Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο
«Η κυριαρχία μας δεν θα αμφισβητείται πλέον», «θα αποκαταστήσουμε την γεωπολιτική υπεροχή των ΗΠΑ» στην ίδια μας την αυλή, για να αποτρέψουμε εξωτερικούς παράγοντες από το να «τοποθετήσουν εκεί δυνάμεις ή άλλες απειλητικές δυνατότητες ή από το να κατέχουν ή να ελέγχουν στρατηγικά ζωτικά περιουσιακά στοιχεία».
Ο Τραμπ δεν θα μπορούσε να το πει πιο καθαρά. Σκληρά αλλά σαφή λόγια, που έχουν το πλεονέκτημα ότι καθαρίζουν το πεδίο από την αφόρητη ρητορική της εξαγωγής δημοκρατίας που έχει μολύνει την ατμόσφαιρα τις τελευταίες δεκαετίες, με στόχο να δικαιολογήσουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που έχουν ανατρέψει νόμιμες εθνικές κυβερνήσεις: Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία...
Αλλά όχι μόνο αυτό. Τα λόγια του Τραμπ αποκαλύπτουν ξεκάθαρα την αληθινή φύση του λεγόμενου διεθνούς δικαίου, ένα φύλλο συκής για την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Η εμπορία ναρκωτικών είναι θέμα για ανόητους, τόσο εκείνους που πιστεύουν πραγματικά ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να συντρίψουν αυτήν την αγορά με αυτό το πραξικόπημα όσο και εκείνους που προσπαθούν όσο το δυνατόν περισσότερο να αποδείξουν ότι, στην πραγματικότητα, δεν λαμβάνει χώρα τέτοια εμπορία στη Βενεζουέλα του Μαδούρο.
Οι Δημοκρατικοί με φιλελεύθερη παιδεία, αυτοί που αγνοούν ή προσποιούνται ότι αγνοούν ότι δεν είναι οι σχέσεις ισχύος (στην προκειμένη περίπτωση μεταξύ δυνάμεων, αλλά σε εθνικό επίπεδο μεταξύ τάξεων και των συμφερόντων που εκφράζουν) που καθορίζουν το λεγόμενο διεθνές δίκαιο, απλώς συσκοτίζουν το δίκαιο που διέπει τις σχέσεις μεταξύ τάξεων, εθνών και δυνάμεων.
Ο κόσμος δεν είναι πλέον μονοπολικός, ο Τραμπ το έχει καταλάβει αυτό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θέλει να περιοριστεί στα εθνικά του όρια. Για τον Τραμπ, το να κάνει την Αμερική μεγάλη δεν σημαίνει αποχώρηση από την παγκόσμια σκηνή. Αντιθέτως, γνωρίζοντας καλά ότι άλλες δυνάμεις προσπαθούν να κερδίσουν σεβασμό, προβλέπει, προλαβαίνει και αποφεύγει τις λεπτότητες.
Όσοι είναι εξοργισμένοι από τη βιαιότητα της επιχείρησης (την οποία δεν εγκρίνω καθόλου, ας είναι σαφές) δεν έχουν εξοργιστεί καθόλου από όλες τις «αλλαγές καθεστώτος» των τελευταίων δεκαετιών. Συμπεριλαμβανομένης της τελευταίας, συγκαλυμμένης ολοκλήρωσης, της δημιουργίας της Σομαλιλάνδης (Σομαλιλάντ), ενός κράτους-μαριονέτας που δημιουργήθηκε από το μηδέν από το Ισραήλ και αναγνωρίστηκε μόνο από αυτό.
Πώς μπορούν να μην εξοργιστούν από την απόπειρα αποσταθεροποίησης του Ιράν; Εδώ έχουμε ένα τέλειο πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς, που ανταγωνίζονται για το στέμμα του «αστικού δικαίου» (για να αναδειχθούν οι «υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»). Με τον συνήθη μισητό υπηρέτη του φιλανθρωπικού καπιταλισμού, τον Καζαρίνι, από την κεντρική πλατεία της Τεχεράνης -ένα ακόμη Μαϊντάν- να εκφράζει το όνειρο ότι «στην Ιταλία και την Ευρώπη, ένα πλήθος θα πολιορκήσει τα προξενεία και τις πρεσβείες του ιρανικού καθεστώτος ενάντια στην άγρια καταστολή των Αγιατολάχ».
Ας είμαι σαφής: αυτό δεν σημαίνει να μείνουμε άπραγοι, αλλά απλώς να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, την ισορροπία δυνάμεων, προκειμένου να εντοπίσουμε τις αντιφάσεις, τα ανοίγματα μέσω των οποίων θα μπορέσουμε να ακολουθήσουμε τον πιο πρόσφορο δρόμο για την προώθηση μιας πολιτικής ώριμης λαϊκής κυριαρχίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου