Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι
Αν ακόμη και επίσημα μέσα ενημέρωσης του εξωτερικού, όπως το Bloomberg, μιλούν για μια «αμερικανική ήττα» σχετικά με την ειρηνευτική συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν, αυτό πρέπει να σημαίνει κάτι.
Αυτές τις μέρες, οι υποστηρικτές του Τραμπ πηδούν στο άρμα με τον συνηθισμένο ενθουσιασμό τους, προτείνοντας την πλέον φθαρμένη προσέγγιση της ερμηνείας των πάντων και του αντιθέτου ως θρίαμβο του Τραμπ.
Αλλά πέρα από τις κομματικές ερμηνείες, τα σκληρά γεγονότα μας λένε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται τώρα αντιμέτωπες με την πλήρη αποτυχία του σχεδίου αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν, με τις στρατιωτικές βάσεις της Μέσης Ανατολής να έχουν καταστραφεί, έναν σιωνιστικό περιφερειακό σύμμαχο ολοένα και πιο απομονωμένο και διεθνώς μισητό, και, πάνω απ' όλα, ολόκληρο τον κόσμο να βλέπει το θέαμα του αμερικανικού στρατού να σκοντάφτει και να κολλάει μπροστά στη θαρραλέα και αμείλικτη αντίσταση ενός έθνους και του λαού του
.
Ανεξάρτητα από το πώς και πόσο έχασαν στην πραγματικότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες, το βασικό γεγονός είναι ότι το Ιράν κέρδισε, και ακόμη περισσότερο, την κυριαρχία: η τελευταία είναι ένας πραγματικός ακρογωνιαίος λίθος αξιών, τόσο για την παρούσα εποχή όσο και για το προβλέψιμο μέλλον.
Αν η Δύση -τόσο στην αριστερή, παγκοσμιοποιητική όσο και στην δεξιά, εθνικιστική της παραλλαγή- εκφράζει φιλοσοφικά και στρατιωτικά μια κοσμοθεωρία που στοχεύει στη διάλυση της κυριαρχίας, τότε η κυριαρχία γίνεται συστατική δύναμη για όλους τους λαούς και τα έθνη που επιθυμούν να ξεφύγουν, σήμερα όπως και στο παρελθόν, από τις επιδρομές του δυτικού αποικισμού
.
Αυτή η φάση του Τραμπισμού έχει οδηγήσει πολλούς να πιστέψουν ότι η μόνη εναλλακτική λύση στο αυτοκρατορικό όραμα των παγκοσμιοποιητών ήταν το ιμπεριαλιστικό όραμα των εθνικιστών. Αλλά αυτό μέχρι στιγμής ισχύει μόνο εντός της ασφυκτικής και ετοιμοθάνατης Δύσης, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο είναι σαφές ότι ένα τρίτο όραμα υλοποιείται: ένα διεθνιστικό όραμα που, όπως και στους αντιαποικιακούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες του 20ού αιώνα, τοποθετεί την ιερή και απαράβατη αρχή της εθνικής κυριαρχίας στο επίκεντρο των πάντων.
Η
συνοχή του ιρανικού λαού και η θριαμβευτική του αντίσταση θα πρέπει, θεωρητικά, να μας κάνει εμάς τους Ιταλούς να σκεφτούμε.
Δυστυχώς, ωστόσο, δεν μπορούμε να περιμένουμε μεγάλη σκέψη από εκείνους που είναι επί του παρόντος οι κύριοι ηττημένοι σε ηθικό και ιδεολογικό επίπεδο: δηλαδή, τους πολλούς ανθρώπους τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά που, κατά τη διάρκεια των διαφόρων ιρανικών κρίσεων του 2025-2026, έχουν δείξει την προσήλωσή τους ή τη μεταστροφή τους σε αυτή τη νεοσυντηρητική ιδεολογία, σύμφωνα με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το δικαίωμα να επιτεθούν στρατιωτικά σε όλες τις χώρες που ορίζουν ως «δικτατορίες».
Αυτοί οι ντόπιοι συκοφάντες της αποικιοκρατίας -οι οποίοι καυχιόντουσαν ότι γνώριζαν την ιρανική κοινή γνώμη και ισχυρίζονταν ότι ήταν συντριπτικά υπέρ του βομβαρδισμού της χώρας τους- είδαν την ιδεολογική τους φάρσα να αποκαλύπτεται από βίντεο με τεράστια πλήθη Ιρανών ενωμένων για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους από τον ξένο επιτιθέμενο, με φεμινίστριες ακτιβίστριες στους δρόμους δίπλα-δίπλα με τους Πασνταράν, με τεράστιες πορείες να βαδίζουν άφοβα ενώ κτίρια ανατινάζονταν γύρω τους.
Το
γεγονός ότι τόσοι πολλοί Ιταλοί είναι έτοιμοι να δώσουν προτεραιότητα στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ (στην περίπτωση του πολέμου στο Ιράν) ή εκείνα της Μεγάλης Βρετανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία) αντί για τα δικά τους εθνικά συμφέροντα μας δείχνει πόσο αδιανόητη θα ήταν μια λαϊκή αντίδραση όπως αυτή του Ιράν σε περίπτωση υπαρξιακής απειλής για την Ιταλία.
Ένα έθνος κατεστραμμένο από ένα βαθύ κράτος - που κυμαίνεται από τον κατώτερο προαστιακό δικαστή μέχρι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας - του οποίου η ηθική πυξίδα είναι η υπακοή στις εντολές υπερεθνικών δυνάμεων, από μια αριστερά που εκφράζει περιφρόνηση για τη σημαία και την ίδια την ιδέα της πατρίδας, από μια δεξιά που ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει το εθνικό συμφέρον αλλά, μόλις αναλάβει την κυβέρνηση, είναι έτοιμη να γονατίσει μπροστά στις ίδιες αυτές ξένες δυνάμεις - δεν θα μπορούσε ποτέ να βρει μια συνεκτική απάντηση στην επιθετικότητα, ούτε θα μπορούσε να σφυρηλατήσει έναν δεσμό μεταξύ του λαού και των εθνικών θεσμών, όπως συνέβη στο Ιράν.
Για αυτόν τον λόγο, πρέπει να γεννηθεί και να προωθηθεί ένας νέος ιταλικός πατριωτισμός, αλλά αυτός ο στόχος δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο το πατριωτικό ιδανικό παραμένει περιορισμένο μέσα στο μάταιο περίβλημα που βασίζεται στην ταυτότητα και ονομάζεται «δεξιά» και, ως εκ τούτου, όσο η ικανότητά του να γίνει αυτόνομη δύναμη του λαού, δηλαδή μια συντακτική δύναμη, μποϊκοτάρεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου