκθέτει τα περί της προσωπικότητος του κηρύσσοντος και τα των αρχών του κηρύγματος71.

4. Κυβέρνησις.

Το χάρισμα τούτο, νοούμενον εν τη Κ. Διαθήκη ως οικονομία εκκλησιαστικών και πνευματικών πραγμάτων, ως εκκλησιαστική διοίκησις72, προσιδιάζει κυρίως εις τους «προεστώτας» της Εκκλησίας, τους έχοντας την της ιεροσύνης «δωρεάν»73 και εις τους οποίους είναι εμπεπιστευμένα η «θεραπεία του θυσιαστηρίου», η «επιμέλεια» των «ποιμνίων του Χριστού» και η «προστασία» των Εκκλησιών74.

Κυβέρνησις είναι κατ’ αρχήν «επιστήμη ψυχής περί την άστατον φύσιν των ανθρωπίνων πραγμάτων, όπως αυτήν διαπεραιούσθαι προσήκει», και δη «επιστημόνως και ευσταθώς». Απαραίτητοι ικανότητες του κυβερνήτου είναι «το της διανοίας οξύ και το ευπαρακολούθητον»75. Ο «νοήμων κυβερνήτης» είναι ο «εστοχασμένως της υποκειμένης φύσεως μεταχειριζόμενος τα συμπίπτοντα, και όμοιος αεί αυτός εαυτώ διαμένων, μήτε επαιρόμενος εν ταις ευθυμίαις, μήτε καταπίπτων εν ταις συμφοραίς»76. Ο κυβερνήτης είναι απαραίτητος δια να παρακολουθή αταράχως τας μεταβολάς των του βίου, να μη επαναπαύηται εις τα παρόντα ως εις αθάνατα και να μη καταποντίζηται υπό την πίεσιν των σκυθρωποτέρων77.
Δώρον ούσα κατ' αρχήν η κυβέρνησις δύναται να «προσγίνη» και καλλιεργηθή δια της προσβλέψεως προς τον «ήλιον της δικαιοσύνης», της καθοδηγήσεως υπό του θείου νόμου και της συνεργίας του Πνεύματος78.

Τέλος, ως άξιους «κυβερνήτας» εξαίρει ο Μ. Βασίλειος τον Μουσώνιον Νεοκαισαρείας, κατ’ εξοχήν τον Μ. Αθανάσιον και τον Ευσέβιον Σαμοσάτων79. Η χαλεπότης των καιρών απήτει τοιούτους σοβαρούς κυβερνήτας, ακριβώς δε οι «μακάριοι άνδρες» του παρελθόντος της Εκκλησίας διεδείκνυον το «μεγαλοφυές της διανοίας επί των περιστατικών καιρών μάλιστα»80.

5. «Έχει ο οίκος του Θεού, ήτις εστίν Εκκλησία Θεού ζώντος (Α' Τιμ. 3, 15), θηρευτάς, οδοιπόρους, αρχιτέκτονας, οικοδόμους, γεωργούς, ποιμένας, αθλητάς, στρατιώτας». Έχομεν ενώπιόν μας πρωτότυπον κατ’ όνομα και περιεχόμενον ομάδα χαρισμάτων, τα οποία αποτελούν «τέχνας» εν τη Εκκλησία, ορίζει δε ταύτα ως ακολούθως81· «Θηρευτής» (βλ. Ιρεμ. 16, 16) είναι ο μεριμνών δια τους «υπό της κακίας αγριωθέντας», τους οποίους «συλλαβόμενος τω λόγω της αληθείας» προσάγει εις τον «σώζοντα». «Οδοιπόρος» (βλ. Ψαλ. 118, 133), ο σταθερώς πορευόμενος «οδώ βασιλική». «Αρχιτέκτων», ο χριστοκεντρικώς θεμελιών την πνευματικήν ζωήν των αδελφών. «Οικοδόμος» (βλ. Α' Κορ. 3, 11-12), ο εποικοδομών επί του υπό του «αρχιτέκτονος» τεθέντος θεμελίου. «Ποιμήν» είναι ο επιστρέφων το πεπλανημένον, επιδένων το συντετριμμένον, ο ιώμενος το νοσούν. «Γεωργός» (βλ. Λουκ. 13, 8), ο καλλιεργών τους πιστούς εις καρποφορίαν. «Στρατιώτης» είναι ο πολεμών δια το Ευαγγέλιον και κατά του κακού (βλ. Β' Τιμ. 1, 8. 2, 3. Α' Τιμ. 1, 18. Εφεσ. 6, 12-13. Β’ Τιμ. 2, 4). «Αθλητής», τέλος, είναι ο «νομίμως», σοφώς, «νηφόντως και εγρηγορότως» αγωνιζόμενος.
Εις την τεχνητήν πως απαρίθμησιν των ούτως ειπείν «χαρισματικών τεχνών» τούτων βλέπομεν να συμπλέκωνται κατά ιδιότυπον τρόπον αρκετά βιβλικά χαρίσματα, υπό άλλα βιβλικά ωσαύτως ονόματα, σχετιζόμενα προς το διδακτικόν και ποιμαντικόν, ως και πολεμικόν έργον της Εκκλησίας. Άνευ πολλής δυσκολίας δύναται τις να διίδη όπισθεν αυτών το ποιμαντικόν χάρισμα, το της διδασκαλίας, το προφητικόν και αποστολικόν. Δια των όρων δε «οδοιπόρος» και «αθλητής» έχει ίσως προ οφθαλμών το ασκητικό - μοναστικόν χάρισμα, του οποίου τόσον έντονος ήτο η παρουσία κατά την εποχήν του.

Εις το Υπόμνημα εις προφ. Ησαΐαν, όπου το χαρισματικόν στοιχείον απαντά συχνότερον, αναφέρονται και τα εξής χαρίσματα εν τη Εκκλησία·

α. «Δικασταί» και «στοχασταί». «Δικασταί» είναι οι δυνάμενοι να συμβιβάσουν αδελφόν μετ’ αδελφού, «αφ’ ων ο κόσμος κρίνεται, οι και αγγέλους κρινούσιν» (Α’ Κορ. 6, 2), ήτοι οι ειρηνοποιοί. Η απουσία αυτών εκ της Εκκλησίας κρίνεται ως «σημείον εγκαταλείψεως». «Στοχαστής» είναι ο «δια σύνεσιν εκ της του ομοίου παραθέσεως, δια την πείραν των προσλαβόντων, το μέλλον τεκμαιρόμενος»· ο τοιούτος δύναται λ.χ. να λέγη· εάν συμπεριφερθώμεν όπως οι Σοδομίται, θα πάθωμεν τα αυτά με εκείνους· εάν μετανοήσωμεν ως οι Νινευΐται, θα ελεηθώμεν παραπλησίως προς εκείνους 82.

β. «Σύμβουλος». Η παρουσία του «συμβούλου» χαρακτηρίζεται ως «μεγάλη ευεργεσία», καθόσον αναπληροί «το της συνέσεως ελλείπον των βουλευομένων». Περί της αξίας και σπουδαιότητος της «συμβουλής» λέγει ότι αυτή είναι «ιερόν τι πράγμα... γνώμης ένωσις, αγάπης καρπός, ταπεινοφροσύνης απόδειξις». Ο σύμβουλος εισηγείται τα δέοντα, ο δε αναμένων αυτόν δίδει εις τους ίδιους λογισμούς πλείονα χρόνον ανιχνεύσεως μετά βασάνου και προσοχής του δέοντος. Δεν είναι έκαστος αυτάρκης προς εύρεσιν του δέοντος· δια τούτο ο Θεός ευεργετών «συμβούλους δίδει, αλλ’ ουχί εξουσιαστάς». Κατ’ εξοχήν σύμβουλοι ήσαν ο Μωυσής (βλ. Εξοδ. 18, 21. 22) και ο Παύλος (βλ. Α' Κορ. 8, 25)83. Ασυμβούλευτος άνθρωπος είναι πλοίον ακυβέρνητον· δια τούτο συνιστά ο Μ. Βασίλειος «ευξώμεθα μη αποστερηθήναι θαυμαστού συμβούλου την Εκκλησίαν»84.

6. Ενεργήματα δυνάμεων.

Ως χαρίσματα καθ’ εαυτά δεν τον απασχολούν αι «δυνάμεις» επί εκκλησιολογικής βάσεως εις βαθμόν και έκτασιν, όπως τα προηγούμενα χαρίσματα. Το αναφέρει εις πανηγυρικούς υπέρ άγιων ανδρών λόγους, κυρίως εις το μέγα πρότυπόν του, Γρηγόριον τον Θαυματουργόν.

Τον άγιον τούτο άνδρα κατατάσσει μεταξύ των αποστόλων και προφητών. Πλην του προφητικού χαρίσματος και του ασυνήθους χαρίσματος του λόγου, δια του οποίου εξεχριστιάνισεν εξ ολοκλήρου τον λαόν της περιοχής του ευρών μόνον 17 χριστιανούς εν αυτή, είχε «φοβερόν εκ της του Πνεύματος συνεργίας κατά δαιμόνων το κράτος». Δι’ αυτού «μετέστησε ρείθρα ποταμών» εν τω ονόματι του Χριστού, εξήρανε λίμνην, η οποία απετέλει αφορμήν διαμάχης μεταξύ πλεονεκτών αδελφών. Τόση δε ήτο η υπερβολή των εν αυτώ χαρισμάτων, «των ενεργουμένων υπό του Πνεύματος εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασιν», ώστε να αποκληθή και παρ’ αυτών εισέτι των εχθρών της αληθείας «δεύτερος Μωυσής»85.

Κλείομεν την παρούσαν εργασίαν με την βασικήν παρατήρησιν, ότι ο Μ. Βασίλειος όχι μόνον εδίδαξε περί χαρισμάτων και ειργάσθη υπέρ της καλυτέρας κατ’ άνθρωπον ενεργείας αυτών εν τη Εκκλησία κατά την αυθεντικήν αυτής παράδοσιν και τα αιτήματα της εποχής του, αλλά και ο ίδιος ήτο χαρισματούχος, πολυχαρισματούχος μάλιστα. Εκ της μελέτης της όλης σκέψεως και πολιτείας του εις την Εκκλησίαν πείθεται τις ότι ο μέγας Πατήρ έλαβε και ηξιοποίησε τα πλείστα εκ των γνωστών και αναφερθέντων εν τοις πρόσθεν χαρισμάτων, ιδιαιτέρως δε των θεολογικών, ποιμαντικών και διακονικών.

Δικαίως όθεν Γρηγόριος ο Θεολόγος εγκωμιάζων τον μέγαν Ιεράρχην της Καππαδοκίας καλεί πάντας να συνεργασθούν εις «ευφημίαν» αυτού, «άλλος άλλο τι των εκείνου καλών διηγούμενοι και ζητούντες· οι των θρόνων τον νομοθέτην... οι του δήμου την ευταξίαν· οι περί λόγους τον παιδευτήν... οι της ερημίας τον πτερωτήν... οι της απλότητος τον οδηγόν· οι της θεωρίας τον θεολόγον... οι εν ευθυμίαις τον χαλινόν· οι εν συμφοραίς την παράκλησιν· την βακτηρίαν η πολιά· την παιδαγωγίαν η νεότης... οι ορφανοί τον πατέρα· οι πτωχοί τον φιλόπτωχον τον φιλόξενον οι ξένοι... οι νοσούντες τον ιατρόν... οι πάντες τον πάντα πάσι γενόμενον, ίνα κερδάνη τους πάντας ή πλείονας»86.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο Μ. Βασίλειος, λαβών ο ίδιος και ασκήσας εν τη Εκκλησία πάση συνεπεία τα πλείστα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος, εδίδαξε σαφώς περί αυτών.

Η χαρισματολογία του, εντεταγμένη οργανικώς εις την όλην θεολογικήν του σκέψιν ως πείραν ακεραίας χριστιανικής ζωής, και βασιζομένη πλήρως επί της καινοδιαθηκικής σχετικής διδασκαλίας, αποτελεί θεμελιώδη διάστασιν της εκκλησιολογίας του.
Εννοεί τα χαρίσματα ως ιδιαιτέρας δωρεάς του εν Τριάδι Θεού εις τα μέλη της Εκκλησίας ως σώματος Χρίστου, διανεμομένας και ενεργουμένας υπό του Αγ. Πνεύματος χάριν της οικοδομής αυτού εις σωτηρίαν.

Τα χαρίσματα είναι χαρακτήρος συλλογικού, ως προς δε των φύσιν και την μορφήν χαρισματικά διακονήματα ή λειτουργήματα - ιδιαιτέρως ωργανωμένα εις τα υπ’ αυτού ιδρυθέντα ή ευνοηθέντα μοναχικά κοινόβια· ενεργούν δημιουργικώς και αποτελεσματικώς με προϋποθέσεις την (εν τελευταία αναλύσει ως χάριν διδομένην) καθαρότητα του βίου των χαρισματούχων και την πειθαρχίαν και ευταξίαν αυτών κατά την άσκησιν των χαρισμάτων των, κριτήριον δε την ανιδιοτελή αγάπην.

Αναφέρει μεν πάντα τα εν τη Κ. Διαθήκη απαριθμούμενα χαρίσματα, δίδει όμως ιδιαιτέραν έμφασιν εις τινα εξ αυτών, αναλόγως της κατά τα αιτήματα της εποχής του αναγκαιότητος και παρουσίας αυτών εν τη Εκκλησία. Ως τοιαύτα παρουσιάσθησαν εν τη μετά χείρας ερεύνη τα εξής· προφητεία, σοφία, γνώσις, διδασκαλία, κυβέρνησις, «χαρισματικοί τέχναι» («θηρευταί», «οδοιπόροι», «αρχιτέκτονες», «οικοδόμοι», «γεωργοί», «ποιμένες», «αθληταί», «στρατιώται»), δικασταί, στοχασταί, σύμβουλοι και ενεργήματα δυνάμεων.

Σημειώσεις

50. Τον κάτωθι πίνακα αυτών θα ηδύνατο τις να καταρτίση συνδυάζων ελευθέρως πως τα αναφερόμενα εν Α' Κορ. 12, 8-10 και 28-30. Ρωμ. 12, 6-8. Εφεσ, 4, 11. Α' Τιμ. 4, 14 καί Β Τιμ. 1, 6·  προφητεία, διάκρισις πνευμάτων, λόγος σοφίας, λόγος γνώσεως· απόστολοι, ευαγγελισταί, ποιμένες, ιερωσύνη, κυβέρνησις· διακονία, μετάδοσις, προστασία, αντίληψις, παράκλησις, έλεος· πίστις, ενεργήματα δυνάμεων, χαρίσματα ιαμάτων, γένη γλωσσών, ερμηνεία γλωσσών. Περί του νοήματος και της τάξεως ενός εκάστου εξ αυτών βλ. Π. Τρεμπέλα Υπόμνημα εις τας επιστολάς του Παύλου, Αθήναι 1937, σ. 105-107, 233-243 (258) και Σ. Αγουρίδου, Σύντομος ερμηνεία της Α' προς Κορινθίους επιστολής του Απ. Παύλου. Θεσ/νίκη 1967 (πολυγραφ.)· πρβλ. Ε. Käsemann, Exegetische Versuche und Besinnungen, Bd. I, Göttingen 1960, σ. 109-134.
51. Π. Τρεμπέλα, ενθ' ανωτ., σ. 105-106. 235.
52. Βλ. D. Amand, μν. έργ., σ. 144.
53. Περί Αγ. Πνεύματος, κεφ. 16, 38. PG 32, 137C.
54. Επιστολή 210, 6. Εκδ. Y. Courtonne (Paris 1961), τόμ. II. σ. 196 (PG 32, 777Β).
55. Περί Αγ. Πνεύματος, κεφ. 9, 23. PG 32, 109C.
56. 1. Trevisan I, σ. 5. Εξόχως ενδιαφερούσας απόψεις περί προφητείας και προφητών βλ. αυτόθι, πλην παραθέσεων υποσημ. 33, και 6, 8, 102, σ. 19, 21, 25, 27, 289, 291ׄ 148, 178, 185(184), 188(187), 194 (193), 199 (198), 255 (254), τομ. ΙΙ, σ. 31,127, 153, 165,187, 201, 295, 297.
57. Βλ. Σ. Αγουρίδου, μν. έργ., σ. 125. Π. Τρεμπέλα, μν. έργ., σ. 325/6.
58. Βλ. Th. Spidlik, La Sophiologie de St. Basile. Roma 1961.
59. Περί Αγ. Πνεύματος κεφ. 9, 23. PG 32, 109C.
60. Επιστολή 233, 1. Deferrari 111, σ. 366, 368, 370 (PG 32, 865AC. 868B).
61. Επιστολή 234, 1. Ενθ' ανωτ., σ. 376 (869D).
62. Ομιλία Εις την αρχήν των Παροιμιών 3. PG 31, 389C. Πρβλ. Υπόμν. εις προφ. Ησαΐαν 176. Trevisan II, σ. 123.
63. Ομιλία Εις την αρχήν των Παροιμιών 14. PG 31, 416C.
64. Ομιλία 15 Περί πίστεως, 3. PG 31, 469C. 472Α.
65. Περί Αγ. Πνεύματος, κεφ. 30, 75. PG 32, 217C· Ομιλία Εις την αρχήν των Παροιμιών 5. PG 31. 396A· Ομιλία εις 45 Ψαλμόν 8. PG 29, 428C. Πρβλ. και το πλήρες πικρίας και ειρωνείας· «θεολόγος δε πας τις, και ο μυρίαις κηλίσι την ψυχήν στιγματίσας»! Περί Αγ. Πνεύματος, κεφ. 29, 77. PG 32, 213D.
66. Βλ. Περί πίστεως. 1. PG 31, 677 A-D· Περί Αγ. Πνεύματος, κεφ. 29, 71-75, PG 32, 200-209 και πολλαχού αλλού αυτόθι.
67. 107. Trevisan I, σ. 303.
68. Ομιλία εις 44 Ψαλμόν 4. PG 29, 397ABC.
69. Ηθικά, oρ. 70. ΡG 31, 816D.
70. Αυτόθι, κεφ. 2 και 23, 820Β, 836A.
71. Αυτόθι. oρ. 80, κεφ. 11-19. 864-865. Βλ. και Κ. Κούρκουλα, Αι περί θείου κηρύγματος ιδέσι του Μ. Βασιλείου, Θεσ/νίκη 1964 (ανάτ. εκ της Επιστ. Επετηρ. Θεολ. Σχ. Παν/μίου Θεσ/νίκης, τόμ. 7).
72. Π. Τρεμπέλα, μν. έργ., σ. 242.
73. Επιστολή 290. Deferrari IV, σ. 188 (PG 32, 1029Α).
74. Επιστολή 222, αυτόθι, τόμ. III. σ. 284 (817C)· επιστ. 51, 1. Courtonne Ι (Paris 1957), σ. 138 (397BC)· επιστ. 102. Courtonne ΙΙ, σ. 2-4 (508Β-509Α) (4κις ο όρος «προστασία»).
75. Ομιλία 12 Εις την αρχήν των Παροιμιών 15 και 17. PG 31, 417Β, 421Β.
76. Αυτόθι 15. 420Α.
77. Αυτόθι, 417C.
78. Αυτόθι, 16 και 17. 420Β και 421CD.
79. Επιστολαί 28, 1. 2· 66, 1· 82 και 136,2. Courtonne Ι, σ. 67/8, 157, 184/5, τόμ. ΙΙ, σ. 52 (PG 32, 305C. 308Β, 424C, 460Β, 576Β).
80. Επιστολή 206. Ενθ' ανωτ., τόμ. ΙΙ, σ. 183 (760Α).
81. Ομιλία εις το Πρόσεχε σεαυτω 4. PG 31, 205BCD. 208ΑΒ.
82. Βλ. Υπόμν. εις προφ. Ησαΐαν 102. Trevisan Ι, σ. 289, 291.
83. Αυτόθι 57, σ. 177, 179.
84. Αυτόθι, 106, σ. 299, 301.
85. Περί Αγ. Πνεύματος, κεφ. 29, 74. PG 32, 205BC.
86. Γρηγ. Ναζιανζηνού, Λόγος 43 Εις τον Μ. Βασίλειον... επιτάφιος 81. PG 36, 604BC.

ΤΕΛΟΣ

"αι δε ανάγκαι και τα αιτήματα της Εκκλησίας της εποχής του Μ. Βασιλείου, εποχής κατ' εξοχήν αιρέσεων, συγχύσεως εκκλησιαστικής και πολέμου, έδιδον διάφορον τόνον ως προς την αξιολόγησιν και βαρύτητα εις μερικά χαρίσματα εν συγκρίσει προς όλα τα άλλα. Κυριαρχούν ούτω τα του λόγου εν γένει, τα οργανωτικά, ποιμαντικά και διακονικά χαρίσματα, ενώ τα θαυματουργικά και εκστασιακά έρχονται εις πολύ δευτέραν μοίραν ή ουδόλως τον απασχολούν"

Η ΜΟΙΡΑΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ ΣΕ ΔΙΑΚΟΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ.
ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΘΕΙ ΤΡΟΠΟΝ ΤΙΝΑ.

ΕΜΕΙΝΕ Ο ΑΠ. ΠΑΥΛΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ Η ΑΓΙΟΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΔΙΕΣΩΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΤΟΝΙΖΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΑΠΟ ΜΑΣ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ, ΟΧΙ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ. ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΚΡΑΣΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΛΗΟΥΣ ΑΣΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΟΠΗ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ.

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Ο ιερός Βασίλειος είναι πραγματικός ήρωας»

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ, τελέστηκε χθες Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2021 η Ακολουθία του Εσπερινού στον Πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου Πειραιώς.

Κατά την διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αναφερόμενος αρχικά στον 4ο αιώνα ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά είπε «είναι ο αιών των Πατέρων, ο αιών των δύο πρώτων Οικουμενικών Συνόδων», σημείωσε πως ο αιώνας αυτός «χαριτώθηκε από το Θεό με τους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι είναι διάδοχοι των Αποστόλων» ένας εκ των οποίων είναι και ο εορταζόμενος Μέγας Βασίλειος, «αυτό το υπέρτατο άνθος και άστρο της Καππαδοκίας».

Τονίζοντας πως «ο χρόνος είναι ένα συμβατικό ανθρώπινο μέγεθος, διότι ο χρόνος κατ’ ουσίαν είναι αδιάστατος και είναι αιώνιος επειδή αιώνιος είναι ο Δημιουργός του χρόνου, ο Πανάγιος Θεός» επεσήμανε: «Νοηματοδοτούμε το νέο χρόνο με ευχές, με προσδοκίες, με χρυσές ελπίδες. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα αλλά δεν αποτελούν την ουσία των πραγμάτων, την ουσία και την πραγματικότητα της ζωής μας την οποία μας εξαγγέλλει ο Μέγας Βασίλειος».

Αναφέροντας επιγραμματικά βιογραφικά στοιχεία του Αγίου, υπογράμμισε πως ο Μέγας Βασίλειος «αποδεικνύει διαχρονικά ότι δεν υπάρχει διάσταση πίστεως και επιστήμης» και πως ο Άγιος «απέδειξε ότι η πίστη δεν είναι σε εναντίωση με την επιστήμη».

«Ονομάστηκε ‘’Μέγας’’ γιατί επέτυχε των επαγγελιών της διαθήκης» είπε ο Σεβασμιώτατος και επισημαίνοντας ότι «στο πρόσωπό του συνδυάστηκαν αρμονικότατα η πίστη… με την αληθινή επιστήμη», τόνισε ότι «η πραγματική επιστήμη είναι θεραπαινίς της πίστεως».

Στην συνέχεια αναφέρθηκε σε όλα τα πεδία προσφοράς του Μεγάλου Βασιλείου όπως το συγγραφικό, το ποιητικό, το επιστημονικό, το ασκητικό, το δογματικό, το αντιαιρετικό, το ερμηνευτικό.

«Διαβάζοντας κανείς τις ομιλίες του στην εξαήμερο… εκπλήσσεται από την σοφία του ανδρός. Αυτά τα κείμενα στην εξαήμερο παρότι βρισκόμαστε στο 2021 δεν έχουν ανατραπεί. Παραμένουν αιώνια και δυναμικά επίκαιρα» είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας παράλληλα το ηρωικό και αγωνιστικό πνεύμα που επέδειξε απέναντι στον αιρετικό αυτοκράτορα Ουάλη τον αρειανόφιλο, τον έπαρχο Μόδεστο, αλλά και τον ειδωλομανή αποστάτη και παραβάτη Ιουλιανό.

«Ο ιερός Βασίλειος είναι πραγματικός ήρωας. Είναι πρόσωπο που εμπνέει και οδηγεί. Σήμερα, σε αυτή την αποκαραδοκία της ζωής μας καλούμαστε να εμπνευστούμε από το μέγεθος της πίστεώς του, από το βίωμα της ζωής του, από το υπεροχικό του φρόνημα», ανέφερε.

«Σε μία εποχή σκληρή και βάναυση που έχει ταπεινωθεί όλη η γη, όλη η υφήλιος από έναν αδιόρατο, άλογο μικροοργανισμό, που έχει καταρρεύσει η ψυχραιμία και η αισιοδοξία μας», «ο Μέγας Βασίλειος μας χαρίζει αυτό το βίωμα που εκβάλει στην όντως Ζωή».

«Μας καλεί να ζήσουμε εν Χριστώ. Να εμπιστευτούμε τον Κύριο» είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος ευχόμενος σε όλους «αυτή η καινούργια χρονιά να ευλογηθεί από το Θεό».

Κατά την διάρκεια του Εσπερινού ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε αναγνώστη τον Βασίλειο Παυλάκη, ο οποίος φοίτησε στα Εκπαιδευτήρια της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και τώρα είναι φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Σεβασμιώτατος σημείωσε πως σήμερα ένας νέος βλαστός της ενορίας του Αγίου Βασιλείου, προσέρχεται στην Εκκλησία για να δηλώσει την αγάπη του και την πίστη του στον Χριστό.

Εκφράζοντας την ελπίδα πως αυτή η πίστη και η αγάπη θα τον συνοδεύουν σε όλη του τη ζωή, αναφέρθηκε αφενός στην οικογένειά του η οποία του ενέπνευσε αυτή την αγάπη, αφετέρου στην κοινότητα των εκπαιδευτηρίων της τοπικής μας Εκκλησίας.

Σήμερα ο εκλεκτός αυτός νέος «εισφέρει τον εαυτό του ενώπιον του Κυρίου και λαμβάνει το βαθμό του αναγνώστη», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως δικαίωσε τον αγώνα των γονέων του αλλά και τον αγώνα των εκπαιδευτηρίων της Μητροπόλεως.

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Ο ιερός Βασίλειος είναι πραγματικός ήρωας» (ΦΩΤΟ) (romfea.gr)

ΔΕΝ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΑΠΟ  ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΟΑΝΟ. ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΛΕΟΝ. ΣΤΟΝ ΤΑΠΕΙΝΟ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ  ΣΤΗΡΙΞΑΜΕ ΤΟΣΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΠΟΥ Ο ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΗΣ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ.

Κυβέρνηση και ειδικοί πήραν τους εμβολιασμένους στον λαιμό τους!

 

Τούς άφησαν έρμαια στην πανδημική έξαρση Οκτωβρίου - Νοεμβρίου, ενώ ήταν ήδη γνωστό πως τα αντισώματα από τα εμβόλια μειώνονται μετά το πρώτο τρίμηνο

Σε πείσμα της σκόπιμης απόκρυψης κρίσιμων πληροφοριών για την πανδημία από το Υπουργείο Υγείας, τον ΕΟΔΥ και τις Υγειονομικές Περιφέρειες (ΥΠΕ) της χώρας, η «κυριακάτικη δημοκρατία» συγκεντρώνει για πρώτη φορά και φέρνει στο φως όλα τα διαθέσιμα στοιχεία για νοσηλείες, διασωληνώσεις και θανάτους, τόσο για τους ανεμβολίαστους όσο και για τους πλήρως εμβολιασμένους.

• Από τον Βασίλη Γαλούπη

Το επίπονο αυτό εγχείρημα ρίχνει φως σε μέχρι τώρα άγνωστες πτυχές της πανδημίας για το «μαύρο» τρίμηνο της κατάρρευσης του ΕΣΥ και των μαζικών θανάτων το διάστημα Οκτωβρίου – Δεκεμβρίου. Τα στοιχεία αυτά είναι διαθέσιμα μόνο στο Υπουργείο Υγείας, στον ΕΟΔΥ και τις Υγειονομικές Περιφέρειες, αλλά όχι και στους πολίτες, που παραμένουν ανενημέρωτοι από την Πολιτεία για τους πλέον κρίσιμους δείκτες.

Προτού προχωρήσουμε στην παρουσίαση των στοιχείων, που είναι επίσημα, στη διάθεσή μας και δεν αμφισβητούνται, θα δώσουμε λεπτομέρειες για τον τρόπο που ενεργούν οι αρμόδιες πολιτικές και υγειονομικές Αρχές της χώρας, ώστε να μην καταφέρνει κανείς, εκτός από τους ίδιους, να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα. Τι φοβούνται και δεν ενημερώνουν σωστά τον κόσμο μόνο οι ίδιοι το γνωρίζουν.

Ο υγειονομικός χάρτης της χώρας χωρίζεται σε επτά περιφέρειες. Ιδού πώς δρουν:

• 1η ΥΠΕ Αττικής: Δεν έχει δημοσιοποιήσει ποτέ κανένα στοιχείο για θανάτους εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων.
• 2η ΥΠΕ Πειραιώς και Αιγαίου: Έπειτα από δημοσίευμα άλλου μέσου προ εβδομάδων για διασωληνώσεις – θανάτους και προφανώς έπειτα από πολιτικές πιέσεις, η 2η ΥΠΕ αφαίρεσε αμέσως από το site της όλα τα σχετικά στοιχεία.
• 3η ΥΠΕ Μακεδονίας: Έως τις αρχές Δεκεμβρίου έδινε στοιχεία μόνο για νοσηλείες και διασωληνώσεις. Στη συνέχεια σταμάτησε.
• 4η ΥΠΕ Μακεδονίας και Θράκης: Δίνει σταθερά ακόμα και σήμερα στοιχεία για διασωληνώσεις και νοσηλείες, ενώ έχει δημοσιοποιήσει τον Νοέμβριο κι έναν απολογισμό θανάτων.
• 5η ΥΠΕ Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας: Δεν δημοσιοποιεί κανένα ποιοτικό στοιχείο για την πανδημία.
• 6η ΥΠΕ Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων, Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδας: Αρχικά δημοσιοποιούσε και τους θανάτους, αλλά γρήγορα διέκοψε. Δημοσιοποιεί σποραδικά μόνο κάποια στοιχεία για νοσηλείες, διασωληνώσεις.
• 7η ΥΠΕ Κρήτης: Μετά τον ντόρο που έγινε πρόσφατα στη Βουλή, διέγραψε από τον ιστότοπό της κάθε αναφορά σε στοιχεία για νοσηλείες, διασωληνώσεις και θανάτους εμβολιασμένων – ανεμβολίαστων.

Τραγικά λάθη στρατηγικής και ενίσχυση της δυσπιστίας

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα συστηματικής απόκρυψης στοιχείων για τη δημόσια υγεία από τις περισσότερες Yγειονομικές Περιφέρειες, τον ΕΟΔΥ και, φυσικά, το Υπουργείο Υγείας, προέκυψαν ολέθριες συνέπειες, κυρίως για τους εμβολιασμένους.

Από το καλοκαίρι τα κυβερνητικά στελέχη, προσπαθώντας να πείσουν για περισσότερους εμβολιασμούς, έδωσαν την ψευδαίσθηση ότι οι εμβολιασμένοι δεν κινδυνεύουν. Με επαναλαμβανόμενα και διχαστικά για τον λαό σλόγκαν περί πλήρους ελευθερίας και αχρείαστων μασκών ή για τείχη ανοσίας, που αποδείχθηκε ότι δεν θα μπορούσαν να χτιστούν ποτέ, και για τελευταία… μίλια της πανδημίας.

Αν, όμως, τα κυβερνητικά στελέχη και όργανα φρόντιζαν να ενημερώνουν σε καθημερινή βάση για την αύξηση των νοσηλειών και των θανάτων εμβολιασμένων από τις αρχές του φθινοπώρου, τότε οι πολίτες δεν θα ζούσαν παραπλανημένοι, βάζοντας σε κίνδυνο την υγεία τους. Θα φρόντιζαν να προστατεύονται περισσότερο μέχρι την ενισχυτική δόση. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι, παρά τη δραματική αύξηση νοσηλειών, διασωληνώσεων και θανάτων εμβολιασμένων τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, η κυβέρνηση και οι επιτροπές της… παρέμεναν προκλητικά άπραγες έως τις αρχές Δεκεμβρίου, προκειμένου να αποφασίσουν για την εσπευσμένη ενισχυτική δόση μετά το πέρας τριμήνου, όταν και μειώνονται τα αντισώματα.

Τα στοιχεία που φέρνουμε σήμερα στο φως επιβεβαιώνουν ότι το εμβόλιο προστατεύει σημαντικά από τις ΜΕΘ και τον θάνατο. Και αυτό δεν αμφισβητείται, αφού πράγματι οι ανεμβολίαστοι είναι περισσότερο εκτεθειμένοι. Ταυτόχρονα, όμως, αποκαλύπτει και την κυβερνητική πλάνη περί «θαυματουργού» εμβολίου ως μοναδικού και αποκλειστικού όπλου προς τους εμβολιασμένους, με συνέπεια εκατομμύρια άνθρωποι να κυκλοφορούν επί μήνες δίχως να νιώθουν ότι χρειάζονται να τηρούν άλλα μέτρα προστασίας και με τα αντισώματά τους να έχουν μειωθεί.

Η ίδια η κυβέρνηση, δηλαδή, με τις υπερβολές της, τις παλινωδίες και την κρυψίνοιά της «ακύρωσε» ένα μέρος από τα σημαντικά οφέλη των εμβολίων. Οι επί μήνες δηλώσεις από κυβερνητικά χείλη περί «πανδημίας ανεμβολίαστων», περί δήθεν μηδενικών πιθανοτήτων οι ανεμβολίαστοι να κολλήσουν, να νοσήσουν ή και να πεθάνουν αποδείχθηκαν άκρως επικίνδυνες.

Το σύγχρονο δίλημμα που τίθεται στον ελληνισμό δεν είναι τιάρα ή φέσι τούρκικο είναι μενορά ή φέσι τούρκικο. Στο όνομα του εξτρεμιστικού ισλάμ που διείσδυσε εν ονόματι της πολυπολιτισμικότητας οι τύχες της Ευρώπης παραδόθηκαν για Σωτηρία στον συγκεκαλυμμένο Σιωνισμό! Την ίδια στιγμή οι προφητείες για το Τέλος πληθαίνουν ή και εκπληρώνονται!

Το σύγχρονο δίλημμα που τίθεται στον ελληνισμό δεν είναι τιάρα ή φέσι τούρκικο είναι μενορά ή φέσι τούρκικο. Στο όνομα του εξτρεμιστικού ισλάμ που διείσδυσε εν ονόματι της πολυπολιτισμικότητας οι τύχες της Ευρώπης παραδόθηκαν για Σωτηρία στον συγκεκαλυμμένο Σιωνισμό! Το παράδειγμα της Γαλλίας είναι ενδεικτικό. Η εκλογή Σαρκοζί ήταν η τομή. Η πορεία που ακολούθησε μη αντιστρέψιμη. Στο ίδιο έργο θεατές.

Η πίεση του πολιτικού ισλάμ κι ο επεκτατισμός που εκφράζει ο Ερντογάν ασκεί ασφυκτική πίεση στην Ελλάδα που στην αρχή εναγκαλίστηκε για σωτηρία την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και τώρα στριμώχθηκε στις μητρικές αγκάλες του Ισραήλ για να τη βγάλει καθαρή όπως νομίζει. Η αμυντική συμφωνία που υπογράφτηκε από τον Καμμένο ήταν η μεγαλύτερη που υπέγραψε ποτέ χώρα μετά τις ΗΠΑ με το Ισραήλ. Από εκεί και πέρα η σύσφιξη των σχέσεων δεν έχει τελειωμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν γέφυρες αυτής της γραμμής και στην προ Καμμένου εποχή. Είναι δεκαετίες αυτή η ιστορία.

Το αποτέλεσμα ο Χριστός στην Ελλάδα να είναι σε εχθρικό έδαφος τελευταία περίπτωση η νύχτα των Χριστουγέννων που βεβηλώθηκε το όνομα Tου από δεκάδες χιλιάδες ωρυόμενους Μοσιαλιστές που εκτόξευσαν δημοσίως κάθε λογής ύβρεις κατά του Προσώπου Του! Αντίθετα οι Εβραίοι αποφεύγουν να πιάσουν το Θεό τους επί ματαίω στο στόμα τους.

Και μια σημαντική θρησκειολογική λεπτομέρεια που διαφεύγει ηθελημένα από τους χριστιανοσιωνιστές: για τον Ιουδαϊσμό ο Χριστός είναι ψευδοπροφήτης για το ισλάμ είναι ιερό πρόσωπο ως προφήτης.

Η διεύρυνση του μεσανατολικού ως γεωπολιτική εξέλιξη. Παντού τίθεται το ίδιο δίλλημα Ισραήλ ή ριζοσπαστικό ισλάμ. Κάθε εθνική κουλτούρα υποχωρεί αφανίζεται σε αυτό το κέλευσμα. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος διακηρύσσουν.

Επιχειρείται μια λιβανοποίηση της χώρας με θύλακα που υποστηρίζει το χριστιανοσιωνισμό ως απάντηση στην υποκινούμενη κι επιβαλλόμενη από τα γνωστά κέντρα πολυπολιτισμικότητα.

Ωστόσο η Ελλάδα άλλαξε άλλαξε πολύ όλα αυτά τα χρόνια που εξυφαίνεται αυτή η καθοριστική στροφή στην εξωτερική της πολιτική.Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. Και ο έχων οφθαλμούς να δει βλέπει.

Άλλο ιουδαιοχριστιανική παράδοση κι άλλο χριστιανοσιωνισμός αφομοίωση του χριστιανισμού από το σιωνισμό!

και οι προφητείες για το Τέλος…

Σύμφωνα με την Εβραϊκή εσχατολογία τα κύρια γεγονότα που θα συμβούν στο τέλος των ημερών είναι η συγκέντρωση της εξόριστης διασποράς, ήδη έγινε σε μεγάλο βαθμό αφού δημιουργήθηκε κράτος αλλά και ο ερχομός του Μεσσία που για τον χριστιανισμό όμως θα είναι ο Αντίχριστος καθώς ο Μεσσίας ήρθε και οι Ιουδαιστές δεν τον αναγνώρισαν.

Βέβαια γνωστοί χριστιανο-σιωνιστές βγαίνουν στα κανάλια αλλά και γράφουν πως δεν υπάρχει Αντίχριστος. Σχετική αναφορά έγινε στην ΕΡΤ τελευταία από γνωστό εκκλησιαστικό τηλεκήρυκα. Λένε επίσης πως η Αποκάλυψη δεν είναι σημαντική είναι άδηλη λόγω της αλληγορίας της κλπ ακυρώνοντας στην πράξη την έσχατη προειδοποίηση που ο Κύριος ευδόκησε για την ανθρωπότητα. Φθάνουν να πουν ότι γι' αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στην λειτουργική γιατί είναι ένα ερμητικό κείμενο. Θα μείνει ένα λογοτεχνικό βιβλίο που μετέγραψαν Νομπελίστες όπως Σεφέρης, Ελύτης κι ο πολύς Ουμπέρτο Έκο που ενέπνευσε τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες αλλά για την σύγχρονη Εκκλησία είναι άνευ νοήματος ανερμήνευτη κλπ ;

Σύμφωνα με την πρόρρηση του προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης Ιεζεκιήλ, πριν από τον ερχομό του Μεσσία, η Νεκρά Θάλασσα θα «ζωντανεύσει» και τα ψάρια θα αφθονούν εκεί (πριν δύο χρόνια εμφανίστηκαν ζωντανά ψάρια στη Νεκρά Θάλασσα που εκβάλλει ο Ιορδάνης ποταμός).

Υπάρχει και μια σεβαστή παράδοση και από τους μουσουλμάνους επίσης, ότι ο "θάνατος" της βελανιδιάς Μαμβρή όπου ο Αβραάμ συνάντησε τον Τριαδικό Θεό υπό τη μορφή 3 Αγγέλων είναι ένα από τα σημάδια του τέλους του κόσμου. Το 1996, το δέντρο όντως κηρύχθηκε νεκρό, αλλά παρέμεινε όρθιο και πριν από λίγα χρόνια φύτρωσαν δύο νέα νεαρά βλαστάρια από τις ρίζες του. Αυτό έδωσε στους πιστούς, λόγους ελπίδος να πιστεύουν ότι ο κόσμος συγχωρήθηκε για άλλη μια φορά.

Αυτά τα χρόνια διακυβεύεται κάτι παραπάνω από το κόβιντ. Είναι η μοίρα της χώρας αλλά και του καθένα ξεχωριστά.

dimpenews.com

Ο λαϊκός και έγγαμος αββάς

Ο Μισαήλ από το Γκέλβερι της Καππαδοκίας

(το Γκέλβερι, η αρχαία Καρβάλη, πατρίδα του αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου, του αββά Μισαήλ και του γέροντος Ιερωνύμου της Αιγίνης. Από γειτονικά χωριά κατάγονταν ο Άγιος Αρσένιος ο Χατζεφεντής και ο Άγιος γέρων Παϊσιος.
Αγιοτόκος Καππαδοκία που ακόμα μάς ποτίζεις με τα νάματα της αγάπης του Θεού!)
 Όπως έλεγε ο  Άγιος γέροντας Ιερώνυμος, «ο Μισαήλ ήταν ένας νέος αββάς Ισαάκ. Τόσο πολύ είχε προχωρήσει στην προσευχή».
Ο Μισαήλ ήταν έγγαμος αλλά δε ζούσε μαζί με τη γυναίκα του, ήταν σαν αδέλφια. Εργαζόταν για την οικογένειά του και την συντηρούσε, αλλά δεν έμενε μαζί της. Την ημέρα δούλευε μόνος του στα κτήματα. Δεν ήθελε να δουλεύει μ' άλλους μαζί, για να μην τον βλέπουν να προσεύχεται. Και την νύκτα την περνούσε προσευχόμενος σε κάποιο εξωκκλήσι ή αν γύριζε σπίτι έμενε μόνος του. Είχε μεγάλη αγάπη για την ησυχία και φλογερό πόθο για την προσευχή. Όταν προσευχόταν η καρδιά του θερμαινόταν τόσο πολύ, που ξεχνούσε τον εαυτό του. Είχε τη δύναμη να παραμένει γονατιστός και με τα χέρια υψωμένα για δύο μέρες.

Ιδιαίτερα είχε επιδοθεί στη λεγόμενη «κατανυχτική» προσευχή. Η κατανυχτική αυτή προσευχή, όπως την ονόμαζαν στο Γκέλβερι, δεν ήταν τίποτ' άλλο από την προσευχή των νηπτικών. Γονάτιζε μπροστά σε μια εικόνα ή στο ύπαιθρο και άφηνε την ψυχή του να ξεχειλίζει μπροστά στο Θεό. Σκεφτόταν τις αμαρτίες του και έχυνε άφθονα δάκρυα, από τα οποία προσδοκούσε τη λύτρωση. Συχνά ανέβαινε στο βουνό κι έμενε εκεί προσευχόμενος ως το βράδυ. Κι όταν τελείωνε, ο ιδρώτας της αγωνίας του ήταν τόσος πολύς, ώστε όπως έλεγε ο γέροντας Ιερώνυμος, «αν έστυβες τη φανέλα του θα έβγαζε μια οκά νερό».

Στην εκκλησία που πήγαινε, κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, δεν έμπαινε στο ιερό αλλά έστεκε πάντα στον πρόναο ή πίσω από κάποια κολώνα. Είχε το κεφάλι του ακουμπισμένο στο στήθος και προσευχόταν νοερά. Και πολλές φορές όταν ο ιερέας εκφωνούσε το «εξαιρέτως», απερχόταν αθόρυβα και εξαφανιζόταν. Όπως αποδείχτηκε αργότερα, πήγαινε σε κάποιο ξωκκλήσι για να συνεχίσει την προσευχή του ως το βράδυ.

Πολλοί που τον έβλεπαν να φεύγει πριν καλά καλά να τελειώσει η θεία λειτουργία παραξενεύονταν και αναρωτιούνταν που να πηγαίνει και τι να κάνει. Μια Κυριακή λοιπόν, μόλις έφυγε ο Μισαήλ από την εκκλησία, τον ακολούθησαν διακριτικά και από μακριά μερικές γυναίκες για να δούν που θα πάει. Εκείνος πήρε ένα μονοπάτι και σε λίγη ώρα έφθασε σ' ένα ξωκκλήσι. Λίγο αργότερα έφθασαν εκεί και οι γυναίκες που τον ακολουθούσαν και στάθηκαν αθόρυβα απ' έξω. Ο Μισαήλ που δεν τις είχε αντιληφθεί, άρχισε να προσεύχεται δυνατά με λυγμούς, δάκρυα και στεναγμούς αλαλήτους. Έλεγε διάφορες προσευχές, γνωστές και αυτοσχέδιες, οτιδήποτε που θα βοηθούσε να κατανυγεί η καρδιά του. Έτσι, με το Μισαήλ μέσα να προσεύχεται δυνατά και με δάκρυα και τις γυναίκες απ' έξω να ακροώνται τη θεία του ενασχόληση, πέρασαν μερικές ώρες με θεία ανάταση και καρδιακή συντριβή.

Μόλις τέλειωσε ο Μισαήλ, βγήκε έξω. Κι όταν είδε τις γυναίκες, στενοχωρήθηκε πολύ, σχεδόν θύμωσε. Έφυγε χωρίς να τους μιλήσει. Εκείνες πάλι, μεταρσιωμένες απ' τη θεία αυτή μυσταγωγία που έζησαν τόσες ώρες κοντά του, ζήλεψαν και είπαν μεταξύ τους :

- Μόνο το Μισαήλ ακούει ο Θεός ; Γιατί να μη δοκιμάσουμε κι εμείς να προσευχηθούμε όπως κι εκείνος ;

Και δόθηκαν στην προσπάθεια της προσευχής. Δεν είναι τόσο εύκολο όμως να ασχοληθείς με τη νηπτική προσευχή χωρίς να βρεθεί κάποιος να σε διδάξει. Το συνειδητοποίησαν γρήγορα αυτό κι άρχισαν να πλησιάζουν το Μισαήλ και να τον παρακαλούν να τις διδάξει την τέχνη της προσευχής. Εκείνος τις δίδασκε μεν, τους έλεγε τι πρέπει να κάνουν, αλλά δεν τους έδειχνε, δεν προσευχόταν μαζί τους. Και κείνες άρχισαν να προσεύχονται στο Θεό για να φωτίσει το Μισαήλ και να τους δείξει πρακτικά τα μυστικά της προσευχής.

Κι η απάντηση δεν άργησε να 'ρθει και μάλιστα θαυματουργικά. Σύντομα παρουσιάστηκε στο Μισαήλ ένας καλόγηρος και του είπε :

- Μισαήλ, πάρε τις γυναίκες που σε ακολούθησαν στο ξωκκλήσι κι όσους θέλεις και το βράδυ νάρθετε στο τάδε σπίτι που 'ναι κατάλληλο κι ευρύχωρο. Μόνο αδιάφορους και άσχετους ανθρώπους μην καλέσεις. Εκεί θα 'μαι κι εγώ και θα σας δείξω την κατανυκτική προσευχή.

Ο Μισαήλ αν και απόφευγε τους ανθρώπους και δεν ήθελε να προσεύχεται μαζί με άλλους, υπάκουσε. Κάλεσε τις γυναίκες και μερικούς άλλους, ανάμεσά τους και το γέροντα Ιερώνυμο, που τότε ήταν μικρό παιδί και το βράδυ βρέθηκαν όλοι μαζί στον προορισμένο τόπο. Ο καλόγερος άρχισε τότε να προσεύχεται με λυγμούς και δάκρυα πολλά, που έκαναν και όλους τους άλλους να κλαίνε. Έλεγε διάφορες προσευχές και λόγια κατανυκτικά, που έβγαιναν από την καρδιά του με πόθο και πίστη και φανέρωναν τη μεγάλη του αγάπη για το Θεό. Αυτό κράτησε όλη νύχτα κι επαναλήφθηκε για δεύτερη και τρίτη φορά. Προς το τέλος της τρίτης νύχτας, μόλις είχε τελειώσει την προσευχή του κι αφού συμβούλεψε το Μισαήλ να συνεχίσει εκείνος να διδάσκει τους χριστιανούς, χάθηκε μπροστά στα μάτια τους. Φαίνεται πως ήταν άγγελος του Θεού ή άγιος. Από τότε ο Μισαήλ άρχισε να διδάσκει την κατανυκτική προσευχή και τα βράδια μαζεύονταν όλοι σε διάφορα σπίτια και προσεύχονταν.

Ο Μισαήλ είχε μια θυγατέρα, που είχε μεγάλη κλίση στην πνευματική ζωή. Γνήσιο παιδί του πατέρα της, κληρονόμησε από κείνον όλες τις αρετές του και είχε ιδιαίτερη επίδοση στην κατανυκτική προσευχή. Αν και ήταν πολύ νέα στην ηλικία, άρχισαν σιγά σιγά να μαζεύονται κοντά τις διάφορες γυναίκες και κείνη τις δίδασκε, τις καθοδηγούσε κι έκαναν μαζί κατανυκτική προσευχή. Με τον καιρό, όταν η ομήγυρη μαζεύονταν σε κάποιο σπίτι να προσευχηθεί, χώριζε σε δύο ομάδες. Ο Μισαήλ με τους άνδρες προσεύχονταν σ' ένα δωμάτιο κι η κόρη του με τις γυναίκες σ' ένα άλλο. Ήταν η παρηγοριά όλων των γυναικών στο Γκέλβερι η κόρη του Μισαήλ, όπως εκείνος ήταν για τους άνδρες.

Όταν η κόρη του Μισαήλ έφθασε στην ηλικία των 18-20 ετών, αρρώστησε βαριά. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού και κυρίως οι γυναίκες άρχισαν να ανησυχούν. Αν πάθαινε κάτι, έχαναν τη μοναδική τους παρηγοριά. Τι να κάνουν; Ρίχτηκαν στην προσευχή. Παρακαλούσαν μέρα - νύχτα το Θεό να την κάνει καλά, γιατί στις δύσκολες μέρες που περνούσαν, ήταν η μοναδική τους παρηγοριά, ο άνθρωπος που τις καθοδηγούσε, ο σύνδεσμός τους με το Θεό. Η κατάστασή της όμως όλο και χειροτέρευε.

Στην απόγνωσή τους όμως σκέφτηκαν να καταφύγουν στον πατέρα της, το Μισαήλ. Γνώριζαν τη δύναμη της προσευχής του και την παρρησία που είχε στο Θεό και τον παρακάλεσαν να προσευχηθεί για την κόρη του.

- Σε παρακαλούμε, του έλεγαν, προσευχήσου στο Θεό να την κάνει καλά. Δε σου λέμε να κάνεις ιδιαίτερη προσευχή επειδή είναι κόρη σου αλλά για μας, που αν τη στερηθούμε θα μείνουμε απαρηγόρητες. Έχουμε τόσα βάσανα και τόσες στεναχώριες, που αν χάσουμε τη μοναδική μας βοήθεια και το στήριγμά μας θα μας κυριεύσει η απελπισία.

Ο Μισαήλ στην αρχή δεν ήθελε να υποκύψει, για να μην θεωρηθεί ότι της είχε ιδιαίτερη αδυναμία επειδή ήταν κόρη του. Ο νους του ήταν δεμένος αποκλειστικά με το Θεό, όλους τους άλλους ανθρώπους τους είχε ίσους στην καρδιά του. Στις επίμονες παρακλήσεις των γυναικών όμως η καρδιά του κάμφθηκε. Έτσι, κατά τη συνήθειά του, ανέβηκε μια Πέμπτη πρωί, πριν ξημερώσει, στο βουνό.

Γονάτισε, σήκωσε τα χέρια του ψηλά και άρχισε την προσευχή. Πυρπολημένος από θείο έρωτα παρέμεινε «τη προσευχή και δεήσει», από «φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός». Ανάμεσα στ' άλλα κι ενώ ο ιδρώτας έτρεχε απ' το πρόσωπό του, μίλησε στο Θεό για την κόρη του, όχι επειδή την πονούσε σαν πατέρας της, αλλ' επειδή του είπαν ότι είναι στήριγμα και παρηγοριά στους χριστιανούς.

Ξαφνικά, εκεί που βρισκόταν αφοσιωμένος στην προσευχή, αποξενωμένος από τα εγκόσμια, κι η ψυχή του είχε αρπαγεί στα ουράνια, ακούει μέσα του μια λεπτή, θεία φωνή να του λέει :

- Δίνεις εγγύηση για την κόρη σου ;

- Όχι, Κύριε, δεν μπορώ να δώσω εγγύηση. Είμαι αμαρτωλός και γνωρίζω το τρεπτόν του ανθρώπου. Σήμερα η κόρη μου αγωνίζεται και εργάζεται στο θέλημά Σου. Αύριο όμως; Πως μπορώ να εγγυηθώ; Γενηθήτω το θέλημά Σου !

Η επίσκεψη αυτή που τον αξίωσε ο Θεός να δεχτεί, τον ηρέμησε. Πλημμύρισε ολόκληρος από μια ουράνια γαλήνη και συνέχισε τη θεία του ενασχόληση με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο. Και προς το τέλος της ημέρας κατέφθασε ένας αγγελιαφόρος να τον ειδοποιήσει πως η κόρη του αναπαύτηκε και ότι πρέπει να σπεύσει για τον ενταφιασμό της.

Προειδοποιημένος ο Μισαήλ, δέχτηκε το μήνυμα με ηρεμία και κάποια ανακούφιση. Είχε βαθιά πίστη στο Θεό και στην ανάσταση των νεκρών και δεν επέτρψε στον εαυτό του να κλάψει για τον πρόσκαιρο χωρισμό της κόρης του. Η χαρά του για τη σωτηρία της, που με θαυμαστό τρόπο του απεκάλυψε ο Θεός, ξεπέρασε και αυτήν ακόμα την λύπη του για τον θάνατό της. Και αφού έκανε μια προσευχή ευχαριστίας στο Θεό, ξεκίνησε μαζί με τον αγγελιαφόρο για το χωριό.

Αυτός ήταν ο Μισαήλ με λίγα λόγια, όσα κατά καιρούς μας διηγόταν γι' αυτόν ο γέροντας Ιερώνυμος, που έτρεφε πολύ μεγάλη ευλάβεια για το πρόσωπό του. «Τέτοιους ανθρώπους δεν βρίσκεις σήμερα», έλεγε, «ήταν ένας άλλος αββάς Ισαάκ. Ήταν λιγομίλητος, ταπεινός, αγαπούσε την ησυχία και είχε βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Ποτέ δεν άφηνε άνθρωπον να τον επαινέσει. Κι αν τολμούσε κανείς να του πει κάποια καλή κουβέντα, ήταν ικανός ο Μισαήλ να μην του ξαναμιλήσει ποτέ».

από τον βίο του αγίου γέροντος Ιερωνύμου του Καππαδόκου

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Ο λαϊκός και έγγαμος αββάς (trelogiannis.blogspot.com)

Αγ. Γρηγόριος Νύσσης - Λόγος Κατηχητικός Ο Μέγας (37)

 Συνέχεια από: Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Κεφάλαιο 37

1. Αλλ’ επειδή ο άνθρωπος είναι διπλός στην φύσιν του, ως συγκερασμός ψυχής και σώματος, είναι ανάγκη οι σωζόμενοι να ακολουθούν και κατά τα δύο τον οδηγόν προς την ζωήν. Επομένως η μεν ψυχή συνενωθείσα προς αυτόν δια της πίστεως έχει τις αφορμές (την  αφετηρία) της σωτηρίας εκ της συνενώσεως ταύτης· καθ’ όσον η προς την ζωήν ένωσις έχει (επακόλουθα) την (μετά) της ζωής κοινωνίαν. Το δε σώμα κατ’ άλλον τρόπον μετέχει και συνενούται με τον σώζοντα αυτό. Όπως δηλαδή οι εξ επιβουλής λαβόντες δηλητήριο σβήνουν με άλλο φάρμακο την φθοροποιό επίδραση τούτου, πρέπει δε ομοίως με το ολέθριο δηλητήριο να εισέλθει στα σπλάχνα του ανθρώπου και το αντίδοτο, ώστε να καταμερισθεί δι’ αυτών σε ολόκληρο το σώμα η δύναμις του βοηθούντος, έτσι ώστε, απαλλαγέντες από το στοιχείο το οποίον διαλύει την φύσιν μας, κατ’ ανάγκην χρειαζόμαστε και το στοιχείο το οποίο συνάγει και το διαλυμένο, ώστε τοποθετούμενο μέσα μας το αντίδοτο τούτο να δύναται να εξωθήσει δια της αντιδράσεώς του την προεισαχθείσα στο σώμα μας βλάβη του δηλητηρίου.

2. Ποιον είναι το αντίδοτο τούτο; Ουδέν άλλο παρά το σώμα εκείνο το οποίον εδείχθη ανώτερο του θανάτου και έγινε αρχή της ζωής μας. Διότι, καθώς λέγει ο Απόστολος, όπως η μικρά ζύμη αφομοιώνει προς εαυτήν όλον το φύραμα, έτσι και το αθανατισθέν υπό του Θεού σώμα, αφού εισέλθει στο δικό μας, μεταποιεί και μεταφέρει το όλον προς εαυτό. Όπως δηλαδή όταν αναμιχθεί το δηλητήριο με το ωφέλιμο φάρμακο, ολόκληρο το μίγμα αχρηστεύεται, έτσι και το αθάνατον σώμα, στον αναλαβόντα αυτό, μεταποιεί προς την φύσιν του εαυτού του το όλον. Αλλά βεβαίως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εισέλθει κάτι στο σώμα, εάν δεν ενωθεί με τα σπλάγχνα μας δια βρώσεως και πόσεως. Επομένως είναι αναγκαίο να δεχθούμε την ζωοποιόν δύναμιν του Πνεύματος κατά τον δυνατόν στην φύσιν τρόπον. Αφού δε μόνον το θεοδόχον εκείνο σώμα εδέχθη την χάριν τούτην της αθανασίας, άλλως δε απεδείχθη ότι δεν είναι δυνατόν το σώμα μας να καταστεί αθάνατον εκτός εάν δια της κοινωνίας με το αθάνατον συμμετάσχει της αφθαρσίας, πρέπει να εξετασθεί, πώς κατέστη δυνατόν το εν εκείνο σώμα καταμεριζόμενο διαπαντός στις τόσες μυριάδες των σε όλη την οικουμένη πιστών να γίνεται σε έκαστον όλον δια του μέρους και να μένει καθ’ εαυτό όλον.

3. Επομένως, για να μην αφήσει καμία αμφιβολία περί του νοήματος του προκειμένου θέματος η πίστις ημών, ακολουθούσα την κοινή λογική, πρέπει δι’ ολίγον να ασχοληθεί με την φυσιολογία του σώματος. Ποιος πράγματι δεν γνωρίζει ότι η φύσις του σώματός μας δεν έχει αυτή καθ’ εαυτήν σε ιδιαιτέρα υπόστασιν την ζωήν, αλλά συνέχει εαυτή και μένει στο είναι δια της δυνάμεως η οποία εισέρχεται σε αυτήν, ελκύουσα προς εαυτή τα ελλείποντα δι’ απαύστου κινήσεως και απωθούσα τα περιττά; Συμβαίνει ό,τι και με ένα ασκό, ο οποίος, όταν το περιεχόμενο σε αυτόν υγρό διαρρέει από τον πυθμένα, δεν είναι δυνατόν να διατηρεί το σχήμα του, εάν δεν εισέλθει εκ των άνω άλλο υγρό για να αντικαταστήσει εκείνο το οποίον εχύθη, ώστε εκείνος ο οποίος βλέπει την ογκώδη περιφέρεια του ασκού να γνωρίζει ότι αυτή δεν ανήκει στον φαινόμενο ασκό αλλά σχηματίζεται από το εισερχόμενο υγρό στον ασκό. Κατά τον ίδιο τρόπο και η κατασκευή του σώματός μας δεν έχει κανένα δικό της στοιχείο προς σύστασιν εαυτής το οποίο είναι γνώριμον σ’ εμάς, μένει δε τούτο στο είναι δια της εισερχομένης δυνάμεως. Η δύναμις δε αυτή λέγεται και είναι η τροφή.

4. Επιπλέον η τροφή δεν είναι η ίδια δια πάντα τα τρεφόμενα σώματα, αλλά για το καθένα καθορίσθηκε η κατάλληλος από τον οικονομουντα την φύσιν.  Έτσι άλλα μεν εκ των ζώων τρέφονται σκάβοντας ρίζες, άλλα τρέφονται με την χλόη, άλλα δε με σάρκες. Δια τον άνθρωπο κατά κύριο λόγο τροφή είναι ο άρτος προς διαμονή δε και συντήρησιν της υγρότητος του σώματός του χρησιμοποιείται ποτό, όχι απλώς μόνο ύδωρ άλλα πολλάκις γλυκαινόμενο με οίνο δια την ενίσχυση της εσωτερικής θερμότητος. Επομένως ο παρατηρών αυτά «δυνάμει» παρατηρεί και τον όγκο του σώματός μας, διότι αυτά εισερχόμενα μέσα μας γίνονται καταλλήλως αίμα και σώμα, καθ’ όσον η τροφή δια της αλλοιωτικής δυνάμεως (του μεταβολισμού) προσαρμόζεται προς το είδος του σώματος.

5. Αφού λοιπόν ταύτα διευκρινίστηκαν από εμάς κατ’ αυτόν τον τρόπον, ας επαναφέρουμε τον νουν μας στο θέμα μας. Το θέμα ήταν τούτο, πως το εν εκείνο σώμα του Χριστού ζωοποιεί ολόκληρον  την φύσιν των ανθρώπων, όσων δέχονται την πίστιν, διαμεριζόμενο σε όλους χωρίς αυτό να ελαττούται. Ίσως εξ όσων είπαμε να είμεθα πλησίον της ερμηνείας του ζητήματος. Πράγματι εάν η υπόστασις παντός σώματος γίνεται από την τροφή, αυτή δε είναι βρώσις και πόσις, υπάρχει δε εις την βρώσιν ο άρτος εις δε την πόσιν το ύδωρ αναμεμιγμένο με τον οίνο, ο δε Λόγος του Θεού, ως ελέχθη έμπροσθεν, ο και Θεός ων και Λόγος, ανεμίχθη με την ανθρώπινη φύσιν και ευρεθείς στο σώμα μας δεν εκαινοτόμησε άλλον τρόπον δια την συντήρησιν της ανθρώπινης φύσεως αλλά διετήρησε το σώμα του δια των συνήθων και των καταλλήλων μέσων, συγκρατών την υπόστασίν του με βρώση και πόση. Και η βρώσις ήταν ο άρτος.

6. Όπως λοιπόν στην περίπτωσιν ημών, καθώς ήδη πολλάκις έχει λεχθεί, ο ιδών τον άρτον βλέπει τρόπον τινά το ανθρώπινον σώμα, καθότι ο άρτος εισερχόμενος σε τούτο γίνεται σώμα, έτσι συμβαίνει και εκεί· το θεοδόχον δηλαδή σώμα δεχόμενο την τροφή του άρτου, κατ’ αναλογίαν ήταν ταυτόν με εκείνο το σώμα, εφόσον, όπως έχει λεχθεί, η τροφή μετατρέπεται προς την φύσιν τού σώματος. Ό,τι είναι κοινόν δι’ όλους ομολογήθη ότι ίσχυε δι’ εκείνην την σάρκα, καθ’ όσον δι’ άρτου και εκείνο το σώμα διετηρείτο. Το δε σώμα με την ενοίκησιν του Θεού Λόγου μετεποιήθη προς την θεϊκήν αξίαν. Καλώς λοιπόν και τώρα πιστεύουμε ότι ο άρτος αγιαζόμενος δια του Λόγου του Θεού μεταποιείται εις σώμα του Θεού Λόγου. Διότι ο άρτος τη δυνάμει ήταν εκείνο το σώμα. Ηγιάσθη δε δια της εις τούτο εγκατοικήσεως του Λόγου ο οποίος ενεσαρκώθη εν αυτώ.

7. Επομένως δια της ιδίας χάριτος, με την οποίαν σε εκείνο το σώμα ο μεταποιηθείς άρτος μετεβλήθη σε θείαν δύναμιν, γίνεται και τώρα κάτι παρόμοιο. Πράγματι και εκεί η χάρις του Λόγου καθίστα άγιον το σώμα το οποίον συντηρείτο δια του άρτου και τρόπον τινά άρτος ήταν και αυτό, και εδώ επίσης (στην ευχαριστία) ο άρτος αγιάζεται, ως λέγει ο Απόστολος, δια του Λόγου του Θεού και δια παρακλήσεως (προσευχής), μη προχωρών εις το σώμα του Λόγου δια βρώσεως και πόσεως, αλλ’ ευθύς αμέσως μεταποιούμενος προς το σώμα του Λόγου, ως ελέχθη υπό του Λόγου· «Τουτό εστί το σώμα μου». Αφού δε πόσα σάρξ τρέφεται και δια του υγρού (διότι χωρίς την σύνθεσιν με αυτό δεν δύναται να ζήσει το γήϊνον μέρος μας), όπως με την στερεά και σκληρά τροφήν συντηρούμε το στερεόν μέρος του σώματος κατά τον ίδιον τρόπον και διά του υγρού συντηρουμε το υγρόν μέρος της φυσεώς μας, προσθέτοντες αυτό εις το υγρόν. Και τούτο εισερχόμενον στο σώμα μας δια της αλλοιωτικής δυνάμεως (του μεταβολισμού) εξαιματώνεται, και μάλιστα αν λάβει και από τον οίνον την δύναμιν προς την εις το θερμόν μεταποίησιν.

8. Επειδή λοιπόν και τούτο το στοιχείο η θεοδόχος σάρξ του Λόγου προσέλαβε δια την συντήρησιν αυτής, ο δε φανερωθείς Λόγος κατίμιξε τον εαυτόν του με την πρόσκαιρον φύσιν των ανθρώπων, ίνα διά της κοινωνίας μετά της θεότητος συναποθεωθεί το ανθρώπινο γένος· δια τούτο ενσπείρει τον εαυτόν του σε όλους τους πιστεύοντες εις την οικονομία της χάριτος δια της σαρκός η οποία συνίσταται εξ οίνου και άρτου, αναμιγνυόμενος με τα σώματα των πιστευόντων, ώστε δια της ενώσεώς του με το αθάνατον και ο άνθρωπος γίνει μέτοχος της αφθαρσίας. Ταύτα δε προσφέρει μεταστοιχειώσας  εις το σώμα Του την φύσιν των φαινομένων δια της δυνάμεως της ευλογίας.

ΣΧΟΛΙΟ:Αλλ’ επειδή ο άνθρωπος είναι διπλός στην φύσιν του, ως συγκερασμός ψυχής και σώματος, είναι ανάγκη οι σωζόμενοι να ακολουθούν και κατά τα δύο τον οδηγόν προς την ζωήν. Επομένως η μεν ψυχή συνενωθείσα προς αυτόν δια της πίστεως έχει τις αφορμές (την  αφετηρία) της σωτηρίας εκ της συνενώσεως ταύτης· καθ’ όσον η προς την ζωήν ένωσις έχει (επακόλουθα) την (μετά) της ζωής κοινωνίαν. Το δε σώμα κατ’ άλλον τρόπον μετέχει και συνενούται με τον σώζοντα αυτό.

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΤΗΝ ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΙΑΤΥΜΠΑΝΙΖΟΥΝ ΜΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ, ΠΡΟΩΘΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΔΙΑ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ.