Ουφολογία ως σωτηριολογική θρησκεία (9)

  Συνεχίζεται από Τετάρτη 1 Ιουλίου 2020

Η ανακάλυψη ενός μεγαλύτερου Θεού
Του Ernst Benz, από το βιβλίο:

Außerirdische Welten, Von Kopernikus zu den Ufos (Εξωγήινοι κόσμοι, Από τον Κοπέρνικο μέχρι τα ούφο), Aurum Verlag, Edition 2000
Το σοκ που προκάλεσε η επανάσταση του Κοπέρνικου

Περί της διάδοσης της αμαρτίας στον κόσμο των πλανητών

Εμμανουήλ Καντ 

Στους κοσμολόγους που ασχολήθηκαν με επιστημονικές υποθέσεις περί των κατοίκων των πλανητών ανήκε ο ίδιος εκείνος Καντ, ο οποίος κορόιδευε τον Swedenborg λόγω των μεταφυσικών του ονείρων περί των κατοίκων των πλανητών. Ο ίδιος εκείνος Καντ που στην νεότητα του δεν ήταν μακριά από την ηδονή που πρόσφερε η επινόηση παραμυθιών, για την οποία κατηγορούσε τον Swedenborg, πράγμα που παραδέχεται στην κριτική του. Οι υποθέσεις του περί των κατοίκων των πλανητών βρίσκονται στο γνωστότερο από τα επιστημονικά του έργα: «Γενική ιστορία της φύσεως και η θεωρία περί ουρανού ή Δοκίμιο περί της κατάστασης και περί της μηχανικής προέλευσης του σύμπαντος, βασιζόμενη στις αρχές του Νεύτωνα», εκδοθέν το 1755.

Είναι γενικά γνωστό περί του έργου αυτού, πως στο πρώτο μέρος περιέχει το νέο σύστημα του κοσμικού οικοδομήματος, το οποίο ο Καντ αναπτύσσει ως συνέχεια των ερευνών του πάνω στον Νεύτωνα, και πως στο δεύτερο μέρος προσπαθεί να διαφωτίσει την εξέλιξη του σύμπαντος από την πιο πρωτόγονη μορφή της φύσεως, μέσω καθαρά μηχανικών νόμων. Λιγότερο γνωστό είναι πως στα δυο αυτά μέρη, που απέκτησαν μεγάλη διασημότητα στην ιστορία της σύγχρονης κοσμολογίας, προστίθεται και ένα τρίτο μέρος, που ασχολείται αποκλειστικά με τους κατοίκους των πλανητών, και περιέχει ένα «Δοκίμιο σύγκρισης μεταξύ των κατοίκων των διαφόρων πλανητών θεμελιωμένη στις αναλογίες που υφίστανται στην φύση». Όση φαντασία και να περιέχουν οι υποθέσεις του Καντ για τους κατοίκους των επιμέρους πλανητών, όσο ξεκάθαρα και να φαίνεται η πραγματική χαρά τού συγγραφέως για την φαντασία με την οποία εξετάζει τέτοιου είδους υποθέσεις, και τις οποίες οικοδομεί με ένα παιχνιδιάρικο τρόπο, τόσο τού είναι σαφές επίσης, πως ο πειρασμός της ελεύθερης χρήσης της φαντασίας από ένα μορφωμένο και φιλόσοφο, ενέχει κινδύνους. Προσπαθεί επομένως από την αρχή να χαλιναγωγήσει τις υποθέσεις του με αυστηρές αρχές κριτικής. Ακόμα και τις αναλογίες που χρησιμοποιεί προσπαθεί να τις κρατήσει στα όρια αυτού που μπορεί να γνωριστεί ή τουλάχιστο υπάρχει πιθανότητα να ισχύει. 

Το τρίτο μέρος αρχίζει με την υπεράσπιση εναντίον της κατηγορίας, πως η διαπραγμάτευση τέτοιων προβλημάτων, που οδηγούν στο βασίλειο της φαντασίας, αποτελεί ατιμία για τις ακριβείς επιστήμες (μαθηματικά, φυσική...). Ο Καντ γνωρίζει πολύ καλά πως ασχολούμενος με το ερώτημα περί τών κατοίκων των πλανητών αγγίζει μια περιοχή που οδηγεί πέραν τών ορίων τών επ’ ακριβώς αποδείξιμων γνώσεων περί φύσης. Για τον λόγο αυτό υπόσχεται από την αρχή, πως για το θέμα θέλει  μόνο τέτοιες προτάσεις, οι οποίες θά «μπορούν να προσφέρουν κάτι στην διεύρυνση των γνώσεων μας»- από φόβο μήπως θεωρηθεί ελαφρόμυαλος. Επομένως, ότι αναφέρει περί των κατοίκων τών πλανητών, βασίζεται στην απαίτηση πως δεν είναι προϊόν φλύαρης φαντασίας, αλλά επιστημονικές γνώσεις, «που η πιθανότητα ότι ισχύουν είναι τόσο θεμελιωμένη, που είναι σχεδόν αδύνατο να αρνηθεί κανείς ότι ισχύουν»²¹. 

Όπως ο Fontanelle και ο Huygens, και όλοι οι υπόλοιποι πρόγονοι της θεωρίας περί των κατοικημένων πλανητών, έτσι και ο Καντ θεωρεί αυτονόητο πως η μεγαλύτερη τιμή για ένα πλανήτη είναι να κατοικείται από σκεπτόμενα όντα. Η ευχή αυτή όμως, πως το σύμπαν κατοικείται από πνευματικά όντα με χαρακτηριστικά προσώπου, περιορίζεται από τις επιστημονικές παρατηρήσεις, οι οποίες δεν είναι διαθέσιμες στον Fontanelle ή στον Huygens. Ο Καντ δεν νομίζει αναγκαίο, πως όλοι οι κατοικημένοι πλανήτες πρέπει να θεωρηθεί πως κατοικούνται από σκεπτόμενα όντα. Δεν βρίσκονται όλοι οι πλανήτες στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης. Ο ένας πλανήτης φτάνει στην κατάσταση τελειότητας, στην οποία φυσικά περιλαμβάνεται και η κατοίκηση με σκεπτόμενα πνευματικά όντα, νωρίτερα, άλλος αργότερα. Βάσει των αστρονομικών παρατηρήσεων φαίνεται πως ο Δίας δεν έχει φτάσει ακόμα στην κατάσταση να είναι κατοικήσιμος, όμως «μπορούμε να υποθέσουμε με ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση, πως αν είναι ακόμα ακατοίκητος, σε κάποια στιγμή θα κατοικηθεί, όταν ολοκληρωθεί η περίοδος ανάπτυξης του»²². 

Ο Καντ δεν προσπάθησε σε κανένα σημείο να δώσει μια απόδειξη περί της υπάρξεως των κατοίκων των πλανητών, απλώς την προϋποθέτει, με τον περιορισμό, πως δεν είναι αναγκαίο να υποτεθεί η ταυτόχρονη παρουσία τους σε όλους τους πλανήτες. Η προϋπόθεση αυτή βασίζεται στην επίγνωση, πως τα σκεπτόμενα πνευματοειδή όντα ανήκουν στην κλίμακα των πλασμάτων που κατοικούν στο σύμπαν. «Η απειροσύνη της δημιουργίας περιλαμβάνει με την ίδια αναγκαιότητα όλες τις φύσεις, που ο αμέτρητος  πλούτος της  δημιουργεί. Από την ανώτατη τάξη μεταξύ των σκεπτόμενων όντων μέχρι το πιο ποταπό έντομο, κανένα μέλος δεν της είναι αδιάφορο, και δεν μπορεί κάποιο μέλος να λείπει , αλλιώς θα καταλυθεί η ομορφιά, η οποία συνίσταται στην συνάρτηση όλων»²³. Το υπόβαθρο της μοντέρνας κοσμολογίας θεμελιώνεται στις ιδέες του παλιού μυστικισμού της φύσεως, όπως τον συναντούμε στον Cusanus, Paracelsus, Jakob Böhme. 

Αν και ο Καντ, από την μια δεν πιστεύει πως είναι αναγκαία η απόδειξη για την ύπαρξη των κατοίκων των πλανητών, αφού με παράδειγμα την γη μας έχει καταδειχθεί πως τα σκεπτόμενα πνευματοειδή όντα ανήκουν στην ολότητα της δημιουργίας, και μάλιστα στην κορυφή της κλίμακας, από την άλλη όμως θεωρεί πολύ σημαντικό να θέσει πάνω από τις θολές υποθέσεις των προκατόχων του μια αρχή διάκρισης, η οποία θα επιτρέπει τον προσδιορισμό των σχέσεων των κατοίκων των πλανητών μεταξύ τους. Δυο σκέψεις θεωρεί πως υποδεικνύουν την ύπαρξη μιας τέτοιας αρχής.

Η πρώτη σκέψη συνίσταται στην υπόδειξη , πως η ατέλεια τού ανθρώπου καθορίζεται από τον χοντροκομμένο χαρακτήρα τής ύλης, η οποία αποτελεί το θεμέλιο του οργανισμού του. «Αυτός ο χοντροκομμένος χαρακτήρας  της ύλης και του ιστού στην δομή της ανθρώπινης φύσης είναι η αιτία εκείνης της αδράνειας, η οποία κρατά τις ικανότητες της ψυχής σε μια διαρκή θολούρα και αδυναμία...Η αδράνεια αυτή της διανοητικής του δύναμης, που είναι συνέπεια (η αδράνεια) της χοντροκομμένης και άκαμπτης ύλης, δεν είναι μόνο η πηγή των παθών, αλλά και του σφάλλειν. Από εδώ φαίνεται ξεκάθαρα πως οι δυνάμεις της ανθρώπινης ψυχής περιορίζονται και εμποδίζονται από τα εμπόδια που προβάλλει η χοντροκομμένη ύλη, με την οποία η ψυχή είναι στενότατα συνδεδεμένη»²⁴.  

Με αυτή την σκέψη περί της στενής σύνδεσης πνεύματος και ύλης, ο Καντ συνδέει μια θεωρία περί αναλογίας της δομής της ύλης των επιμέρους πλανητών. Όσο πιο μεγάλη η απόσταση από τον ήλιο, τόσο πιο λεπτή και ελαστική η ύλη των ουράνιων σωμάτων, τόσο πιο ελαφρές και ποικίλες οι φυσικές και οργανικές διαδικασίες, που λαμβάνουν χώρα εκεί. «Η ύλη από την οποία αποτελούνται οι κάτοικοι των διαφόρων πλανητών, αλλά και τα ζώα και τα φυτά, πρέπει να είναι πιο ελαφριά και εκλεπτυσμένη, και η ελαστικότητα των ινών μαζί με τις ευνοϊκές καταβολές  της δομής τους, είναι τόσο πιο τέλεια όσο ο πλανήτης είναι πιο μακρυά από τον ήλιο»²⁵.

Συνεχίζεται

Ο Εμάνουελ Σβέντενμποργκ (1688‑1772) Θεωρούσε πως η Τελευταία Κρίση συνέβη το 1757 στον «κόσμο των πνευμάτων»· Από τότε, ο Χριστός βρισκόταν ήδη σε Δευτέρα Παρουσία μέσω της «εσωτερικής αποκάλυψης» που ο ίδιος κατέγραφε .

Αυτός είναι ο ιδιαίτερος λόγος γιά τόν τονισμό τής επιρροής τού Σβέντεμποργκ. 

Διότι τό σύνολο τής θεολογίας μας βρίσκεται κάτω από τή επιρροή ενός δεύτερου Σβέντεμποργκ, του ΖΗΖΙΟΥΛΑ, ο οποίος εκτός τών άλλων έγραψε και τήν αποκρυφιστική, δαιμονική, φαντασίωσή του,

Προς μια εσχατολογική οντολογία μέ Πρόλογο τού Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου Αυτό είναι το magnus opus, έργο το οποίο υπερβαίνει όλες τις προηγούμενες μελέτες του σε βάθος, διορατικότητα και επιστημονική ακρίβεια.Οπου υποστηρίζει ότι το μέλλον προηγείται του παρελθόντος, από λογική και οντολογική άποψη, και ότι η χριστιανική θεολογία ερμηνεύει την Ανάσταση. Ο Αλλος, η ετερότητα, έρχεται από τό μέλλον. ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΤΟΜΟ.

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΕ ΠΛΕΟΝ, ΕΡΕΥΝΗΣΕ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΤΗΤΟΣ.

 Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΠΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΕ Ο ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΡΕΑΤΗ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΗ, ΤΟΝ ΜΟΥΝ. Η ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΗΔΗ ΜΕ ΤΟ ΕΝΔΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

Αμέθυστος

Ουφολογία ως σωτηριολογική θρησκεία

  Συνέχεια από Πέμπτη 4 Μαίου 2023

Η ανακάλυψη ενός μεγαλύτερου Θεού
Του Ernst Benz, από το βιβλίο:
(Εξωγήινοι κόσμοι, Από τον Κοπέρνικο μέχρι τα ούφο), Aurum Verlag, Edition 2000
Το σοκ που προκάλεσε η επανάσταση του Κοπέρνικου

Στον Jean Paul εμφανίζεται ο μηδενισμός ο οποίος επεκτείνεται στο διάστημα, ως η μοναδική διέξοδος από τον τρόμο που προκάλεσε ο Κοπέρνικος. Και η «Κλάρα» του Schelling μιλά περί «ιλίγγου» που την καταβάλλει, όταν φαντάζεται το «βάθος» του κόσμου.
Αλλά και πριν τον Jean Paul, υπονοείται στα ποιήματα ευσεβών ποιητών μια άλλη διέξοδος. Στο ποιητικό έργο του Barthold Heinrich Brockes, «Γήινη απόλαυση εν Θεώ» (1721), που αποτελείται από ποιήματα με περιεχόμενο την φυσική και την ηθική, βρίσκεται και το ποίημα με τον τίτλο «Το στερέωμα»:
Όταν προσφάτως το μάτι μου πήγε στο ζαφειρένιο βάθος
Που δεν το περιορίζει ούτε πάτος, ούτε παραλία, ούτε σκοπός και τέλος
Και βυθίστηκε στην ανεξερεύνητη θάλασσα του κούφιου αέρινου χώρου
Και το μπερδεμένο μου βλέμμα πήγε πότε εδώ και πότε εκεί,
Και όλο βυθιζόταν πιο πολύ: το πνεύμα μου τρόμαξε τότε.
Ζαλίστηκε το μάτι μου, έμεινε η ψυχή μου
Από την θέα της άπειρα άμετρης βαθιάς σπηλιάς,
Που δικαίως εικόνα της αιωνιότητας ονομάζεται,
Και μόνο από τον Θεό προέρχεται, χωρίς τέλος και αρχή.
Σαν πλημμύρα χτύπησε ο χώρος της αβύσσου
Της απύθμενης θάλασσας στο βυθιζόμενο σίδερο
Σε μια στιγμή χτύπησε το πνεύμα μου.
Το τρομακτικό υπόγειο του βαθέως σκοτεινού φωτός,
Της φωτεινής σκοτεινιάς, χωρίς αρχή, χωρίς όριο,
Αναποδογυρίστηκε ο κόσμος, έθαψε και τους λογισμούς.
Όλο μου το είναι έγινε σκόνη, μια τελεία, ένα τίποτα
Και εγώ έχασα τον εαυτό μου. Αυτό με σώριασε ξαφνικά:
Ω σωτήριο τίποτα! Μακάρια απώλεια!
Πανταχού παρόντα Θεέ, σε σένα βρήκα πάλι εμένα.8

Το κύριο μέρος αυτού του ύμνου είναι η περιγραφή μιας απελπιστικής απώλειας του εαυτού στην άβυσσο των κόσμων, στο τίποτα. Το τίποτα αυτό όμως εμφανίζεται στο τέλος, από μια βίαιη ανατροπή της πίστης, να είναι γεμάτο από ένα πανταχού παρόντα Θεό, που εδώ ως μεγαλύτερος Θεός καταλαμβάνει τον χώρο ενός μεγαλύτερου κόσμου. Εδώ προετοιμάζεται η μετάβαση στο τελευταίο βήμα, το οποίο έκανε ο Emanuel Swedenborg: αυτός δεν ήταν μόνο ο πρώτος βρήκε ένα μεγαλύτερο Θεό μέσα στο μεγαλύτερο σύμπαν, αλλά είναι επίσης αυτός που συνέδεσε το γεγονός του Χριστού, την κάθοδο του Υιού, με αυτό το μεγαλύτερο σύμπαν των πολλών κόσμων.
Συσχετιζόμενη με την αργή διείσδυση της νέας κοσμοθεωρίας στο στρώμα των μορφωμένων, αναγγέλλεται μια νέα αίσθηση του κόσμου στο πεδίο της χριστιανικής ευσέβειας. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το γεγονός του αδιαμφισβήτητου πρωτείου γεγονότων που είναι υπεύθυνα για την σωτηρία, τα οποία γιορτάζονται κατά την διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους, σε μερικούς ευσεβείς ποιητές, όπως ο B. H. Brockes, εμφανίζεται η απορία, γιατί να μην υπάρχει μια γιορτή αφιερωμένη στον δημιουργό. Σε ένα ποίημα του, «Για την αρχή 1723ου έτους», του 1724 γράφει:
«Θα έπρεπε, αυτό που κάνει η παντοδυναμία του Θεού,
Εν πρώτοις να ληφθεί υπόψιν, προς τιμήν του,
Αφού ο Χριστιανισμός
Δεν ξέρω γιατί, σε όλο το έτος
Καμιά γιορτή δεν έχει ορίσει προς τιμήν του δημιουργού,
Για να ευφραινόμαστε με τα θαύματα και την δόξα του;»
Ο ίδιος βρίσκει το θάρρος, στο ποίημα του «Γήινη απόλαυση εν Θεώ», να παρουσιάσει την αντίθεση μεταξύ τής αντίληψης περί Θεού στην κοσμοθεωρία του Πτολεμαίου και του μεγαλύτερου Θεού του σύμπαντος του Κοπέρνικου. Κάνει την αντιπαραβολή του «παλιού Θεού-άνδρα» με την «αληθινή θεότητα» του εκ νέου παρατηρημένου κόσμου.
Το μοτίβο της καχεξίας του κόσμου και του εφήμερου χαρακτήρα των δημιουργημάτων, είναι είναι ένα από τα αρχαιότερα μοτίβα της χριστιανικής θεώρησης του ανθρώπου και της φύσης. Το νέο είναι η ανατολή και η δύση άπειρων ήλιων, μπρος στην αιωνιότητα του Θεού. Το νέο είναι πως ακόμα και το «σιωπηλό μεγαλείο των άστρων» δεν έχει καμιά ύπαρξη ενώπιον του απείρου του Θεού. Νέο είναι πως και ο πολικός αστέρας και η άμαξα «σαν τα ρόδα το σούρουπο» ενώπιον του Θεού μαραίνονται. Νέα είναι η σκέψη, περί επιστροφής του κόσμου, που δημιουργήθηκε από το τίποτα, σε ένα «δεύτερο τίποτα».

Σε αυτή την νέα συνείδηση και το νέο αίσθημα περί του κόσμου, διεισδύει μια ιδιαίτερη, νέα σκέψη, αυτό στο οποίο αναφέρεται ο Jean Paul: «Πόσο μόνος είναι ο κάθε άνθρωπος, στο απέραντο νεκροταφείο του σύμπαντος!». Αυτό είναι προφανώς ένα πρωταρχικό στοιχείο του ανθρώπινου αισθήματος περί ζωής, που είναι το ίδιο ισχυρό, όπως και το sensus numinis, το θρησκευτικό δηλαδή αίσθημα, το αίσθημα περί της παρουσίας του υπερβατικού. Αξιοσημείωτο είναι, πως ταυτόχρονα με την διάδοση της νέας κοσμοθεωρίας, εμφανίζεται ο εξής λογισμός: είναι αδύνατο, σε αυτό το τεράστιο σύμπαν με τους ήλιους και τους γαλαξίες, η γη μας να είναι ο μοναδικός πλανήτης που κατοικείται από σκεπτόμενα όντα. Και σε άλλους πλανήτες παρόμοιους με την γη, πρέπει να υπάρχουν κάτοικοι που έχουν τουλάχιστον τις ίδιες ικανότητες, αν όχι και ανώτερες, όπως το κυρίαρχο πλάσμα πάνω στην γη. Ως τέτοιοι τόποι, που κατοικούνται από σκεπτόμενα όντα, παρουσιάζονται στην αρχή πως είναι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Πολύ νωρίς όμως εμφανίζεται η αντίληψη περί κατοίκων πλανητών απομακρυσμένων ήλιων.

Δια της διδασκαλίας περί κατοίκων των άλλων πλανητών, ζωοποιείται το τρομακτικά κενό κοπερνίκειο σύμπαν, και από αυτή την άποψη καθίσταται πάλι οικείο. Σε κάθε περίσταση, στους φυσικούς επιστήμονες και τους φιλοσόφους του 18ου αιώνος, εμφανίζονται υποθέσεις περί κατοίκων άλλων πλανητών, που στο στόμα των μορφωμένων λογίων αποκτούν ένα χαρακτήρα επιστημονικής πιθανότητας. Αυτό ισχύει μάλιστα για τους πιο σοβαρούς από αυτούς, όπως είναι οι Huygens, Fontenelle, Immanuel Kant, Lambert, Oetinger, Fricker, Philipp Matthäus Hahn. Προφανώς έχουμε να κάνουμε με την έκφραση ενός κοσμικού αισθήματος κοινωνίας και αλληλεγγύης του ανθρώπου. Αυτό το αίσθημα έχει για πρώτη φορά μια τόσο ισχυρή επίδραση, και είναι τόσο εντονότερο, όσο η κοπερνίκειος αντίληψη περί του μεγέθους του σύμπαντος διαδίδεται στα διάφορα στρώματα του λαού, αναλόγως του επιπέδου μόρφωσης.

Σήμερα, που η κοπερνίκειος αυτή κοσμοθεωρία έχει γίνει αποδεκτή στην κοινή γνώμη και στην γενική συνείδηση περί του κόσμου, δια της προβολής της διαστημικής έρευνας στην τηλεόραση, δεν είναι πιά θαυμαστό εάν η φαντασία περί επικοινωνίας με τους κατοίκους άλλων πλανητών, διαδίδεται σαν να είναι ένα είδος παγκόσμιας θρησκείας των ιπτάμενων δίσκων, και έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας σωτηριώδους θρησκείας. Ο Hoimar von Ditfurth το διατύπωσε ως εξής: «Πίσω από το παθιασμένο ενδιαφέρον, με το οποίο η κοινή γνώμη αγκαλιάζει ακόμα και προφανώς ψευδείς ειδήσεις περί εμφάνισης ιπτάμενων δίσκων, κρύβεται η ανακούφιση, πως δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν.»

Αυτό το αίσθημα ανακούφισης το βρίσκουμε και στον Ελβετό αστρονόμο Lambert, που το εκφράζει στα εκλαϊκευτικά του «κοσμολογικά γράμματα»:

«Πόσο πιο κατοικημένος είναι ο κόσμος, σε σύγκριση με ότι πριν λίγο καιρό νομίζαμε! Βρίσκουμε κόσμους σε κάθε κόκκο σκόνης, σε κάθε σταγόνα, και σε λίγο οι κόκκοι της σκόνης δε θα υπερβαίνουν σε αριθμό τα ουράνια σώματα στο στερέωμα. Είναι αναμφισβήτητο κύριε μου, πως όποιος προσθέτει κατοίκους στους πλανήτες, δεν έχει να κάνει άλλο βήμα, για να τους δώσει όσα ουράνια σώματα επιθυμείτε. Γιατί θα παραδεχθεί, ο κόσμος δεν έπρεπε να μείνει έρημος, και πρέπει να υπάρχει περισσότερη ζωή παρά νεκρή μάζα. Ο δημιουργός, η αιώνια πηγή κάθε ζωής, είναι πολύ δραστικός, και δεν μπορεί να μην έχει δώσει σε κάθε κόκκο σκόνης ζωή, και δυνάμεις και δραστικότητα.

Πως θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς το εγχείρημα σας παράτολμο, αφού εσείς κύριε μου, δεν κάνετε κάτι άλλο από το να δείχνετε, πως για να κατανοήσει κανείς ορθά τον κόσμο, πρέπει να λάβει υπ’ όψιν του την πρόθεση του Θεού, να κατοικήσει ολόκληρο το κοσμικό οικοδόμημα»13.

Τα επόμενα κεφάλαια καταπιάνονται λοιπόν με τέτοιους φυσικούς επιστήμονες, συγγραφείς, που προσπαθούν να θεμελιώσουν επιστημονικά την ιδέα πως οι πλανήτες του δικού μας ηλιακού συστήματος, όπως και των άλλων ηλιακών συστημάτων είναι κατοικημένοι. Ένα προφανές, και κοινό για τους περισσότερους από αυτούς τους επιστήμονες στοιχείο, είναι πως γράφουν με ένα τρόπο ευκολονόητο, εκλαϊκευτικό. Στην προσπάθεια τους να συνδυάσουν την λογοτεχνική γοητεία και την ζωηρή φαντασία με την επιστημονική ακρίβεια, προκύπτει συχνά ένα διασκεδαστικό αποτέλεσμα.

Σχόλιο: Η θεραπεία από τήν μοναξιά καί τόν τρόμο μπρός στήν άβυσσο τών άπειρων κόσμων ήταν τό προστατευμένο μέ τά όρια τής καθαρής νοήσεως ατόμου, του Κάντ. Τού ατόμου τής αμφιβολίας γιά κάθε παληά λύση καί τής επινοήσεως τού νέου εγώ τής δημιουργικής βουλήσεως γιά δύναμη. Η καλύτερη εικόνα δόθηκε μέ τήν ορχήστρα πού συνέχιζε νά παίζει ενώ ο Τιτανικός βούλιαζε.

Ουφολογία ως σωτηριολογική θρησκεία

 Του Ernst Benz, από το βιβλίο:

Ausserirdische Welten,Von Kopernikus zu den Ufos 

(Εξωγήινοι κόσμοι,Από τον Κοπέρνικο μέχρι τα ούφο) Aurum Verlag, Edition 2000

«Ακοή ακούσετε και ου συνήτε, και βλέποντες βλέψετε και ου μη ίδητε. επαχύνθη γαρ η καρδία του λαού τούτου, και τοις ωσί βαρέως ήκουσαν, και τους οφθαλμούς αυτών εκάμμυσαν, μήποτε ίδωσι τοις οφθαλμοίς και τοις ωσίν ακούσωσι και τη καρδία συνώσι και επιστρέψωσι, και ιάσομαι αυτούς» (Ματθ. 13, 14-15)

Η εξάπλωση της κοπερνίκειας εικόνας για τον κόσμο σε όλα τα κοινωνικά στρώματα του δυτικού κόσμου, έχει κατά τις τελευταίες δεκαετίες οδηγήσει σε ένα μοναδικό στην ιστορία των θρησκειών φαινόμενο: την εμφάνιση της ουφολογίας, δηλαδή την εμφάνιση μιας νέας θρησκείας,η οποία έχει αναπτυχθεί στα πλαίσια αυτής της επιστημονικής κοσμοθεωρίας.
Ένας τόσο σημαντικός ψυχολόγος και κριτικός του πολιτισμού, όπως ο Carl Jung, είχε ερμηνεύσει την εμφάνιση αυτής της νέας θρησκείας ως σημείο και έκφραση μιας βαθιάς ανησυχίας του ανθρώπου της εποχής μας, για τον τρόπο ζωής που γίνεται όλο και πιο απάνθρωπος και απρόσωπος, και ως μια απάντηση του συλλογικού ασυνειδήτου της εποχής μας στην βαθιά απειλητική και τρομακτική κρίση του τεχνολογικού μαζικού πολιτισμού μας. Στην θέση παλαιότερων διδασκαλιών περί σωτηρίας μπαίνει τώρα η νέα διδασκαλία περί των πλανητάριων, οι οποίοι επιβλέπουν προσεκτικά την γη μας, μας προειδοποιούν για τις καταστροφές που μας απειλούν, οι οποίες προετοιμάζονται κυρίως από τους γήινους ατομικούς φυσικούς. Οι πλανητάριοι μάλιστα είναι διατεθειμένοι, σε περίπτωση καταστροφής, να πάρουν τους πιο πιστούς τους οπαδούς σε κάποιο καλύτερο άστρο, στην κοσμική εξορία. Η ψυχολογική αυτή ερμηνεία του φαινομένου των Ufo είναι πράγματι η καλύτερη και η πειστικότερη, αφού δεν έχουμε σαφείς αποδείξεις για την ύπαρξη ιπτάμενων δίσκων. Η ερμηνεία αυτή όμως αναφέρεται σε μια μόνο ρίζα αυτής της νέας θρησκείας. Πράγματι, στην βάση αυτής της εντυπωσιακής ώθησης της θρησκείας των Ufo, βρίσκονται και άλλα κίνητρα, τα οποία εν τέλει φτάνουν στο τράνταγμα που προκάλεσε ο Κοπέρνικος, και το οποίο οδήγησε σε μια ριζική μεταβολή της εικόνας μας για το σύμπαν αλλά και στην μεταβολή αίσθησης που έχουμε για τον κόσμο και την φύση. Προφανής είναι ο ισχυρά εσχατολογικός χαρακτήρας της ουφολογίας, που απαντάται και σε πολλές ριζοσπαστικές χριστιανικές αιρέσεις των ΗΠΑ.
Η ιδιαιτερότητα της πίστης των ουφολόγων συνίσταται στο ότι η ουφολογία συσχετίζεται με την εσχατολογική προσμονή των Χριστιανών, και στο ότι η πίστη αυτή γίνεται αντικείμενο μιας νέας αποκάλυψης. Οι υποσχέσεις περί της επαπειλούμενης καταστροφής του κόσμου βρίσκονται ένα βήμα πριν από την εκπλήρωση τους, κυρίως λόγω της μακάβριας προόδου της ατομικής τεχνολογίας. Η τεχνολογία αυτή ασχολείται με την προετοιμασία της ολοκληρωτικής αυτοκαταστροφής της ανθρωπότητας. Η εμφάνιση των πλανητάριων έχει διπλό σκοπό. Κατά πρώτον, την περιβολή της γης με μια ζώνη ακτινοβολίας, η οποία σκοπό έχει να αποτρέψει την καταστροφή και άλλων αστέρων, όταν η γη θα καταστρέφεται από τις ατομικές εκρήξεις. Κατά δεύτερον, να προειδοποιήσει την ανθρωπότητα για τις συνέπειες των πράξεων της και να μαζέψει μια κοινότητα εκλεκτών, οι οποίοι δεν συμμετείχαν στην εγκληματική δράση των ατομικών φυσικών. Τους εκλεκτούς αυτούς θα τους μεταφέρουν με μια διαπλανητική κιβωτό του Νώε σε ένα καλύτερο άστρο. Η χριστιανική διδασκαλία για τα έσχατα, ως κάτι το οποίο είναι πολύ κοντά-ένα κυρίαρχο θέμα των κηρύκων των αμερικάνικων ελεύθερων εκκλησιών-έχει κάνει ένα αρμονικό γάμο με την science-fiction.[ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΠΛΟΥΣΙΟΥΣ]

Αυτές οι επισημάνσεις δείχνουν το απίστευτα μεγάλο μέρος που λαμβάνει η φαντασία στο οικοδόμημα της κοπερνίκειας κοσμοθεωρίας, και του νεότερου κλάδου της, της ουφολογίας. Ήδη στους πρωτοπόρους του ηλιοκεντρικού κοσμοειδώλου κατά τον 16ο αιώνα, η φαντασία έπαιζε ένα τεράστιο ρόλο, και έδινε φτερά στις επιστημονικές τους θεωρήσεις. Φυσικά, οι μορφωμένοι αστρονόμοι, όπως οι Kopernikus, Kepler, Huygens, δεν παραδέχτηκαν ποτέ, πως αυτή η σαγηνευτική μορφή, η φαντασία, παίζει ρόλο στις έρευνες τους. Ως λόγιοι, οι οποίοι παρουσίαζαν μια για την ζωή τους τόσο επικίνδυνη θεωρία, έπρεπε να υπερτονίζουν τον επιστημονικό χαρακτήρα των ανακαλύψεων τους, προς δική τους άμυνα. Στην πραγματικότητα όμως, δεν ήταν δυνατόν χωρίς την φαντασία να προωθηθεί η επιστημονική θεώρηση στα τόσο νέα και ανεξερεύνητα πεδία του κόσμου. Αυτό ισχύει κυρίως εκεί, όπου συνδυάζονται, όπως στην περίπτωση του Giordano Bruno, η έντονη καλλιτεχνική διαίσθηση, η πλούσια φαντασία και η ακόρεστη επιθυμία για γνώση, με μια συστηματική μόρφωση.

Από την σκοπιά της εκκλησιαστικής ιστορίας, η ουφολογία αποτελεί ένα μοντέρνο υποκατάστατο της χριστιανικής διδασκαλίας περί αγγέλων. Αυτή γνωρίζει την παρουσία ουράνιων πλασμάτων, υπηρετικών πνευμάτων, είτε ως άγγελοι ενός λαού, είτε ως προστάτες άγγελοι διαφόρων κοινοτήτων ή μεμονωμένων ανθρώπων, που προειδοποιούν και σώζουν, εμπνέουν και καθοδηγούν, εργάζονται για τον Θεό, και διεξάγουν τον αγώνα εναντίον των δυνάμεων του κακού, στο σωματικό, ψυχικό και πνευματικό επίπεδο, και σκοπό έχουν την σωτηρία των προστατευόμενων κατοίκων της γης. Στην ουφολογία φαίνεται καθαρά η επίδραση της διδασκαλίας περί προστάτη αγγέλου, αφού αποδίδει στους «πλανητάριους» ένα τέτοιο ρόλο, ως προστάτες, οδηγοί, εμπνευστές.

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ουφολογίας είναι η πεποίθηση της ότι οι κάτοικοι των άλλων πλανητών είναι υπέρτεροι μας από κάθε άποψη. Με ένα αφελή τρόπο, παραδέχονται πως η τεχνολογική ανωτερότητα των πλανητάριων, που εκφράζεται με την κατασκευή διαπλανητικών διαστημοπλοίων, είναι ένα σημάδι όχι μόνο της τεχνολογικής, αλλά και της πνευματικής και ηθικής ανωτερότητας. Η αφέλεια αυτή εκφράζεται επίσης και με την παραδοχή, πως οι πλανητάριοι έχουν παραψυχικές ικανότητες, με τις οποίες είναι σε θέση να συνεννοούνται με κάθε άνθρωπο στην γλώσσα του, να διαβάζουν τις σκέψεις του πριν καν τις εκφράσει, να περνούν μέσα από υλικούς τοίχους και να αιωρούνται. Στην λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας, υπάρχουν και μυθιστορήματα, όπου κακοήθεις κοσμικές μορφές προκαλούν κακό και ζημιές με τις υπεράνθρωπες παραψυχικές τους ικανότητες.

Το φαινόμενο «ουφολογία» είναι μοναδικό στην ιστορία των θρησκειών, καθώς μια τέτοια εξέλιξη σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν είχε παρατηρηθεί μέχρι τότε.

Παλιά, ένας μύθος χρειαζόταν αιώνες μέχρι να εγκατασταθεί στην συνείδηση του κοινού, όπου απαιτεί να έχει διαρκή ισχύ, και μετά να γίνει δόγμα και τελετουργικό.

Η κοπερνίκεια αντίληψη για τον κόσμο, όπου η γη είναι απλά ένας πλανήτης ανάμεσα στους αναρίθμητους άλλους, έχει καταστεί γενικευμένο θεμελιώδες συστατικό της κοσμικής συνείδησης, μόνο από την εποχή που τα διαστημικά ταξίδια έδωσαν την δυνατότητα να φωτογραφηθεί από το φεγγάρι, ή και από την πορεία προς αυτό, η γυαλιστερή γήινη σφαίρα. Είναι η ολοκλήρωση μιας διαδικασίας αιώνων, που ξεκίνησε στο τέλος του 15ου αιώνα, και επέφερε μια από τις μεγαλύτερες πνευματικές επαναστάσεις της ανθρωπότητας. Γιατί η ανακάλυψη του Κοπέρνικου (που την εκλέπτυναν και επέκτειναν ο Γαλιλαίος, ο Κέπλερ και ο Νεύτων), είχε προκαλέσει ένα τέτοιο σοκ, που την πρώτη του δημόσια έκφραση βρήκε στην καταδίκη του Γαλιλαίου από την Εκκλησία, το 16331;

Ένας λαϊκός, όπως ο Jakob Böhme, περιγράφει την κατάσταση του, πριν του ανοιχθεί η «θέα προς το όν των όντων» ως εξής: «φρίκη της ψυχής μπρος στην σκοτεινή άβυσσο», και περιγράφει πως «περιέπεσα σε μια σκληρή μελαγχολία και θλίψη, όταν αντίκρισα το βάθος αυτού του κόσμου...ήμουν εξαιτίας του εντελώς μελαγχολικός και πολύ θλιμμένος, καμιά γραφή δεν μπορούσε να με παρηγορήσει, την οποία γνώριζα καλά: και ο διάβολος σίγουρα δε θα πανηγύρισε, που μου επέβαλε ειδωλολατρικούς λογισμούς, τους οποίους θα αποσιωπήσω». Ένας τόσο ευσεβής άνθρωπος, όπως o παπουτσής Böhme, αισθάνεται φρίκη για την άνοδο ειδωλολατρικών, δηλαδή άθεων, μηδενιστικών λογισμών, που προκαλούσε το βλέμμα στο τρομακτικό βάθος του νέου κόσμου.

Αυτά που ο Böhme θέλει να αποσιωπήσει, τους «ειδωλολατρικούς λογισμούς», ο διάβολος του τους «επέβαλε», τους βρίσκουμε εκφρασμένους σε ένα κείμενο, που αποτελεί την γλωσσικά ισχυρότερη προσπάθεια έκφρασης της μηδενιστικής πτυχής του κοπερνίκειου σοκ. Είναι το κείμενο του Jean Paul: «Ομιλία του νεκρού Χριστού, απευθυνόμενος από το κοσμικό οικοδόμημα προς τα κάτω, ότι δεν υπάρχει Θεός». Ο νεκρός Χριστός λέει: «Περπάτησα ανάμεσα στους κόσμους, ανέβηκα στους ήλιους και πέταξα μαζί με τους γαλαξίες δια μέσου των ερήμων του ουρανού. Αλλά δεν υπάρχει κανένας Θεός. Κατέβηκα, μέχρι εκεί που η πέτρα ρίχνει την σκιά της, και κοίταξα μέσα στην άβυσσο και φώναξα: πατέρα, που είσαι; Αλλά άκουσα μόνο την αιώνια καταιγίδα, την οποία κανείς δεν εξουσιάζει, και το ουράνιο τόξο από τα πλάσματα, ήταν εκεί χωρίς τον ήλιο που το δημιούργησε. Το ουράνιο τόξο ήταν πάνω από την άβυσσο και έσταζε. Και όταν κοίταξα προς τα πάνω, προς τον άμετρο κόσμο, ψάχνοντας το θεϊκό μάτι, ο κόσμος με κοίταξε με μια κενή, χωρίς πάτο κόγχη οφθαλμού, και η αιωνιότητα ήταν πάνω από το χάος, και μασούσε και μηρύκαζε τον εαυτό της-φωνάξτε παράφωνα, διώξτε τις σκιές με τις φωνές. Γιατί αυτός δεν είναι. Οι παραφωνίες ούρλιαξαν πιο δυνατά, αποχωρίστηκαν οι τοίχοι του ναού τρέμοντας, και ο ναός και τα παιδιά βυθίστηκαν-και ολόκληρη η γη και ο ήλιος βυθίστηκαν-όλο το κοσμικό οικοδόμημα βυθίστηκε μπροστά μας με την απεραντοσύνη του- και πάνω στην κορυφή της άμετρης φύσης στεκόταν ο Χριστός και κοίταζε το κοσμικό οικοδόμημα, διάτρητο από χιλιάδες ήλιους, να κοίταζε μέσα στην αιώνια νύχτα ένα σκαμμένο ορυχείο, όπου οι ήλιοι είναι σαν τα φωτιστικά των υπόγειων διαδρόμων, και οι γαλαξίες σαν τις φλέβες αργύρου.

Και όταν ο Χριστός είδε τους κόσμους να συνωστίζονται, το παιχνίδισμα των κοσμικών πλανόμενων φώτων, και τους κοραλλιογενείς υφάλους από παλλόμενες καρδιές, και όταν είδε πως η μια κοσμική σφαίρα μετά την άλλη ρίχνει τις ψυχές της στη θάλασσα των νεκρών, και όταν είδε μια υδρόγειο να διασκορπίζει τα φώτα πάνω στα κύματα της: τότε σήκωσε τα μάτια, σαν ο μεγαλύτερος των πεπερασμένων, και κοίταξε το τίποτα και την κενή απεραντοσύνη και είπε: άκαμπτο, αμβλύ τίποτα! Ψυχρή αιώνια ανάγκη! Παρανοϊκή τυχαιότητα! Γνωρίζεστε μεταξύ σας; Πότε θα θρυμματίσετε το οικοδόμημα και εμένα; Τυχαιότητα, μήπως γνωρίζεις πότε προχωράς με τις καταιγίδες διά μέσου του χιονιού των αστεριών, και στροβιλίζεις τον ένα ήλιο γύρω από τον άλλο, και όταν η δρόσος των αστεριών σβήνει όταν περνάς; Πως είναι ο καθένας τόσο μόνος στο κελλάρι των νεκρών του σύμπαντος!»

Αυτός ο βαθύς τρόμος αντικατοπτρίζεται περιστασιακά στην φυσική φιλοσοφία του ρομαντισμού.

Στον διάλογο του Schelling «Κλάρα, περί της σχέσης της φύσεως με τον κόσμο των πνευμάτων», λέει η Κλάρα, που εδώ έχει την θέση της μακαρίτισσας Καρολίνας: «Στην νεότητα μου είχα την συνήθεια να καταλαβαίνω όλα κυριολεκτικά. Έτσι πίστευα, όταν γινόταν λόγος για τον ήλιο και άλλα αυτόφωτα άστρα, πως αυτά είναι από πάνω μας, πως βρίσκονται σε ένα πραγματικά ανώτερο και πολύ πιο λαμπρό χώρο από την γη μας. Το ίδιο και όταν γινόταν λόγος για τον Θεό, πως είναι ψηλά, ή για τις ψυχές των ευσεβών, πως είναι μαζί με τον Θεό στον ουρανό, το έπαιρνα κυριολεκτικά. Αργότερα, καθώς μεγάλωνα, με δίδαξαν καλύτερα. Μου είπαν πως πάνω και κάτω είναι απλώς έννοιες σχέσης, και πως είναι πιο σωστό να λέμε πως ήλιος είναι από κάτω μας, αφού στην πραγματικότητα πέφτουμε πάνω του, και διαρκώς μας ελκύει,όπως η γη. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τα άλλα αστέρια, ότι είναι κάτω από μας. Παντού είναι απλώς ένα απέραντο βάθος και ένα σκέτο κάτω. Ένας ουρανός, ως ένα ανώτερο και καλύτερο μέρος, δεν υφίσταται, αλλά παντού κάτι σαν την γη, που έχει το κάτω της σε ένα ήλιο παρόμοιο με τον δικό μας, και αυτοί οι ήλιοι έχουν ίσως άλλα πιο μεγάλα σώματα από κάτω, και έτσι προχωράει ασταμάτητα προς το βάθος και στην άμετρη άβυσσο, πάντα προς τα κάτω. Τώρα ζαλίστηκα από τους άμετρους αριθμούς και τις απίστευτες μάζες».

Συνεχίζεται

EINAI MΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ Ο ΚΑΝΤ ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΣΤΑΘΗΚΕ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ. ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΑΥΤΗ Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΗΝ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΟΙ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΙ, Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ.

Hannah Arendt (2)

Η ενότης Είναι και σκέψης προϋποθέτει την προαποφασισμένη σύμπτωση ουσίας και υπάρξεως, δηλαδή ότι όλα όσα είναι δυνατόν να γίνουν σκέψη υπάρχουν και οτιδήποτε υπάρχει, λόγω του ότι μπορεί να γνωσθεί, είναι ορθολογικό. Αυτή η ενότης διελύθη από τον Kant, τον αληθινό πατέρα, παρότι καλά κρυμμένο, της μοντέρνας φιλοσοφίας, ο οποίος έχει παραμείνει μέχρι σήμερα ο Μυστικός Βασιληάς της! Ο Kant είχε ήδη αφαιρέσει από τον άνθρωπο την αρχαία του βεβαιότητα, οικειότητα, στο εσωτερικό του Είναι, φανερώνοντας τις αντινομίες της δομής της νοήσεως και αποδεικνύοντας, στις αναλύσεις του για τις συνθετικές κρίσεις, ότι με κάθε κρίση στην οποία έχει θέση κατηγορήματος κάτι από την πραγματικότητα, εμείς υπερβαίνουμε την έννοια (l’ essentia) ενός συγκεκριμένου πράγματος. Ο ίδιος ο Χριστιανισμός δεν είχε φτάσει σε τέτοια σιγουριά, απλώς την είχε ξαναερμηνεύσει (την πραγματικότητα) εν’ όψει του “θείου σχεδίου της Σωτηρίας”. Τώρα πια δεν μπορούσαμε πλέον να είμαστε σίγουροι του νοήματος ή του Είναι του Χριστιανικού γήινου κόσμου και ούτε καν του Είναι του αιωνίως παρόντος κόσμου των αρχαίων: Κατεστράφη αυτός ο ίδιος ο παραδοσιακός ορισμός της αλήθειας σαν aequatio intellectus et rei (ισοδυναμίας νοήσεως και πράγματος). 

Εμάνουελ Σβέντενμποργκ : Ένας πρόδρομος της Νέας Εποχής

                                               Πρωτ. Στέφανου Στεφόπουλου
                                         ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΣΒΕΝΤΕΝΜΠΟΡΓΚ
                                   ΕΝΑΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Ο Εμάνουελ Σβέντενμποργκ (1688‑1772) γεννήθηκε στην Λουθηρανική Σουηδία, και στα πενήντα τρία του, ισχυρίστηκε ότι ο Χριστός τού άνοιξε «τα πνευματικά μάτια» και τον κάλεσε να αποκαλύψει το εσωτερικό νόημα της Γραφής. Το 1744 ξεκινούν τα όνειρα και τα οράματα. Στο Λονδίνο, το 1745, βίωσε κατά δήλωσή του συνάντηση με «άνδρα λαμπρό, εν πορφύρα», ο οποίος του είπε: «Εγώ είμαι ο Κύριος· σε εξέλεξα να γράψεις το πνευματικό νόημα της Αγίας Γραφής» . Έκτοτε ισχυριζόταν ότι κυκλοφορούσε ανάμεσα σε αγγέλους και δαίμονες, είδε τον ουρανό, την κόλαση, τις κοινωνίες των πνευμάτων, ακόμη και κατοίκους άλλων πλανητών. Θεωρούσε πως η Τελευταία Κρίση συνέβη το 1757 στον «κόσμο των πνευμάτων»· από τότε, ο Χριστός βρισκόταν ήδη σε Δευτέρα Παρουσία μέσω της «εσωτερικής αποκάλυψης» που ο ίδιος κατέγραφε .

ΠΛΑΝΕΣ Ανάμεσα στο 1749‑1771 εκδίδει δεκαοκτώ θεολογικά βιβλία. Θεμελιώδες είναι το Arcana Cœlestia (Ουράνια Μυστήρια) όπου σχολιάζει αλληγορικά τη Γένεση και την Έξοδο, υποστηρίζοντας ότι κάθε λέξη φέρει κρυμμένη πνευματική έννοια· έτσι η εξαήμερη δημιουργία δεν είναι ιστορία της γης, αλλά εξάπτυχο της εσωτερικής αναγέννησης του ανθρώπου . Το De Coelo et Ejus Mirabilibus (Παράδεισος και Κόλαση, 1758) προσφέρει λεπτομερείς περιγραφές αγγελικών κοινωνιών, τάξεων, φωτεινών πνευματικών ασμάτων· αντιστρόφως, εκθέτει οσμές, στοιβαγμένες πόλεις και τιμωρίες στην κόλαση.

Απορρίπτει τον κανόνα της Κ. Διαθήκης και για «Λόγο Θεού» αναγνωρίζει μόνον τα τέσσερα ευαγγέλια και την Αποκάλυψη· οι επιστολές του Παύλου, οι Πράξεις και ο Ιάκωβος παραμερίζονται γιατί «δεν συμφωνούν με την αποκαλυφθείσα διδασκαλία». Κατασκευάζει έτσι «κανόνα κατ’ επιλογήν», ώστε να στηρίξει θέσεις όπως: ανυπαρξία προπατορικού αμαρτήματος, κατάργηση ανάστασης σωμάτων, αλληγορική αντίληψη του Αγίου Πνεύματος. Χαρακτηριστική είναι η μονοπροσωπική Τριάδα του. Η θεότητα βρίσκεται «ολόκληρη» στον Ιησού. Πατήρ και Πνεύμα είναι εκφάνσεις του ενός θείου Προσώπου. Υποστηρίζει ακόμη ότι η δικαίωση δεν συντελείται «δια πίστεως μόνον», αλλά μέσω εσωτερικής μεταμόρφωσης με αγάπη και χρήσιμα έργα.

Ο Σβέντενμποργκ διαβεβαιώνει ότι κάθε στοιχείο της Γραφής – λέξη, συλλαβή, ακόμη και στίξη – περιέχει πολλαπλά στρώματα νοήματος, ώστε «σε κάθε συλλαβή κρύβεται ολόκληρη η διδασκαλία της σωτηρίας». Η μέθοδός του στηρίζεται στις «αντιστοιχίες». Το φίδι συμβολίζει το κακό, η πέτρα την αλήθεια, η πόλη ένα θρησκευτικό σύστημα.

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ Ο Σουηδός μυστικιστής έγινε διάσημος για «τηλεκοινωνίες». Λέγεται πως στην πυρκαγιά της Στοκχόλμης το 1759 όπου ο Σβέντενμποργκ, βρισκόμενος εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, περιέγραψε λεπτομερώς τη φωτιά σε πραγματικό χρόνο, όταν έγινε η επίσημη αναφορά, οι περιγραφές του επαληθεύτηκαν. Στο Γαίες στο Σύμπαν αφηγείται συζητήσεις με πνεύματα κατοίκων Δία, Άρη, Κρόνου· οι οικισμοί τους, είπε, χρειάζονται ώστε «να μη μείνει το κοσμικό σχέδιο κενό».

Μετά τον θάνατο του Σβέντενμποργκ δημιουργήθηκε στη Βρετανία (1787) η λεγόμενη «Νέα Εκκλησία» από κοινότητα ανθρώπων που πίστευαν πως τα βιβλία του αποτελούν νέα αποκάλυψη. Από εκεί ξεκίνησαν μικρές ενορίες σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Νότια Αφρική. Στις συνάξεις αυτές διαβάζονται Ευαγγέλια μαζί με αποσπάσματα του Σουηδού μυστικού ως ισάξια κείμενα, ενώ οι πιστοί προσπαθούν να ερμηνεύουν τα όνειρά τους με βάση τις λεγόμενες «αντιστοιχίες» που ο ίδιος δίδαξε (π.χ. φίδι = κακία, πέτρα = αλήθεια).

Οι ιδέες του επηρέασαν έντονα δύο μεγάλα ρεύματα. Πρώτα, τον πνευματισμό των λεγόμενων μέντιουμ, όπου η επαφή με τους νεκρούς παρουσιαζόταν ως «επιστημονικό» φαινόμενο. Και τη θεοσοφία της Μπλαβάτσκυ, η οποία υιοθέτησε την ιδέα πως υπάρχουν επτά αόρατα επίπεδα κόσμου και ότι η ανθρωπότητα ανεβαίνει βαθμίδες εξέλιξης, πρότυπο δανεισμένο από τους «επτά ουρανούς» του Σουηδού.

Αργότερα ο Αυστριακός Ρούντολφ Στάινερ, ιδρυτής της ανθρωποσοφίας και των σχολείων Βάλντορφ, δήλωνε ότι μελέτησε σε βάθος τον Σβέντενμποργκ και υιοθέτησε τη διδασκαλία του για τα τρία «σώματα» του ανθρώπου (υλικό, ψυχικό, πνευματικό). Στις Η.Π.Α, το κίνημα «Νέα Σκέψη» που κηρύσσει ότι «η θετική σκέψη δημιουργεί πραγματικότητα» βρήκε στο έργο του Σουηδού πρόσφορο έδαφος καθώς η σκέψη παρουσιάζεται ως δύναμη που μορφοποιεί τον αόρατο κόσμο.

Σήμερα ομάδες της Νέας Εποχής δανείζονται τον όρο «αντιστοιχίες» του Σβέντενμποργκ για να εξηγήσουν κάρτες ταρώ, κρυστάλλους ή «ενεργειακά» ρεύματα. Ακόμη και στη μουσική σκηνή του black metal εμφανίζονται στίχοι εμπνευσμένοι από τα βιβλία του. Tο σουηδικό συγκρότημα Therion δηλώνει ότι χρησιμοποιεί τα ουράνια και τα αντίθετα κολασμένα σύμβολά του για τελετουργική ατμόσφαιρα.

Στον χώρο των «εναλλακτικών θεραπειών» ο ιδρυτής της ομοιοπαθητικής, Σάμουελ Χάνεμαν, μνημονεύει τον Σουηδό μυστικό ως «πρωτοπόρο της πνευματικής ιατρικής». Παρόμοια, τεχνικές όπως το ρέικι ή η κρανιοϊερή θεραπεία επαναλαμβάνουν τη φράση «ό,τι είναι μέσα είναι έξω», μεταφέροντας πιστά τη διδασκαλία ότι ο ορατός οργανισμός είναι καθρέφτης ενός αόρατου πνευματικού προτύπου.

O Σβέντενμποργκ λειτούργησε σαν γέφυρα ανάμεσα στον προτεσταντισμό (λουθηρανισμό) και στον μοντέρνο αποκρυφισμό. Από τις μικρές κοινότητες του 18ου αιώνα, η επιρροή του πέρασε στον πνευματισμό, στη θεοσοφία, στην ανθρωποσοφία, στα περισσότερα ρεύματα της Νέας Εποχής και ακόμη σε εναλλακτικές θεραπείες. Άνθρωποι και ομάδες αντλούν μέχρι σήμερα από το έργο του εικόνες για πολλαπλά επίπεδα κόσμου, σχέδια ουρανού‑γη, και την ιδέα μιας προσωπικής αποκάλυψης που υπερβαίνει την αλήθεια της χριστιανικής πίστης.

Ήδη τον 18ο‑19ο αιώνα, διάφοροι θεολόγοι επισήμαναν ότι ο Σβέντενμποργκ αποσιωπά τις επιστολές του Παύλου επειδή δεν χωρούν στη δική του εσχατολογία, απορρίπτει τον εκκλησιαστικό κανόνα και εισάγει αλληγορική ερμηνεία που οδηγεί σε «πνευματική ειδωλολατρία» . Στην επιστημονική ιστοριογραφία σήμερα αναγνωρίζεται ως σημείο τομής ανάμεσα σε λουθηρανικό μυστικισμό και θεοσοφίας. Τα γραπτά του άσκησαν γοητεία σε ποιητές, αποκρυφιστές, «ψυχικούς» ερευνητές και το έργο του παραμένει ζωντανό στους κόλπους της “New Church” και στα ρεύματα της Νέας Εποχής.
ΠΗΓΕΣ:
The Western Esoteric Traditions (Nicholas Goodrick-Clarke, Oxford University Press, 2008)
Swedenborg’s Influence on Modern Spiritualism https://www.swedenborg.org.uk
The Swedenborgian Roots of Theosophy https://www.theosophical.org
Andrew Jackson Davis and the Harmonial Philosophy https://spiritualismlink.com

π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η Ορθοδοξία και η Θρησκεία του Μέλλοντος
Wikipedia – Emanuel Swedenborg

The New Church (Swedenborg Foundation) – Swedenborg’s Theology
Τα αλλόκοσμα οράματα του Emanuel Swedenborg – Μέρος Α΄ & Τα αλλόκοσμα οράματα του Emanuel Swedenborg – Μέρος Β΄

entaksis.gr

ΑΚΤΙΝΕΣ: Εμάνουελ Σβέντενμποργκ : Ένας πρόδρομος της Νέας Εποχής

Αδιανόητο! Προχωρούν σε εποικισμό της ελληνικής υπαίθρου με πρόσφυγες - Λαυρέντζος

Ο Α. Λαυρέντζος μιλά με τον Λ. Καλαρρύτη για το νέο νομικό πλαίσιο που προβλέπει την εγκατάσταση προσφύγων σε οικισμούς της ελληνικής υπαίθρου με πληθυσμό μικρότερο των 2000 ατόμων. Η πρακτική αυτή αποτελεί συνέχεια της παθητικής αποδοχής των παράνομων μεταναστευτικών ροών που μέσω Τουρκίας φθάνουν στην Ελλάδα, και η οποία τελικά καταλήγει σε έναν εξαναγκαστικό εποικισμό της ελληνικής ενδοχώρας με πληθυσμούς που προέρχονται από δεκάδες χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Η μαζική υποδοχή και εγκατάσταση παράνομων μεταναστών που λαμβάνουν το καθεστώς του πρόσφυγα σε ποσοστό περίπου 50%, σε συνδυασμό με τη φθίνουσα δημογραφική πορεία του ελληνικού πληθυσμού συνιστούν στην πράξη μια διαδικασία αντικατάστασης των Ελλήνων. Δυστυχώς όμως το ελληνικό πολιτικό σύστημα επι δεκαετίες αδιαφορεί για το δημογραφικό πρόβλημα. Παράλληλα, χωρίς κανέναν στρατηγικό σχεδιασμό έχει καταδικάσει την ελληνική περιφέρεια σε οικονομικό μαρασμό και δημογραφική συρρίκνωση. Οι διαδικασίες αυτές οδηγούν στην αλλαγή της φυσιογνωμίας της Ελλάδας και στη διάρρηξη της εθνικής και κοινωνικής συνοχής, εξελίξεις οι οποίες θα έχουν σοβαρές συνέπειες σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας.

Αδιανόητο! Προχωρούν σε εποικισμό της ελληνικής υπαίθρου με πρόσφυγες - Λαυρέντζος

Η θριαμβευτική ζωή των Αποστόλων | π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Ομιλία του μακαριστού πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, κατά τη Θεία Λειτουργία της 28ης Ιουνίου 1997, στην εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΆ ΔΟΎΜΕ ΕΥΚΟΛΑ ΤΉΝ ΔΙΑΦΟΡΆ ΑΝΆΜΕΣΑ ΣΤΌΝ ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΜΟ, ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ, ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ.

Ομιλία στην εορτή των κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

                                  

Γιατὶ ὁ λόγος ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ γνώση τῶν θείων εἶναι διπλή· ἡ σχετική, ποὺ βρίσκεται μόνο στὸ λόγο καὶ στὶς ἔννοιες καὶ ποὺ δὲν ἔχει κατὰ τὴν πράξη μὲ τὴν πείρα αἴσθηση ἐκείνου ποὺ ἔγινε γνωστὸ καὶ ποὺ μ᾿ αὐτὴν οἰκονομοῦμε τὴν παρούσα ζωή· καὶ ἡ πραγματικὴ ἀληθινὴ γνώση, ποὺ μὲ τὴν πείρα μόνο κατὰ τὴν πράξη χωρὶς λόγο καὶ ἔννοιες παρέχει ὅλη τὴν αἴσθηση ἐκείνου ποὺ ἔγινε γνωστὸ, μετέχοντάς το κατὰ χάρη, καὶ μὲ αὐτὴ τὴ γνώση ὑποδεχόμαστε κατὰ τὴ μελλοντικὴ κατάπαυση τὴν πάνω ἀπὸ τὴ φύση θέωση ποὺ πραγματοποιεῖται ἀδιάκοπα. Καὶ ἡ σχετικὴ βέβαια γνώση, ἐπειδὴ βρίσκεται στὸ λόγο καὶ στὶς ἔννοιες, λένε ὅτι κινεῖ τὴν ἐπιθυμία πρὸς τὴν μεθεκτικὴ κατὰ τὴν πράξη γνώση. ᾿Ενῶ ἡ γνώση μὲ τὴν ἐνέργεια ποὺ ἀπὸ τὴν πείρα καὶ μὲ μέθεξη αὐτοῦ ποὺ ἔγινε γνωστὸ παρέχει τὴν αἴσθηση, ἀπωθεῖ τὴ γνώση ποὺ βρίσκεται στὸ λόγο καὶ τὶς ἔννοιες.

Γιατὶ εἶναι ἀδύνατο, λένε οἱ σοφοί, νὰ συνυπάρχουν ἡ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ λόγος περὶ Θεοῦ ἢ ἡ αἴσθηση τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ νόηση γι᾿ Αὐτόν. Καὶ λόγο περὶ Θεοῦ ἀποκαλῶ τὴν γνωστικὴ θεωρία γι᾿ αὐτὸν ποὺ ἀναλογεῖ στὰ ὄντα, αἴσθηση τὴν μεθεκτικὴ πείρα τῶν πέρα ἀπὸ τὴ φύση ἀγαθῶν, καὶ νόηση τὴν ἁπλὴ καὶ ἑνιαία γνώση περὶ Θεοῦ μέσῳ τῶν ὄντων. Τὸ ἴδιο ἴσως μπορεῖ νὰ διαπιστωθεῖ καὶ σὲ κάθε ἄλλο πράγμα, ἂν ἡ ἐμπειρία αὐτοῦ τοῦ πράγματος σταματᾶ τὸ λόγο γι᾿ αὐτὸν καὶ ἡ αἴσθηση αὐτοῦ τοῦ πράγματος κάνει ἀργὴ τὴν νόηση περὶ αὐτοῦ. Πείρα λέγω τὴν ἴδια τὴ γνώση ἀπὸ τὴν ἐνέργεια, ποὺ πραγματοποιεῖται ἔπειτα ἀπὸ κάθε λόγο, καὶ αἴσθηση, τὴν ἴδια τὴ μέθεξη αὐτοῦ ποὺ ἔγινε γνωστὸ καὶ ποὺ ἐκδηλώνεται ἔπειτα ἀπὸ ὅλη τὴ νοητικὴ διαδικασία. Κι ἴσως αὐτὸ διδάσκει μυστικὰ ὁ μέγας ᾿Απόστολος λέγοντας, «εἴτε προφητεῖες εἶναι θὰ καταργηθοῦν, εἴτε ὁμιλίες σὲ διάφορες γλῶσσες θὰ πάψουν, εἴτε γνώσεις θὰ καταργηθοῦν»5, ἐννοώντας ὁλοφάνερα γιὰ τὴ γνώση ποὺ βρίσκεται στὸ λόγο καὶ στὶς ἔννοιες.

(῾Αγίου Μαξίμου ῾Ομολογητοῦ, Πρὸς Θαλάσσιον Περὶ Διαφόρων ᾿Απόρων τῆς ῾Αγίας Γραφῆς, ᾿Ερώτησις Ξʹ. Τὸ ἀρχαῖο κείμενο: PG τ. 90, στλ. 620Β-625Β. Νεοελληνικὴ ἀπόδοσις: Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καὶ ᾿Ασκητικῶν, Ε.Π.Ε. τ. 14Γ, σελ. 186-195, Θεσσαλονίκη 1992)

>ΤΟ “ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ” ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

>Το μεγαλύτερο πρόβλημα που προκύπτει σαν απόρροια του οικουμενικού διαλόγου και της επιταχύνσεως της πορείας προς το “κοινό ποτήριο” είναι η απόλυτη ασυνεννοησία των Ελλήνων μεταξύ των.

Οι Έλληνες “πιστοί” και άπιστοι έχουν πάρει “θέσεις” αδιαπραγμάτευτες πάνω σε ένα άγνωστο πρόβλημα. Διότι δεν γνωρίζουμε πλέον τί υπερασπιζόμαστε και τί απειλείται. Η Γνώση δε αυτού του πράγματος μας διαφοροποιεί εντελώς από την πατερική μας εποχή και ας μην το χωράει ο Νους όλων μας. Διότι η πατερική εποχή υπερασπίστηκε επιτυχώς την ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Μέχρι σήμερα!

Διότι σήμερα οι πιο μορφωμένοι από τους θεολόγους επιδιώκουν να σώσουν την νεωτερικότητα, να δώσουν τις απαντήσεις που χρειάζεται. Μια άλλη ομάδα, το ίδιο μορφωμένη αλλά πιο ρεαλιστική και πρακτική δείχνει να βοηθά τη νεωτερικότητα να επιβληθεί στην Εκκλησία, η οποία τοιουτοτρόπως φαντάζει ο μοναδικός της αντίπαλος. Μια άλλη ακόμη ομάδα κηρύττει με πάθος πως ο άνθρωπος είναι ήδη σωσμένος, αρκεί να το πιστέψει. Να κατορθώσει να αλλάξει, να εκσυγχρονίσει, την ίδια πίστη που ήδη διαθέτει και να μην πιστεύει πλέον στον Σωτήρα αλλά στην Σωτηρία. Άλλοι πάλι, παλιοί απόγονοι του Μαρξισμού, κυνικοί προφήτες της αλλαγής θέλουν να μας βάλουν στην Ιστορία, διδάσκοντας με πάθος την εσωτερικότητα, που γέννησε την σημερινή Ιστορία.

Σε όλους αυτούς προστίθενται όσοι δεν θέλουν να αλλάξουν, ούτε την εξωτερικότητά τους, ούτε την πίστη τους, ούτε την ταυτότητά τους για να γίνουν μοντέρνοι. Και μέχρι στιγμής φαίνεται όλα να είναι φυσιολογικά. Φαίνεται να υπήρχαν σε όλες τις εποχές των πολιτισμών και φαίνεται να εκφράζουν την διαλεκτική σύγκρουση της ψυχής με το σώμα, το Senex et Puer. Και όμως σήμερα η σύγκρουση αυτή δεν φαίνεται να μπορεί να βρει κάποια λύση, όπως στις προηγούμενες εποχές! Διότι από την σύγκρουση αυτή απουσιάζει δραματικά ο μοναδικός παράγων ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει την λύση, την ένωση. Ο ΝΟΥΣ. Καθότι ούτε το πρόσωπο είναι ΝΟΥΣ, ούτε η νόηση, ούτε η βούληση!

Η αρχαία Βαβέλ μας είχε διδάξει πως ο ΝΟΥΣ χρειάζεται την γλώσσα του διαφορετικά ματαιώνεται και ο ίδιος. Κάτι που κατόρθωσαν οι Έλληνες. Η σημερινή Βαβέλ η οποία ονομάζεται συνήθως θρησκειολογία, συγκρητισμός, οικουμενισμός, άρχισε ήδη να μας διδάσκει πως η κοινή γλώσσα χρειάζεται και αυτή ΝΟΥ. Διαφορετικά παραμένει ανόητη, όση σοφία και αν προϋποθέτει. Εδώ ακριβώς όμως βρίσκεται και το αξεπέραστο πρόβλημά μας. Διότι ο ΝΟΥΣ όταν μπαίνει στη ζωή μας, φέρνει μαζί του τον θεό και την αλήθεια, ακριβώς τα πράγματα που με την απουσία τους δημιούργησαν την σημερινή γλώσσα, το σημερινό Είναι και το νόημά του.

Στο αξεπέραστο κενό που δημιουργείται από την απουσία, η μάζα των αναποφάσιστων, αυτών που δεν υποκρίνονται αυτονομία και ελευθερία, αυτών που δεν εφευρίσκουν τη δική τους γλώσσα σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της εποχής, επιλέγουν μία από τις γλώσσες που προσφέρουν νόημα στην εποχή μας και προσκολλώνται πάνω της σαν προστάτες και οπαδοί.

Και εγένετο σκότος και εγένετο Νυξ, ημέρα τελευταία καμμιάς πρώτης! Διότι μόνον ο ΝΟΥΣ διαθέτει κάποιο Φως, πεπερασμένο όμως αυτό, που φώτιζε την λιγοστή ζωή του καθενός μας σαν γνώμη μέχρι που έσβηνε μαζί με τον θάνατο. Ένα πράγμα που είχε ήδη αναγκάσει τους αρχαίους να ψάξουν και να βρουν μια άπειρη πηγή φωτός που ανανέωνε και δυνάμωνε το λιγοστό φως του Νοός και μεταμόρφωνε την γνώμη σε σοφία. Μια συγκλονιστική εμπειρία που επέτρεψε στους ανθρώπους να δεχτούν τον Δημιουργό του φωτός και να μεταμορφώσουν την σοφία σε πίστη και την πίστη σε αγάπη. Είχαμε όλοι μας αναγνωρίσει εκείνο τον καιρό πως “κατά βάθος είμαστε ζήτημα φωτός”.

Και όμως παρότι είχαν βρεθεί τα πάντα, γρήγορα χάθηκαν ξανά τα πάντα μέσα από τα χέρια μας. Κάποιος ανόητος και σκοτεινός ληστής σκέφτηκε κάποια στιγμή να εκμεταλλευθεί και αυτό το Φως του Νοός, όπως και όλα τα υπόλοιπα και να το προσφέρει επί πληρωμή! Κάτι που πέτυχε για πάρα πολλά χρόνια. Με κάτι που πέτυχε να ανακηρυχθεί ακόμη και Βασιληάς των ληστών.

Κι όμως δεν είχε υπολογίσει πολύ καλά το πεπερασμένο αυτού του φωτός, και γρήγορα βρέθηκε μπλεγμένος!

Χωρίς την ανανεώσιμη πηγή του, το Φως αυτό δεν προσέφερε πλέον όσα του ζητούσαν οι άνθρωποι και σιγά-σιγά το εγκατέλειψαν. Εγκατέλειψαν τον αρχιληστή να φυλάει τα αζήτητα και έφτιαξαν την ζωή τους με την φωτιά και τον σίδερο. Όπως οι πρωτόγονοί μας, φιλοδόξησαν δε με τις αλχημείες που ανακάλυψαν να φτιάξουν και φως μόνοι τους! Μερικοί ακόμη νομίζουν πως είναι εφικτό και παιδεύονται. Έμαθαν να ζουν λοιπόν σαν αγέλες, κρατώντας ο ένας τον άλλο γιατί κανείς τους πια δεν έβλεπε το δρόμο. Ώσπου έφτασε ο καιρός που ο αρχιληστής ξόδεψε και έφαγε με τους φίλους του όλα τα κατσικάκια που είχε αποκτήσει από το εμπόριο του και αποφάσισε να ξαναποκτήσει όχι μόνον το Φως που ήδη κρατάει φυλακισμένο, αλλά και τα πηγάδια που το ανανεώνουν. Έτσι απευθύνθηκε πονηρά και έξυπνα στην αρχαία φυλή που συνέχιζε να πιστεύει στον Δημιουργό του Φωτός.

Σε αυτό το μέρος της τραγωδίας ζούμε και όλοι εμείς σήμερα! Διότι η αρχαία φυλή δεν υπάρχει πλέον, πείστηκε από τους άλλους, εκμοντερνίστηκε, διάλεξε και αυτή να ζει με την φωτιά και τον σίδηρο, αλλά και πονήρεψε! Φαίνεται να κλείνει συμφωνίες με τον αρχιληστή για κάτι που δεν διαθέτει πλέον και που λανθασμένα πιστεύει πως είναι εύκολο να ξαναποκτήσει!

Αυτή η πλάνη θα κοστίσει πολύ βαρειά στην Ιστορία και όχι μόνο στον μοχθηρό ληστή. Δυστυχώς. Όμως ένας τέτοιος “έξυπνος” που βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με τον ληστή και πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μας και μπορούμε να τον μελετήσουμε με ευκολία. Είναι ο κ. Πέτρος Βασιλειάδης. Ας το προσπαθήσουμε!

Ας δούμε σιγά-σιγά μερικά από τα “φύκια” που εμπορεύεται!

«Η Εκκλησία επιτελεί το σωστικό της έργο όχι με εκείνα που συνήθως πράττει, ούτε με εκείνα που λέγει, αλλά κυρίως με αυτό που είναι (θέλει με πάθος να αποτελεί μέρος των φιλοσοφημένων, η Εκκλησία είναι απλώς ο άμβωνας από τον οποίο θα αποδείξει την ύπαρξή του). Αυτό το “είναι”, αυτή η ταυτότητα και αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το όραμα ενός καινούργιου κόσμου διαφορετικού από το φθαρτό και συμβατικό στον οποίο ζούμε, το όραμα δηλαδή της προσδοκώμενης Βασιλείας του Θεού (οράματα και θάματα λοιπόν όπως και τα Μαρξιστικά και οικουμενικά του καιρού μας). Το όραμα όμως αυτό πέρα από υπερβατική και προσδοκώμενη στα έσχατα οντότητα αποτελεί εν ταυτώ και χειροπιαστή ιστορική πραγματικότητα, εναλλακτική πρόταση ζωής (αρχίζουν σιγά-σιγά τα φύκια να μεταμορφώνονται), υπέρβαση της καθημερινότητας και της φθαρτότητας, τις οποίες εκφράζει η συμβατική ζωή».

Λεξιλόγιο πολιτικής θεολογίας ξεκάθαρα, απλώς η Ουτοπία του Bloch έγινε όραμα. Ο έμπορός μας λοιπόν των εθνών δεν απευθύνεται σε πιστούς. Κι όμως όλοι μας κατά έναν μυστηριώδη τρόπο ακούγοντας την λέξη και μόνον Εκκλησία καταλαβαίνουμε την Εκκλησία του Κυρίου και όχι την Εκκλησία του δήμου, που εννοεί ο κ. Βασιλειάδης.

«Η Εκκλησία δεν υπάρχει για τον εαυτό της, αλλά για τον κόσμο! Και ο σκοπός της πια είναι η υπέρβαση του κακού στον κόσμο ο οποίος με τη σύγχρονη τεχνολογία έγινε πια ένα μεγάλο χωριό». (Έτσι ο κ. Βασιλειάδης μπορεί να συνεχίζει να παίζει πλακωτό στο καφενείο του μεγάλου χωριού).

«Το αίτημα της αποκατάστασης της ορατής ενότητας της Εκκλησίας δεν αποτελεί μόνον ιεραποστολική αναγκαιότητα, αλλά ύψιστη θεολογική και εκκλησιολογική επιταγή. Η ενότητα σύνολης της κτιστής δημιουργίας εν Xριστώ είναι ο υπέρτατος στόχος της Θείας Οικονομίας, ενώ η βασική επιταγή του Κυρίου ΙΝΑ ΠΑΝΤΕΣ ΕΝ ΩΣΙΝ δεν μπορεί να αποτελεί απλή επιλογή, αλλά δεσμευτικό αξίωμα της χριστιανικής μαρτυρίας».

Ας δούμε με συντομία πως αυτός ο επιτήδειος προσπαθεί να κοροϊδέψει τον ίδιο τον Κύριο. Στο κατά Ιωάννην 17 διαβάζουμε: «Εφανέρωσά σου το όνομα τοις ανθρώποις ους δέδωκάς μοι εκ του κόσμου. σοι ήσαν και εμοί αυτούς δέδωκας, και τον λόγον σου τετηρήκασι… Εγώ περί αυτών ερωτώ· ου περί του κόσμου ερωτώ, αλλά περί ων δέδωκάς μοι… ότε ήμην μετ΄ αυτών εν τω κόσμω, εγώ ετήρουν αυτούς εν τω ονόματί σου· ους δέδωκάς μοι εφύλαξα… εγώ δέδωκα αυτοίς τον λόγον σου και ο κόσμος εμίσησεν αυτούς, ότι ουκ εισίν εκ του κόσμου καθώς εγώ ουκ ειμί εκ του κόσμου. ουκ ερωτώ ίνα άρης αυτούς εκ του κόσμου αλλ’ ίνα τηρήσης αυτούς εκ του πονηρού».

Πώς είναι δυνατό να υπάρχουν ακόμη σήμερα άνθρωποι οι οποίοι μπορούν να πιστεύουν πως θα χρησιμοποιήσουν τον Κύριο για τα δικά τους συμφέροντα; Δεν πρέπει να είναι μόνο άπιστοι.

«Το αίτημα της αποκατάστασης της ορατής ενότητας εύκολα πραγματοποιείται με την ευχαριστιακή εκκλησιολογία ή ευχαριστιακή εσχατολογία την οποία ευαγγελίζεται ο κ. Ζηζιούλας. Και αυτή όμως συναντά προβλήματα διότι διατυπώνεται με βάση έννοιες και σύμβολα που θεμελιώθηκαν σε μια άλλη εποχή.

Γι’ αυτόν το λόγο επαναλαμβάνω σχετική εκτίμηση του Φλωρόφσκυ πως η σύγχρονη θεολογία “αν θέλει να μείνει πιστή στο πνεύμα των πατέρων οφείλει να υπερβεί την πατερική σκέψη (πράγμα εύκολο πλέον με τη σκέψη του Σολόβιεφ), όπως ακριβώς η πατερική υπερέβη τη βιβλική, όπως ακόμη η πρωτο-χριστιανική υπερέβη την προ-χριστιανική ιουδαϊκή, όπως η προφητική υπερέβη την μωσαϊκή”».

Ο μέγας Φλωρόφσκυ δεν κατόρθωσε μέχρι το τέλος της ζωής του να κατανοήσει πως η εκτίμησή του δεν ήταν θεολογική, αλλά προερχόταν κατευθείαν από την διαλεκτική του Hegel, από την Φιλοσοφία της Θρησκείας και την Φιλοσοφία της Ιστορίας και ονομάζεται συγκεκριμένα ΙΣΤΟΡΙΚΙΣΜΟΣ. Τον οποίο η νεωτερικότης αντιμετωπίζει πλέον μετά βδελυγμίας μετά τη διάλυση που έφερε στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Ένα μικρό δείγμα της βδελυγμίας αυτής υπάρχει στη “Εισαγωγή στη Μεταφυσική” του Χάιντεγκερ! “Για να κατανοήσουμε την δήλωσή μας πως η μεταφυσική πρόταση του εισαγωγικού ερωτήματος είναι απολύτως ιστορική, πρέπει να στοχαστούμε πάνω στο γεγονός πως η ιστορία για εμάς δεν σημαίνει απλώς το παρελθόν καθώς είναι ακριβώς αυτό που δεν συμβαίνει πλέον. Ούτε όμως σημαίνει κάτι σύγχρονο, διότι ούτε αυτό συμβαίνει, απλώς προσπερνά και χάνεται. Η ιστορία σαν κάτι σύγχρονο (μοντέρνο) είναι ένας καθορισμός από το μέλλον το οποίο απορροφά το παρελθόν στο παρόν, όπου μέλλον και παρελθόν αγωνίζονται να πράξουν και να υπάρξουν. Αυτό ακριβώς το παρόν αφανίζεται στο σύγχρονο (μοντέρνο)”.

Ο Ιστορικισμός φέρνει στο παρόν το παρελθόν και το ερμηνεύει (το παρελθόν) βάσει αυτού που προηγήθηκε αυτού του παρελθόντος. Εδώ ανήκουν όλες οι σύγχρονες και νεωτερικές επιστροφές και απομυθοποιήσεις. Η επιστροφή του Barth στην πρώτη Εκκλησία, η ευχαριστιακή εκκλησιολογία της πρώτης Εκκλησίας, η απομυθοποίηση του πρώτου μηνύματος, η προδοσία του πρωτογενούς μηνύματος από τον Απ. Παύλο, η πατερική ερμηνεία που έκρυψε το αυθεντικό μήνυμα, ολόκληρη η Βιβλική θεολογία, τρομάρα της!

Ο Ιστορικισμός φεύγει στο παρελθόν για να βρει ένα σημείο στήριξης και υπολογίζει πάντοτε να βρει μια λύση και μια έξοδο από το παρόν. Στην ουσία ο Ιστορικισμός τείνει πάντοτε ή σε μια “ανακαίνιση” ή σε μια “εσχατολογία”. Το σύγχρονο, το μοντέρνο, είναι ακριβώς η άλλη όψη, το αντίστροφο.

Βουτηγμένοι λοιπόν στα αδιέξοδα της γερμανικής διαλεκτικής ψάχνουμε εναγωνίως φανταστικές λύσεις, ξεχνώντας το ΕΝ ΟΥ ΕΣΤΙ ΧΡΕΙΑ! Ας παρακολουθήσουμε μια χαρούμενη διαλεκτική κίνηση η οποία ονομάζεται αυτάρεσκα θεολογία και γίνεται για το καλό μας, για να λύσει τα προβλήματά μας!

Στα μέσα του αιώνα που πέρασε εμφανίστηκε από τον Ν. Afanassieff η “ευχαριστιακή εκκλησιολογία”. Ο λόγος για τον οποίο προχώρησε στην πρότασή του αυτή ήταν η προσπάθειά του να απαντήσει στην “παγκόσμια εκκλησιολογία” που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή. Την ιδέα αυτή διόρθωσε και τελειοποίησε ο κ. Ζηζιούλας με την διδακτορική του διατριβή και με το βιβλίο του “Being as communion”.

Η παγκόσμια εκκλησιολογία αφαιρούσε από την τοπική ευχαριστιακή κοινότητα την καθολικότητα. Η ευχαριστιακή του Afanassieff έδινε την ποθούμενη καθολικότητα αλλά άφηνε απ’ έξω τον Επίσκοπο. Τα πράγματα διόρθωσε ο κ. Ζηζιούλας, ο οποίος τους πέταξε όλους έξω από την Ευχαριστία και κράτησε μόνον τον Επίσκοπο. Και αυτή λοιπόν η θεολογία δημιούργησε με την σειρά της προβλήματα και διαμαρτυρίες και αναγκάζει την εμφάνιση της θεραπευτικής εκκλησιολογίας, η οποία με την σειρά της δημιουργεί μεγάλα προβλήματα γιατί υποβαθμίζει την κοινοτική και κοινωνική ζωή της Εκκλησίας.

Σήμερα γίνονται πολλές προσπάθειες συνθέσεων, κάθε πρόταση καλοδεχούμενη. Το χάος παραμένει και ο πάπας περιμένει. Είναι όλες τους θεολογίες! Μην ξεχνιόμαστε.

Και σε ποιόν θεό πιστεύουν όλες αυτές οι θεολογίες; Μας το αποκαλύπτει ξανά ο καλός Βασιλειάδης, ας είμαστε προσεχτικοί!

Peter L. Berger, A Rumor of Angels. Modern Society and Rediscovery of the Supernatural!

“Για μένα ο Χριστός φανερώθηκε ιστορικά στον Ιησού, μόνο που αυτή η φανέρωση δεν αποτελεί μια ιστορική πραγματικότητα δοσμένη εμπειρικά (Μάλλον έγινε στο Βάπτισμα όπου ο Χριστός εισήλθε στον Ιησού). Με άλλα λόγια, η λυτρωτική παρουσία του Θεού στον κόσμο φανερώνεται στην Ιστορία, αλλά δεν είναι ανάγλυφη σε όλα και καθ’ όλα και για μια φορά για πάντα έτσι όπως διηγείται η Καινή Διαθήκη τα ιδιαίτερα ιστορικά συμβάντα. Δεν είμαι λοιπόν υποχρεωμένος να υπολογίσω στα σοβαρά την επιμονή των συγγραφέων της Κ.Δ. ότι η λύτρωση δίνεται μόνο στο όνομα του Ιησού Χριστού, δηλαδή στο όνομα που ενώνει το ιστορικό πρόσωπο με την κοσμική και συμπαντική προοπτική της λυτρωτικής παρουσίας του θεού. Κάτι που μας πλησιάζει σε εκείνες τις χριστιανικές αιρέσεις, οι οποίες προσπαθούν να αφαιρέσουν αξία από τον ιστορικό Ιησού και να την δώσουν στον κοσμικό Χριστό, λυτρωτή όλων των δυνατών κόσμων. Μόνον που δεν μπορούμε να δεχτούμε την απόσταση αυτών των αιρέσεων από τον κόσμο, ιδίως των Γνωστικών, και την απαισιοδοξία τους”.

>Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Ο κ. Βασιλειάδης προορίζεται να αντικαταστήσει τον Απόστολο των Εθνών, στην νέα εκκλησία που ετοιμάζεται! Όπως και στην κινηματογραφική ταινία «το πέταγμα του Φοίνικος», ένα μικρό ευκίνητο εκκλησιαστικό όχημα θα προκύψει απο το ναυαγισμένο όχημα της παραδοσιακής εκκλησίας, για να ανταποκριθεί καλύτερα στην νεωτερική εποχη! «Όπου το ζήτημα της ατομικότητος αναδεικνύεται επιτακτικά και το αίτημα ηθικής και κοινωνικής ευαισθησίας υπερκαλύπτει την υπαρξιακή αναγκαιότητα σωτηρίας».

Σε σημαντική του συνέντευξη στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ ο κ. Βασιλειάδης καταγγέλλει πως ο Απόστολος Παύλος διέστρεψε το μήνυμα του πρώτου Χριστιανισμού, το οποίο ήταν ηθικό και εσχατολογικό, όπως ακριβώς ξαναγεννιέται στην ευχαριστιακή εσχατολογία του κ. Ζηζιούλα, και επέβαλε την σωτηριολογική ερμηνεία της Οικονομίας.Τήν κάθετο διάσταση του Σταυρου. Καιρός να επανορθώσουμε το βαρύ λάθος για να συμβαδίσουμε με την εποχή μας!

κ. Βασιλειάδη καταλαβαίνετε σε τί μπελάδες βάζετε την εκκλησία;
Και τί θα κάνουν κ. Βασιλειάδη τόσα νέφη αγίων που σώθηκαν με την λανθασμένη διδασκαλία του Απ. Παύλου;
Θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι τους σιγά – σιγά, με μετεμψυχώσεις και μετενσαρκώσεις για να πετύχουν την ηθική πρόοδο με την ευχαριστιακή εσχατολογία;
Θα αδειάσετε κυριολεκτικά την Βασιλεία των Ουρανών κ. Βασιλειάδη!
Είμαστε σοβαροί;

Γιατί δεν ρωτάτε τους αποκρυφιστές φίλους σας του ΑΒΑΤΟΝ, γιατί και πώς η διάσημη Μπλαβάτσκυ, χωρίς νάχει διαβάσει καν τα «Λόγια», κ. Βασιλειάδη, κατηγορούσε τον Απ. Παύλο ότι διέστρεψε το αρχικό μήνυμα του Χριστιανισμού και τον κατέστρεψε!; Πώς εξηγείται η συμφωνία απόψεων;

Ο σκοπός τών μεταρρυθμιστών όμως είναι ξεκάθαρος. Θέλουν να απαλλάξουν τον άνθρωπο από την αμαρτία, να αφαιρέσουν από την Εκκλησία την Ικεσία για την άφεση των αμαρτιών και σαν σωσμένοι, εφόσον ο Κύριος τελείωσε το έργο του, να βοηθήσουν να βυθιστούμε στην εκκοσμίκευση και να επιταχύνουνε την ένωσή μας με τον πάπα!

Πρέπει κατεπειγόντως να εγκαταλείψουμε το πρωτείο του Παύλου, υπέρ του πρωτείου του Πέτρου. Γιατί και οι Ορθόδοξοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Και αυτοί πιστεύουν σε ένα πρωτείο (του Απ. Παύλου).

Ο άνθρωπος πλέον θα εργάζεται και θα σώζεται στην Ιστορία, κτίζοντας πετραδάκι – πετραδάκι τον δρόμο προς τα έσχατα, με την αξιοπρέπειά του και την κενοδοξία του! Θα πραγματοποιήσει αυτός ο ίδιος και το μεγάλο σχέδιο του εωσφόρου!
Εφόσον έχει ήδη πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιο του Θεού!

Ακόμη και σε μια ηθική εκκλησία εσείς και οι όμοιοί σας κ. Βασιλειάδη πάλι θάσαστε έξω από την εκκλησία!

Ο διάδοχος του αείμνηστου Αγουρίδη. Άνθρωποι που μισούν τους Αγίους μας.
Μας είναι αδύνατον να συλλάβουμε κάποιον έστω λόγο που θα δικαιολογούσε τον κ. Βασιλειάδη σαν θεολόγο!

Αμέθυστος

π. Ε. Γκανάς: H ενασχόληση των φιλοσόφων με τον Παύλο

π. Ευάγγελος Γκανάς, εφημέριος του Ι. Ν. Οσίου Μελετίου Σεπολίων Τις τελευταίες δεκαετίες φιλόσοφοι, οι περισσότεροι με θητεία στο μαρξιστικό κίνημα, έδειξαν ένα απρόσμενο ενδιαφέρον για τη θεολογία του αποστόλου Παύλου, και ιδίως για την πολιτική σημασία της. Πρώτος από όλους τη συζήτηση εγκαινίασε ο Jacob Taubes, αναδεικνύοντας την πολιτική αιχμή της σκέψης του Παύλου και πα-ρουσιάζοντάς τον ως τον νέο Μωυσή, το δημιουργό ενός νέου λαού, αλλά και ως το στοχαστή του οποίου η επίδραση αγγίζει ακόμα και τους Νέους Χρόνους. Ο Alain Badiou είδε στον Παύλο έναν ποιητικό στοχαστή του Συμβάντος (event) και μια φι- γούρα του μαχητή, ενώ ο Giorgio Agamben τον κλασικό μεσσιανικό στοχαστή της δυτικήςσκέψης,έναν πρόδρομο του Benjamin ̇ ο Slavoj Zizek,τέλος,είδετηνπαύλεια θεολογία ως το προαπαιτούμενο για έναν γνήσιο διαλεκτικό υλισμό. Η συζήτηση αυτή δεν έμεινε ασχολίαστη από τους χριστιανούς θεολόγους. Στην ανακοίνωση παρου- σιάζεται αυτή η συζήτηση στα πολύ βασικά της σημεία και γίνεται μια απόπειρα να δο- θεί μια απάντηση στο ερώτημα του τίτλου.

π. Ε. Γκανάς: H ενασχόληση των φιλοσόφων με τον Παύλο

Ποιο είναι το φάρμακο που θα είχαν βρεί οι Παλαιστίνιοι στην επισιτιστική «βοήθεια»; Και άλλες φαρμακευτικές γενοκτονίες

Maurizio Blondet

Είναι ένα οπιοειδές, πολύ δημοφιλές στις Ηνωμένες Πολιτείες ως ένα «ακραίο» φάρμακο για να απαλύνει τον πόνο όπου κανένα άλλο παυσίπονο δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει, επομένως προορίζεται για τους ασθενείς τελικού σταδίου

.Αγάτα Ιάκωνο  Agata Iacono

Ποιο είναι το φάρμακο που η Παλαιστινιακή Αρχή θα είχε  βρεί  αναμεμειγμένο με το αλεύρι της λεγόμενης ανθρωπιστικής βοήθειας που διαχειρίζονται οι εργολάβοι, (διάβαζε μισθοφόροι), του ανθρωπιστικού ιδρύματος της Γάζας (GHF), ενός ιδρύματος που υποστηρίζεται από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Χρησιμοποιούμε τον όρο επειδή αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατόν να πούμε αν είναι ένα κλασικό παράδειγμα ψευδώς θετικής ισραηλινής προπαγάνδας.

Αλλά η εξάπλωσή του στη μαύρη αγορά ναρκωτικών ακολουθεί ακριβώς τον ίδιο οδικό χάρτη με τη φαιντανύλη, το λεγόμενο ναρκωτικό ζόμπι, το οποίο συνεχίζει να προκαλεί θύματα στους δρόμους των αμερικανικών πόλεων, αλλά ξαφνικά έπαψε να είναι το casus belli του Trump κατά της Κίνας.

Όπως και η φαιντανύλη, στην πραγματικότητα, η οξυκωδόνη συνταγογραφήθηκε για πρώτη φορά από το σύστημα υγείας των ΗΠΑ και στη συνέχεια, έχοντας δημιουργήσει πολύ σοβαρό εθισμό στα ναρκωτικά και αυξημένη ζήτηση, μονοπωλήθηκε από εγκληματικές συμμορίες που την πωλούν στα μαύρα για λίγα δολάρια.

Έχει καταστροφικές συνέπειες για εκείνους που το παίρνουν.

Είναι ένα πολύ πιο ισχυρό οπιούχο από τη μορφίνη και την ηρωίνη, δημιουργεί πολύ ισχυρό εθισμό και κατάθλιψη, αποδυναμώνει το σώμα και το ηθικό, παρά τα πρώτα αποτελέσματα είναι αναλγητικά και ακόμη και ευφορικά, αλλά πολύ βραχύβια.

Oxycodone (διατίθεται επίσης στην αγορά της Ιταλίας, και σε διάφορες χώρες σε όλο τον κόσμο, ως OxyContinTM ή DepalgosTM και στις Ηνωμένες Πολιτείες ως PercocetTM), δεν μπορεί να συνταγογραφηθεί παρά μόνο σε άτομα άνω των 18 ετών σε πολύ σοβαρή ογκολογική κατάσταση.

Και, αντ' αυτού, διανέμεται και τρώγεται από πολύ μικρά παιδιά Παλαιστινίων
, τα οποία καταφέρνουν να μαζέψουν λίγο αλεύρι, αν είναι αρκετά τυχερά ώστε να γλιτώσουν τυχαία από τη δολοφονική παγίδα εκείνων που τα κάνουν να παρατάσσονται πεινασμένοι και διψασμένοι, στο τέλος της δύναμής τους, για να τα σκοτώσουν όλα μαζί ενώ γλιτώνουν από τίς σφαίρες.

Αν έχετε διαβάσει τον Μαρξ θα θυμάστε ότι μια από τις πολύ σοβαρές καταγγελίες του, ενάντια στην εκμετάλλευση της αγγλικής βιομηχανικής επανάστασης, αφορούσε τη διανομή οπίου μπροστά από τα εργοστάσια στους εργάτες της γραμμής συναρμολόγησης. Το όπιο δεν σας κάνει να αισθάνεστε πεινασμένοι και διευκολύνει μια κατάσταση μουδιάσματος που αποτρέπει την εξέγερση.

Από την άλλη, η ίδια στρατηγική δοκιμάστηκε στην Κίνα από τους Βρετανούς και, πολύ πρόσφατα, επίσης στη δεκαετία του '80 για να εκτονωθεί η δυνατότητα διαμαρτυρίας που χαρακτήριζε τους αγώνες των δεκαετιών του '60 και του '70 και στην Ιταλία.

«Οι παλαιστινιακές αρχές στη Γάζα δήλωσαν την Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2025, ότι χάπια ναρκωτικών βρέθηκαν μέσα σε σακούλες με αλεύρι που έστειλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πολιορκημένο από το Ισραήλ θύλακα.

Σε ανακοίνωσή του, το γραφείο Τύπου της κυβέρνησης της Γάζας ανέφερε ότι η οξυκωδόνη βρέθηκε από Παλαιστίνιους μέσα σε σάκους με αλεύρι που έλαβαν από σημεία διανομής βοήθειας που διαχειρίζονται οι ΗΠΑ στη Γάζα.
«Είναι πιθανό αυτά τα χάπια να αλέθονται σκόπιμα ή να διαλύονται μέσα στο ίδιο το αλεύρι, γεγονός που αποτελεί άμεση επίθεση στη δημόσια υγεία».

Το γραφείο Τύπου θεώρησε το Ισραήλ πλήρως υπεύθυνο για αυτό το «ειδεχθές έγκλημα» με στόχο την εξάπλωση του εθισμού και την καταστροφή του παλαιστινιακού κοινωνικού ιστού εκ των έσω.

«Αυτό είναι μέρος της συνεχιζόμενης ισραηλινής γενοκτονίας εναντίον των Παλαιστινίων», είπε, αποκαλώντας τη χρήση ναρκωτικών από το Ισραήλ ένα «μικρό όπλο σε έναν βρώμικο πόλεμο εναντίον αμάχων».

Πηγή:
Οι αρχές της Γάζας λένε ότι τα ναρκωτικά βρέθηκαν μέσα σε σακούλες αλευριού που έχουν αποσταλεί από τις ΗΠΑ https://www.aa.com.tr/en/middle-east/gaza-authorities-say-drugs-found-inside-us-dispatched-flour-bags/3615641

Che cos'è la droga che i palestinesi avrebbero trovato negli "aiuti" alimentari? Ed altri genocidi pharma