Πηγή: Ρικάρντο Πακόσι
Ο ιστότοπος Giubbe Rosse δημοσίευσε πρόσφατα ένα πρωτοποριακό άρθρο τριών μερών του Βρετανού δημοσιογράφου James Delingpole, με τίτλο AUTOPILOT.
Πιστεύω
ότι είναι η πιο καλά τεκμηριωμένη και ολοκληρωμένη ανάλυση που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής σχετικά με την παγκόσμια διαδικασία κατά την οποία, στην τρέχουσα ιστορική φάση, μια τεχνολογική υποδομή αντικαθιστά προοδευτικά τις εθνικές κυβερνήσεις, ακόμη και τους υπερεθνικούς οργανισμούς.
Αυτή η υποδομή βρίσκεται πάνω από την οικονομική και κρατική δομή, επειδή θεσπίζει κριτήρια διακυβέρνησης που επιτρέπουν στα πράγματα να λειτουργούν με αυτόματο πιλότο, χωρίς οι πολιτικοί -πόσο μάλλον η κοινή γνώμη- να μπορούν να αμφισβητήσουν, να τροποποιήσουν ή να αντιστρέψουν οτιδήποτε.
Ιδιαίτερη
σημασία έχει η σύνδεση που αναλύεται εδώ μεταξύ του τραπεζικού συστήματος και της κοινωνικής πίστωσης: οποιαδήποτε πληρωμή, σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς που έχουν καταγραφεί, θα γίνεται όλο και περισσότερο θέμα εξουσιοδότησης. Δηλαδή, το σύστημα θα επαληθεύει αυτόματα ότι ο πληρωτής πληροί ορισμένα τεχνικά κριτήρια επιλεξιμότητας:
"Έχει ο χρήστης υπερβεί το μηνιαίο όριο εκπομπών άνθρακα; Βρίσκεται ο έμπορος σε λίστα με οντότητες που έχουν υποστεί κυρώσεις; Δαπανάται η πληρωμή τόνωσης σε εγκεκριμένες κατηγορίες εντός του επιτρεπόμενου εύρους; Το αποτέλεσμα είναι συνήθως δυαδικό: επιτυχία ή αποτυχία. Εάν η μηχανή επιστρέψει «αποτυχία», τα χρήματα δεν κινούνται."
Όσοι έχουν τακτικά εισοδήματα πιθανότατα δεν έχουν βιώσει ακόμη τέτοιου είδους αλλαγές, αλλά όσοι, όπως εγώ, που πάντα αντιμετωπίζαμε τράπεζες σε μια επισφαλή οικονομική κατάσταση, τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν βιώσει από πρώτο χέρι περιορισμούς, όπως το να μην μπορούν πλέον να έχουν βιβλιάριο επιταγών και άλλα. Το θέμα είναι ότι, αν προς το παρόν αυτοί οι περιορισμοί είναι απλώς «ταξικοί», σύντομα θα περιλαμβάνουν ζητήματα συμπεριφοράς που διαπερνούν όλα τα εισοδηματικά κλιμάκια.
Η
ανάλυση που περιγράφεται παραπάνω, όπως ανέφερα, πραγματοποιείται από τον Άγγλο δημοσιογράφο James Delingpole, ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται ως «φιλελεύθερος συντηρητικός».
Αυτός ο ορισμός, λοιπόν, μας οδηγεί κατευθείαν στο άλυτο ιδεολογικό πρόβλημα αυτής της ιστορικής φάσης.
Το μόνο ρεύμα πολιτικής σκέψης που φαίνεται ικανό να αντιμετωπίσει κριτικά τις υποδομές και κατά συνέπεια τις διαρθρωτικές αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη σήμερα είναι αυτό του δεξιού φιλελευθερισμού, ο οποίος, σε εκλογικό επίπεδο, αναγνωρίζεται από τον Trump, τον Farage, το AfD και ούτω καθεξής.
Το πρόβλημα είναι ότι —για λόγους ιστορικής και ιδεολογικής δεξιάς ταυτότητας— αυτό το ρεύμα αρνείται τον ρόλο της αυξανόμενης δύναμης των εταιρειών, εις βάρος της δημόσιας-κρατικής σφαίρας που καθιστά δυνατή αυτή τη διαδικασία. Στην πράξη, η δεξιά, ενώ καταγγέλλει τις επιπτώσεις του, αρνείται τον νεοφιλελευθερισμό ως αιτία και στην πραγματικότητα τάσσεται υπέρ της κυριαρχίας της αγοράς στην κοινωνία.
Ουσιαστικά, η σημερινή δεξιά βλέπει τις υποδομές ως μια λεβιαθανική έκφραση του κράτους και όχι —όπως είναι— ως μια μορφή ελέγχου επί του τελευταίου από μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες.
Με άλλα λόγια, αντιμέτωπη με το Τυραννικό Ελάχιστο Κράτος που υλοποιείται μπροστά στα μάτια μας, η δεξιά καταγγέλλει μόνο την τυραννική του φύση, αρνούμενη να δει πώς μια τέτοια τυραννία πηγάζει από την παρακμή της δημόσιας ρυθμιστικής εξουσίας —και επομένως από την επιβεβαίωση ενός ελάχιστου κράτους— και την επακόλουθη ανάληψη απόλυτης εξουσίας από ιδιωτικές οντότητες
.
Ενώ η δεξιά αγνοεί εντελώς τις νεοφιλελεύθερες επιπτώσεις αυτού που συμβαίνει, η αριστερά απλώς κινείται σε έναν αφηρημένο, ιδεαλιστικό χώρο εντελώς εξωτερικό από την ιστορική πραγματικότητα.
Αφήνοντας στην άκρη τη φιλελεύθερη αριστερά, η οποία ασπάζεται ανοιχτά όλες τις στρατηγικές της παγκόσμιας εξουσίας, θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ακόμη και η μαρξιστική αριστερά έχει εγκαταλείψει πλήρως την κριτική ανάλυση αυτού του νέου καπιταλισμού της επιτήρησης και της κοινωνικής πίστης.
Το γεγονός ότι συνεχίζει, για παράδειγμα, να υποστηρίζει την απεριόριστη μετανάστευση παρά την εμφανή κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής που έχει δημιουργήσει είναι το πιο ξεκάθαρο σημάδι ότι η αριστερά δεν θα είναι ποτέ ξανά σε θέση να παρέχει μια ακριβή ανάγνωση της πραγματικότητας, πόσο μάλλον μια πρόταση για αλλαγή.
Θα
αναδυθεί μια νέα, αυτόνομη, λαϊκή σκέψη το 2026, ικανή να ερμηνεύσει κριτικά την μεταβαλλόμενη πραγματικότητα χωρίς τις ιδεαλιστικές αφαιρέσεις που χαρακτηρίζουν την αριστερά και χωρίς τις παραπλανητικές καταπιέσεις του φιλελευθερισμού που χαρακτηρίζουν τη δεξιά;
Πιστεύω ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται στη δέσμευση κάθε ατόμου που είναι πραγματικά πρόθυμο να αποτινάξει τα δεσμά των παλιών δεσμών και που, ως εκ τούτου, έχει το θάρρος να σαλπάρει προς αχαρτογράφητες θάλασσες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου