Πηγή: Il Fatto Quotidiano
Η εγκληματική και τρομοκρατική επίθεση του Τραμπ στο κυρίαρχο κράτος της Βενεζουέλας, σύμφωνα με την καλύτερη παράδοση της δικής του αυλής, αποτελεί ταυτόχρονα επιβεβαίωση και μάθημα για όσους αρνούνται να κατανοήσουν πώς λειτουργεί ο κόσμος.
1) Η επιβεβαίωση είναι ότι οι πρόεδροι αλλάζουν -Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι, ορθόδοξοι ή ετερόδοξοι- αλλά όχι οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες κάνουν πάντα ό,τι θέλουν. Αλλά χωρίς ποτέ να ανησυχούν για τις «επακόλουθες». Ο Τραμπ είναι ετερόδοξος, σε τέτοιο βαθμό που ονειρεύεται γελοία το Νόμπελ Ειρήνης, ενώ οι προκάτοχοί του έχουν πάντα κερδίσει τιμητικά Νόμπελ Ειρήνης. Αλλά ο περίφημος απομονωτισμός του ρουφάει τακτικά από τον «νεοσυντηρητικό» καρκίνο που κάθεται δίπλα του με τη μορφή του Ρούμπιο και πολλών αόρατων μελών του Βαθύ Κράτους. Η διαφορά με άλλους προέδρους είναι ότι ο Τραμπ δεν προσπαθεί καν να καλύψει το πραξικόπημα στο Καράκας με την εξαγωγή δημοκρατίας, ανθρωπιστικών παρεμβάσεων ή άλλων εύπιστων δολωμάτων: δηλώνει απερίφραστα ότι θέλει πετρέλαιο, και όταν μιλάει για «ναρκοτρομοκρατία», δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος (μόλις έδωσε χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Ερνάντεζ, ο οποίος καταδικάστηκε στις ΗΠΑ σε 45 χρόνια φυλάκισης για ένα μεγάλο κύκλωμα διακίνησης κοκαΐνης).
2) Το μάθημα είναι ότι η Δύση δεν είχε ποτέ κανένα δικαίωμα να διδάσκει διεθνές δίκαιο στις «αυταρχικές» πολιτείες. Αν οι εγκληματικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ στη Σερβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη, και η σφαγή του Ισραήλ στη Γάζα, δεν ήταν αρκετά, η Βενεζουέλα τώρα αποκαλύπτει την υποκρισία και τα διπλά μέτρα και σταθμά των «καλών»: ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καταδικάζουν αδύναμα τις ΗΠΑ, άλλες κελαηδούν, η φον ντερ Λάιεν φλυαρεί για μια «δημοκρατική μετάβαση», η άχρηστη Κάλλας κηρύττει «μετριοπάθεια» απέναντι στους βομβαρδισμούς και το πραξικόπημα, και η Μελόνι μας καλύπτει με ντροπή και χλευασμό μιλώντας με ενθουσιασμό για μια «νόμιμη αμυντική παρέμβαση». Το παραμύθι του «επιτιθέμενου» και του «δέχτηκε επίθεση» ίσχυε μόνο για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Το ίδιο ισχύει και για τις ευρω-Ματαρέλι εκφωνήσεις περί «δίκαιης ειρήνης» και του δικαιώματος όλων των Ουκρανών (όχι μόνο των ντόπιων) να αποφασίσουν για την τύχη του Ντονμπάς: και, παρακαλώ πείτε μου, ποιος πρέπει να αποφασίσει για τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, αν όχι ο λαός της Βενεζουέλας; Το 2019, ένας πολύ διαφορετικός πρωθυπουργός, ο Κόντε, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον πραξικοπηματία Γκουαϊδό, τον οποίο ο Τραμπ ήθελε να επιβάλει στο Καράκας, το μόνο στην Ευρώπη με τον Πάπα Φραγκίσκο. Μετά ήρθαν οι σερβιτόροι Ντράγκι και Μελόνι. Τώρα, για να είμαστε συνεπείς, η ΕΕ θα πρέπει να στείλει όπλα στους επιτιθέμενους οπαδούς του Μαδούρο και να επιβάλει κυρώσεις στις επιτιθέμενες ΗΠΑ με 22 πακέτα κυρώσεων. Προφανώς, δεν το σκέφτεται καν: λέει πάντα ναι στον Τραμπ όταν πρέπει να πει όχι (δασμοί, φυσικό αέριο, όπλα και 5% του ΑΕΠ στο ΝΑΤΟ) και όχι όταν πρέπει να πει ναι (το ειρηνευτικό σχέδιο για την Ουκρανία). Τελικά, οι παραπλανημένοι ηγέτες μας τον προτιμούν όταν κάνει πόλεμο παρά όταν προσπαθεί να κάνει ειρήνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου